အခန်း (၃၅)

အခန်း ၃၅ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခြင်း၊ ယင်းဝူစစ်သူကြီး ရောက်လာသည်

အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးမှ လူများက ချင်ကျင်း၏ အနောက်မှ ထွက်လာကြပြီး ချင်လော့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။

စုချန်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

ချင်ကျင်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သူတော်စင်စု... ဒီကိစ္စက ကျွန်မတို့ ချင်တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပါ... ချင်လော့က အဲဒီနေ့တုန်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ရှေ့မှာ လင်းရွှမ်ကို မသတ်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ..."

"ဒီနေ့ သူက လင်းရွှမ်ကို သတ်လိုက်တာဟာ အရှင်မင်းကြီးကို ကြီးမားတဲ့ စော်ကားမှု တစ်ခုပါပဲ..."

"အစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီးကို ဆန်ကျင်တာနဲ့ ဖခင်ကို ဖီဆန်တာက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတွေပဲ..."

"ကျွန်မရဲ့ အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးမှာ ချင်လော့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို သေချာဆုံးမဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်... ဒါက ကျွန်မရဲ့ တော်ဝင်မိသားစု ကိစ္စပါ... သူတော်စင်စုက ကျွန်မတို့ တော်ဝင်မိသားစုဝင် မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့..."

စုချန်ချန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ကျင်းက အံကြိတ်ကာ ချင်လော့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချင်လော့က လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ လင်းရွှမ်ကို သတ်ဖြတ်ရလောက်အောင် ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

လင်းရွှမ်သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရုံသာမက လင်းရွှမ်အပေါ်တွင် သူမ၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုက အတော်လေး ရှိနေခဲ့ပေ၏။

ချင်လော့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို လင်းရွှမ် ခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းကြားချိန်၌ သူမက မျက်ရည်များပင် ကျခဲ့ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက သူမ၏ လူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဤနေ့ ချင်လော့အား စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု ရလဒ်မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ချင်လော့ကို အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကာ သေချာစွာ အပြစ်ပေးရန် သူမ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အရှက်ခွဲခံရမှုအတွက် သူမက ကလဲ့စားချေချင်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းရွှမ်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး ချင်ကျင်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။"ချစ်လှစွာသော အစ်မတော်... အစ်မတော်က လင်းရွှမ်လို လူသေးလူမွှားလေး တစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်မောင်နှမကို သတ်ဖို့တောင် တွေးနေတာလား..."

"ဒါကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ သိလား... ဒါက အပြင်လူကို မျက်နှာသာပေးတာလို့ ခေါ်တယ်..."

"နောက်ပြီ..." ချင်လော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "အဲဒီနေ့တုန်းက အစ်မတော်ကို ငါ ဘာကတိပေးခဲ့တာလဲ... ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

"လင်းရွှမ်ကို မသတ်ဘူးလို့ မင်း ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တာလေ..."

ချင်ကျင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အစ်မတော် ပြောတာ မပြည့်စုံသေးဘူး..."

"ဒီနေ့မှာ လင်းရွှမ်ကို မသတ်တော့ဘူးလို့ အစ်မတော်ကို ကတိပေးခဲ့တာကို သေချာပေါက် ငါ ပြောနိုင်တယ်..."

"အဲဒီနေ့က လွန်ခဲ့တဲ့ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... မနက်ဖြန်လည်း မဟုတ်ဘူး... သန်ဘက်ခါလည်း မဟုတ်ဘူး... အဲဒီနောက်နေ့လည်း မဟုတ်ဘူးလေ..."

"ဒီကိစ္စက အရှင်မင်းကြီးဆီ ရောက်သွားရင်တောင် ငါက မှန်နေဦးမှာပဲ..."

"နောက်ပြီး လင်းရွှမ်က ဒီနေ့ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်လေ... တကယ်လို့ သူ့ကို ငါ မသတ်ရင် ငါ့ကို သူ သတ်မယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရမှာလား..."

