အခန်း (၂၀၆)

အခန်း (၂၀၆) ကျောက်သွမ်၏ ထိတ်လန့်သွားသော အခြေအနေ

ကျောက်သွမ်သည် လန့်ဖျပ်သွားလေ၏။ သူသည် အရာရှိများကို အားယူကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့အားလုံးက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုချင်နေသည့် အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အပြည့်အဝ ထိတ်လန့်သွားလေတော့သည်။ သူသည် ယွင်ဟွား၏ စကားများကို ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့် ယုံကြည်သွားသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စကိုမူ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ ကျောက်သွမ်က အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လေတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဖိအားကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်လိုက်ကာ ကျောက်သွမ်အား အောက်ဆီဂျင်ပြတ်လပ်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး မျက်ဖြူလန်သွားသည်အထိ ညှစ်ထားလိုက်လေသည်။

"မင်းသမီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါဦး..."

တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ ဝန်ကြီး ရှန်ကွမ်းယန်သည် အရာရှိအုပ်စုကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ တိုးထွက်လာပြီးနောက် သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ကျောက်သွမ်ကို မြင်လိုက်ရရာ သူ၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။

သူမသည် မြို့တော်၏ အာဏာရှင်ဟု ခေါ်ဆိုခံရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။ သူမ ရှိနေသည့် နေရာတိုင်းသည် သေချာပေါက် သိုင်းလောကနှင့် သူရဲကောင်းတို့၏ ကမ္ဘာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းသမီး... ကျောက်မိသားစုက ရိုးရှင်းတာမဟုတ်ဘူး... ကျောက်သွမ်က အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးဆိုးတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ သူ သေချင်သေပါစေ..."

"ဒါပေမယ့် သူက မြင်းပိန်လေးများအုပ်စုတစ်စုကို လျှို့ဝှက်စွာ မွေးမြူထားပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း အရာရှိအများအပြားရဲ့ အိမ်တွေဆီ ပေါ်တင်တစ်မျိုး လျှို့ဝှက်တစ်ဖုံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တယ်... တရားစီရင်ရေးရုံးတော်က သူ့ဆီကနေ စာရင်းကို ထုတ်ဖော်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတဲ့အတွက် သူ့ကို အခု သေခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်သေးဘူး..."

"ဒါ့ကြောင့် ယုံအန်းမင်းသမီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာစွာနဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော့်ဆီ အရင်လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မလား..."

ရှန်ကွမ်းယန်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်ရှိ ကောက်ကွေးနေသော အပြုံးကြောင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

"ငါ့အဖေများ တစ္ဆေပူးနေတာလား မသိဘူး..."

သူသည် အတော်လေး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်ရာ ရှန်ကွမ်းယန်၏ အကြည့်တို့က သူ့သားထံသို့ ချက်ချင်းပင် စူးစိုက်သွားလေတော့သည်။

ကောင်းပြီလေ။ သူသည် နေ့တိုင်း ပျောက်ဆုံးနေပြီး အပြင်ဘက်တွင် သဝေထိုးကာ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အချိန်အခါသာ မဆိုးရွားနေပါက သူသည် ထိုကောင်စုတ်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် တတိယမင်းသား၏ ကျောဘက်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဖိအားသည် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး ကျောက်သွမ်အား အသက်ရှူခွင့် ရသွားစေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ကျောက်သွမ်က စာရင်းကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲဆိုတာ ရှာပေးနိုင်မလား..”

ရှန်ကွမ်းယန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားလေသည်။ သူသည် အစပိုင်းက မင်းသမီးထံမှ အကူအညီတောင်းရန် မတွေးခဲ့မိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နေ့စဉ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို မခံလိုပေ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လစာယူနေရုံသက်သက်ဆိုလျှင် မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး လယ်လုပ်တာကမှ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက နန်းတွင်းရဲ့ အခွန်အခဝင်ငွေအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ဤဝန်ကြီးများသည် ယုံအန်းမင်းသမီး၏ အရိပ်အောက်တွင် နေ့စဉ် နေထိုင်နေကြရလေသည်။ တကယ်ကိုပင်... အလွန် သနားစရာကောင်းသော ဘဝပါတကား။

“ပန်းကလေး... နင် ခဏစောင့်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ၎င်းထဲတွင် စတင်ရှာဖွေလေတော့သည်။

