အခန်း (၄၀)

အခန်း ၄၀ တခြားသူရဲ့ ထမင်းကို စားတဲ့သူက တခြားသူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရမယ်

"မင်းကို အရိပ်ထဲကနေ ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်..." စုချန်ချန်က ချင်လော့ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဘိုး... မလိုပါဘူး... အဘိုးက မြို့တော်မှာပဲ နေသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

အကယ်၍ စုချန်ချန်သာ မြို့တော်တွင် နေထိုင်ပါက သူသည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံနိုင်ပေမည်။ အကယ်၍ သူက ချင်လော့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်ဆိုပါက ၎င်းက စုချန်ချန်၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေမည်မှာ သေချာပြီး အလဟဿ ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ စုချန်ချန်ကို ချင်လော့က ဟန့်တားရေး လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် နျူကလီးယားလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့လေပြီ။

"ဥပမာအနေနဲ့ အင်အားကြီး နိုင်ငံတွေကြားက စစ်ပွဲကို ကြည့်လိုက်... မင်း အဲဒါကို မလိုအပ်ကောင်း မလိုအပ်နိုင်ပေမဲ့ မင်းဆီမှာ မရှိလို့တော့ မဖြစ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းဆီမှာသာ မရှိရင် တခြားသူတွေက မင်းကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ပြီး စော်ကားနိုင်တယ်လေ..."

"တစ်နေ့လုံး နျူကလီးယား လက်နက်တွေကို သယ်ပြီး ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေရမယ် ဟုတ်လား... အဲဒါက အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေပဲ..."

"တော်တော် အထင်ကြီးစရာပဲ... သူတို့က သူတော်စင်ကိုတောင် စေလွှတ်လိုက်တာလား..."

ဤသည်မှာ ချင်လော့တွင် နဂါးအကြေးခွံ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို သူ့ထံမှ လုယူရန် သူတော်စင်ကို စေလွှတ်လာနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ချင်လော့တွင် ချန်ကျန့်ရှန်း ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ဝှက်ဖဲများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ယင်းဝူစစ်သူကြီး ချန်ကျန့်ရှန်းသည် သူ လိုချင်သော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားကာ သူ စောင့်ကြပ်ရမည့် နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်လေသည်။

"ယင်းဝူစစ်သူကြီးကို သိမ်းသွင်းဖို့ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ပါမလာတာ နှမြောစရာပဲ..." မြောက်ပိုင်းမန်အင်ပါယာ၏ လျှို့ဝှက် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ညည်းတွားလိုက်၏။

"အဲဒါ ပုံမှန်ပါပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ သူက သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်က တန်ခိုးကြီးသူ တစ်ယောက်ပဲလေ... ငါတို့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းမန်အင်ပါယာက သူ့ သိမ်းသွင်းဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး..."

"အဲဒီ နဝမမင်းသားကို ငါတို့ လှုပ်ရှားသင့်လား..."

"မလိုအပ်ဘူး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားတာပဲ... နောက်ပြီး သူက ဘာမှ ဖြစ်မလာဖို့ အကြောင်းဖန်လာတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးသာသာပဲ... ဒီလောက် ဒုက္ခခံရလောက်အောင် သူက တန်လို့လား..."

ယင်းဝူစစ်သူကြီးက ချင်လော့ကို သတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ယင်းဝူစစ်သူကြီးကို မြောက်ပိုင်းမန်အင်ပါယာဆီ အတင်းအကျပ် ရောက်လာစေချင်လို့ပဲ...

ကုမိသားစုတွင် ကုချင်းဖုန်းက ကုယန်ထင်ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဖေ... ချင်လော့က မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်..."

ကုယန်ထင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ထက်မြက်သွားပြီး ကုချင်းဖုန်းကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။ "အဆင်အခြင်မဲ့တာတွေ ဘာမှ မလုပ်နဲ့..."

"သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ ဖိအားပေးတာက ငါတို့ သူ့ကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ပြီးပြီ..."

ကုချင်းဖုန်းက ဤသည်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ချေ။ "ဒါပေမဲ့ သူက မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားရင်တောင် သေချင်မှ သေမှာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ညီမလေးအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်တောင် ကျွန်တော် မစောင့်ချင်တော့ဘူး..." ကုချင်းဖုန်းက အံကြိတ်လိုက်၏။

"မင်း မစောင့်ချင်ရင်တောင် စောင့်ရမယ်... မင်း သည်းမခံချင်ရင်တောင် သည်းခံရမယ်..."

"မဟုတ်ရင် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"မှတ်ထား... ချင်လော့ သေကောင်း သေနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက ငါတို့နဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ရဘူး..."

"အရင်တုန်းက သူ့အပေါ် ငါတို့ရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက လုံးဝ ယုတ္တိတန်ပြီး ချင်းရွှဲ့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပဲ... တကယ်လို့ သူ့ကို ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လက်ပါရဲမယ်ဆိုရင် အဲဒါက မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံတာဖြစ်ပြီး မိသားစု တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရမယ့် ပြစ်မှုပဲ..."

ကုချင်းဖုန်းက ကုယန်ထင်ကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

သို့သော် ကုယန်ထင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကုချင်းဖုန်းက အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူ မသေမချင်း ငါ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထို့နောက် သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ကာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် မြို့တော်မှ ချင်လော့ ထွက်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းကို သိရှိခဲ့လေသည်။ အလွန် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေး၏။ ၎င်းမှာ စုချန်ချန်က ချင်လော့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ပေးမည် မဟုတ်ခြင်းပင်။

"ဟက်... ဒီနဝမမင်းသားကို သေစေချင်တဲ့သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... သူ ဘယ်လို သေမလဲဆိုတာ မင်း သွားကြည့်လို့ရတယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူထံမှ အက်ရှရှအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကုချင်းဖုန်းမှာ သွေးဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ချင်လော့ သေဆုံးသွားတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ရတာကပဲ ငါ လက်ခံနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုများလား..."

သတင်းအချက်အလက်များကို ယူပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူက သူ ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ကုမိသားစုက ကောင်လေးက သူ ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်နိုင်တယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား..."

"ပွဲကို ကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ ဟုတ်လား... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"တကယ်လို့ မင်းက မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် တခြားသူတွေက မင်းကို လှုပ်ရှားအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်လိမ့်မယ်..."

ချင်ဖုန်းသည် အလွန် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

"အဋ္ဌမမင်းသား... အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်တို့မှာ ရိုးသားမှု ရှိနေဆဲပါပဲ... ချင်လော့ကို သတ်ပြီး ဗောဓိသီး တစ်လုံးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ပါ... ဒါက အရှင်မင်းသားအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ အပေးအယူ တစ်ခုပါပဲ..."

ဗောဓိသီးဟူသော အမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြားလိုက်ရချိန်၌ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

ဗောဓိသီးက ကျင့်စဉ်နဲ့ မဟာတာအိုကို အလွယ်တကူ နားလည်သဘောပေါက်စေနိုင်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးကာ ပါရမီတွေကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်ပါတယ်...

သူက အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို အောင်မြင်နိုင်မှာပါ...

ချင်လော့ကို သတ်ရတာက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်...

"မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ ဒါသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ငါ ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်လိမ့်မယ်..." ချင်ဖုန်းက တစ်ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်ဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... မန်စန်းတောက်က အရှင်မင်းသားအပေါ် သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်... အရှင်မင်းသားက သူ့ကို သေချာပေါက် ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်..."

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း သတိဝင်သွားခဲ့၏။ "မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... မန်စန်းတောက်က ငါ့လက်အောက်မှာ တစ်ခါမှ အမှုမထမ်းဖူးဘူး..."

