ကျွန်းကိုဖြတ်ကျော်ခြင်း (၂)
Vol. 58 Ch. 1002
“ဒါဆိုရင် ငါတို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရမှာလား”
မိုနီကာက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“လုံးဝကြီး စိတ်ပျက်စရာသတင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းရှန်က ခဏစဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊
“မွန်းစတားဒီရေက ပိုပြီး သိပ်သည်းလာလေ… အမဲလိုက်ပွဲက စတော့မှာ သေချာလာလေပဲ”
“ဘုရားရေ”
ချီလီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်တော့ပဲ ပြောလိုက်သည်၊၊
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အဲဒီဂြိုဟ်သား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလို မွန်းစတားကြီးရဲ့ အမဲလိုက်တာကို ခံပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင်လုပ်ရမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”
“အဲဒါတင် မကသေးဘူး”
ရှုချင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်၊၊
“ဂါလန်မီးတောင်သာ ပေါက်ကွဲမလာဘူးဆိုရင်ပေါ့”
“ကဲ... ထားပါတော့”
ချီလီက သက်ပြင်းချကာ ရထားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး
“ကပ္ပတိန်လင်း... ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို ခေါင်းခဲစရာပဲ။ ငါ့မှာတော့ အကြံကောင်းမရှိဘူး။ မင်း ဘာပဲဆုံးဖြတ်၊ ဆုံးဖြတ် အမိန့်သာပေး၊ ငါတို့ လိုက်လုပ်မယ်”
“ပင်လယ်ကျောက်ဆောင်ကျွန်းပေါ်မှာ သင့်တော်တဲ့ ပုန်းခိုစရာနေရာမတွေ့ရမှတော့ ဒီလိုအထီးကျန်ကျွန်းပေါ်မှာ သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေနဲ့ အသက်ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး”
လင်းရှန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ဆိုလိုတာက...”
“ကျွန်မတို့ ဟိုကျွန်းကို သွားကြမလို့လား”
“မှန်တယ်”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒါက ငါတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပဲ။ အဲဒီကျွန်းမှာ ပင်လယ်ကျောက်ဆောင်အကျဥ်းထောင်ရှိတယ်၊၊ သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေလည်း ပိုနည်းပြီး ကာကွယ်ဖို့ ထောင်တံတိုင်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ညဘက်ရောက်ရင်တောင် မွန်းစတားဒီရေကို ခုခံဖို့က ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်”
“အဲဒီနေရာက တကယ်ကို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်။ ထောင်တံတိုင်းတွေကလည်း မပျက်စီးပဲ ရှိနေသေးသလို ရေအောက်အခြေစိုက်စခန်းကလည်း ကာကွယ်ရေးအဆင့် မြင့်မားတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
နန်ကျင်းက လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊
“လမ်းကြောင်းထဲမှာ သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ အပူစွမ်းအင်တွင်းကသာ မတည်ငြိမ်ဘူးဆိုရင် အဲဒါကလည်း အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး” လင်းရှန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊၊ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”
“ကောင်းပါပြီ”
ဝူး...
စကားအများကြီးပြောမနေတော့ဘဲ အနန္တရထားအဖွဲ့ဝင်အားလုံး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ ရထား၏ အင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာပြီး လင်းရှန်က ထိန်းချုပ်ခန်းထဲမှနေ၍ ရထားလမ်းအတားအဆီးများကို အဝေးထိန်းစနစ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ရထားသည် လမ်းကူးပြောင်းမှုပေါ်မှနေ၍ အကျဥ်းထောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
သံဘီးများ တဂျုန်းဂျုန်းမြည်ဟည်းကာ ရထားလမ်းပေါ်ရှိ အပျက်အဆီးများကို ကြိတ်ခြေသွားသည်။ ဤကြီးမားလေးလံသော ရထားကြီးသည် မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ကျောက်ဆောင်မြို့ကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွားရာ မကြာခင်မှာပင် အဆင့်နိမ့်သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားအုပ်ကို ဆွဲဆောင်မိကာ တိုက်ပွဲစတင်လာသည်။ အနန္တရထားပေါ်မှ သေနတ်သံများလည်း တစ်ဆက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်းငယ်လေး၏ ကမ်းခြေဘက်တွင်မူ ပင်လယ်လင်းယုန်အုပ်စု၏ သင်္ဘောများသည် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများကြားမှ ကမ်းစပ်သို့ ကပ်လာကြပြီး လူရာပေါင်းများစွာက ပစ္စည်းများနှင့် လက်နက်များကို ကမ်းပေါ်သို့ စိုးရိမ်တကြီးရွှေ့ပြောင်းနေကြသည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလေယာဉ်များ၏ အင်ဂျင်သံများသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် မကျရောက်မီ ရွှေ့ပြောင်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဗန်နက်ဆာနှင့် အဓိကတိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ပင်လယ်ပြင်ပတ်ပတ်လည်တွင် ကင်းစောင့်နေကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ပင်လယ်မွန်းစတားတစ်ကောင်သာထွက်လာပါက အကျိုးဆက်ကို တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။ ဘေးအန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လူတိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အသံမထွက်ပဲ ရွှေ့ပြောင်းကြရန် အမိန့်ပေးထားသည်။
ဝုန်း...
