အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇)

အိပ်ရာခင်းအဖြစ် အသုံးပြုသော ဝါဂွမ်းမျက်နှာသုတ်ပုဝါများ

မိဘများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် အိမ်သာသွားရန် အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ ပုန်းအောင်းနေခဲ့လေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာချုပ်အဖြစ် ရွှီပေါ်အန်း၏ ရုံးခန်းတွင် မူလက အတွင်းခန်း ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း ရာထူးတိုးပြီးနောက် ရုံးခန်းပြောင်းရန် အလုပ်ရှုပ်မခံတော့ကြောင်း လျှိုဝေကို ပြောခဲ့ လေသည်။ လျှိုဝေကလည်း သူ့ကို ထပ်မံ မဖျောင်းဖျတော့ဘဲ ဘေးဘက်ရှိ အခန်းကို ရုံးခန်းအဖြစ် တိုးချဲ့ရန် လူများကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ ရုံးခန်း ဘေးနံရံတွင် တံခါးတစ်ချပ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်လုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အတွင်းခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သော ကြောင့် ဤမျှ အနည်းငယ်သော အလုပ်ကို တစ်ညတည်းဖြင့် ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံမှာ အလွန်တရာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းပင်လျှင် အပြည့် အဝ ချီးကျူးသွားခဲ့ရလေ၏။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လျှိုဝေသည် ငယ်ရွယ်သော်ငြားလည်း အတော်လေး အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျှိုဝေကို ဆက်လက် ထိန်းထား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အငြိုးအတေး ကြီးတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် သူ ဒုက္ခရောက်နေစဉ် အနိုင်ကျင့်တတ်သူများကို ပို၍ပင် အငြိုးထားတတ်လေသည်။

အတိတ်က မတရားခံခဲ့ရသော သူ၏ကိုယ်စား "ခွင့်လွှတ်သည်" ဟု ပြောရန် သူ့တွင် အခွင့်အရေး မရှိဟု ရွှီပေါ်အန်း ခံစားခဲ့ရလေ၏။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ အိမ်သာခွက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထို့နောက် မြို့စောင့်နတ်ကွန်း အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို အလျင်အမြန် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ထိုတောက်ပလှသော မြစိမ်းရောင်သည် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိပ်မက်တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေ သည်။ ရွှီပေါ်အန်းမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ဗဟုသုတ နည်းပါးနေခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ မည်သူမဆို ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား မည်သာ ဖြစ်လေ၏။ ဤမျှ ကြီးမားသော အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဤအ ရာအတွက် ငွေမည်မျှ ကုန်ကျမည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤမျှ ကြီးမားလှသော အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းကို မဆိုထားနှင့်၊ ဤအရွယ်အစားရှိ သာမန် ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံးကိုပင် ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှပေမည်။ လက်ရှိ စျေးကွက်ပေါက်စျေးအရပင်လျှင် ဤမျှ ကြီးမားပြီး ချောမွေ့သော စကျင်ကျောက်တုံး တစ်တုံးသည် ငွေကြေး အမြောက်အမြား ကုန်ကျမည် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ ဤဧရာမ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးမှာ ပြီးပြည့်စုံနေရုံသာမက အမှန်တကယ်ပင် ကုတင်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ခံရလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းကို ကုတင်ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ လူနှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံးကို ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော ဗဟုသုတအရ သူသည် ကျောက်စိမ်းကုတင်များနှင့် ကျောက်စိမ်း နဂါး ကုတင်များ အကြောင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုတင်တစ်လုံး အကြောင်းကိုမူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဤအရာမှာ လုံးဝကို အလွန်အကျွံ ခမ်းနားလှသော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရလျှင်ပင် လုံးဝ ရောင်းချနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ရွှီပေါ်အန်း နားလည်ထားလေ၏။

ဤမျှ ကြီးမားသော အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးမှာ ခွဲပစ်ရန်အတွက် အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီး လွန်းလှပေသည်။ သို့သော် မခွဲဘဲထားလျှင်လည်း မည်သူက ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ဤနည်းအတိုင်း ရောင်းချခြင်းက အလွန်တရာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းပြီး အလွန်အမင်း ကြွားလုံးထုတ်ရာ ကျလွန်းလှပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တစ်ကီလိုဂရမ်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံးသည် ယွမ် ခုနစ်သန်းမှ ရှစ်သန်းကြား ရောင်းရကြောင်း သူ သိခဲ့ရသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ပြန်လည် သတိ ရမိလေသည်။

ဤသည်မှာ ကုန်ကြမ်း၏ စျေးနှုန်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကျောက်စိမ်းကုတင်သည် အချောထည်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အလေးချိန်နှင့်ဆိုလျှင် မိုးပျံမတတ် ကြီးမားသော စျေးနှုန်းတစ်ခု ရရှိမည်မှာ သေချာလှလေ၏။

