အခန်း ၃၉၄

အခန်း။ ၃၉၄

လင်းယုန်ဖြူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး "ငါတို့ ဟွာရှရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပဲ ကယ်တင်ရလိမ့်မယ်"

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ ကမ္ဘာမြေအဆုံးအထိ ထွက်ပြေးရင်တောင် လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးမှာ ဟွာရှကလွဲရင် ဘယ်နေရာမှ မဘေးကင်းတော့ဘူး"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါတို့ ဟွာရှနိုင်ငံထဲကို ဝင်ခွင့်မရရင်တောင် သူတို့ရဲ့ နယ်စပ်နားကို တိုးကပ်သွားလို့ရတယ်။ ဟွာရှရဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်က အရမ်းကို ထူထပ်လွန်းတာကြောင့် နယ်စပ်အနားမှာ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ အနည်းနဲ့အများတော့ လျှံထွက်နေမှာပဲ"

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီလို ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်လောက်တယ်"

လင်းယုန်ဖြူက သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများကလည်း ဤအစီအစဉ်ကို ထောက်ခံကြသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အခြားပြဿနာတစ်ခု သူတို့ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာပြန်သည်။

သူတို့သည် ယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့၏ အင်အားမှာ အလွန်အားနည်းလှပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းမှ သွေးစွမ်းအင် နှစ်သောင်းအဆင့်ရှိသော ပါရမီရှင်ကလေးငယ်များကိုပင် မမီနိုင်ချေ။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားမျှဖြင့် ဟွာရှနိုင်ငံအနားသို့ ရောက်အောင် သွားရန်ဆိုပါက လမ်းခရီးတွင် အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်မည်ကို မသိနိုင်သည့်အပြင် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များသည်လည်း ရေရှည်တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် သူတို့၌ အားပြည့်ကံကောင်းစေသောရတနာအဆောင် လည်း မရှိကြချေ။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအရှင်မြတ်... နောဧ၏ သင်္ဘောတော်ကို အသုံးပြုရအောင်"

နောဧ၏ သင်္ဘောတော် ဆိုသည်မှာ ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့အစည်းတွင် ကာလကြာရှည် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီလာ သင်္ဘောကြီး ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရေလွှမ်းမိုးကြီး ကြုံတွေ့ရစဉ်က ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့အစည်းကို တည်ထောင်သူများက နတ်ဘုရား၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ထိုဧရာမ ရေလွှမ်းမိုးဘေးကို ခုခံရန် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည်လည်း သူအနေဖြင့် ဤဘဝတွင် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကိုယ်ပိုင် နောဧ၏ သင်္ဘောတော် တစ်စင်းကို အလားတူ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဒဏ္ဍာရီလာ သင်္ဘောတော်ကြီးမှာ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် သက်ရှိမျိုးစေ့များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ သင်္ဘောတော်မှာမူ သူ၏ ကာမဂုဏ်ခံစားမှု အပျော်အပါးအတွက် နေရာအနှံ့မှ ဖမ်းဆီးစုဆောင်းထားသော ချောမောလှပသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုသင်္ဘောတော်ကြီးကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ယုတ်ညံ့သော ကိစ္စရပ်များတွင်သာ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များမှာမူ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းနှင့် ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ထိုသင်္ဘောတော်ကြီးပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ဤနေရာ၌ စုဝေးခဲ့ကြခြင်းပင်။ သင်္ဘောတော်ကြီး၏ ပျံသန်းနှုန်းနှင့်ဆိုပါက တစ်နာရီအတွင်း ဟွာရှနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာရှိ ယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတိုင်းသည် ထိုသင်္ဘောတော်ပေါ်တွင် အပျော်အပါး လိုက်စားဖူးကြသူများဖြစ်ရာ ဤအစီအစဉ်ကို အကောင်းဆုံးဟု တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင်... အားလုံး သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ"

မကြာမီမှာပင် နေရောင်ခြည်ကိုပင် ကွယ်သွားစေလောက်သည့် ဧရာမ ကောင်းကင်ယံပျံသန်းရေး သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့ရာ အနီးနားရှိ မြို့ပြမှ လူသားအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရသည်။

ထိုသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သာမန်လူများက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်။

"ဒါ ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့အစည်းက ငါတို့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ သင်္ဘောကြီး လွှတ်လိုက်တာလား"

