အခန်း (၄၅၉-၄၆၀)

အခန်း ၄၅၉ ၊ အပိုင်း ၁ - ဝိညာဉ်ပုလဲ၏ ပဲ့တင်သံနှင့် သမားတော်ကြီးချန် အတိဒုက္ခ ရင်ဆိုင်ခြင်း

လုချင်းနှင့် ရှောင်ယန်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၌ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် လုချင်း၏လက်ထဲ၌ မီးတောက်အမြုတေပုလဲကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်နေသော ပုလဲတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ရေခဲနန်းတော်၏ ရတနာတိုက်ထဲမှ သူ ရရှိခဲ့သော မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ရေခဲနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရေခဲအခြေခံ စွမ်းအားများက လွှမ်းမိုးထားပါ၏။ ထို့ကြောင့် မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲသည် ပြင်ပမှ မည်သည့်စွမ်းအင်ကိုမျှ မစုပ်ယူနိုင်ဘဲ ရတနာတိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် သိမ်းဆည်းခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ လုချင်း ရှာတွေ့ချိန်တွင် ၎င်း၏ စွမ်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ချန်ဟန့် တောင်တန်းအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ကြောမြေအောက်တွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ထိုနေရာတွင် သူ ထားရှိခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကြောမြေ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုဖြင့် ခြောက်လကြာပြီးနောက် ပုလဲသည် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ယခင်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် ၎င်းကို စနစ်တကျ သန့်စင်ရမည့်အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လုချင်းသည် မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း စိတ်ကို စုစည်းကာ ပိုင်ဆိုင်မှု အတည်ပြုရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်မျှင်ကို ပုလဲအတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။ သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ပုလဲအတွင်း၌ အလွယ်တကူ ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နဖူးအလယ်ရှိ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ပုလဲသည် ဗဟိုချက်နေရာဆီသို့ အလျင်အမြန်ပင် ပျံသန်းသွားလေ၏။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် ဗဟိုနေရာအတွက် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မကြာမီ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲထံမှ မှေးမှိန်သော လှိုင်းခတ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲထံမှ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သေးငယ်သွားကာ နက်နဲလှသော ပတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြင့် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို နာခံစွာ လှည့်ပတ်နေလေတော့သည်။

လုချင်းသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ ဤအရာကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါ၏ယ

ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပုလဲများကဲ့သို့ ဝိညာဉ်လက်နက်များသည် မွေးရာပါ အသိစိတ်တစ်ခု ပါရှိတတ်ကြသည်။ သူက ၎င်းတို့ကို သန့်စင်ပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ကို မဖျက်ဆီးလိုပေ။ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ခြင်း ကိစ္စများအတွက် သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းစေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကသာ အသာစီးရသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင် ၎င်းသည် လုချင်းနှင့် အချိန်အကြာဆုံး အတူရှိခဲ့ပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားအထိ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံထားရသည်။ အတွင်း၌လည်း ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန် မြှုပ်နှံထားသဖြင့် ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မြေကမ္ဘာဒြပ်စင်သည် ၎င်း၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် လေးလံမှုတို့ကြောင့် လူသိများပြီး နဖူးအလယ်ရှိ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ အခြေခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းက မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေ၏။

မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲက အရှုံးပေးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ပုံစံဖြင့် စတင်လှည့်ပတ်နေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပုလဲနှစ်လုံးကြား၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏သခင်ဖြစ်သော လုချင်းမှာ သူ့ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပဲ့တင်သံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါ၏။ သူ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက်၌ ယခု တွေ့ရှိလိုက်ရသော ဤအာရုံအသစ်ကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မကြာမီ ထိုပဲ့တင်သံများသည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာအသီးသီးမှ လာနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ထို့အပြင် ထိုဝေးကွာသော အရင်းအမြစ်များထံမှ သူခံစားရသော အရှိန်အဝါသည် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၊ မီးတောက်ဝိညာဉ်ပုလဲတို့နှင့် သိသိသာသာကို ဆင်တူနေပေ၏။

"ဒီလို အလုပ်လုပ်တာကိုး..."

ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်မှုတစ်ခုက လုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီပဲ့တင်သံ အရှိန်အဝါတွေက ကျန်တဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပုလဲတွေဆီက လာတာဖြစ်ရမယ်။ ဒါဆို ငါ့ဆီမှာ အနည်းဆုံး ပုလဲနှစ်လုံးရှိနေသရွေ့ ကျန်တဲ့ပုလဲတွေရဲ့ တည်နေရာကိုပါ ငါ အာရုံခံနိုင်ပြီပေါ့လေ"

လုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ယခင်က ပုလဲငါးလုံးလုံးကို စုဆောင်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးအပေါ် သူ သံသယဝင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ၌ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပုလဲများတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော မွေးရာပါ စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သူ နားလည်သွားလေပြီပင်။ နှစ်လုံးကို စုဆောင်းနိုင်သရွေ့တော့ ကျန်သောအရာများကို ရှာဖွေရသည်မှာ များစွာ ပို၍လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်သာ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လုချင်းသည် ကျန်ရှိနေသော ပုလဲများ၏ တည်နေရာများကို ဖော်ထုတ်ရန် ချက်ချင်းပင်အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။ အတန်ကြာပြီးနောက်၌ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နားလည်မှုတစ်ခု ပုံပေါ်လာခဲ့ပါ၏။

"နောက်ထပ် ပုလဲသုံးလုံး... တစ်လုံးက ကျုံးကျိုးမှာ ရှိပုံရတယ်။ နောက်တစ်လုံးကတော့ အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားမှာ... ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတစ်လုံးက အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာလား"

ဤအကြမ်းဖျင်း တည်နေရာများကို သိရှိသွားပြီးနောက် လုချင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ကျုံးကျိုးနှင့် အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားရှိ ပုလဲများမှာ ပြန်ယူရန် အတော်လေး လွယ်ကူနိုင်ပေသည်။ သို့သော် အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ရှိ ပုလဲမှာမူ...

ဒါကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကျော်က ရှောင်ယန်တို့နှင့်အတူ ကမ်းရိုးတန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က သူ ခံစားခဲ့ရသည့် အာရုံကို သူ ပြန်ပြီးသတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်က ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးသည် သူ့ကို ရှားရှားပါးပါး စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါ၏။

အကယ်၍ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပြင်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိထားနေရသည်ဆိုလျှင် လူသားများ တစ်ခါမျှ ခြေမချဖူးသော သမုဒ္ဒရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် မသိနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်များ သေချာပေါက်ကို ရှိနေပေလိမ့်မည်ပင်။

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ အလျင်စလို လုပ်စရာမလိုသေးပါဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ အတိဒုက္ခ ပြီးတဲ့အထိနဲ့ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ရဲ့ ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းသွားတဲ့အထိ စောင့်သင့်တယ်။ ပြီးမှ ကျန်တဲ့ပုလဲတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းလို့ ရတာပဲဟာ"

ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပုလဲများကို အပြည့်အဝ စုဆောင်းနိုင်ပါက ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေပါ၏။ ယခင်က အခြားပုလဲများ၏ တည်နေရာများကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း ယခု သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ဘေးဖယ်ထားမည်မဟုတ်ချေ။

...

လုချင်း ပြန်ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

သမားတော်ကြီးချန်သည် လုချင်း ပေးခဲ့သော ရတနာပုလဲနှစ်လုံးကို သန့်စင်ရင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုအတွင်း ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် တတိယမြောက်နေ့တွင်တော့ ပြင်ပသို့ ခရီးထွက်နေသော လင်းကျိယွဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ သူ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့သည်မှာ လုချင်းထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ပြီး သခင်ကြီး သုံးပါးထံမှ ဖိတ်စာကို ယူဆောင်လာကာ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်တွင် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် လုချင်းကတော့ ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ပေ။

ထိုအစား ဆရာဖြစ်သူက မကြာမီ အတိဒုက္ခ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်၍ သူ ထွက်သွား၍မရကြောင်းနှင့် အရာအားလုံးကို အတိဒုက္ခ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ကြားလိုက်သည်။

လင်းကျိယွဲ့ကလည်း ဤအရာကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လုချင်းအတွက် သမားတော်ကြီးချန်က မည်မျှအရေးကြီးကြောင်းကို သူ နားလည်ပါ၏။ ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် လုချင်းအနေဖြင့် ဆရာဖြစ်သူကို ကာကွယ်ပေးရန် အနီးတွင် ဆက်ရှိနေမည်မှာ ကျိန်းသေပေါက်ပင်။

...

စတုတ္ထမြောက်နေ့ မနက်အာရုဏ်တတ်ချိန် လုချင်းတစ်ယောက် တရားမှတ်နေစဉ် သူ့စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အားချင်း... ဆရာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

လုချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်လာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးသတ်ကာ တောင်ခါးပန်းရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်တော့၏။

"ဆရာ... အချိန်ကျပြီလို့ ပြောတာလားဗျ" သူက မေးလိုက်၏။

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း မင်းပေးတဲ့ ပုလဲနှစ်လုံးကို ဆရာ သန့်စင်နေခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါတွေက တကယ်ကို ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့်ရှိတဲ့ ရတနာတွေပဲကွာ။ အဲဒါတွေကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီအထဲက ရေနဲ့မီး စွမ်းအင်တွေက ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးတော့ ပိုပြီးခိုင်မာတည်ငြိမ်အောင်လို့ လုပ်ပေးခဲ့တယ်လေ"

"ရေနဲ့မီးရဲ့ အပြန်အလှန် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဆရာ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေ ရစေခဲ့တယ်ကွ။ ဒီနားလည်မှုတွေကို အပြည့်အဝ ချေဖျက်ပြီးတော့ ဆရာ့ရဲ့ ရေနဲ့မီး သိုင်းလမ်းစဉ်ထဲကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အရေးကလည်း သဘာဝကျကျပဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာလေ"

ထိုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန်၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပနေပြီး ဟန်ချက်ညီကာ ပြီးပြည့်စုံသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။

ဆရာဖြစ်သူသည် အခြေတည်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုချင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပါ၏။ ထို့အပြင် သူ၏အခြေခံမှာ အလွန်ကိုမှ ခိုင်မာလှပေသည်။

အရှိန်အဝါကိုချည်း သက်သက်ကြည့်မည်ဆိုပါက သမားတော်ကြီးသည် ယခင်က လုချင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရွေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လီချန်ပေါ်ထက် အားနည်းခြင်း မရှိပေ။

သမားတော်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် စုစည်းလာနေသော ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ၏ စွမ်းအင်တစ်မျှင်ကိုပင် သူ အာရုံခံမိနေလေပြီပင်။ ဤအရာက သမားတော်ကြီးသည် အတိဒုက္ခ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စိတ်အာရုံတစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ခေါ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပါ၏။

"ဆရာ ဘယ်အချိန် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲဗျ" လုချင်းက မေးလိုက်သည်။

"အခုပဲ"

"အခုချက်ချင်းလား။ ဒါက ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပဲ။ ပိုစောလေ ပိုကောင်းလေပေါ့။ ဆရာ... ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါ"

လုချင်းသည် မြူခိုးစွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်နေသည့် ကြည်လင်တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သမားတော်ကြီးကလည်း လက်ခံယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၌ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"ဒါက..."

"ဒါက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပါဗျ။ သူ့အထဲမှာ အရမ်းကိုမှ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်အမြောက်အမြား ပါဝင်တဲ့အပြင် တိုက်ရိုက်လည်း စုပ်ယူသန့်စင်နိုင်တယ်လေ"

"အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်နေတုံး ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီးဖြည့်တင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်ဗျ"

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် ရွေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည်ပင်လျှင် အချိန်အတန်ကြာ လေ့ကျင့်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

သမားတော်ကြီးတွင် ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခု ရှိသော်လည်း အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးက သူ၏ အတိဒုက္ခအတွက် လုံလောက်သင့်ပေ၏။

သို့သော် ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခများမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်သဖြင့် လုချင်းက သတိထားချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံးဝ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို သူ ပေးခဲ့တာပင်။

သမားတော်ကြီးချန်သည် ကျောက်စိမ်းတုံးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး..."

