အခန်း (၃၉၃)
Vol. 40 Ch. 393
အခန်း (၃၉၃) စေ့စပ်ပွဲအခမ်းအနား ရောက်ရှိလာခြင်း
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဘိုး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာနဲ့ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မတချို့လည်း ဒီစေ့စပ်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ရောက်နေကြပါတယ်”
ရှီးရွှမ် ရိုရိုသေသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လေထုမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေး၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“မင်းပြောတာက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနက အနှိုင်းမဲ့ မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေကို ပြောတာလား။ ငါထင်တာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ထဲမှာ မင်းက…”
သူက မယုံကြည်နိုင်သလို တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
ရှီးရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။
“အဘိုးတောင်မှ အဲဒီကောလာဟလတွေကို ယုံနေမှတော့ လောကကြီးကလည်း သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်နေကြမှာပါပဲ”
“မင်းရဲ့ဆရာ ရောက်နေတယ်ဆိုမှတော့ ငါအရင်ဆုံး သွားရောက် ဂါရဝပြုရမှာပေါ့”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးမှာ ချူဖုန်းထက် အသက်ကြီးပြီး မဟာပဏ္ဍိတအဆင့်သို့ အရင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ချူဖုန်း၏ ရှေ့တွင်တော့ အရှိန်အဝါ ပြချင်စိတ် မရှိပေ။
ရှီးရွှမ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးမှ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အဘိုး၊ မြောက်ပိုင်းချောက်နက်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာထဲမှာ ဆရာ့ကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်ရင် မသင့်တော်ဘူး ဖြစ်နေမလား”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေး ရယ်မောလိုက်၏။
“ငါတို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲလုပ်မှာပါ။ တကယ်လို့ သူက ဝင်မပါချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မင်းက သူ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာပဲ ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံတော့။ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်”
“ဒါပေမဲ့...”
ရှီးရွှမ်မှာ အဘိုးဖြစ်သူက ယခုကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။
“တော်ပြီ၊ ဒါကို ဆက်မပြောနဲ့တော့။ အရင်ဆုံး မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေကို သွားပြီး ဂါရဝပြုကြရအောင်”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေး စကားသံများ ကြားရသည့်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားရာ ရှီးရွှမ်မှာ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားလေ၏။
မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် စံအိမ်တော်၏ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လရောင်သည် ခြံစည်းရိုးများနှင့် စကျင်ကျောက်လမ်းများပေါ်သို့ ညှင်သာစွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။
ရှီးရွှမ် အရင်ဆုံး ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“တပည့်ဖြစ်သူက ဆရာ၊ ဆရာကတော်နဲ့ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မအားလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
သူ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးကာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ချူဖုန်းနှင့် ပင်းယန်တို့မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး၏ အကြည့်များက ရှီးရွှမ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။
ချူဖုန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ အကြည့်များကမူ ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးထံတွင်သာ ရှိနေသည်။
“ထပါ”
ချူဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးဘက်သို့ ပြုံး၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီလို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ ရှီးရွှမ်ရဲ့ နန်းတော်ခရီးစဉ်က သိပ်ပြီး ချောမွေ့ပုံမရဘူးပဲ”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးက လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ အမြင်က မီးရှူးတန်ဆောင်လို ထက်မြက်လှပါတယ်။ ဒီအဘိုးကြီး တကယ်ကို အံ့ဩမိပါတယ်”
ကျန်ရှိနေသူများသည်လည်း “တာအိုမိတ်ဆွေ” ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကြားသည်နှင့် ဤဧည့်သည်မှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ ဘိုးဘေး ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မသိမသာ ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ရှေ့မှ အဘိုးအိုကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကဲခတ်နေကြသဖြင့် လေထုမှာ ပိုမို တင်းမာလာလေတော့၏။
ရှီးရွှမ်က အဘိုးဖြစ်သူအတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင်ယူလာပေးပြီး ချူဖုန်း၏ ဘယ်ဘက် ပထမဆုံးနေရာတွင် ချပေးလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်မှာ ရိုသေမှုရှိပြီး စနစ်တကျ ရှိလှ၏။
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးသည် မည်သို့မျှ အပြစ်မမြင်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေက သူတော်စင်အဆင့် အောက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရတာဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာပဏ္ဍိတ လေးယောက်တောင် ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တာအိုမိတ်ဆွေက မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မင်းဆက်နဲ့ တကယ်ပဲ စစ်ခင်းဖို့ ကြံစီနေတာလား”