တစ်ဖက်လူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား... စိတ်မပူပါနဲ့... အရှင်မင်းသားကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့ပဲ ဒီအကြောင်းကို သိတာပါ... မန်စန်းတောက်က နဝမမင်းသားကို သတ်တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တာကို ရတယ်... ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုပါပဲ..."

"အရှင်မင်းသားက မန်စန်းတောက် အရှင်မင်းသား လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းနေတယ်ဆိုတာကို တခြားသူတွေ သိတာကို မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဝမ်ရှင်းစစ်သူကြီးတို့က သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ရှာဖွေနေခဲ့ကြတာလေ... တကယ် သူက အရှင်မင်းသားရဲ့ လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းနေမှန်း သူတို့သာ သိသွားရင် သူတို့ သံသယ ဝင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ကြည့်ရဆိုးသွားခဲ့၏။ မန်စန်းတောက်မှာ သူ၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို အလွန် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် မန်စန်းတောက်၏ ဖြစ်ရပ် ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အသိပေးရန် သူ မရဲခဲ့ချေ။

မန်စန်းတောက်မှာ မဟာချင်အင်ပါယာတွင် အလိုရှိနေဆဲ တရားခံတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူ၏လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် မန်စန်းတောက်သည် ဝမ်ရှင်းစစ်သူကြီး၏ သမီးဖြစ်သူနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ကိုယ်လုပ်တော်ကို မတော်တဆ သတ်ဖြတ်မိခဲ့ပေ၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အခြား မည်သူ့ကိုမျှ အသိပေးရန် သူ မရဲခဲ့ချေ။ မဟုတ်လျှင် သူသည် သေချာပေါက် တရားစီရင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ချင်လော့ကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားနိုင်ပေသည်။

"မန်စန်းတောက် အသက်ရှင်နေခြင်းက အရှင်မင်းသားအတွက် အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုပါပဲ... ဒီတစ်ကြိမ် သူ့ကို လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... ပြီးရင် အရှင်မင်းသား ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးမယ်လေ..."

ချင်ဖုန်းက တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ဗောဓိသီးကို အခု ငါ လိုချင်တယ်..."

"အရှင်မင်းသား အလိုရှိတဲ့အတိုင်းပါပဲ..." တစ်ဖက်လူက သေတ္တာတစ်လုံးကို အလွယ်တကူ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသားနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ချင်လောက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် သူ၏ ရာထူးကို ရယူလိုက်လေပြီ။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ၁၀ မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းရှိ အလွန် စုတ်ချာသော ဌာနတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

စာရေးတစ်ဦးက ရှေ့ထွက်လာပြီး အဆောင်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား... ဒါက အရှင်မင်းသားရဲ့ တပ်မှူးတံဆိပ်ပါ... အရှင်မင်းသားရဲ့ လူတချို့က အခု မြို့တော်

မှာ ရောက်နေပါတယ်... သူတို့နဲ့ တွေ့ချင်လား..."

"ကောင်းပြီ... သူတို့ကို လာခိုင်းလိုက်ပါ..." ချင်လော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

သူလည်း လူတွေ လိုအပ်ပေသည်။ ဗီလိန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လက်ပါးစေများမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေ၏။

မကြာမီ လူအချို့ ဝင်လာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် တပ်မှူးကြီး တစ်ဦးနှင့် တပ်မှူးငယ် သုံးဦး ပါဝင်လေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မာနထောင်လွှားသော အမူအရာရှိသည့် တပ်မှူးက ဝင်လာပြီး ချင်လော့ကို ဝတ္တရားအရသာ ဦးညွှတ်ကာ ချက်ချင်း ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"နဝမမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချင်လော့က တစ်ဖက်လူကို ပြုပြင်ပေးလိုက်လေသည်။ "ငါက အခု နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးချုပ် ဖြစ်နေပြီ... မင်း ငါ့ကို ရာထူးနဲ့ ခေါ်သင့်တယ်..."