...

အခန်း ၄၅၉ ၊ အပိုင်း ၂ ။ ဝိညာဉ်ပုလဲ၏ လမ်းညွှန်မှု၊ သမားတော်ကြီးချန်၏ အတိဒုက္ခ

သမားတော်ကြီးချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအတွင်းမှ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပဲ့တင်သံကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းသည် နောက်ထပ် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။ ထို့နောက် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို သူ လက်ခံယူလိုက်ရာ သူ၏ အတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟူသော ယုံကြည်မှုအား ပို၍ပင်အားကောင်းလာစေခဲ့ပါ၏။

...

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် တောင်တန်းတစ်သိန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌။

တစ်နည်းအားဖြင်ဆိုရသော် လုချင်းတစ်ယောက် သူ၏ အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က မိုးကြိုးသွားများကြောင့် ထက်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့သော တောင်ထွတ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်

"ဆရာ... ဒီနေရာမှာပဲ အတိဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ချင်တာ သေချာရဲ့လားဗျ" လုချင်းက ထပ်ပြီး မေးလိုက်ပြန်သည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ နေရာရွေးချယ်မှုကို ကြားလိုက်ရကတည်းက သူ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဆရာ... တောင်တန်းတစ်သိန်းထဲမှာ တောင်ထွတ်တွေ အများကြီးရှိတာကို။ ဆရာက အတိဒုက္ခအတွက် ပျက်စီးနေပြီးသား တောင်ကိုမှ ရွေးမှရမှာလားဗျာ"

"ဒီနေရာက အကောင်းဆုံးမလို့ပါကွာ။ ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခရဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းက အရမ်းကြီးမားတော့ နောက်ထပ် အကောင်းပကတိရှိနေတဲ့ တောင်တစ်လုံးကို ထပ်ဖျက်ဆီးနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"

သမားတော်ကြီးက ရယ်မောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ အားချင်း... မင်းတုန်းကလည်း ဒီနေရာမှာ အတိဒုက္ခကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။ ဆရာလည်း မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုတချို့ကို မျှဝေရယူနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ကွ"

လုချင်း : "..."

ကောင်းပါပြီဗျာ...

၎င်းမှာ ဆရာဖြစ်သူ ပြောလေ့ရှိသည့် စကားမျိုးနှင့် အတော်လေး တူနေပေသည်။

နောက်ထပ် တောင်တစ်လုံးကို ဖျက်ဆီးမည့်အစား ပျက်စီးနေပြီးသား တောင်ပေါ်တွင်သာ သူ၏ အတိဒုက္ခကို ခံယူလိုခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"အဘိုးချန်က သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါနော်" ရှောင်ယန်က သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကာ အားပေးလိုက်လေသည်။

"အဝူးးး~"

ရှောင်လီကပင် ရှားရှားပါးပါး သမားတော်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ အသံပြုလိုက်၏။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ဤသားရဲငယ်လေးသည် လုချင်းနှင့် ရှောင်ယန်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ဤအရည်အချင်းကို ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝူရှင်းမှာလည်း ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သမားတော်ကြီး၏ လက်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကောင်းပြီ အဘိုးချန် သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပါ့မယ်"

ကလေးငယ်လေး သုံးယောက်က သူ့ကို အားပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဓာတ်များကလည်း ယုံကြည်မှုများဖြင့် အသစ်တစ်ဖန်လှိုင်းထန်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ ခြေအောက်တွင် ပေါ်လာသော စွမ်းအင်တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ တစ်ချိန်က လုချင်း အတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော တောင်ထွတ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်နှင့် သတ္တဝါငယ်လေးများ ပါဝင်သောအုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးအနားရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုဆီသို့ နောက်ဆုတ်သွားလိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူအတွက် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရပ်တည်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားကွဲမတတ် မိုးချုန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြီးနောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အဆုံးအစမရှိသော ဖိအားကြီးတစ်ခုက ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များ စုဝေးလာပြီး ဧရာမ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်လေဝဲကတော့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"ချန်ပေ့ရဲ့ အတိဒုက္ခ စနေပြီပဲ"

မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ အခြားတောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၊ ဝေ့ရှင်းဟယ်၊ လင်းကျိယွဲ့၊ ဝေ့ကျိအန်း၊ မာကူးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ကောင်းကင်ယံ၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဧရာမ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခများသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများ မဟုတ်ပေ။ လုချင်းနှင့်မတူဘဲ သူတို့တွင် ဤသို့သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် စွမ်းရည် မရှိသဖြင့် အလွန်နီးကပ်စွာ မသွားရဲကြချေ။

"ချန်ပေ့က သူ့ရဲ့ ရွေအမြုတေ အတိဒုက္ခကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဖြတ်ကျော်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ချီးကျူးစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ အငယ်ဆုံးသား ဝေ့ကျိအန်းသည် တောင်ပေါ်တွင် မွေးနေ့လက်ဆောင် ရှာဖွေရင်း ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ကုသမှုခံယူရန် သမားတော်ကြီးထံ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန်အကြောင်းကို သူ ပထမဆုံး သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သမားတော်ကြီးချန်သည် ကိုယ်တွင်းပိုင်းအင်္ဂါအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏တပည့်မှာလည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အားဟူက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဝေ့ရှင်းဟယ်က သူတို့ကို မှတ်သားထားခဲ့သော်ငြား သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့သလို သူ၏မိသားစုကလည်း ဤဆရာတပည့်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ လူတို့ကို အံ့အားသင့်စေတတ်သော နည်းလမ်းရှိလေသည်။

ဝေ့မိသားစုမှာ ထျန်းချန်းဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ချိန်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့၏ အဆိုးရွားဆုံးအချိန်၌ ဤဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကပင် သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် နက်ရှိုင်းသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြ‌တာပင်။