ထို့အပြင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးမှာ အလျား (၁.၇) မီတာ၊ အနံ (၀.၈) မီတာ နှင့် အထူ (၀.၄) မီတာသာ ရှိပြီး စုစုပေါင်း အလေးချိန် သုံးတန်ကျော် ရှိလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤသည်မှာ အကြမ်းထည် ကျောက်တုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရွှီပေါ်အန်း၏ ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်း၏ သန့်စင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးလှသေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းကုတင်သည် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးထက် အရွယ်အစား နှစ်ဆကျော် ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။ အကယ်၍ ဤအရာကို အရောင်း အဝယ် ပြုလုပ်ရန် စျေးကွက်သို့ အမှန်တကယ် တင်သွင်းလိုက်ပါက စျေးကွက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“လီချိန်းရှီ...၊ ဒီအမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိခဲ့တာ မင်းပဲလား...။”

ဧရာမ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်နေသော်လည်း ရွှီပေါ်အန်းသည် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုအကြောင်းကို ဦးစွာ မေးမြန်းရန် သေချာစေခဲ့လေ၏။

လီချိန်းရှီက အလောတကြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အကြောင်းပြန်ပါတယ်...။ ကျွန်တော်မျိုး ကျောက်တုံးလေးက ဒီအစ်ကိုကြီးတွေ ကို အရင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်ခိုင်းပြီးမှ နောက်ဆုံးမှ ကျွန်တော်မျိုး ပူဇော်ခဲ့တာပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် အမွှေးတိုင်ခွက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အသစ်ထွန်းညှိထားသော အမွှေးတိုင်များ ပြည့်နှက်နေ သည်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ လေသည်။

ဤမြို့စောင့်နတ်ကွန်းတွင် သူ့ကို လီချိန်းရှီ တစ်ယောက်တည်းကသာ ဆင့်ခေါ်နိုင်ပုံရပေသည်။

သေချာသည်မှာ စမ်းသပ်မှုက မလုံလောက်သေးပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရသောအခါ ခေါင်ရှန်းရွာမှ အခြားသူများနှင့် ထပ်မံ စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်လေ၏။

ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာ တည်ရှိနေမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဤရွှေသန့်စင်သော အတွေ့အကြုံကို ရွှီပေါ်အန်းက အမှန်တကယ် အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်ဟုသာ ပြောနိုင်တော့လေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ရွှီပေါ်အန်းသည် အမျိုးမျိုးသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို လေ့လာရှာဖွေနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအရာများက အရေးမကြီးလှချေ။ အနံ့အသက် ကောင်းမွန်နေခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီချိန်းရှီက ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး... ဒီနှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်က သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်းကို ကျွီရှန်ဖန်းက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ...။ သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်းက အရှင်မင်းကြီး နှင်းဆီပြာကျောက်ကို အလိုရှိမှန်း သိလို့ ကျွန်တော်မျိုးကို အရှင်မင်းကြီးဆီ အထူး တကူး ယူဆောင်လာခိုင်းတာပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်...၊ သတင်းကောင်း တစ်ခုခု ရှိလို့လား...။”

လီချိန်းရှီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး...၊ မဟုတ်ပါဘူး...။ ဒါက သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်း ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ရာထူးတိုးတာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ လက် ဆောင်ပါ...။ ကျွီရှန်ဖန်းက မူလကတည်းက ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံရှိလို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး...။ ဒါပေမဲ့ ကျွီရှန်ဖန်းက အရေးကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားလို့ သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်းကို ကူညီ ရှာဖွေပေးဖို့ အလိုရှိနေတယ်လို့ ကြားရပါတယ်...။ ဒါကြောင့် ဒါကို အကြောင်းပြချက် လုပ်ပြီး ဒီလက်ဆောင်ကို ပို့ပေးခဲ့ တာပါ...။”

ကျွီရှန်ဖန်းက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလား။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့မိသော ပြည့်တန်ဆာမလေး ချန်ရှီရှီကို ချက်ချင်းပင် သတိရ သွားခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် သူက မေးလိုက်လေသည်။

“အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်…၊ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလား...။”

လီချိန်းရှီက ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

“အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး...။ ဒါပေမဲ့ ကျွီရှန်ဖန်းက လူတွေ ပြောတာတော့ သူမက နှစ်တစ် ထောင်မှာ တစ်ခါသာ ပေါ်ထွန်းတတ်တဲ့ အလှပန်းလေး တစ်ပွင့်ပါတဲ့...။ သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်း ပြောတာကတော့ ဒီနှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်က အရင်က ကျွီရှန်ဖန်းရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာတဲ့...။ သူတို့က ဒီဟာကိုတောင် ပေးဝံ့ တယ်ဆိုတော့ ဒီလူက အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်ရပါမယ်...။”

