အခန်း (၂၀၂)

အခန်း (၂၀၂) ဩဇာကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံကို အားကိုးခြင်း

ထိုအသံက…

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

အစ်မကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူလည်း ဝန်ခံလိုက်သည်ပ။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော်က ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ပါ... ကျွန်တော်က ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်လည်း ချောမောပြီး အလုပ်ကြိုးစားပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို လက်ခံလိုက်လို့ ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

“ဟေ့ယောင်…”

သူသည် တတိယမင်းသားကို ဒေါသထွက်စေရန်အတွက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ခေါင်းဆောင်လုပ်သင့်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို သဘောတူချင်နေသည်။

ထို့အပြင် ယုံအန်းမင်းသမီးနောက်သို့ လိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် အတင်းအဖျင်းများကို ရရှိစေရုံသာမက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ ဖခင်ကို စိန်ခေါ်ရန် ယုံကြည်မှုကိုလည်း ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားမှာ အံ့ဩသွားလေသည်။

ဤလူ၏ မျက်နှာကြောက ပြဿနာကောင် သုံးလောက်ပင် ထူထဲလှသည်။

တတိယမင်းသားက သူ့ကိုယ်သူ ပါးချည်းသာ ရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး အလွန် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"အစ်မကြီး... သူပြောတာကို မယုံနဲ့..."

"သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို အမြဲလှည့်စားခဲ့တဲ့ ယုတ်မာပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့သူပါ..."

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ အတင်းဝင်လာလေသည်။ ထိပ်ဆုံးနေရာအတွက် သူ့ကို အပြိုင်အဆိုင်လုပ်နေသည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ယောက်သာ ထပ်ရောက်လာပါက သူ ရွံရှာမိမည်ဖြစ်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် ပြောပြမယ်... သူက ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားမှာ ရှုံးသွားရင် သူ့ဆိုင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပေးရမှာကြောက်လို့ ဗျူဟာပြောင်းသွားတာပါ..."

တတိယမင်းသားသည် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားလေသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အလွန်ရင်းနှီးဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ယုံအန်းမင်းသမီး… အဲ့တာက ဆိုင်တစ်ဆိုင်သာ ဖြစ်ပါတယ်... ရှုံးရင်လည်း ရှုံးပါစေ... နောက်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လို့ ရပါတယ်..."

"မင်းသမီးက ဩဇာကြီးမားတဲ့သူတွေကို မကြောက်ဘူးလို့ ကျွန်တော့်ဖခင်ဆီက ကြားဖူးပါတယ်... မင်းသမီးက သစ္စာဖောက်အရာရှိတွေကို ဖော်ထုတ်တယ်... အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေကို တိုက်ခိုက်တယ်... နန်းတွင်းက သူလျှိုတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးပါတယ်... မင်းသမီးက တကယ့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးပါ... တုံလင်နိုင်ငံမှာ မင်းသမီးရှိနေတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ..."

"မင်းသမီးရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ... အခုလို တွေ့ရတဲ့အခါမှာတော့ မင်းသမီးက တကယ့်ကို အရည်အချင်းနဲ့ သတ္တိရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ လေးစားမှုတွေ အပြည့်အဝရှိနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို စကားနဲ့တောင် မဖော်ပြတတ်အောင်ပါပဲ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခေါက်ယပ်တောင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် လက်မှတ်လေး တစ်ခုလောက် ရနိုင်မလား... ကျွန်တော်က အစ်မကြီးရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး ပရိသတ်လေးပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွမ်၏ ပါးပြင်များက တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် စကားကောင်းများကိုသာ နားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွားလေသည်။

မကြာမီတွင် တောက်ပနေသော စုတ်တံတစ်ချောင်းက ယွင်ဟွား၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

"အိုး... နင်က အဲ့လောက်တောင် လိုချင်နေမှတော့... ငါ ဝန်လေးစွာနဲ့ပဲ နင့်အတွက် တစ်ခုလောက် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြီးသတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ခေါက်ယပ်တောင်ကို ပြန်ယူလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

"လှပတဲ့ လက်ရေးပါပဲ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် 'အစ်မကြီး' လို့ ခေါ်တဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို အရင်က မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး... ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မောက်မာတဲ့ဟန်လေး ပါနေတာက မင်းသမီးတစ်ပါးရဲ့ စရိုက်နဲ့ အလွန်တူပါတယ်..."

*ဘုရားရေ…*

ယုံအန်းမင်းသမီး၏ လက်ရေးက အနည်းငယ် ဆိုးရွားကြောင်း သူ ကြားဖူးသော်လည်း သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်အတွက် နှမြောသွားရလောက်အောင် ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွားကမူ သူမ၏ ပါးစပ်က နားရွက်အထိ ရောက်မတတ် ပြုံးရယ်နေလေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အကဲဖြတ်ကောင်းကြပေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်...

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ကို သူ ပြန်လည်သတ်မှတ်ရန် လိုအပ်နေပုံရသည်။ တစ်ချိန်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ခဲ့သော သူက ယခုအခါ အလွန်အစေခံဆန်လာလေပြီ။

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဤမျှလောက် မဟုတ်မမှန် မြှောက်ပင့်ပေးရန် ဘယ်သောအခါမှ ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကောင်က သူ့ထက်ပင် အရှက်မရှိကြောင်း သူ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

“ ဒီလူ... ဒီလူက မျက်လုံးကန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ မည်သည့်ထောင့်မှ ကြည့်စေကာမူ ပန်းကလေး၏ လက်ရေးအပေါ် မှတ်ချက်မပေးနိုင်ပေ။