လုချင်း၏ ကာကွယ်ပေးမှုအောက်တွင် ဝေ့မိသားစုသည် ပြင်ပလောက၏ ပဋိပက္ခများမှ များစွာအကာအကွယ် ရရှိခဲ့သည်။ ယခု နှစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင် လုချင်းသည် လောကတစ်ခွင်လုံး ကြောက်ရွံ့ရသော ရွေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရုံသာမက သမားတော်ကြီးချန်ပင်လျှင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သူ၏ အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်နေပြီပင်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက် ကြီးမားလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သမားတော်ကြီးချန်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အချိန်ကို သူ မှတ်မိနေသေးပါ၏။ ထိုအချိန်က သမားတော်ကြီးသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ခြေချခါစသာ ရှိသေးပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝေ့ရှန်ဟိုင်ထက်ပင် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသေးသည်ပင်။

ယခုမူ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူသည် ရွေအမြုတေတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းရန် အဆင့်သို့တောင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့သာ သီသီလေး ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အခြေတည်အဆင့်နှင့်ပင် ဝေးကွာနေသေးကာ အဆင့်တက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုတောင် မခံစားနိုင်သေးချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝသော ကျိုးလီရွာတွင် သူ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဤမျှသာ ရလဒ်ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပါ၏။

ထိုအကျိုးကျေးဇူးသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင်သာ တစ်ဆို့နေပြီး ရှောင်ယန်ထက်ပင် အားနည်းနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ဤအသိနှင့်အတူ ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ပိုမိုကြီးမားသော ကွာဟချက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

ထိုစဉ် သူတို့၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်းကျိယွဲ့မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ရင်ထဲတွင်တော့ ဝေ့ရှန်ဟိုင်ထက်မနည်း တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ဝေ့မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်းကျိယွဲ့သည် သမားတော်ကြီးချန်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သက်ကြီးရွယ်အို သမားတော်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကြောင့် သူ အံ့အားသင့်နေဆဲပင်။

လုချင်းသည် သူသာ ပိုင်ဆိုင်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်အတန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေလေသည်။ လောကကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက် အတိဒုက္ခကို ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်သူအနေဖြင့် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့ကတည်းက သူသည် ကြီးမြတ်မှုများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရွေအမြုတေအဆင့်သို့ သူ၏ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မှုမှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ထားသည့် နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပါ၏။

သို့သော် သမားတော်ကြီးချန်ကကော မည်သို့ဖြစ်သနည်း။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်မနိုးထလာမီက သူသည် အနည်းငယ်သော ကျင့်ကြံမှုသာရှိသည့် လှည့်လည်သွားလာနေသော သမားတော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော အစီအစဉ်များတွင် လုံးဝ ထူးခြားမှုမရှိသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လောကကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူသည် သိုသိုသိပ်သိပ်သာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အာဏာ သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းများကို မည်သည့်အခါမျှ မရှာဖွေခဲ့ပေ။

ကျုံးကျိုးတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်းကသာ သူ၏ စွမ်းအားအချို့ကို ပြသခဲ့ပြီး ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ နောက်တစ်ကြိမ် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကာ ကျိုးလီရွာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

သူ အပြင်ထွက်သည့်အချိန်တိုင်းမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများသို့ ဆေးကုသပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ တိုးတက်မှုအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သိသာထင်ရှားသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို ပြသခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သို့တိုင် မည်သည့် အသံမျှမထွက်ဘဲ သူသည် ယခုအခါ၌ ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ခေါ်ယူနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ရွေအမြုတေကို ဖွဲ့စည်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေလေပြီပင်။

ထို့အပြင် ဧရာမ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်ကြီးနှင့် အထက်မှ ဖြာကျနေသော အသက်ရှူကျပ်မတတ် ကောင်းကင်အာဏာစက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းကျိယွဲ့ သိလိုက်သည်မှာ....

သမားတော်ကြီးချန်၏ အတိဒုက္ခသည် သာမန်အတိဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သေချာပေါက် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပေလိမ့်မည်။

...

"ဆရာ့ရဲ့ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်က ဘာအရောင် ဖြစ်မလဲ"

လုချင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို စောင့်ကြည့်ရင်း တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ၏ဆရာတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခု ရှိပေသည်။ သူ၏ ရေနှင့်မီး သိုင်းလမ်းစဉ်မှာလည်း အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေ၏။ သူခေါ်ယူလိုက်သော အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်သည် အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သည့် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက် ဖြစ်လာရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် အဓိက မေးခွန်းမှာ အနီရောင် ဖြစ်မလား၊ ရွှေရောင် ဖြစ်မလား ဆိုသည်ပင်။

အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များ ဆက်လက်စုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ အချိန်တိုင်းတွင် စွမ်းအားများ ပိုပို၍ပြည့်ဝလာခဲ့ပါ၏။

လေဝဲကတော့ကြီး၏ အောက်ဘက်တွင် သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မှန်မှန် ညှိယူနေပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေစေရန် သေချာစေခဲ့သည်။

"ဒါက ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခရဲ့ စွမ်းအားပဲကိုး..."

အတိဒုက္ခ၏ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးက သူ့အပေါ် ဖိကျလာသည်ကို ခံစားရင်း သမားတော်ကြီးက သူ၏ရင်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျုံးကျိုးတွင် လုချင်း၏ အတိဒုက္ခကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ၎င်းသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မှ သူ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့လေပြီပင်။

ထိုအချိန်က စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ခံစားခဲ့ရသော ဖိအားသည် ယခု သူ ခံစားနေရသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိပေ။

"ရွေအမြုတေ အတိဒုက္ခတွေက အဆင့်အမျိုးမျိုး ရှိတယ်လို့ အားချင်း ပြောဖူးတယ်။ ငါ့ဟာက ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

သမားတော်ကြီးချန်သည် အထက်ရှိ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက် လေဝဲကတော့ကြီးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တွေးလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် စုဝေးလာသော မုန်တိုင်းကြီးမှာ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်လာခဲ့ပြီပင်။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများက တိမ်တိုက်အတွင်း၌ စတင် တောက်ပလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး အရောင်များ အတည်တကျ ဖြစ်သွားသောအခါတွင်တော့ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များတစ်လျှောက် မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်တစ်ခု တောက်ပလာခဲ့တော့၏။

.....