*ထောင်စုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ခါသာ ပေါ်ထွန်းတတ်တဲ့ အလှတရားတစ်ခုလား…။*

အကယ်၍ ဤသို့ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဤပြည့်တန်ဆာမလေးကို အမှန်တ ကယ် ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ များလှပေသည်။

သို့သော် ချန်ရှီရှီသည် အထက်ပိုင်းမှ လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမသည် မဟာကျင့်မင်းဆက်တွင် ထိပ်တန်း ပြည့်တန်ဆာများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ၎င်းမှာ ယုတ္တိရှိလှပေသည်။

ရှန်းယန်ခရိုင်ရှိ ကျွီရှန်ဖန်း ဘဏ်ခွဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ကောင်မျိုး အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားရ သနည်းဆိုသည့် အချက်အတွက် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ရှိရမည် ဖြစ်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက သိသိကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါနဲ့...၊ မင်းတို့ရဲ့ ရှာဖွေမှုက ဘယ်လိုနေလဲ...။”

လီချိန်းရှီက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်းနဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံးက မြို့ရိုးကို စောင့်ကြပ်နေကြတုန်းပါ...။ ဒီကိစ္စကို လုပ်ဖို့ လူအင်အား ဘယ်လိုလုပ် ဖယ်ချန်ထားနိုင်မှာလဲ...။ လောလောဆယ်တော့ သတင်းဖြန့်ဖို့ ကြေညာစာတချို့ ကပ်ထားရုံပါပဲ...။”

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သောရက်က သူပုန်များ တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွီရှန်ဖန်းက အနှောင့်အယှက် မခံရလျှင်တောင်မှ ဤမျှသာ ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ သူတို့၏ လူများက ကိုယ် တိုင် ထွက်လာခဲ့လျှင် သူပုန်များက သူတို့ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သဘာဝကျကျပင် အတူတူ ဆက်ဆံ ကြမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူပုန်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကိုပင် ခံထားရနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

*ဘုရားရေ... ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်ကြတာလား…။*

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ချင်းရုံဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော အဖွဲ့အစည်း များ မဟုတ်ကြပေ။

ရွှီပေါ်အန်းက မေးလိုက်လေ၏။

“ဒီပုန်ကန်မှု အတွင်းမှာ ရှန်းယန်ခရိုင်က ဘာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲ...။”

လီချိန်းရှီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ခန့်မှန်းလို့တောင် မရပါဘူး...။ သိရသလောက် လူဦးရေ ဆုံးရှုံးမှုက လူတစ်ထောင်ကျော်နေပါပြီ...။ ဒါက ရှန်းယန်ခရိုင် လူဦးရေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပါပဲ...။”

ထို့အပြင် အမျိုးမျိုးသော ငွေကြေးနှင့် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားပြီး စာရင်းမပြု စုရသေးပေ။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ မထွက်ခွာမီ သူပုန်များသည် မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ရေတွက်မရနိုင်သော အဝတ်အထည်များ၊ အိပ်ရာခင်းများနှင့် အဝတ်အစားများကို လုယက်သွားခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်က တစ်မြို့လုံးတွင် အဝတ်အထည် အလွန်အမင်း ပြတ်လပ်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့လေသည်။ မြို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် စစ်မှုထမ်းနေသော ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် ညဘက်၌ မြေကြီးပေါ်တွင် အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ဖြင့် အိပ်နေကြရပြီး စောင်တစ်ထည်ကိုပင် ရှာမရနိုင်ကြပေ။

ရွှီပေါ်အန်းက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ ရှန်းယန်ခရိုင်သည် မျှော်လင့်ထားသလောက် ကြီးမားပုံ မရချေ။

ခရိုင်မြို့တော်တွင် အမြဲတမ်း လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော်သာ ရှိလေသည်။

