အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) ဓားပြနှိမ်နင်းရန် ရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ သွားရောက်ခြင်း

"ရှရွှယ်ချန်တောင်မှာ အခြေချနေတဲ့ ဓားပြစခန်းတစ်ခုရှိတယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက ကျားရဲစစ်တပ်လည်း ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့ဖူးတယ်... အဲ့ဒီတုန်းက စစ်တပ်က လူသောင်းနဲ့ချီ ရှိတာတောင် ရှရွှယ်ချန်တောင်က ဓားပြစခန်းကို မချေမှုန်းရဲခဲ့ဘူး... အခုကျမှ ယွီရွှေတပ်စခန်းက ဓားပြနှိမ်နင်းဖို့ တပ်ဖွဲ့စေလွှတ်မယ်တဲ့လား..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နှင့် ကျားကျီချင်းတို့ကလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြပြီး အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြ၏။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ကာ သာမန်ဘဝတစ်ခုတွင် အခြေကျကာစ ရှိသေးချိန်၌ စစ်တိုက်ရန် ဆင့်ခေါ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်က အလွန် ဒေါသထွက်စရာကောင်းလှ၏။

သို့သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိပေ။ နယ်ခြားစောင့်တပ်သည် ငြိမ်းချမ်းချိန်တွင် လယ်သမားအဖြစ် နေထိုင်ရပြီး စစ်ပွဲကာလတွင် စစ်သားများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရကာ ကွမ်းနန်စစ်တပ်၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို အချိန်မရွေး လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။

လူခြောက်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်ယွီက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

မနေ့က ယန်ချန်ယွီသည် မင်ချွမ်မြို့ရှိ စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ သွားခဲ့၏။ ဤဓားပြနှိမ်နင်းရေးစစ်ဆင်ရေးကာလအတွင်း ကျောက်လင်အား အန္တရာယ်ပြုရန် ကြံစည်ထားကြောင်း တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းက သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြခဲ့သည်။

ကျောက်လင်သာ သေဆုံးသွားပါက ယခုအချိန်မှစ၍ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ အရာအားလုံးကို ယန်ချန်ယွီက အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ချန်ယွီက အရိပ်ရသည့် တဲအမိုးကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ ကျောက်ဂူဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားရာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေအေးများက သူ့ကို အလွန် မနာလိုဖြစ်စေသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် ဤမျှကောင်းမွန်သော နေထိုင်မှုအခြေအနေအပေါ် မျက်စိကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အသိပေးပြီးပြီ..."

"မင်းတို့ဘာသာ နောက်သုံးရက်နေရင် ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို သွားရမယ်... နောက်ကျတာတို့ ပျက်ကွက်တာတို့ဆိုရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူးထင်တယ်..."

ယန်ချန်ယွီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွား၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် မောက်မာစွာ ထွက်ခွာသွားသော ယန်ချန်ယွီကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။

"ကျောက်လင်ကို ဒီဓားပြနှိမ်နင်းရေး သတင်းသွားပြောကြရအောင်..."

ထိုအခိုက်တွင် ယောင်းဟွိုင်တောက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"လောစရာ မလိုပါဘူး..."

"ကျောက်လင်က ခရိုင်မြို့ကနေ ပြန်လာပြီးတော့ တောင်ပေါ်မှာ အမဲသွားလိုက်သေးတယ်... သူ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... သူ့ကို အနားယူပါစေ..."

"နေ့လယ်စာစားတဲ့အချိန်ကျမှပဲ ငါတို့ ကျောက်လင်နဲ့ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ရှုံ့တကျွမ်းက လက်ကာပြ၍ တားဆီးလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်ဟု သဘောတူလိုက်ကြ၏။ သူတို့အနေဖြင့် ကျောက်လင်အား ဆက်၍ အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်နေလိုက်ကြပြီး စားပွဲသောက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်လက် လှီးဖြတ်နေကြသည်။

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် အစားအသောက်များကို သဘာဝကျကျပင် မြန်ဆန်စွာ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့၏။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်။

လူတစ်ရာနီးပါးခန့်မှာ အရိပ်ရသော တဲအမိုးကြီးအောက်တွင် စုရုံးနေကြ၏။

သစ်သားစားပွဲကြီးပေါ်တွင် မြေအိုးမျိုးစုံကို စီစဉ်ထားပြီး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မတူညီသော ဟင်းလျာများကို ထည့်ထားသည်။