အခန်း ၄၆၀ ၊ အပိုင်း ၁ ။ ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များ၊ ရေနှင့်မီး သိုင်းလမ်းစဉ်

"ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေလား။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဆရာ့ရဲ့ အခြေခံက လုံလောက်အောင် နက်ရှိုင်းတာပဲ"

ကောင်းကင်ယံရှိ အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များ၏ ရွှေရောင်အဆင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

မှတ်တမ်းများအရ ရွေအမြုတေ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ၏ တိမ်တိုက်များသည် အများအားဖြင့် မီးခိုးရောင်၊ အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဟူ၍ အရောင်သုံးမျိုးဖြင့် ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိသည်ပင်။

အတိဒုက္ခ၏ စွမ်းအားမှာ ထိုအစီအစဉ်အတိုင်း မြင့်တက်လာပြီး ရွှေရောင် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။

တခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူညီအစ်ကိုများထံမှ ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်များနှင့် အတိတ်က အတိဒုက္ခများမှတစ်ဆင့် သူ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော သိုင်းလမ်းစဉ် အခန်းဆက်များအပေါ် အခြေခံ၍ လုချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်မှာ ဤအတိဒုက္ခ တိမ်တိုက် သုံးမျိုးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းက ရွေအမြုတေ စွမ်းအား၏ အဆင့်အမျိုးမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့ဆရာသည် ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက သူ ဖွဲ့စည်းမည့် ရွေအမြုတေ စွမ်းအားသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေ၏။

ထို့အပြင် အဆင့်မြင့် ရွေအမြုတေတစ်ခုသည် အနာဂတ်တွင် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာကို ကိုယ်စားပြုနေပါ၏။

"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ ဆရာက တကယ့်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တာပဲ။ ရွှေရောင် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတယ်ဆိုတော့လေ"

လီဟော်ဒယ်အိုးအတွင်းမှ ယန်၏အသံမှာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံခြင်းခေတ်၏ အထွတ်အထိပ်ကာလတွင်ပင် ရွှေရောင် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များမှာ အလွန်တရာပင် ရှားပါးကြောင်း နားလည်ထားရမည်သာ။

သူတို့ခေတ်၏ စစ်မှန်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များနှင့် သူတို့၏ မျိုးဆက်တွင် အခြားသူအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သူများသာလျှင် ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ခေါ်ယူနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိသော လီဟော်ဂိုဏ်း၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် ဤသို့သော ပါရမီရှင်မျိုး နှစ်ဦး၊ သုံးဦးသာ ရှိခဲ့ဖူးလေ၏။

သို့သော် လုချင်း၏ဆရာကတော့ အမြဲတမ်း သာမန်ပုံသာပေါက်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ နေတတ်ပြီး အာရုံစိုက်ခံရရန် တစ်ခါမျှ မရှာဖွေခဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်တော့ ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေလား"

သမားတော်ကြီးချန်သည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေသော်လည်း အမြဲတမ်းလိုပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

"အားချင်း ပြောတာအရဆိုရင် ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေက ရွေအမြုတေ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုံစံကို ကိုယ်စားပြုတယ်တဲ့။ ကြည့်ရတာ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရတော့မယ့်ပုံပဲ"

အဝေးတစ်နေရာမှ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများကတော့ ရွှေရောင် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း မသိကြပေ။ ထိုတိမ်တိုက်များ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဖိအားက ပို၍လေးလံလာကြောင်းကိုသာ သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အသက်ရှူကျပ်မတတ်ဖြစ်ရပါသော ကောင်းကင်အာဏာစက်ကြီးက သူတို့အပေါ် ကျဆင်းလာသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် မိုင်အနည်းငယ်ခန့်ပင် နောက်ဆုတ်လိုက်ရကာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဒီအကွာအဝေးကနေတောင် ဒီလောက်ထိ အသက်ရှူကျပ်နေပြီဆိုရင်... အတိဒုက္ခရဲ့အောက်မှာ တိုက်ရိုက်ရောက်နေတဲ့ ချန်ပေ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေမလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရွေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်ရသနည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်း နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားကြတော့၏။ ဤအမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရသည်ဖြစ်ရာ ထိုသူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစွမ်းမထက်ဘဲ နေမည်နည်း။

"ကိုကို... အဘိုးချန်က ဒီအတိဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟင်" ကောင်းကင်ယံမှ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားများကြောင့် မျက်နှာလေး ဖြူရော်နေသော ရှောင်ယန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကြ၏။ အခြေတည်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ကောင်းကင် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ၏ အရှိန်အဝါကို ပို၍ပင် ထိရှလွယ်နေကြလေ၏။ ၎င်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကျင့်ကြံမှု ရှိပါတယ်။ အဆင်ပြေမှာပါ။ အဲဒီအစား မင်းတို့သုံးယောက်က အတိဒုက္ခရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ကြည့်ထားကြ။ မင်းတို့ အတိဒုက္ခ ရင်ဆိုင်ရမယ့်အချိန်ရောက်လာရင် ဒါက အရမ်းကို အကျိုးရှိလိမ့်မယ်"

လုချင်းက သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကလေးငယ်သုံးယောက်ကို နူးညံ့သော စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး အတိဒုက္ခ၏ လွှမ်းမိုးနေသော အရှိန်အဝါအများစုကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ အတိဒုက္ခကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် သူတို့ကို ခေါ်လာရခြင်းမှာ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခံစားစေပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စမ်းသပ်မှုများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် အခြေတည် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့အတွက် သူတို့၏ အတိဒုက္ခမှာ သိပ်မဝေးတော့ပေ။ အကယ်၍ ဤအဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းမှတစ်ဆင့် အသိအမြင်များ ရရှိနိုင်ပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အတိဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် များစွာ ပို၍လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

လုချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ၌ ကလေးသုံးယောက်ကလည်း အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပြန်၍လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုဖြစ်ရပ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖိနှိပ်ထားရန် ရုန်းကန်နေကြတော့၏။

ဘုန်း

လုချင်း ကလေးသုံးယောက်အား သွန်သင်ပြသနေစဉ်မှာပင် တိမ်တိုက်များ၏ ရွှေရောင်မှာလည်း ပိုပိုပြှး နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများက အတွင်း၌ စတင်တောက်ပလာခဲ့တော့သည်။

"ပထမဆုံး ရွေအမြုတေ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ စလာတော့မယ်။ ဆရာကော မိုးကြိုးဘယ်နှချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ မသိဘူး" လုချင်းသည် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များအတွင်း တောက်ပနေသော ရွှေရောင်မိုးကြိုးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေခဲ့သည်။

တူညီသော အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်အဆင့်အတွင်းမှာပင် အတိဒုက္ခ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားမှာ ကွဲပြားနိုင်ပေသည်။ ဤအရာသည် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက် အရောင်၏ နက်ရှိုင်းမှုနှင့် ကျဆင်းလာသော မိုးကြိုး အရေအတွက်တို့တွင် ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်ပါ၏။

"ဆရာ့ရဲ့ အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေကို ကြည့်ရတာ၊ အနည်းဆုံးတော့ မိုးကြိုး ခြောက်ချက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက ရှိသင့်တယ်"

လုချင်းသည် ပို၍အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်လုံး နားကွဲမတတ် မိုးချုန်းသံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း

အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုစည်းနေခဲ့သော ရွှေရောင်မိုးကြိုးတန်းကြီးသည် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက် လေဝဲကတော့ကြီးပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ရိုက်ခတ်ဆင်းသက်လာပြီးနေယက်၌ သမားတော်ကြီးချန်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ်ကို ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

ပြီးနောက်တွင်တော့ ဧရာမ ရွှေရောင်မိုးကြိုးတန်းကြီးက သမားတော်ကြီးချန်ကို ပြင်းထန်စွာဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့လေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာကာ ပျက်စီးနေပြီးသားဖြစ်သော တောင်ထွတ်ကြီးအပေါ်သို့ နောက်ထပ် ဖျက်ဆီးမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ကျရောက်စေခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ထိုရိုက်ခတ်မှုအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့ပါ၏။ ကလေးငယ်သုံးယောက်မှာလည်း ပျံ့နှံ့နေသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို တင်းမာသော မျက်နှာထားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သမားတော်ကြီးချန်က တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက်သားဖြင့် ရှိနေသေးသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အပေါ်ယံ မီးလောင်ဒဏ်ရာအချို့မှလွဲ၍ သူသည် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အထိအခိုက်မရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် အားနည်းသွားသည်မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆရာဖြစ်သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အခြေခံနှင့်ဆိုလျှင် ဤပထမဆုံးသော အတိဒုက္ခမိုးကြိုးသည် အမှန်တကယ့် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

မဟုတ်ပါ။ အမှန်တကယ်ပြောရလျှင် ပထမဆုံး မိုးကြိုးသုံးချက်ပင်လျှင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု မဖြစ်သင့်ပေ။

သူကိုယ်တိုင် အတိဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံများအရ နောက်ဆက်တွဲ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခတစ်ခုစီတိုင်းသည် ယခင်တစ်ခုထက် ပိုပြိ၍ အစွမ်းထက်လာမည်ပင်။ ထို့အပြင် မိုးကြိုးသုံးချက် ကျပြီးတိုင်း အတိဒုက္ခ၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာကို မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်၏။

ဆရာဖြစ်သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုအရ စိန်ခေါ်မှုအစစ်အမှန်မှာ စတုတ္ထမြောက် မိုးကြိုးမှစတင်၍ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လုချင်း၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အတိအကျကို မှန်ကန်နေခဲ့ပါ၏။

ပထမဆုံး မိုးကြိုးသုံးချက်သည် သာမန် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မည်သူ့ကိုမဆို ချက်ချင်း အမြစ်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း သမားတော်ကြီးချန်အား သိသာထင်ရှားသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေရန်တော့ ပျက်ကွက်ခဲ့လေသည်။ သူသည် လုချင်း ပေးထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုပင် အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်ကာ အတိဒုက္ခ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုစီကြားတွင် ပေးအပ်သော သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရုံဖြင့် သူ၏ဒဏ်ရာများက လုံးဝကို သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့လေ၏။

စတုတ္ထမြောက် မိုးကြိုး ကျဆင်းလာသည့်အချိန်ရောက်မှသာ သမားတော်ကြီးချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ၏ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဆင်းသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပါ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏အရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး အသားစများမှာလည်း ပြာကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်များကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်၏။ ထိုအခါ၌ သူ၏ကိုယ်မှ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ရောယှက်သွားလေသည်။

ထိုစွမ်းအင်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသောအခါတွင် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကို သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ဖယ်ရှားပစ်ရုံသာမက သူ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကိုပါ အလျင်အမြန် ကုသပေးလိုက်ပါ၏။

"ဒါက ဆရာ နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ ရေနဲ့မီး သိုင်းလမ်းစဉ်ပဲကိုး..."