ထိုလူများမှာ အိပ်စရာ အိပ်ရာခင်းပင် မရှိလောက်အောင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေကြောင်းကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်း သည် သူတို့ကို ကူညီရန် အကြံအစည် တစ်ခု ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဤမျှ ကြီးမားသော အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းကုတင်ကို ပေးပို့ထားသည် ဖြစ်ရာ...။ သူ အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်သင့်ပေသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘေးနား၌ ချထားသော အမျိုးမျိုးသော တစ်ရှူးများကို ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။ အိမ်သာသုံး စက္ကူများ၊ မျက်နှာသုတ် တစ်ရှူးများနှင့် တစ်ခါသုံး မျက်နှာသုတ်ပုဝါများ...။ အားလုံးက ပစ္စည်းကောင်းများချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခါသုံး မျက်နှာသုတ်ပုဝါလိပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်သာသုံး စက္ကူဖြစ်စေ၊ မျက်နှာသုတ် တစ်ရှူးဖြစ်စေ ၎င်းတို့ကို ခေါက်လိုက်သောအခါ နူးညံ့သော်လည်း စိုစွတ်ရန် အလွန် လွယ်ကူလွန်းပြီး မီးလောင်လွယ်လှပေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် တစ်ခါသုံး မျက်နှာသုတ်ပုဝါများသည် အဝတ်အထည်နှင့် ပိုတူသောကြောင့် သိပ်မဆိုးလှချေ။

တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ရွှီပေါ်အန်းသည် ထုပ်ပိုးမှုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းမျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ခု ကို ယူကာ လေးငါးခေါက် ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။

ဤအရာသည် သာမန်လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာအရွယ်အစား တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိပြီး ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိလေသည်။

သို့သော် တစ်စင်တီမီတာခန့်သာ အရပ်ရှိသော လူပုလေးတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအရာကို ဖြန့်ခင်းပြီး အတွင်း၌ ထည့်ထားပါက စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိ ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ စောင်ကြီး တစ်ထည်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လေ၏။

မြို့စောင့်နတ်ကွန်း၏ ပင်မခန်းမမှာ စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး ထိုနေရာတွင် မည်သည့် အရာကိုမျှ ထားရှိရန် နေရာမရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ၎င်းကို မြို့စောင့်နတ်ကွန်းသို့ မပို့မီ သေချာစဉ်းစားကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ခဲ့ ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီချိန်းရှီသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမ အဖြူရောင် စောင်နှင့်တူသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ သည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ ထိုစောင်သည် ခေါက်ထားချိန်တွင်ပင် ကျောက်စိမ်းကုတင် တစ်လုံးခန့် ကြီးမားနေ ပြီး ၎င်း၏ အမြင့်မှာ သူ၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ခင်းလိုက် ပါက မည်မျှ ကြီးမားမည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“လီချိန်းရှီ...၊ ဒီဝါဂွမ်းမျက်နှာသုတ်ပုဝါတွေက ဝါဂွမ်းအထည်တွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေလောက် မနူးညံ့ပေမဲ့ သူတို့ က အတော်လေး အသုံးဝင်ပါတယ်...။ မင်းရဲ့ ကိုယ်အောက်မှာ ခင်းထားရင် အများကြီး ပိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်...။ ငါ့ဆီမှာ တချို့ရှိသေးတယ်...။ မင်း ဒါတွေကို ယူသွားပြီး ဝမ်ချောင်းကို ပြောပြလိုက်ပါ...၊ အရေးပေါ် အခြေအနေမှာ ကူညီဖို့ သုံးနိုင်တယ်...။”

တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး စကားပြောပြီးနောက် လီချိန်းရှီမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားခဲ့လေ၏။

လက်ရှိတွင် သခင်ကြီး ဝမ်ချောင်းအတွက် အခက်ခဲဆုံး အရာမှာ သူ၏ ညီအစ်ကိုများသည် သူနှင့်အတူ ဒုက္ခခံ နေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးထံမှ ဤကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် အချိန်ကိုက် အကူအညီ တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှလေ၏။

လီချိန်းရှီသည် သူ၏ အနောက်ရှိ လူသန်ကြီး ဒါဇင်ခန့်ကို ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့...၊ ဒီဝါဂွမ်း...။”

စကားတစ်ဝက်တွင် လီချိန်းရှီသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဤဆန်းသစ်သော ကိရိယာ၏ အမည်ကို ခေတ္တမျှ မေ့သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးသည် သူ၏ စွမ်းအားကို လျှော့ချကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ စိတ်က ပိုမို ထက်မြက်လာသည်ဟု လီချိန်းရှီ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

မကြာမီ လီချိန်းရှီက ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီနူးညံ့တဲ့ အရာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစေဖို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ပေးသနားတဲ့ လက်ဆောင် ပါ...။ အားလုံးပဲ အတူတူ ဦးချပြီး တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ကြရအောင်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီနှင့် တစ်ဦးချင်း ဆက်သွယ်နေသောကြောင့် လူသန်ကြီးများသည် သူတို့၏ စကားပြော ဆိုမှု အကြောင်းအရာကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ထိုဧရာမ အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းအထည်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူတို့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေ၏။

လီချိန်းရှီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် လူသန်ကြီး ဆယ်ဦးကျော်သည် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးချရှိခိုးကြလေတော့၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...။”