ကျောက်သွမ်သည် အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်သော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူသည် အသက်ရှူကျပ်နေသော်လည်း သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှု တစ်ခုလုံးကို ကြားခဲ့ရပြီး ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခံရပြီးနောက် သူ့ကို မည်သည့် ကံကြမ္မာက စောင့်ကြိုနေမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ငြိမ်ငြိမ်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူတို့က သူ့ကို သေခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျောက်သွမ်သည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကဲ့သို့သော လှည့်စားမှုတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားလွန်းလှမည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

တရားသူကြီး၏ စုတ်တံသည် ဒုတိယထပ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မရှိသည့် အချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စုတ်တံငယ်လေးသည် ဆီဒယ်အိုးနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို လျင်မြန်ထိရောက်စွာ မီးမွှေးလိုက်လေသည်။

တစ္ဆေကို ဆွဲထုတ်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့၏။

ရှောင်ရှူးရှူးကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ယွင်ဟွားသည် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။ ရှန်ကွမ်းယန်သည် သူမအား အလျင်မလိုစေဘဲ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ထိုင်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... ကျောက်မိသားစုက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်... သူတို့က အရာရာတိုင်းကို သတိထားလုပ်ဆောင်ကြပြီး ဘာသက်သေမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး... ကျောက်သွမ်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ်... သူက အရာအားလုံးကို မှတ်ထားပြီး စာရင်းကိုတောင် ရေးမှတ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး..”

ရှန်ကွမ်းယန်၏ အပြုံးသည် အေးခဲသွားပြီး ကျောက်သွမ်အား ရက်စက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ တရားသူကြီး၏ စုတ်တံသည် အပေါ်ထပ်မှ "ဝှစ်" ခနဲ ပျံသန်းဆင်းလာပြီး ရန်လိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် ဝိညာဉ်ကို အရင်ရှာဖွေပြီးမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြစို့..”

ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မည်သည့်အခါမျှ သက်ညှာမှု မပြဘဲ သေသည်အထိ ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အဖြစ်နိုင်ဆုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ဟွားဟွားထံမှ သင်ယူခဲ့ရပေသည်။

“ဘာတွေ လျှောက်ရှာနေတာလဲ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ၎င်းကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ပန်းကလေး... စာရင်းမရှိပေမယ့် ငါ စာအုပ်ရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီးပြီ... သူ ပြည့်တန်ဆာတွေကို ဘယ်ပို့ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သိတယ်..”

ယွင်ဟွား၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားလေသည်။ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေခြင်းက သူမ၏ ယင်စွမ်းအင်ကို ဖြုန်းတီးရာကျပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို အဆိပ်ဖြေပေးရန်အတွက် ၎င်းကို သိမ်းဆည်းထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"အမတ်ရှန်ကွမ်း... ကျွန်မကို ယုံပါ... ကျွန်မ ကျောက်သွမ်အတွက် ဗေဒင်ဟောပေးမယ်... ရှင်တောင်းဆိုထားတဲ့ စာရင်းက သေချာပေါက် ထွက်လာလိမ့်မယ်.. ဒါကြောင့် ဒီလူ့ကို ကျွန်မဆီမှာ ထားခဲ့ပါ..."

ဗေဒင်ဟောပေးမည်ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျောက်သွမ်က ယွင်ဟွားကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဟုတ်ပေသည်... ဤအမျိုးသမီးယုတ်သည် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ဖခင် ပြောသည်ကို သူ ကြားဖူးပေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ညီလာခံတက်သည့်အခါတိုင်း အမြဲတစေ သတိထားလေ့ရှိပြီး သူမနှင့် ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ကြဉ်ကာ သူမက သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ မဟောနိုင်စေရန် တမင်တကာ ဆီများသော အစားအစာများကို စားသုံးကာ ဝဖြိုးလာစေရန်နှင့် ဝက်ခြံများ ထွက်လာစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သို့ဆိုလျှင်…

"မင်းပဲ... ငါတို့ ကျောက်မိသားစုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တာ မင်းပဲ..."