လုချင်းသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အံ့သြစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့၏ သဘာဝအရ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤစွမ်းအင်နှစ်ခုသည် ပြီးပြည့်စုံသော သဟဇာတဖြစ်မှုဖြင့် အတူတကွ တည်ရှိနေကြပါ၏။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တွန်းကန်နေမည့်အစား သူတို့သည် အပြန်အလှန် မြှင့်တင်ပေးနေကာ ဖြည့်ဆည်းပေးနေကြ၏။

"ဆရာကတော့ ဆရာပါပဲ... ဒီရေနဲ့မီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုသာ အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး သိုင်းလမ်းစဉ်ထက် အားမကြီးရင်တောင် လျော့တော့လျော့မနေဘူး"

ဆရာဖြစ်သူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နက်ရှိုင်းသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း လုချင်းသည် ချီးကျူးလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤသိုင်းလမ်းစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆရာဖြစ်သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ အပြည့်အဝ ခြေချနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိနိုင်ပေ၏။ ဤလမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေသရွေ့တော့ သူ၏ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုများမှာ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်ပင်။

ရွေအမြုတေအဆင့်သည် အစသာဖြစ်ပြီး သူသည် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

ဆရာဖြစ်သူက သူ၏ စွမ်းရည်များကို မည်မျှ ချောမွေ့စွာ အသုံးပြုနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ၌ လုချင်းလည်း လုံးလုံးကို စိတ်ဒုံးဒုံးချနိုင်သွားခဲ့ပြီပင်။ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော သိုင်းလမ်းစဉ် နားလည်မှုနှင့်ဆိုလျှင် ဤအတိဒုက္ခတွင် ဆရာဖြစ်သူ၏ အောင်မြင်မှုမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

"သခင်လေးရဲ့ ဆရာကလည်း... သခင်လေးလို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲနော်"

လီဟော်ဒယ်အိုးအတွင်းမှ ယန်သည် သမားတော်ကြီးချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေနှင့်မီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကို ခံစားရင်း အံ့သြတကြီးဖြင့် လျှာသပ်လိုက်လေသည်။

....

အခန်း ၄၆၀ ၊ အပိုင်း ၂ ။ ရွှေရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များ၊ ရေနှင့်မီး သိုင်းလမ်းစဉ်

ရေနှင့်မီးသည် အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤလူကတော့ ထိုနှစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်လိုက်ကာ အပြန်အလှန် ဆန့်ကျင်မှုနှင့် အပြန်အလှန် ဖြစ်တည်မှုတို့၏ နက်ရှိုင်းသော သဘောတရားများကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော မျှတမှုကို ရရှိခဲ့လေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဟန့်အတားဖြစ်စေမည့်အစား တစ်ချိန်က ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ခဲ့သော ရေနှင့်မီး စွမ်းအားများသည် သူ၏တိုးတက်မှုကို အံ့မခန်း မြန်ဆန်စေခဲ့ပါ၏။

အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ သမားတော်ကြီးချန်သည် မွေးရာပါနယ်ပယ်တွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဤသဘောတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်းပင်။ ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ပြီးမြောက်ရန် လိုအပ်သည့် နားလည်နိုင်စွမ်းအဆင့်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

အစပိုင်းတွင် ယန်သည် လုချင်းတစ်ယောက်သာ မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်နေပြီဟု ထင်ခဲ့မိပါ၏။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ဆရာသည်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် လျော့မနေပေ။

ရေနှင့်မီး သိုင်းလမ်းစဉ် ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့်အတူ သမားတော်ကြီးချန်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ အတိဒုက္ခများမှာ သိသိသာသာကိုပဲ ပို၍လွယ်ကူသွားခဲ့တော့သည်။ ပဉ္စမမြောက်နှင့် ဆဋ္ဌမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးများက သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းရည်ထက်တော့ ကျော်လွန်မနေခဲ့ပေ။

"ဆဋ္ဌမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးတော့ ပြီးသွားပြီ။ ကြည့်ရတာ ဆရာ့ရဲ့ အတိဒုက္ခက တကယ်ပဲ အစွမ်းအထက်ဆုံး ရွှေရောင်အတိဒုက္ခ ဖြစ်လာက်တယ်" မပျောက်ကွယ်သေးသော ကောင်းကင်ယံရှိ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များကို ကြည့်ရင်း လုချင်းမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ပါ၏။

"သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုး ကျန်သေးတယ်... အတိဒုက္ခတစ်ခုမှာ မိုးကြိုး ကိုးချက်အထိ ရှိနိုင်တယ်လို့ အားချင်း ပြောဖူးတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဘယ်‌လောက်ဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

ရွှေရောင်မိုးကြိုးများ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော လှည့်ပတ်နေသည့် အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း သမားတော်ကြီးချန်၏ စိတ်ထဲတွင် နိုးကြားသတိရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ စတုတ္ထမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးသည် သူ့ကို အငိုက်မိသွားစေပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အားချင်း ပြောစကားအရ မိုးကြိုးသုံးချက် ကျပြီးတိုင်း အတိဒုက္ခ၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်သည်။ သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးသည် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို သေချာပေါက် ယူဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

သမားတော်ကြီးချန်၏ အတွေးများကို တုံ့ပြန်သည့်အလား ကောင်းကင်ယံရှိ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက် လေဝဲကတော့ကြီးကလည်း ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပို၍ပင် ဧရာမကြီးမားလာခဲ့လေ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်တိမ်တိုက်မှာတော့ ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အဆင်းမှာ ပိုမို၍သိပ်သည်းလာရုံတင်မက ပိုပို၍လည်း တောက်ပလာခဲ့သေးသည်ပင်။ ထို့နောက် ပို၍ တောက်ပလင်းလက်လာသော ရွှေရောင်မိုးကြိုးများကလည်း စတင် စုစည်းလာခဲ့တော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသက်ရှူကျပ်မတတ်ဖြစ်စေသော ကောင်းကင်အာဏာစက်မှာ နှစ်ဆ မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် အဝေးမှ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားရန် ဖိအားပေးခံရလိုက်ပြန်၏။

"ဒီအတိဒုက္ခက... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက မြင့်တက်နေတုန်းပဲလား"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် အတိဒုက္ခ ကျရောက်ရာ နေရာမှ မိုင်နှစ်ဆယ်ကျော်တောင် ကွာဝေးနေပြီပင်။ သို့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းကင်အာဏာစက်ကတော့ သူတို့အပေါ် ဖိအားကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ရင်အား တုန်လှုပ်စေရုံတင်မက အသက်ရှူရပါကြပ်စေခဲ့သည်။