ရှီးမျိုးနွယ်စုတွင် စုစုပေါင်း မဟာပဏ္ဍိတ သုံးဦးသာ ရှိသည်။ အကယ်၍ မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေသာ သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်နေမည်ဆိုလျှင် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်တစ်ခုလုံး ပြာအတိ ဖြစ်သွားနိုင်လေ၏။
ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ “တာအိုမိတ်ဆွေ နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ။ တာအိုမိတ်ဆွေရီရှန်းနဲ့ ကျန်းယန်တို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်တပည့် နှစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရုံ သက်သက်ပါ”
“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်ရဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စုက အင်အားကြီးပုံ ပေါက်နေပေမဲ့ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီအဘိုးကြီးက အစစအရာရာ သတိထားနေရတာပါ”
ချူဖုန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ရှီးရွှမ်ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲမှာ ပြပွဲကောင်းတစ်ခု စတော့မယ်ပေါ့”
သူ၏ လေသံတွင် အနည်းငယ် ရယ်ချင်နေသော အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသေး၏။
“မှန်တယ်။ ကျုပ်သိရသလောက်တော့ ရှီးရွှမ်ကို မျက်စိကျနေတာ မြောက်ပိုင်း ချောက်နက်မင်းဆက် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ မြင့်မြတ်နယ်မြေတချို့တောင် ဒီဘက်ကို အကြည့်ရောက်နေကြပြီ”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ရှီရွှမ်းရဲ့ ဗီလိန်ကံကြမ္မာက လူအများကြီးကို လောဘတက်စေပုံပဲ။ အဲဒီ မြင့်မြတ်နယ်မြေတွေ အားလုံးက ဝေစုခွဲချင်နေကြတာပေါ့။ ဒီပွဲကတော့ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။ သူတို့က ဘယ်လို ပါရမီရှင်တွေကို လွှတ်လိုက်မလဲ၊ ငါတို့ကို ဘယ်လို အံ့ဩစရာတွေ ပေးမလဲဆိုတာ သိချင်မိပါရဲ့”
ချူဖုန်း စုဝေးနေသော တပည့်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးမှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။ သူက အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှေ့ကလူကမူ ထိုပြဿနာများကြားထဲသို့ ဝင်ပါရန် ဆုံးဖြတ်ထားဆဲပင်။ ဤကိစ္စ၏ နောက်ဆက်တွဲမှာ မျိုးနွယ်စုများကြားမှ ဖြစ်သောရန်ငြိုးထက် ပိုမို ကြီးမားနိုင်လေ၏။
ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ချူဖုန်းမှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေး ဘာတွေးနေသည်ကို အရှင်းသား မြင်နိုင်၏။ သူက ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ရှီးရွှမ်က ကျွန်တော့်တပည့် ဖြစ်လာပြီဆိုမှတော့ သူ့ကို အထိအခိုက် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်တပည့်ကို ရန်ပြုလာရင် သူတို့ ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးမှာ အားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။ ဤကိစ္စမှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုနှင့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်တို့ကြားက ရန်ငြိုးမဟုတ်တော့ဘဲ မြင့်မြတ်နယ်မြေအားလုံးကြားရဲ့ အားပြိုင်မှု ဖြစ်သွားလေသည်။
သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်ပြီး ချူဖုန်းကို လက်သီးဆုပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေက ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာကို မိတ်ဆွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ အပ်နှံလိုက်ပါတော့မယ်”
ချူဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ရှီးမျိုးနွယ်စုက အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စပြီးရင်တော့ ရှီးရွှမ်အနေနဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ ရာစုနှစ်နဲ့ချီပြီး ကျင့်ကြံရဖို့ များပါတယ်”
ရှီးမျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဖုန်းကို ရိုသေသေဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မဟာပဏ္ဍိတမိုးမြေကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ရှီးရွှမ်သာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ကျုပ်တို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပါသေးတယ်”
“တာအိုမိတ်ဆွေက အားနာစရာ မလိုပါဘူး”
ချူဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် စားသောက်ပွဲကို ညဉ့်နက်သည်အထိ ဆက်လက် ကျင်းပခဲ့ကြ၏။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကောလာဟလများသည် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲတွင် ရှီးရွှမ်၏ စေ့စပ်ထားသူ အမျိုးသမီး အနည်းငယ်သည် မသိကျွမ်းသော အမျိုးသားများနှင့် ပရောပရည် လုပ်ခဲ့ကြသည်ဟူသော သတင်းပင်။
လူ့သဘာဝအရ အတင်းအဖျင်းကို နှစ်သက်ကြသည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် လမ်းတိုင်း၊ အိမ်တိုင်းတွင် ထိုအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး ပို၍ပို၍လည်း ချဲ့ကားပြောဆိုလာကြသည်။
တစ်ခဏအတွင်း မြောက်ပိုင်းချောက်နက် မြို့တော်ရှိ အင်အားစု အသီးသီးမှာ ချန်ဆန်းအိမ်ဘက်သို့ မျက်စိကျလာကြလေ၏။
သို့သော် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ရှီးရွှမ်သည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်ဘဲ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ စံအိမ်ထဲတွင်သာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေခြင်းပင်။