ကျောက်ဂူအခန်းထဲတွင် အနားယူပြီးနောက် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ဇနီးများက တဲအမိုးကြီးဆီသို့ ထွက်လာကြ၏။

အမည်ခံ အနားယူသည့်ရက် ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အချိန်အတန်ကြာ အလုပ်များနေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း + ၅

မှန်ပေသည်။ စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့ကလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုတိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်လင်မှာ ပင်ပန်းနေသော်လည်း စနစ်က သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း ၅ နှစ်စာ ဆုချပေးခဲ့သဖြင့် အရာအားလုံးက တန်ကြေးရှိခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စနစ်ပြကွက်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း ၁၃ နှစ်စာ အပိုဆုကြေးကို ရရှိခဲ့၏။

၎င်းကို 'ကျားယန်ကျင့်စဉ်' ထဲသို့ ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက ကျားယန်ကျင့်စဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံသွားစေရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီည ဆက်လုပ်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်း နောက်ထပ် ၅ နှစ်စာ ရယူရမယ်..."

ကျောက်လင်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် တဲအမိုးကြီးအောက်၌ လူတိုင်း စုရုံးနေကြပြီး အကြည့်အားလုံးက သူ့ထံသို့ ကျရောက်နေသည်ကို ကျောက်လင် မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ ဘာတွေးနေကြသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်လိုက်၏။

"ကျားရဲစစ်တပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တဲ့နေ့ကစပြီး ငါတို့ ခုနစ်ယောက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လက်တွဲပြီး လာခဲ့ကြတယ်..."

"အခက်အခဲတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် အကုန်လုံးကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်... အခုတော့ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ..."

"ဒီနေ့ ငါတို့ ခုနစ်အိမ်ထောင်လုံး ကျောက်ဂူတွေထဲကို ပြောင်းရွှေ့လာနိုင်ခဲ့ကြပြီ... တည်ငြိမ်တဲ့ နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုလည်း ရလာပြီ... ဒါက ငါတို့ဘဝရဲ့ အစပြုရာ နေရာတစ်ခုပဲ..."

"ဒီအိမ်သစ်တက်ပွဲက အရမ်းကို ခမ်းနားတယ်... ဒါက ငါတို့ မိသားစု ခုနစ်စုအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တွေ ရှိလာမယ်ဆိုတာကို ကိုယ်စားပြုနေတာပဲ..."

"ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေမှာ ငါတို့ ခုနစ်ယောက်က ငွေတွေ ပိုရှာပြီးတော့ မြေတွေ ပိုဝယ်နိုင်အောင် ဆက်ပြီး အတူတကွ လက်တွဲကြိုးစားသွားကြမယ်..."

"နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေလည်း ပြည့်စုံတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို တခြားသူတွေကို ငါတို့ ပြသရမယ်..."

ကျောက်လင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိန့်ခွန်းပြောကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

လူတိုင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စားပွဲသောက်ပွဲ စကြစို့... အားလုံး စားကြ..."

ကျောက်လင်က သူ၏ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ကာ အမြီးရှည်ရက်ကွန်းခွေးသားတစ်ဖတ်ကို ပထမဆုံး စတင်ယူငင်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က စတင် စားသောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းကလည်း အားနာမနေကြတော့ဘဲ ဝံပုလွေများကဲ့သို့ အစားအသောက်များကို စတင် လုယက်စားသောက်ကြတော့သည်။

မြေအိုးများထဲရှိ အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

အရိပ်ရသော တဲအမိုးကြီးအောက် တစ်ဝိုက်တွင် ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ကျောက်လင်၏ အနားသို့ ရောက်လာကြပြီး သူတို့ ခုနစ်ယောက်သည် ရှစ်ထောင့်စားပွဲတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ၏။

"ကျောက်လင်... ယန်ချန်ယွီက သတင်းတစ်ခု လာပေးသွားတယ်... နောက်သုံးရက်နေရင် ယွီရွှေခရိုင်က နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေနဲ့ စစ်သားတွေအားလုံး ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို သွားရမယ်တဲ့..."