“ ဟင်း... ဟွားဟွားရဲ့ လက်ရေးက တကယ့်ကို အနည်းငယ် အရုပ်ဆိုးတာပါပဲ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ အကောင်းဆုံးစွမ်းရည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရေးဖြစ်ရာ ဟွားဟွား၏ လက်ရေးကို ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိနာစေသည်။

“ သတိထား... မဟုတ်ရင် နင်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပစ်မယ်…”

ယွင်ဟွားက ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ချက်ချင်းပင် ကပ်ဖားရပ်ဖားဖြင့် ဆိုလာ၏။

“ဟွားဟွားရဲ့ လက်ရေးက ဟွားဟွားလိုပဲ လှပပါတယ်... နှစ်ခုစလုံးက ပန်းလေးတွေလိုပါပဲ…”

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ဆက်၍ ပြောလေသည်။

"အစ်မကြီး... တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တတိယမင်းသားထက် ပိုရင်းနှီးပါတယ်... အစ်မကြီးက မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်မိခင်ကလည်း မင်းသမီးတစ်ပါးပါပဲ... တုံလင်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ မင်းသမီးရှိတာပါ... အဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါလား..."

"တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ လူတွေက ညီအစ်မတွေလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်... ကြည့်ပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး ရင်းနှီးလာပါပြီ..."

"စကားမစပ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားဆိုင်က ငွေအတော်လေး ရနေပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိပေမယ့်လည်း ချမ်းသာပါတယ်... နောက်မှ အစ်မကြီးဆီကို ရွှေအနည်းငယ် ပို့ပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ့မယ်... မြို့တော်မှာ အစ်မကြီးအတွက် အကာအကွယ်ပေးတဲ့ ငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ..."

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေရှိခြင်းက သူမရဲ့ အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုအရင်းအမြစ်ပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းထားဖို့ လိုပါတယ်... ဒါမှ နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ကျရင်တောင် ငွေရှိပြီး ကြောက်စရာမလိုတော့မှာပါ..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ စကားများကြောင့် အလွန် သဘောကျသွားကာ ပြုံးရွှင်နေပြီး သူမ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားလေသည်။

“ ဝိုး... သူက စကားပြောချိုတာပဲ…”

“သူက ငါ့ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး ပရိသတ်လေးဖြစ်နေတုန်းပဲ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ရေးကိုတောင် ချီးကျူးသေးတယ်…”

“စကားပြောကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးလည်း မြင့်မားတယ်…”

“သူက... လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ... ဒါကြောင့်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး…”

အားလုံး...

တတိယမင်းသားခမျာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စပြတ်သွားပြီ..."

"အဟမ်း... နင်က ဘယ်လောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သလဲဆိုတာ မြင်ရတော့ အစ်မဟွားက နင့်ကို မောင်လေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားက အလွန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ကန့်ကွက်တယ်..."

တတိယမင်းသားက ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာလေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် သူနှင့် အဆင်မပြေသော နောက်ထပ် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ရာ သူ ဤသို့ မည်သို့ ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်နည်း။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ တတိယမင်းသားကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

“ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါတော့ထင်တယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်နေရာမှ သရေစာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ယွင်ဟွားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အခု ငါတို့ လေးယောက်ရှိသွားပြီဆိုတော့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မာကျောက်ကစားဖို့ စုကြလို့ ရပြီ..."

"ပြီးတော့..."

နန်ကုန်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်လေရာ ထိုရယ်မောသံက တတိယမင်းသား၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေသည်။

"ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က စကားပြောချိုပြီး သူမကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... ငါ့အကြောင်းပြောရရင် ငါက သူမကို ဘာပြဿနာမှ မပေးတဲ့အပြင် ရှင်းလင်းရေးတောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... သူမ လူသတ်ရင် ငါ အလောင်းဖျောက်ပေးမယ်... အားလပ်ချိန်တွေမှာ အခွံတွေခွာပေးပြီး သရေစာတွေ ဝယ်ကျွေးနိုင်တယ်..."

"ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... မင်းက ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ... မင်းက သူမကို အကြံအစည်လုပ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် သူမကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ... ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အသရေဖျက်နေတယ်... သူမ မွေးထားတဲ့ ပန်းနီလေးဆိုတဲ့ ကြက်ဖကိုတောင် မင်း စားချင်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

ယွင်ဟွားက တတိယမင်းသားကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"အစ်မကြီး... မဟုတ်... အဲ့ဒီလိုမျိုး မရှိပါဘူး..."

တတိယမင်းသားက ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အလျင်အမြန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင့်ကို နှင်ထုတ်ပြီး သူ့နေရာမှာ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့ရှေ့တွင် ထပ်မံကြွားဝါရဲခြင်း ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းဖင်ကို သဘောတူလိုက်... ငါ မင်းကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်..."

တတိယမင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသသူပုန်ထသွားကာ သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွမ်နှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ယွင်ဝေက စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။ သူမသည် သူ မျှဝေခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကို နားထောင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တတိယညီတော်... မင်းရဲ့ခြေထောက်က ဘယ်တုန်းက ပျောက်သွားတာလဲ..."

အားလုံးက တတိယမင်းသား၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သူ၏ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများက သူ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အလွန်ကောင်းနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားလေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အိမ်တွင် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် နေချင်နေသလား... အိပ်မက်မက်နေလိုက်...။

တတိယမင်းသားသည် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပြောတာက ယွင်မိသားစုအိမ်တော်ရဲ့ ဖုန်းရွှေက ကောင်းတယ်... အစားအသောက်တွေက အာဟာရဖြစ်ပြီး အရသာလည်း အလွန်ကောင်းပါတယ်…အဲ့တာကို အစ်မကြီး ယုံပါသလား..."

နန်ကုန်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်

"ဟင်း... တကယ့်ကို အရသာရှိပါတယ်... အဲ့ကြက်ဖက ပိုတောင် အရသာရှိသေးတယ် မဟုတ်ပါလား..."