အတိဒုက္ခကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေရသော သမားတော်ကြီးချန် ခံစားနေရမည့် ဖိအားမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ဒီစွမ်းအားကို... ငါ ဆက်ပြီး ထိန်းထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သမားတော်ကြီးချန်၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူ့မှာ ရှိသမျှ စွမ်းအားအကုန် ထုတ်သုံးရတော့မည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ရှင်သန်နိုင်မည်ဟူသော အာမခံချက် မရှိတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် တောက်ပသောအလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ တန်ဖိုးကြီး သံချပ်ကာတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ဤအရာမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လုချင်းက သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ထိုဝိညာဉ်လက်နက်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ဘဲ သမားတော်ကြီးချန်၏ ကိုယ်မှ နက်ရှိုင်းသော သိုင်းအသိတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီတာတစ်ရာ ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံသွားရန် အလျင်အမြန် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့လေသည်။

ပုလဲရိပ် နှစ်ခု တစ်နည်းအားဖြင့် တစ်ခုက အနီဖြစ်ကာ တစ်ခုက အဖြူဖြစ်သည့် ပုလဲရိပ်တို့သည် သူ၏နောက်ကျောတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ့အား အနီးကပ် ကာကွယ်ပေးနေလေ၏။

"ဆရာက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့မှာပဲ"

သမားတော်ကြီးချန်၏ ပြင်ဆင်မှုများကို မြင်သောအခါ လုချင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဆရာဖြစ်သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို အသက်သွင်းလိုက်ရုံသာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်နက်နယ်မြေကိုပါ ဖြန့်ကြက်လိုက်တာပင်။ နောက်ထပ် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကို အစွမ်းကုန် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

ဘုန်း

သမားတော်ကြီးချန်က သူ၏စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်စဉ်မှာပင် တိမ်တိုက် လေဝဲကတော့ကြီး၏ ဗဟိုရှိ သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော အသံကြီးနှင့်အတူ ၎င်းသည် အောက်သို့ ရိုက်ခတ်ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧရာမ အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကြီးသည် သမားတော်ကြီးချန်ကို တည့်မတ်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး သံချပ်ကာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးစွမ်းအားကြောင့် စုတ်ပြဲသွားပြီး အစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့် သံချပ်ကာတစ်ခုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သမားတော်ကြီးချန်တွင် ထိုအရာအတွက် စိုးရိမ်နေရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

အတိဒုက္ခ မိုးကြိုး ရိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကလည်း လှိုင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ ပိုင်နက်နယ်မြေသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး မိုးကြိုး၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများကို အောက်ဘက်မြေကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် လမ်းကြောင်းလွှဲပေးနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ နောက်ကျောရှိ ပုလဲရိပ်များသည် ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှင့်နေကာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနေခဲ့ပါ၏။ ဝိညာဉ်လက်နက်၏ စွမ်းအားက ရွှေရောင်မိုးကြိုးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးမပစ်နိုင်အောင် တားဆီးပေးခဲ့လေသည်။

ထိုရွှေရောင် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုး၏ အနည်းငယ်သော အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကသာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်...

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် ချက်ချင်း အမြစ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နည်းလမ်းအားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်သုံးပြီးနောက် သမားတော်ကြီးချန်သည် သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပါ၏။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ပုံရိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာတော့ စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်ပင်။ သူ၏ တန်ဖိုးကြီး သံချပ်ကာမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေပြီး ဆက်လက်အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားနေလေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မည်းနက်ကျွမ်းလောင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အချို့သော ဒဏ်ရာများဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ဖောက်ထွင်းသွားသဖြင့် အလွန်တရာကိုမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"အဘိုးချန်"

သူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ၌ ရှောင်ယန်လေးမှာ မအော်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဆရာ"

လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာပင်လျှင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ သတ္တမမြောက် ရွှေရောင် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးသည် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

စွမ်းအားသက်သက်ကို ကြည့်မည်ဆိုပါက ယခင်က လုချင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ စွမ်းအား၏ ထက်ဝက်နီးပါးခန့် ရှိနေလေသည်။ ထူးဆန်းပြီး မှန်းဆမရနိုင်သော အသွင်အပြင်များ မပါရှိသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားသက်သက်မှာပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေ၏။

သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ အဆင်ပြေပါသေးသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော လက်တစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည်လင်တောက်ပသော အရာတစ်ခုက သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုသည်ကတော့ လုချင်း အစောပိုင်းက ပေးထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထဲမှ တစ်ခုပင်။

အစပိုင်းတွင် သမားတော်ကြီးချန်သည် ဤမျှ အဖိုးတန်သော အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးနောက်၌ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူသာ အလျင်အမြန် ပြန်၍အားမဖြည့်တင်းပါက နောက်ထပ် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးကို ခုခံရန် ခွန်အားရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

အမှန်တကယ်ပင် သတ္တမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုး ကျဆင်းပြီးသည့်တိုင်အောင် ကောင်းကင်ယံရှိ အတိဒုက္ခ တိမ်တိုက်များမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တိမ်တိုက် လေဝဲကတော့ကြီးအတွင်းရှိ ရွှေရောင်အဆင်းမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး မိုးကြိုးများက တစ်ဖန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တောက်ပလာပြန်၏။

သမားတော်ကြီးချန်၏ အတိဒုက္ခမှာ ပြီးဆုံးရန် အလှမ်းဝေးနေသေးကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။

အဋ္ဌမမြောက် အတိဒုက္ခ မိုးကြိုး... ကျန်နေသေးတာပဲ။

"ဆရာ့ရဲ့ အတိဒုက္ခက... ရေနဲ့မီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကို သူ နားလည်သဘောပေါက်ထားလို့များ ဒီလောက်ထိအစွမ်းထက်နေရတာများလားကွာ"

လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့လေတော့သည်။