အခန်း (၁၅၃)

အခန်း (၁၅၃)

မင်းက အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ပဲ

ဟွမ်ချန်သည် အမျိုးသမီး လေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ကို ထားလိုက်ပါ...။"

ထိုအမျိုးသမီး လေးဦးနှင့် ယောင်ရန်တို့ အုပ်စုကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ကွာဝေး လေသည်။

ယောင်ရန်နှင့် အခြားသူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးက မနာလိုဝန်တိုမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီလူတွေက တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ...၊ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ဒီလောက်နွေးထွေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်နိုင်သေးတယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အုပ်စုထဲမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သော အမျိုးသမီးက ထိုသူကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ နင်သိလို့လား...။"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်သွား၏။

သူမက မျက်လုံးစောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအမျိုးသားတွေက ဟိုမိန်းမတွေကို ပိုင်တာများလား...။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားရတာကို ကြည့်ရင် အဲ့ဒီအမျိုးသားတွေက သူတို့ကို တော်တော်လေး အလိုလိုက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်...။"

သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အခြားအမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင် တောက်လာပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်မတို့...၊ ငါတို့ရော ကံစမ်းကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား...။ အဲ့ဒီအမျိုးသားတွေက ဟိုမိန်းမတွေကို ငြီးငွေ့နေပြီဆိုရင် ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တာပဲလေ...။"

အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးက ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ သေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွားပြီး ကံစမ်းကြည့်ကြပေါ့...။ အဲ့ဒီလူတွေက အမှတ် (၃) အ ဆောက်အအုံရဲ့ အထပ် (၂၀) က လူတွေလေ...။"

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူလျော်သွားကြတော့ ၏။ သူတို့ သုံးဦး စကားပြောနေကြစဉ် အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာမူ ယောင်ရန်နှင့် အခြားသူများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ရန်လိုမှုများ ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

လင်းယွမ်တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူဟုန်နှင့် သူ၏ လူများမှာ ယောင်ရန်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို လမ်းပိတ်ထားကြလေသည်။ ထင်းပုံကြီးများနှင့် သစ်လုံးကြီး ငါးလုံးကို ကြည့်ရင်း လူဟုန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားလေတော့၏။

ယောင်ရန်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ ထုပ်ပိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူဟုန်အနေဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ခေါက်တည်းဖြင့် ဤမျှလောက်များပြား သော ထင်းများကို ဘေးကင်းစွာ သယ်ဆောင်လာနိုင်သူမှာ အထပ် (၂၀) က လူများသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူက ယူဆထားခဲ့ပေသည်။

သူတို့ဆီက မည်သို့ အမြတ်ထုတ်ရမည်နည်းဟု သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယောင်ရန်က ပြောလိုက်လေ သည်။

"လမ်းမပိတ်ပါနဲ့...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူဟုန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မယောင်ရန်...၊ ဒီထင်းတွေကို ဘယ်ကရတာလဲ...၊ ရောင်းဖို့ရော ရှိလား...။ ကျွန်တော်တို့ ထင်းအတွက် ပေးချေနိုင်ပါတယ်...။"

ဟွမ်ကျိဟွေးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်သွားတော့၏။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မေးလိုက် လေသည်။

"ရှင်တို့ဆီမှာ ထင်းနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တစ်ခုခု ရှိလို့လား...။"

ထို့နောက် သူမက လူဟုန်ကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့ဆီမှာ စားဖို့ ဝတ်ဖို့တောင် လုံလောက်တာ မဟုတ်ဘဲနဲ့...၊ ငါတို့ကို ထင်းနဲ့လဲဖို့ ဘာပေးနိုင်မှာတဲ့ လဲ...။"

လူဟုန်မှာ သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် စကားဆွံ့သွားပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရလေသည်။

"ညီမလေးရယ်...၊ တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲဟာကို...။"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဟွမ်ချန်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘူး...၊ လမ်းမပိတ်နဲ့...။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟွမ်ချန်သည် လူဟုန်ကို တွန်းဖယ်ကာ သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ထွက်ခွာ သွားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော လူဟုန်ကို သူ၏ လူများက ဝိုင်းဝန်း ထူမပေးကြ၏။ သူသည် အဝတ် အစားပေါ်ရှိ နှင်းများကို ပုတ်ခါလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ ကမ်းလှမ်းချက်အတွက် ဝပ်နေသောကျားဂိုဏ်းက ဘာပြန်ပြောသလဲ...။"

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက စာတစ်စောင်ကို အမြန်ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဝပ်နေသောကျားဂိုဏ်းက စေလွှတ်တဲ့လူက ပြောပါတယ်...၊ သူ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို မြင်ချင်တယ်တဲ့...။"