“အရှင်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…။ တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...။”

ချက်ချင်းပင် ကျေးဇူးတင်စကားသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအား နှစ်ခု ထပ်မံ တိုးလာသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ကောင်းပြီ... ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤအကျိုးအမြတ် လှိုင်းလုံးက မကြီးမားသော်လည်း ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ရရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှလေ၏။ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လူတိုင်းကြားနိုင်သော အသံ လွှင့်စနစ်ကို ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“စစ်သည်တို့...၊ ထပြီး ဒီအရာကို စမ်းကြည့်ကြလော့...။”

တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ဤလူများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွား ကြလေ၏။ သို့သော် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ မည်သူကမျှ ထရပ်ပြီး ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံကို ခံစားရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။

အုပ်စု၏ တွေဝေပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းက ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်လေ၏။

“လီချိန်းရှီ...၊ မင်း စံနမူနာပြပြီး အရင် တက်စမ်းကြည့်လိုက်ပါ...။”

လီချိန်းရှီက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီး နှစ်လှမ်းလှမ်းပြီးနောက် ခေါက်ထားသော ဝါဂွမ်း မျက်နှာသုတ်ပုဝါပေါ်သို့ ဘေးတိုက် လဲချလိုက်လေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းမျက်နှာသုတ်ပုဝါနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းသော ခံစားမှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ပြောင်းဖူးရိုးများထက် များစွာ ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှလေ၏။

“ညီအစ်ကိုတို့...၊ လာစမ်းကြည့်ကြပါဦး...။ ဒီအရာက အရမ်းကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ...၊ အပေါ်မှာ အိပ်ရတာ ထတောင် မထချင်တော့ဘူး...။”

လီချိန်းရှီက ဦးဆောင်၍ ကုတင်ကို စမ်းသပ်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် လူသန်ကြီးများမှာ သိသိသာသာ အကြောက် အလန့် လျော့နည်းသွားကြပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းအိပ်ရာခင်းများပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြလေ တော့၏။

“ဒီလောက် နူးညံ့တဲ့ မွေ့ရာပေါ်မှာ ငါ တစ်ခါမှ မအိပ်ဖူးဘူး...။”

“အင်မော်တယ်တွေ အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းတွေက တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်တာပဲ...။”

“ဒါက ပြီးပြည့်စုံတယ်...။ ညီအစ်ကိုတွေ ညဘက် ဒီအပေါ်မှာ အိပ်ရရင် အရမ်းကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလွန်း လို့ ကုတင်ပေါ်ကနေတောင် ဆင်းချင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...။”

ခေတ္တမျှတော့ လူတိုင်းက ၎င်းကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေခဲ့ကြလေ၏။

ခေတ္တမျှ အိပ်ပြီးနောက် ဤလူများသည် အလွန် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ကြပြီး ရွှီပေါ်အန်းကို ကျေးဇူး တင်ရန် တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီအရာတွေက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်...။ ကျန်တာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်...။ မင်းတို့ ဒါတွေ ကို အပြင်ယူသွားပြီး ခွဲဝေယူလို့ ရပါတယ်...။ ကဲ လာကြ...၊ ငါ့အတွက် နေရာနည်းနည်း ဖယ်ပေးကြဦး...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူသန်ကြီး ဒါဇင်ခန့်သည် အလျင်အမြန်နှင့် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြလေ၏။

လီချိန်းရှီက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီနှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်က နေရာ အရမ်းယူလွန်းလို့ပါ...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘေးကို နည်းနည်းလောက် ရွှေ့ပေးနိုင်မလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“အဲ့ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ မလိုပါဘူး...။ ငါပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်...။”

လူပုလေးများအတွက် အလွန်တရာ လေးလံသည်ဟု ထင်ရသော ထိုလေးလံပြီး ချောမွေ့ကာ ရွှေ့ပြောင်းရန် ခက်ခဲသော နှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်ကြီးသည်... ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းသည် အတော်လေး ပါးလွှာသော မာဂျောက်တုံး တစ်တုံးသာ ဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ရန်မှာ အလွန်တရာ လွယ်ကူလွန်းလှပြီး ဤထက် ပို၍ လွယ်ကူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်လှမ်းကာ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းကုတင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ယူဆောင်သွားကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား လေတော့၏။

မြို့စောင့်နတ်ကွန်း အတွင်းရှိ နှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေခဲ့ကြသော လူသန်ကြီး ဒါဇင်ခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤဧရာမ နှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်ကြီးကို သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းကာ ခွန်အားကုန်သုံး၍ အလွန်တရာ ခက်ခဲစွာဖြင့် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းကို နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အလွယ်တကူ ယူဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