မြောင်တောင်မှ အဖွဲ့သည်လည်း ရှီးရွှမ်၏ စံအိမ်တွင်ပင် တည်းခိုပြီး နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှု ဗဟုသုတများကို ဖလှယ်နေခဲ့ကြသည်။
ချူဖုန်းကမူ တာအိုကျောက်စိမ်း တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဂရုတစိုက် ထွင်းထုနေလေ၏။
မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မှ ရှီးမျိုးနွယ်စုသည်လည်း စေ့စပ်ပွဲအခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
သူတို့သည် ကောလာဟလများကို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်ဘဲ စေ့စပ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အသရေဖျက်မှု အားလုံးသည် အလိုလို ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ကမ္ဘာကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင်။
ဤသို့ ကိုင်တွယ်ပုံကြောင့် သတင်းများကို ဖြန့်ဝေခဲ့သည့် မြောက်ပိုင်းချောက်နက်မှ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုများမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။
မြောက်ပိုင်းချောက်နက် ဧည့်ဂေဟာအတွင်း
ရှုချန်းဂျီနှင့် အခြားသူများသည် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့ကြသည်။
ရှုဝမ်ရွှမ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ရှီးရွှမ်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ ထက်မြက်မှုတွေ ပျောက်ပြီး လိပ်တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး”
သူမကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်လေ့ရှိသော ရှုဝမ်လင်း ကပင် ထောက်ခံလိုက်လေ၏။
“ရှီးရွှမ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ တည်ငြိမ်နေမှုကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ရှီးမျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူက အမြဲတမ်း အင်အားသုံးပြီး ဖိနှိပ်တတ်တဲ့သူ၊ အခုတော့ ဘာမှ မဆိုင်သလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး နေနေတယ်”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှုချန်းဂျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ရှီးမျိုးနွယ်စုက ဒီတစ်ခါ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”
ရှုဝမ်ရွှမ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“မောင်လေး၊ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ရှီးမျိုးနွယ်စု ဘာပဲ ကြံစည်ကြံစည်၊ ရှီးရွှမ်ကတော့ ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နဂါးကတော့ ဘယ်တော့မှ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“မှန်တာပေါ့”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှီးရွှမ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အဖွဲ့ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ရှုချန်းဂျီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုကောင်းလာလေတော့၏။
“ဒီတစ်ခါ ရှီးရွှမ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး အရှက်ရရုံတင်မကဘဲ အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခံရမှာ”
“လက်ဖက်ရည် ဆက်သောက်ကြရအောင်၊ ဒီပြပွဲကောင်းကြီး စမဲ့အချိန်ကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့။”
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရှီးရွှမ်၏ စေ့စပ်ပွဲနေ့သည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုနေ့တွင် မြောက်ပိုင်းချောက်နက် မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ မီးပုံးများ အလှဆင်မှုများဖြင့် ဝေေဝဆာဆာ ရှိနေပြီး အလွန် စည်ကားနေတော့လေ၏။ လမ်းကြိုလမ်းကြားတိုင်းတွင် ပွဲတော်အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။
ချန်ဆန်းအိမ်တော်အတွင်း
ပုံမှန်ဆိုလျှင် နေ့လယ်အထိ အိပ်တတ်သော ချူဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ စောစောထလာ၏။ သူက အခမ်းအနားတက် ဝတ်စုံကို အသေအချာ ဝတ်ဆင်ပြီး ပင်းယန်က သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် ရှီးရွှမ်နှင့် အခြားတပည့်များမှ စောင့်ကြိုနေကြပြီ ဖြစ်၏။
“ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“ထကြပါ”
ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်း ရှီးရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သူ၏ ပုံတူ ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရှီးရွှမ်၊ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ စေ့စပ်ပွဲနေ့ပဲ။ ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်။ အဲဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဓားချီ ဆယ်ခု ပါဝင်တယ်၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ ငါ့ ဓားချက်တစ်ချက်စီရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်တယ်”
ထိုဓားကျောက်စိမ်းကို မြင်သောအခါ ရှီးရွှမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေသေ လက်ခံလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ရတနာကို ပေးအပ်တဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”
ချူဖုန်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သွားကြစို့။ ဒီနေ့မှာ မင်းက အဓိကဇာတ်လိုက်ပဲ။ လောကကြီးကို မင်းရဲ့ ထက်မြက်မှုတွေ ပြရမဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ရှီရွှမ်း ပြန်ထူးပြီး ခြံဝင်းထဲမှ အရင်ဆုံး လှမ်းထွက်သွားတော့သည်။
ချူဖုန်းနှင့် အခြားသူများက နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြပြီး မကြာမီတွင် စေ့စပ်ပွဲ ကျင်းပရာနေရာဖြစ်သော လသာဆောင်သို့ ဦးတည်မည့် ရထားလုံးများပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြလေတော့၏။