ချင်လော၏ စကားကို တိုက်ရိုက် မတုံ့ပြန်ဘဲ တစ်ဖက်လူက ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်မှာ အခု ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ့် တာဝန်တစ်ခု ရှိနေတယ်... ဒါကြောင့် အရှင်မင်းသားနဲ့ အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး..."

သူက ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်ပြီး ချင်လော့ကို လုံးဝ အလေးမထားကြောင်း ပြသလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒီနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ..." ချင်လော့က သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။

ရာထူးတိုးဖို့ ဆန္ဒမရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ၁၀ က လူတွေက သူတို့ရဲ့ အထက်အရာရှိတွေကို ဖားယားဖို့တောင် ဆန္ဒမရှိကြဘူးလား...

ချင်လော့၏ အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ "မင်း ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား..."

တစ်ဖက်လူက ရပ်တန့်သွားပြီး ချင်လော့ကို လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်တာကို တားမြစ်ထားပါတယ်... အရှင်မင်းသား... စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်ပါနဲ့..."

"နောက်ပြီး အရှင်မင်းသားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နတ်စွမ်းအင်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ကျွန်တော်က လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့်ပါ..."

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ တပ်မှူးကြီးများ အားလုံးတွင် အနည်းဆုံး လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိကြပြီး ၎င်းမှာ ချင်လော့ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူ၏ အခြေခံ အားကိုးရာလည်း ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဤလူများ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး ဤတပ်မှူး၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်၌ သူက လှောင်ပြောင်လိုက်ပေ၏။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ၁၀ ရဲ့ တပ်မှူးကြီး လီယီ... ယခင်က ကံကြမ္မာဓားကိုးလက်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ... မင်းရဲ့ ဇနီးကြောင့် ကံကြမ္မာဓားကိုးလက်ဂိုဏ်းရဲ့ အမှုမှာ မင်း ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သားဖြစ်သူက မင်းဇနီးကို စော်ကားခဲ့လို့ ဒေါသအလျောက် သူ့ကို မင်း သတ်ခဲ့တယ်... ထွက်ပြေးပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ၁၀ ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်..."

"မှန်ပါတယ်..." လီယီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ အရှင်မင်းသားမှာ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်တော့မယ်..."

သူတို့၏ တာဝန်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ၁၀ မှ အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် အိမ်တွင် အနားယူရန် ရက်အနည်းငယ် အားလပ်ရက် ရရှိကြပေသည်။

"အိုး... မင်းမှာ မြို့တော်ထဲ အိမ်တစ်လုံး ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ငါ မေ့သွားတာပဲ..."

"စကားမစပ် မင်းမှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ် မဟုတ်လား... သူမက တော်တော်လေး လှတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ချင်လော့၏ စကားများက တစ်ဖက်လူကို လုံးလုံးလျားလျား ရပ်တန့်သွားစေခဲ့၏။ သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ချင်လော့ထံသို့ လှည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသားက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

" 'တခြားသူရဲ့ ထမင်းကို စားတဲ့သူက တခြားသူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရမယ်' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်... မင်းက ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ထမင်းကို စားနေတယ်... ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရယူနေတယ်... ပြီးတော့ မင်းက ငါ ချင်လော့ရဲ့ လက်အောက်က တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေသေးတယ်... ဒါက မင်းရဲ့ သဘောထားလား..."

"ကံကြမ္မာဓားကိုးလက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်လာရင်တောင် ငါ စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယီ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း သွေးရဲသွားခဲ့ပြီး သူမက ချင်လော့အား ဟစ်အော်လိုက်၏။ "မင်း ရဲလို့လား..."

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း..." ချင်လော့က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ငြင်းခုံရန် နေရာပေးမထားခဲ့ချေ။

"မင်းက ကံကြမ္မာဓားကိုးလက်ဂိုဏ်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကနေတော့ မင်း လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."