လူသားများနှင့် နတ်မင်းများ အကြား ကွာခြားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ဤတန်ခိုးပြာဋိဟာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မူလက မတ်တတ်ရပ်နေသော လူအနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး လီချိန်းရှီနှင့်အတူ မြို့စောင့်နတ်ရုပ်တုကို ဦးချရှိခိုးကြလေတော့၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် နှင်းဆီပြာကျောက် ကုတင်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် တစ်ခါသုံး မျက်နှာသုတ်ပုဝါလိပ် အကြီးကြီးကို မြို့စောင့်နတ်ကွန်း အတွင်းရှိ လွတ်နေသော နေရာသို့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ...၊ တကယ်လို့ မင်းတို့ အားလုံးကို မသယ်နိုင်ရင် တစ်ခုချင်းစီ ယူသွားပြီးမှ ခွဲဝေပေးလို့ ရတယ်...။”

လူသန်ကြီးအုပ်စုသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမိုးနှင့် နီးပါးထိလုမတတ် မြင့်မားလှသော အဖြူရောင် ဆလင်ဒါ တုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့စောင့်နတ်ကွန်း၏ အမိုးမှာ လုံလောက်အောင် မြင့်မားနေပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါ က ၎င်းကို ထိုနေရာတွင် ထားရှိရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“လီချိန်းရှီ...၊ ဒီအမိုးက တော်တော်လေး အဆင်မပြေဘူး...။ နောက်ပိုင်း အားလပ်ချိန် ရတဲ့အခါ မင်း ဝမ်ချောင်း ကို ပြောပြီး ဒီနတ်ကွန်းကို အမိုးမပါတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပါ...။”

ဤတောင်းဆိုမှုအတွက် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေ့က ခရိုင်မြို့တော်ကို ကိုယ်တိုင်ရောက်နေသကဲ့သို့ လှည့်လည် ကြည့်ရှုစဉ်က ရရှိခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ခံစားမှုကို ရွှီပေါ်အန်းက နှစ်လိုဖွယ် မှတ်မိနေသေးခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။ ရွာတစ်ရွာ သို့မဟုတ် မြို့တစ်မြို့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရသော ခံစားမှုမှာ အခြားအရာများနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားလှပေသည်။

လီချိန်းရှီသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ အမာခံပရိသတ် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးချကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ သြဝါဒကို လိုက်နာပါ့မယ်...။ ကျောက်တုံးလေး မှတ်သားထားပါ့မယ်...၊ ဒါပေမဲ့ အမိုးမရှိရင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို မရိုမသေ လုပ်သလို ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တန်ခိုးတော်ကို စော်ကား သလို မဖြစ်နိုင်ဘူးလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး...။ ကောင်းကင်ကို မိမိရဲ့ အမိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မြေကြီးကို မိမိရဲ့ နေထိုင်ရာအဖြစ် သတ်မှတ် တာက အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝပါပဲ...။ စော်ကားတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ...။”

“ကောင်းကင်ကို အမိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မြေကြီးကို နေထိုင်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်တယ်...။ ကျောက်တုံးလေး သင်ခန်းစာ ရပါပြီ...။”

လီချိန်းရှီသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာကို ချက်ချင်းပင် အထင်ကြီးသွားခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် အိပ်ချင်စိတ် လွှမ်းမိုးလာသည်ကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်လေသည်။ အမွှေးတိုင် ကုန်ခါ နီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ကုသိုလ်နှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလျက် ပြုံး ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့၏။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကမန်းကတန်း ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ မကြာမီ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထား သော လူပုလေးတစ်ဦး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမှာ ရှန်းယန်ခရိုင်ဝန် ယန်ရှိုယီပင် ဖြစ်လေ ၏။

“ညီလေး ချိန်းရှီ...၊ သတင်းကောင်း...၊ သတင်းကောင်းဟေ့....။ အင်း... ဒါက ဘာကြီးလဲ...။”

ယန်ရှိုယီသည် မျက်နှာကျက်နီးပါး ထိလုမတတ် မြင့်မားပြီး အခန်းတစ်ဝက်ကို နေရာယူထားသော တစ်ခါသုံး မျက်နှာသုတ်ပုဝါလိပ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

လီချိန်းရှီက ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ယန်...၊ ဒါက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ပေးသနားထားတဲ့ ရတနာပါ...။ ဒိရတနာရှိရင် ညီအစ်ကိုတွေ အိပ်ရာခင်း မရှိမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး...။”

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တန်ခိုးပြပြီပဲ...။ ဟူး...၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ...၊ ငါ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွား တယ်...။”