ကျောက်သွမ်သည် အံကိုကြိတ်ကာပြောလိုက်ပြီး သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယွင်ဟွားအား စိုက်ကြည့်ကာ သူမအား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေလေသည်။ သူမပဲ... ကျောက်မိသားစုအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့တာ သူမပဲ ဖြစ်သည်။

*နင် အဖြေမှန်သွားတယ်... ဒါပေမယ့် ဘာဆုမှတော့မရှိဘူး…*

ယွင်ဟွားသည် လင်းလက်တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုက ကျောက်သွမ်၏ အရိုးထဲအထိ ချက်ချင်း စိမ့်ဝင်သွားစေကာ သူ့ကို အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်လေသည်။

"အမတ်ရှန်ကွမ်း... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို တရားစီရင်ရေးရုံးတော်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ..."

သူမ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းက တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းထက် ပို၍ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟူသော မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ ထံတွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"အချိန်တန်ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာသိချင်သိချင် ကျွန်တော်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် နန်ကုန်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေါက်လိုက်သော ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုက သူ၏ အသံထွက်စေသည့် သွေးကြောစုံမှတ်ကို လာမှန်လေတော့သည်။ ကျောက်သွမ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေသော်လည်း အသံတစ်သံမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာနိုင်တော့ပေ။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ကောင်းလိုက်တာ..."

ယွင်ဟွားသည် ဤမောင်လေးက ယခင်ကထက် အရာရာကို ပို၍ လျင်မြန်စွာ နားလည်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်ကွမ်းယန်သည် ပါးနပ်သောသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူလိုချင်သမျှမှာ စာရင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းသမီး... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း စာရေးဖို့ ပစ္စည်းတွေ သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်..."

အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားရာ ယွင်ဟွားက ကိုယ်တိုင် ရေးသားချင်သော်လည်း ရှန်ကွမ်းယန်က သူမထက် ဦးသွားလေသည်။

"မင်းသမီး… အဲ့လို အသေးအဖွဲကိစ္စအတွက် မင်းသမီးကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခပေးရက်ပါ့မလဲ..."

နန်းတွင်း၌ ယုံအန်းမင်းသမီးကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော အစီရင်ခံစာများကို မည်သူက မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် မင်းသမီး၏ အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုရန် နေ့တစ်ဝက်မျှ အချိန်ယူရပြီး ဆံပင်များပင် အထွေးလိုက် ကျွတ်ကျခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ငါက အလုပ်တွေ ကြိုးစားလုပ်လွန်းလို့ ထိပ်တောင် ပြောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ယွင်ရှောင်ထျန်းအား ဘာသာပြန်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးရန် ငွေအမြောက်အမြား အသုံးပြုရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အမည်များကို ဖော်ပြပေးပြီး ယွင်ဟွားက အချက်အလက်များကို နှုတ်တိုက်ချပေးရာ ကျောက်သွမ်မှာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။

စာရင်းကို ရရှိပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီး... ဒီလူကို မင်းသမီးဆီ အပ်ထားခဲ့ပါမယ်... သူ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်ရော တရားရေးရာရုံးတော်ကပါ ဒီကိစ္စကို လိုက်လံစုံစမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ အကြည့်တို့က သားဖြစ်သူအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ သူသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ အံကိုကြိတ်လုမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်နေ... မင်းကို ငါ ပညာပေးရမယ်..."

သူသည် တစ်နေ့တာလုံး အကျိုးရှိသောအရာ တစ်ခုမျှမလုပ်ဘဲ စာအုပ်လည်း မဖတ်ကာ အပြင်ဘက်တွင် သောက်စားမူးယစ်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော့်အမေကို ပြန်ပြောပြလို့ရအောင် အဖေက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ငွေတွေကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီရှာပေးလို့ရမလား..."

အားလုံး…

မြင်ကွင်းမှာ ခဏတာမျှ အလွန် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... ခွေးကောင်..."

"အမတ်ကြီး... အမတ်ကြီး... ရုံးတော်ကိစ္စက ပိုအရေးကြီးပါတယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ရလဒ်တွေကို စောင့်နေပါသေးတယ်..."

အရာရှိများသည် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားပြီး အရေးကြီးသောကိစ္စ ကြန့်ကြာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှန်ကွမ်းယန်အား နောက်သို့ ဆွဲထားလိုက်ကြသည်။

"မင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်..."

ရှန်ကွမ်းယန်သည် စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါထုတ်ကာ အရာရှိများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။