ရထားသည် တက္ကသိုလ်ဂြိုဟ်ပတ်လမ်း အခြေစိုက်စခန်း၏ ပျက်စီးမှုဇုန်မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ 1130 စက်အမြောက်သံက အဆောက်အအုံကြီးများကို တုန်ခါသွားစေပြီး ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်ပျံသွားစေသည်။ အနန္တရထားသည် ၎င်း၏ ပစ်အားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးထားပြီး ချီလီ၏ အမြန်နှုန်းစွမ်းရည်သည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ရှေ့နောက်လူးလာခေါက်ပြန် လင်းလက်နေသည်။
“၁၁ နာရီ မှာ သတိထားကြ”
သူအော်၍ မဆုံးသေးခင် ရှုချင်း၏ လေဆာအမြောက်မှ နီရဲသော မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရထားအမိုးပေါ်ရှိ လို့ရှားရှားသည် စက်သေနတ်မျှော်စင်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကြုံးဝါးသံသည် ကျည်ခွံများ ကျသံနှင့် ရောနှောသွားသည်။
“မြန်မြန်လုပ်ကြ… အမှတ်အသား ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ”
“မီးတောက်”
“နတ်ဘုရားရှိတယ်”
ဘန်း...
တောက်လောင်နေသော မီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လုရှင်းချန်သည် လမ်းဘလောက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မီးတောက်တစ်ခုက လမ်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေကာ သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲဝါးမျိုသွားတော့သည်။
“အမှတ်အသားရှင်းလင်းပြီး”
“ငါတို့ အဖြူရောင်ကမ်းခြေဘူတာရုံကို ရောက်တော့မယ်”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံက ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှန်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံများနှင့် ကမ်းခြေကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်ရာ လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်နေသော ခဲရောင်ကမ်းရိုးတန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှနေ၍ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကီကီ၊ ရူဂျီ... ပြင်ဆင်ထားကြ”
“အကုန်အသင့်ပဲ”
ရထားအမိုးပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ကီကီနှင့် ရူဂျီတို့သည် ပျံဝဲနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် စွမ်းအားအလင်းတန်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရှေ့နောက် အနေအထားယူကာ လင်းရှန်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် အနန္တရထားတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။
ကျွီ...
ချက်ချင်းပင် မမြင်နိုင်သော စိတ်စွမ်းအားသက်ရောက်မှုအောက်တွင် တန်ချိန်ထောင်ပေါင်းများစွာ လေးလံသော ရထားကြီးသည် ရထားလမ်းမှ စတင်ကြွတတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားကာ အဆောက်အအုံနိမ့်များကို ဖြတ်ကျော်လျက် ကမ်းခြေဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားတော့သည်။
“ဗိုင်အိုလာရဲ့ စုံစမ်းချက်အရ အနီးဆုံး G16 လမ်းဆုံက ကီလိုမီတာ ၅၀၀ ကျော် ကွာဝေးပြီး နောက်ပိုင်းရထားလမ်းတွေကလည်း မသေချာဘူး။ ငါတို့ နောက်ကျရင် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ပြီး ပျံသန်းမောင်းနှင်ရတော့မှာလား”
ထိန်းချုပ်ခန်းထဲတွင် ရထားကြီးသည် လမ်းမများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျံသန်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဆီရွှမ်က လင်းရှန်ကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီကောင်ကြီးကို အရင်ဆုံးရှောင်ရှားနိုင်သရွေ့တော့ နောက်ပိုင်း ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့က ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ။ ရထားလမ်းက ငါတို့အတွက် အတားအဆီးမဟုတ်တော့ဘူး”
လင်းရှန်က ချန်ဆီရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့...”