ချင်ကျင်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ချင်လော့က စကားလုံးများအပေါ် အသေးစိတ် အပြစ်ရှာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ချင်လော့က သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့ချိန်၌ အနာဂတ်တွင် လင်းရွှမ်ကို သတ်ရန် သူ ကြိုတင် ကြံစည်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်မှာ ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ချင်လော့က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်နေရသနည်း။

ချင်ကျင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ရှိပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း...၎င်းမှာ ချင်လော့အတွက် သူမ ပေးထားသော အမည်ဝိသေသပင် ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်လို့မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင် ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြေရှင်းလို့ရတယ်... ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း သူ ကြားခဲ့တာ ဟုတ်၊ မဟုတ် အရှင်မင်းကြီးကို မေးကြည့်လိုက်..."

ချင်လော့ဘက်က မှန်နေပေ၏။ အကယ်၍ ချင်ကျင်းကသာ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဆက်လက် အပြစ်ရှာနေမည်ဆိုလျှင် ဖမ်းဆုပ်ရခက်သော ချင်ဧကရာဇ်ကို တွေ့ရန် နန်းတော်သို့ သူ သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းက အရေးမကြီးတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရွှမ်မှာ အရေးမပါသော လူသေးလူမွှားလေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူက ရုပ်တစ်သောင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ မျိုးဆက်တစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်တောင် သို့မဟုတ် မျက်နှာပြ၍မရသော အခြား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အမှတ်အသားတစ်ခုခု ရှိနေလျှင်တောင်မှ မဟာချင်အင်ပါယာက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

မဟာချင်အင်ပါယာအတွင်းရှိ အမှတ်အသားများကိုသာ သူတို့က အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ နိမ့်ကျသော တပ်မှူးငယ်တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူ သေသွားရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ...

ချင်ကျင်းက အံကြိတ်ကာ ချင်လော့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ လင်းလက်နေခဲ့လေသည်။ "ချင်လော့... ရှင်ကို ပြောမယ်... ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူးနော်..."

"ငါ့ကို အခွင့်အရေး မပေးမိစေနဲ့"

"သွားကြစို့..." ချင်ကျင်းက အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးမှ လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဤနေ့ ဖြစ်ရပ်များ၏ သတင်းက လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

"နဝမမင်းသားက အရမ်း ခေါင်းမာတာပဲ... ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့အပြင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ခဲ့တာလား... အဲဒါက တကယ့်ကို မာနကြီးလွန်းတာပဲ..."

"ဟက်... ကြည့်ရတာတော့ မိုက်ပေမဲ့ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်း မြင့်မားလွန်းတယ်... အဲဒီလို လူမျိုးကို ဘယ်သူက သစ္စာခံချင်မှာလဲ... သူက အနာဂတ်မရှိဖို့ကြောင်း ဖန်လာတာပဲ..."

"ယင်းဝူစစ်သူကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောထားပြီးပြီ... တကယ်လို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက သူ့မြေးအတွက် လူသတ်သမားကို မရှာပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် သူ ကိုယ်တိုင် ရှာမယ်တဲ့..."

"မြို့တော်မှာတော့ နဝမမင်းသားက အနာဂတ် မရှိတော့ဘူး... မြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင်တော့... အင်း..."

ညလယ်ယံအချိန် ယင်းဝူစစ်သူကြီး၏ စံအိမ်တွင် ချန်ကျန့်ရှန်းက ချန်မို၏ ကွဲအက်နေသော အသက်ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာက ဒေါသနှင့် မသေချာမှုကြားတွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့လေသည်။

သူ ကလဲ့စားချေချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ တကယ့် ရန်သူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သူ မသိခဲ့ချေ။

"သခင်ကြီး... ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်..." အိမ်တော်ထိန်းက အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့လိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ..." ချန်ကျန့်ရှန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးကို ကူညီနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ပြောပါတယ်..."

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်..."

ဝင်လာသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို မြင်ပြီးနောက် ချန်ကျန့်ရှန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးနိုင်လို့လဲ..."

"မင်း ကလဲ့စားချေဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်..."

ဘုန်း...