ဟုန်ယာရွာရှိ မြေစောင့်နတ် နတ်ကွန်း၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိသော တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးသည် လီချိန်းရှီ ပြောဖူးသော တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနှင့် တစ်ပါးတည်း ဖြစ်ကြောင်း ယန်ရှိုယီက လီချိန်းရှီထံမှ သိရှိထားပြီး ဖြစ်လေ၏။

လီချိန်းရှီက မေးလိုက်လေသည်။

“တပ်မှူးယန်...၊ ခင်ဗျားပြောတဲ့ သတင်းကောင်းဆိုတာ ဘာလဲ...။”

ယန်ရှိုယီက ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းကောင်လေး...၊ ဘာလို့ ငါ့ကို တပ်မှူး လို့ ခေါ်နေတာလဲ...၊ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီး လို့ပဲ ခေါ်စမ်းပါ...။”

လီချိန်းရှီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုယန်...၊ မြန်မြန်ပြောပြပါ...။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရမ်း စိတ်ပူအောင် လုပ်နေတယ်...။ ဘာသတင်း ကောင်းလဲ...၊ ခရိုင်အစိုးရဆီက စာလား...၊ ဒါမှမဟုတ် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီက စာလား...။”

ယန်ရှိုယီက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“အဲ့လောက် မမြန်ပါဘူး...၊ သတင်းပို့သူက အမြန်ဆုံး ဖြစ်ရင်တောင် သတင်းပို့ဖို့ ဒီညအထိ ကြာဦးမယ်...။ အဲဒါ က အကောင်းမြင်တဲ့ အမြင်ပါ...။ တချို့ ညီအစ်ကိုတွေက ကံဆိုးမှုတွေနဲ့တောင် ကြုံတွေ့နေရလောက်ပြီ...။”

လီချိန်းရှီက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ညီအစ်ကိုတွေကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်...၊ လူကောင်းတွေက အမြဲတမ်း ကောင်းချီးခံစားရမှာပါ...။”

ယန်ရှိုယီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“အဲဒီအကြောင်း အခု မပြောကြရအောင်...။ မင်းကို ပြောပြစရာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... ။ စွန်းမိသားစု ငွေပန်းထိမ်ဆိုင်က လူတွေကို ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီ...။”

လီချိန်းရှီ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရမှုဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့ လေသည်။ သူက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ရှာတွေ့ပြီ...ဟုတ်လား…၊ ဘယ်မှာလဲ...။”

ယန်ရှိုယီက ပြောလိုက်လေသည်။

“စွန်းမိသားစု ငွေပန်းထိမ်ဆိုင်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာ လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့် ထားခဲ့ဘူး...။ ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒီထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ...။”

“အရမ်းကောင်းတာပဲ...၊ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ...။ စွန်းမိသားစုဝင်တွေ အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား...။”

လီချိန်းရှီက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ စွန်းဝေဝေ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

ယန်ရှိုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ မင်းရှာနေတဲ့ စွန်းမိသားစုရဲ့ သမီးပျိုလေး သခင်မလေးဝေဝေကတော့ အထဲမှာ မရှိဘူး...။”

လီချိန်းရှီ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူက ထပ်မေးလိုက်လေ၏။

“ဘာ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ...။”

ယန်ရှိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေးချိန်းရှီ...၊ စွန်းမိသားစု ငွေပန်းထိမ်ဆိုင် ပိုင်ရှင် စွန်းတာ့ဖူးရဲ့ အဆိုအရ စွန်းဝေဝေက သူပုန် တွေ မတိုက်ခိုက်ခင်ကတည်းက မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တာတဲ့...။ သူမက ငါတို့ ရှန်းယန်ခရိုင်မှာ မရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ကို ဝယ်ဖို့ ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားခဲ့တာ...။ အချိန်အရ တွက်ကြည့်ရင် သူမ သူပုန်တွေနဲ့ မကြုံလောက်ဘူး...။”

လီချိန်းရှီ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သေးသည်။

“အစ်ကိုယန်...၊ ကျွန်တော် ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားချင်တယ်...။ ကျွန်တော့်အတွက် စီစဉ်ပေးနိုင်မလား...။”

ယန်ရှိုယီသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး...။ အရင်က သတင်းပို့သူ ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ အကာအကွယ်ပေးခဲ့တာက သူတို့ကို အတော်လေး အလေးအနက်ထားဖို့ လုံလောက်သွားစေပြီ...။ ညီအစ်ကိုတွေ ထပ်ပြီး စွန့်စားလို့ မရတော့ဘူး...။ ထို့အပြင် ထိုလူတွေက ချင်းမူအလံတပ်ဖွဲ့ အလံကို လွှင့်ထူပြီး ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းမယ်ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံကို အော်ဟစ်နေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး...။ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့ရဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မြို့ကို ဝိုင်းရံထားမှုက ငါတို့ စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ ဧရာမ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြီး တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်...။”