ချန်ဆီရွှမ်က ဆက်ပြောသည်၊၊
“ဒါရိုက်တာတင်းရဲ့ ကပ်ဘေးအပင်က ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်။ ကျွန်မတို့ တိုက်ခိုက်ခံရတုန်းက အဲဒါထွက်လာတယ်။ ကျွန်းပေါ်ကို လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ရောက်ပြီးရင် ရှင် သူမဆီ သွားကြည့်သင့်တယ်”
လင်းရှန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်၊၊
“တိုက်ခိုက်ခံရတုန်းက ထွက်လာတာ ဟုတ်လား။ အဲဒါငွေနဂါးဆယ်ဆပန်းလား”
ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊၊
“မဟုတ်ဘူး… အဲဒါသွေးနွယ်ပင်ပဲ”
“ဒါရိုက်တာတင်းပြောတာတော့ အဲဒီကပ်ဘေးအပင်က သက်ရှိတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီတဲ့”
…
မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ၃၅ မိနစ်၊၊
ပင်လယ်ကျောက်ဆောင်ကျွန်း၏ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မုန်တိုင်းက ကြမ်းတမ်းစွာတိုက်ခတ်နေပြီး ကျွန်းပတ်ပတ်လည်ရှိ ပင်လယ်ပြင်သည်လည်း လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော ညှီစို့စို့အနံ့အသက်များပြည့်နှက်နေပြီး လူသားတို့၏ကမ္ဘာမဟုတ်တော့သကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေသည်။
ကောင်းကင်အနိမ့်ပိုင်းတွင် ပျံဝဲနေသော အနက်ရောင်ရထားကြီးတစ်စင်းသည် ပြင်းထန်သောလေမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တုန်ခါသွားသောအသံကြီးနှင့်အတူ ကျွန်းပေါ်ရှိ စစ်အခြေစိုက်စခန်းဟောင်း၏ အပြင်ဘက်ရထားလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံတက်သွားခဲ့သည်။
“သီသီလေးပဲ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းရေဒါပေါ်ရှိ လှိုင်းအပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ခုနက ပင်လယ်ထဲက တစ်ခုခုက ကျွန်မတို့ကို သေချာပေါက်မျက်စိကျနေခဲ့တာ… တော်သေးတာပေါ့… ငါတို့ အမှတ်အသားကို အချိန်မီဖျက်ပစ်နိုင်ခဲ့လို့”
“ဒီနေရာက နေ့နဲ့ညကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး၊၊ အဲဒီအကောင်တွေက အချိန်မရွေးပေါ်လာနိုင်တယ်”
လင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့က အရမ်းသိပ်သည်းလွန်းတယ်။ ခြေတစ်လှမ်းမှားသွားတာနဲ့ မွန်းစတားဒီရေရဲ့ ပုံမှန်အမဲလိုက်ပွဲတင်မကဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”
စွန့်ပစ်ထားသော စစ်ဘန်ကာ၏ တံခါးများ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အနန္တရထားကြီးသည် ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရေငုပ်သင်္ဘောအခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းမောင်းနှင်ဝင်ရောက်သွားရာ အင်ဂျင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ကာလရှည်ကြာငြိမ်သက်နေသော ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော လိုဏ်ဂူကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“ကျွန်မတို့ ဒီကျွန်းပေါ်မှာပဲ ညအိပ်မှာလား”
အနောက်ဘက်တွဲမှ မိုနီကာသည် ထိန်းချုပ်ခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်နဲ့ သိလာတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီ ရှင်ဒီလောက်အခြေအနေဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ ဒါပထမဆုံးပဲ”
လင်းရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါတို့က သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းထဲကို ရောက်နေတာပဲ၊၊ ပြီးတော့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကမ္ဘာ့အဆင့်လည်းရှိသေးတယ်… အခုအချိန်မှာ အားလုံးကို ဒီကနေခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ပိုကောင်းတဲ့အစီအစဉ် ငါ့မှာ တကယ်မရှိသေးဘူး”