ချန်ကျန့်ရှန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များက တစ်ဖက်လူအပေါ်သို့ ဖိနှိပ်သွားခဲ့လေသည်။

"ငါ ကလဲ့စားချေဖို့ မင်းက ဘယ်လို ကူညီပေးမှာလဲ... ငါ့ရဲ့ ရန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်က နာမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်လိုက်၏။

"ချင်လော..."

"ဟက်..." ချန်ကျန့်ရှန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငါက ယုံမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"လူသတ်သမားက ချင်လော့ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ စကားများက ချန်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်နှာကို မည်းမှောင်သွားစေခဲ့၏။

"ငါ့မြေးကို ဘယ်သူ သတ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား..."

"မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစု..." အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ မြေးက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အာဏာလုပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ... အကယ်၍ ချင်လော့သာ ပေါ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့မြေး သေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းရဲ့ ရန်သူက မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုပဲ..."

"ချင်လော့ကို သတ်လိုက်... ပြီးရင် မင်းရဲ့မြေးကို ဘယ်သူ သတ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်..."

"ငါ ကောင်းကင်ကျိန်စာတစ်ခု ကျိန်ဆိုနိုင်တယ်..."

ချန်ကျန့်ရှန်းက တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။"အဲဒါ မင်းလုပ်တာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါက ကောင်းကင်ကျိန်စာလည်း ကျိန်ဆိုနိုင်တယ်..."

"တကယ်လို့ ငါ ချင်လော့ကို သတ်လိုက်ရင် မဟာချင်အင်ပါယာမှာ ငါ့အတွက် နေရာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး.... နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက ငါ့ကို အသေအလဲ လိုက်ဖမ်းမယ်ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

"မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ရတယ်..." အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

တစ်ဖက်လူက စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မြောက်ပိုင်း..."

ချန်ကျန့်ရှန်းက ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

"ယင်းဝူစစ်သူကြီး... သေချာ စဉ်းစားပါ... မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုအတွင်း အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေက မင်းရဲ့ မြေးနဲ့ မင်းကို နယ်ရုပ်တွေအဖြစ် အသုံးပြုရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ မြေးကို သတ်ဖြတ်ဖို့အထိပါ ပါဝင်နေတာပဲ... ဒီလို မဟာချင်အင်ပါယာက မင်းရဲ့ သစ္စာခံမှုနဲ့ ထိုက်တန်သေးရဲ့လား..."

တစ်ဖက်လူ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ကျန့်ရှန်းမှာ နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူပြောနေသည့်အရာကို သူ သဘောပေါက်ပြီး ဖြစ်ပေ၏။ သူ၏ မြေးဖြစ်သူ သေဆုံးမှုမှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချင်လော့ကို ဆန့်ကျင်သည့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့ကို ဆန့်ကျင်သည့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့ မှားနေသလား။ သေချာပေါက် သူ မှားပင်။

သူ၏ မြေးမှာ ချင်လော့ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အားးးး..." ချန်ကျန့်ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ ချင်လော့၏ မင်းသားစံအိမ်ဆီသို့ သူ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

ချင်လော့က အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သော်လည်း သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

အလောင်း... အလောင်းပဲ... အလောင်းက ချင်လောရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်...

ချင်လော့ ဘာတွေ ကြံစည်နေသလဲဆိုတာကို သူ သိချင်ခဲ့ပေသည်။ သူက မင်းသားစံအိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး စုချန်ချန်က သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသော်လည်း သူ၏ သဲလွန်စများကို အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားရန် သူ မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။

လမ်းညွှန်ချက်များအတိုင်း လိုက်သွားပြီးနောက် ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

"ယင်းဝူစစ်သူကြီး... ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..." ချင်လော့က ချန်ကျန့်ရှန်းကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ့မြေးရဲ့ အလောင်းက မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..." ချင်လော့၏ စကားများက ချန်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်နှာကို မည်းမှောင်သွားစေခဲ့သည်။ သူ နားလည်မှု လွဲသွားတာလား။

"ခင်ဗျားမြေးရဲ့ အလောင်း မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ မြေးက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ..."