လူဟုန်သည် စာကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"သူက တကယ့်ကို အပေါက်ကြီးကြီးနဲ့ တောင်းရဲတာပဲ...။ ငါတို့ကို အရင်ခေတ်ကလို ရှင်သန်နေတုန်းလို့ ထင်နေတာလား...၊ ဆန်ကီလို နှစ်ထောင်တဲ့…။ အဲ့ဒါတွေကို ငါတို့က ဘယ်ကနေ သွားရမှာလဲ...။"

ထိုအမျိုးသမီး လေးဦးမှာ အဝေးတစ်နေရာမှ ရပ်၍ လူဟုန်၏ စကားများကို နားထောင်နေကြ၏။ အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာ ရုတ်တရက် သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးက သူမကို တားလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ...။" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ အစ်မနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး...။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လူဟုန်ရှိရာသို့ ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် လျှောက်သွားလေတော့၏။ အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"လူဟုန်ဆိုတာ လူကောင်းမဟုတ်ဘူး...။ သူ့ဆီသွားရင် မင်း သေလိမ့်မယ်...။"

အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဆက်လက် လျှောက် သွားခဲ့လေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးမှာ ကျန်အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားလေ တော့သည်။ အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ လမ်းကို သူမ ရွေးချယ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နောင်ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စရပ်များအတွက် သူမ ကိုယ်တိုင်သာ တာဝန်ယူရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

အထပ် (၁၉) သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုံယုသည် သံတံခါးပေါ်ရှိ အနီရောင် မီးလုံးများကို မြင်လိုက် ရသဖြင့် ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် ချွမ်ယွမ်ဝေ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ရာ စက္ကန့်အနည်းငယ် မျှ စောင့်လိုက်ရုံဖြင့် ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ဖုန်းဖြေလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလုံ...၊ ပြန်ရောက်ပြီလား...။"

"အင်း...၊ တံခါးလေး ဖွင့်ပေးလို့ ရမလား...။" ဟု လုံယုက မေးလိုက်၏။

"ရတာပေါ့...။"

လုံယုသည် ဖုန်းထဲမှ မြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချွမ်ယွမ်ဝေ့က ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပြီ အစ်ကို...။"

လုံယုက မီးလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူက သံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သော ဟွမ်ချန်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။ ထင်းများနှင့် သစ်လုံးများကို အထပ် (၁၉) သို့ သယ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျားရှန်းသည် စနိုက်ပါသမားကို ဆွဲ၍ အခြားသူများ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့၏။

ဟွမ်ချန်က တံခါးကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်ပြီး လုံယုကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရာ လုံယုက ချွမ်ယွမ်ဝေ့ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"မီး ပြန်ဖွင့်လိုက်လို့ ရပြီ...။"

"ကောင်းပါပြီ...။"

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သံတံခါးပေါ်ရှိ မီးလုံးမှာ အနီရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့၏။

လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ တံခါးကိုလည်း ခဏလောက် ဖွင့်ပေးပါဦး...။"

ချွမ်ယွမ်ဝေ့အနေဖြင့် လုံယုက အဘယ်ကြောင့် တံခါးဖွင့်ခိုင်းသည်ကို နားမလည်သော်လည်း "ကောင်း ပါပြီ" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် လုံယုက ဟွမ်ချန်ကို ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟွမ်ချန်...၊ ထင်း နှစ်စည်း ပြင်ထားလိုက်...။ စီမာယွမ်နဲ့ ချွမ်ယွမ်ဝေ့ကို သွားပေးလိုက်ပါ...။ ဒါက ငါတို့ မရှိတုန်း အထပ် (၂၀) ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ...။"

ဟွမ်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်..." ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဟွမ်ချန် ထင်းသွားပေးနေစဉ် အခြားသူများမှာမူ ထင်းများနှင့် သစ်လုံးများကို အထပ် (၂၀) သို့ သယ်ယူ လိုက်ကြ၏။

ကျားရှန်းက စနိုက်ပါသမားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်...၊ ဒီလူကို ဘာလုပ်ကြမလဲ...။"

လုံယု တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပင် ယောင်ရန်က ပြောလိုက်၏။

"အခန်း (၁၉၀၃) က အားနေတာပဲ...။ သူ့ကို အဲ့ဒီမှာ ခဏလောက် ချုပ်ထားလိုက်လို့ ရပါတယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စနိုက်ပါသမားက အမြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"မမလေး...၊ ကျွန်တော့်ကို သနားပါဦး...။ အပူပေးစနစ် မရှိဘဲ ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် နာရီအနည်း ငယ်အတွင်းမှာတင် ခဲပြီး သေသွားပါလိမ့်မယ်...။"

ကျားရှန်းက သူ့ကို ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းက အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ပဲ...။ ငါတို့က မင်း အသက်ရှင်တာ သေတာကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...။"

စနိုက်ပါသမားက ကျားရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီအထိ ခေါ်လာနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုံယုက ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲတင်လိုက်လေ တော့သည်။