"ငါတို့တွေ ဓားပြနှိမ်နင်းရေး သွားလုပ်ရမယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က စတင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် လန့်သွား၏။

မနေ့က သူ ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး ဟေးလုံစခန်း၏ ခေါင်းဆောင်လေးဖြစ်သော တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူက တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်အား ဟေးလုံစခန်းကို အချိန်မတိုင်မီ ဖျက်သိမ်းရန်လည်း သတိပေးခဲ့သေး၏။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် သူ၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းက အလွန်တိကျနေခဲ့သည်။ ကွမ်းနန်စစ်တပ်သည် ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ ဓားပြအားလုံးကို ချေမှုန်းရန် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်၏။

နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပါဝင်ရုံသာရှိကြောင်း ကျောက်လင် ကောင်းစွာ သိထားသည်။

"မင်းတို့ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေကြတာလား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။

"ရှိတယ်..."

"ငါတို့က ယန်ချန်ယွီ၊ ရှောင်ရွေ့၊ ဟန်ဟိုင်တို့နဲ့ အဆင်မပြေကြဘူးလေ... ယန်ချန်ယွီက အမည်ခံအားဖြင့် ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ ဓားပြနှိမ်နင်းရေးကာလမှာ သူ့အမိန့်ကို ငါတို့ နာခံရလိမ့်မယ်..."

"ယန်ချန်ယွီက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ငါတို့ကို ချောက်ချလာမလားဆိုတာ ငါ စိုးရိမ်နေတယ်..."

ရှုံ့တကျွမ်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်ရာ ဤသည်က သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

ဤအဖော်များသည် အရူးများ မဟုတ်ကြပေ။ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အန္တရာယ်များကို သူတို့နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရ၏။ သူ့ကို ဖယ်ရှားချင်နေသူမှာ ယန်ချန်ယွီတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ဖယ်ရှားချင်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဤရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ သွားမည့်ခရီးစဉ်အတွင်း ကျောက်လင်သည် ငွေရှာရန် ဤသုံးရက်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည် ဖြစ်၏။

သူ့တွင် စနစ်အမှတ်များ လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ ကျန်းဖုန်းက ပြဿနာရှာလာမည်ကို ကျောက်လင် မကြောက်ပေ။

အိုယန်ပင်းကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ယခုအခါ စနစ်ဈေးဆိုင်မှ မတူညီသော ပစ္စည်းခြောက်မျိုးကို နေ့စဉ် ဝယ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ရာ သူအလိုရှိသော လက်နက်များကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ကြိုတင်လိုအပ်ချက်က ငွေရှာရန်ပင်ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ... နောက်သုံးရက်မှာ မင်းတို့ လယ်ယာတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားကြ... အရင်ဆုံး မြေ ၃၀ မူလုံးကို ထွန်ယက်ထားလိုက်... ရှရွှယ်ချန်တောင်က ပြန်လာတာနဲ့ စပါးပင်တွေကို ငါတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်၏ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ကျောက်လင်အနေဖြင့် ရှရွှယ်ချန်တောင်မှ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ကြ၏။

လူခြောက်ယောက်မှာ ကျောက်လင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူပြီး သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြသည်။ ကျောက်လင်က ရှရွှယ်ချန်တောင် စစ်ဆင်ရေးကို အလေးအနက် မထားသောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို လိုက်နာရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့က အခုလေးတင် အိမ်သစ်တက် စားပွဲသောက်ပွဲကို ကျင်းပပြီးတာဆိုတော့ ခဏလောက် အိပ်သင့်တယ်..."

"နောက်သုံးရက်မှာ ငါ မင်းတို့ကို တောင်ပေါ် အမဲလိုက်ခေါ်မသွားတော့ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပ်ပိုင်မြေတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားလို့ ရပြီ..."

"ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ အကုန်လုံးကို ငါ လုပ်ထားပါ့မယ်... ပြီးတော့ ရှရွှယ်ချန်တောင်ကနေ မင်းတို့ကို အထိအခိုက်မရှိ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ဖို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

လူခြောက်ယောက်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ကျန်းဖုန်း... မင်း ငါ့ကို တိတ်တဆိတ်သတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တယ်ပေါ့..."

"ရှရွှယ်ချန်တောင်က ဒီဓားပြနှိမ်နင်းရေး စစ်ဆင်ရေးကာလမှာ မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား... အင်း... မင်း သတိထားနေတာ ပိုကောင်းမယ်... အခွင့်အရေးရတာနဲ့ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

လူခြောက်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။