လီချိန်းရှီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုယန်...၊ ညီအစ်ကိုတွေကို ဒီပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေပေးဖို့ စီစဉ်ပေးပါဦး...။ ကျွန်တော် စွန်းမိသားစု ငွေပန်းထိမ် ပဆိုင်ကို အရင် သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်...။”

ယန်ရှိုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့...၊ ဒီက ကိစ္စတွေကို ငါ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်...။ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဝမ်ချောင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းကောင်းကို သူ့ကို ပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့ဦး...။”

လီချိန်းရှီက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော စစ်သားတစ်ဦးက ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဒီလောက် ကြင်နာနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုလို့ မရနိုင်ဘူးလား...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က တန်ခိုးပြပြီး ရုတ်တရက် လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်စေခဲ့လို့ သူပုန်တွေ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ညတွင်းချင်း ထွက်ပြေးသွားကြတယ်လို့ ရုံးတော်က ညီအစ်ကိုတွေဆီက ကြားရတယ်...။”

ယန်ရှိုယီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါတို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အရာရာတိုင်းအတွက် အားကိုးနေလို့ မဖြစ်ဘူး...။”

ထို့နောက် မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အတွင်းခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ မိဘများကို မတွေ့ရတော့သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ အတွင်းရေးမှူး ထျန်ရှောင်ထုန်နှင့် ချန်ဖိန်ဖိန် တို့ပင် မရှိကြတော့ချေ။

ဧရာမ ရုံးခန်းကြီးထဲတွင် လျှိုဝေ တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိနေပြီး ရွှီပေါ်အန်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျှိုဝေက တင်ပါးကို လှုပ်ခါကာ လျှောက်လာပြီး ချိုသာစွာ ပြော လိုက်လေသည်။

“အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ...။ ဦးလေးနဲ့ အန်တီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ထန်လေးကို ကျွန်မ ခိုင်းလိုက်တယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ တခြားဘာမှ မရှိတော့ရင် မင်း သွားပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်လို့ ရပါပြီ...။”

စကားပြောနေစဉ် ရွှီပေါ်အန်းသည် လျှိုဝေ၏ ဘေးမှ ကွေ့ပတ်ကာ သူ၏ စားပွဲဆီသို့ သွားခဲ့လေသည်။

လျှိုဝေသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ ဘေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။ ရွှီပေါ်အန်း ထိုင်လိုက်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ စားသောက်ခန်းအတွက် ကျွန်မ စီစဉ်ပြီးပါပြီ...။ လောင်ကျောက်ကို တရုတ်နံနံနဲ့ ပင်လယ်သခွားသီး ဟင်းချိုတစ်ခွက် အထူး တကူး ချက်ခိုင်းထားတယ်...။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေက ရှင် အရမ်း အလုပ်ကြိုးစားနေခဲ့တာဆိုတော့ ဒီအရာက ရှင့်ကိုယ်ရှင် ပြန်လည် အားဖြည့်ဖို့ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ် ခုပါ...။”

*အင်း...၊ ငါ ပြန်လည် အားဖြည့်ဖို့ လိုအပ်နေလို့လား...။*

ရွှီပေါ်အန်းက စကားများမနေဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ...၊ ငါ နားလည်ပါပြီ...။ သွားပြီး အလုပ်လုပ်တော့လေ...။”

လျှိုဝေသည် ထွက်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူမက သူမ၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။ သူမက ပြောလိုက်လေ၏။

“အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ အုပ်စုရုံးချုပ်က သင်တန်းအတွက် စာရင်းမှာ ကျွန်မ နာမည် ပါနေတယ်လို့ ကြား တယ်...။ စဉ်းစားကြည့်ပြီးတော့ ကျွန်မက ရှင့်ဘေးမှာပဲ ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေးပြုချင်သေးတယ်...၊ သင်တန်း ကို တခြားတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်လား...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးလျှို...၊ ဒီခက်ခက်ခဲခဲ ရလာတဲ့ သင်ယူမှု အခွင့်အရေးကို မင်း တန်ဖိုးထားနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါ တယ်...။ ဒီအရာက ဥက္ကဋ္ဌ စူးထိုက် ရာထူးတက်ကတည်းက အရမ်းကို အလေးထားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုပါ...။ အကယ်၍ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ထူးချွန်မယ်ဆိုရင် မင်း အုပ်စုရုံးချုပ်မှာတောင် နေနိုင်ကောင်း နေနိုင်လိမ့် မယ်...။”

လျှိုဝေက ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ တကယ်ပဲ ညှိနှိုင်းစရာ နေရာမရှိတော့ဘူးလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် လျှိုဝေက လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားကာ သူ့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာခဲ့လေတော့သည်။