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့အစည်းက ငါတို့ကို ပစ်မထားဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သာမန်လူများသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်လှမ်းပြနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသောအချက်မှာ ထိုသင်္ဘောကြီးသည် အရှိန်အကုန်မြှင့်ကာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်တင် ထိုနယ်မြေကို စွန့်ခွာ၍ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအခါမှသာ လူသားများ သံသယ ကင်းရှင်းသွားကြတော့သည်။ အဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူများသည် သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားကို သိရှိသွားကြသော လူများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျကုန်ကြပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အသက်မဲ့သွားကြသည်။

ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ဤနေရာ၌ သေနေ့ကိုသာ ထိုင်စောင့်နေရတော့မည်ပင်။

အချို့သောသူများမှာမူ ဤစိတ်ဒဏ်ရာကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် သံကွန်ကရစ် အဆောက်အဦးများကို ခေါင်းနှင့်တိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်ပစ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် ထူးဆန်းဆိုးဝါးလှသော ရုပ်တုကြီးများ၏ အောက်တွင် မြို့ကြီးပြကြီးများကို လိုက်လံ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသူများ၊ မျက်လုံးအိမ် အဆွဲထုတ်ခံရသူများ၊ သန့်စင်သောအလင်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပုပ်ပွသွားသူများနှင့် မျှော့များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသူများ ထိုသေဆုံးသွားသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်များအလား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး၏ ရုပ်တုကြီးများဆီသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။

ထိုရုပ်တုလေးခုသည် လူသားတို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်လာခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ဆန်းကြယ်သည့် ယုံကြည်မှု အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူထားခြင်းပင်။ ယုံကြည်မှုဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ လူသားတို့၏ လောဘဇောနှင့် မနာလို မုန်းတီးခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဆုတောင်းသံများသာ ဖြစ်သည်။

ရုပ်တုကြီးများ၏ အတွင်း၌ ထိုယုံကြည်မှု အငွေ့အသက်များသည် တရွရွ လှုပ်ရှားနေသော ဝိညာဉ်လောက်ကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဆက်မပြတ် တွားသွားနေကြသည်။ လောက်ကောင်တစ်ကောင်ချင်းစီသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရည်မှန်းချက်၊ လောဘနှင့် နာကျည်းမှုများကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းပင်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် ရုပ်တုအတွင်းရှိ ထိုလောက်ကောင်များထံမှ ရရှိသော ချီစွမ်းအင်များကြောင့် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုကို ခံစားနေကြရသည်။

မယ်ဒူဆာ "လူသားတွေက တကယ့်ကို စိတ်မှန်းရခက်တဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ။ အင်အားကတော့ အပြောအပလောက်ပဲ ရှိပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကိုကျတော့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေတတ်ကြတယ်"

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့်အမျှ ထိုထူးဆန်းသော ရုပ်တုကြီးထံမှ နာကျည်းမှု ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

ဝတ်ရုံတော် ဆင်မြန်းကာ သရဖူဆောင်းထားသော ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးသည် သစ်တုံးများ ဝိုင်းရံထားပြီး အချည်ခံထားရသော အောက်ရှိ သာမန်လူသားများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ ရာထူးခံ ပြည်သူတို့... မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးမတန်တဲ့ အသက်တွေကို သုံးပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးရတာဟာ မင်းတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သစ်တုံးများကို မီးရှို့လိုက်ရာ မီးတောက်များသည် အချည်ခံထားရသော ပြည်သူများကို ဝါးမြိုသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

...

မယ်ဒူဆာ သည် ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ ဧကရာဇ်တွေက ဒီလိုမျိုး ယဇ်ပူဇော်ရုံနဲ့ သက်တမ်းတိုးပြီး ထာဝရအသက်ကို ရနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား"

ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားနေသော မြွေဆံပင်များသည် ခံတွင်းကြီးကို ဖွင့်ကာ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အခြားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းသည် ထိုဧကရာဇ်မင်းပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူသည် ဖျားနာကုသရေး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး လက်မောင်းတွင် ဆေးပိုက်တစ်ခု သွင်းထားသည်။ သူ၏ ဘေးကုတင်တွင်မူ သူနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသော အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုသူ၏ ခြေလက်များကိုမူ လှုပ်ရှား၍မရအောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကာ ပါးစပ်မှလည်း အသံအချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဧရာမ ဧကရာဇ်မင်းကြီးသည် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ဘေးကုတင်ဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သားတော်... ငါက မင်းကို အသက်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လုံးလုံး စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ခံစားခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ အခုအချိန်ကတော့ မင်းအဖေကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

"သွေးချင်းနီးစပ်တဲ့သူတွေဆီကနေ သွေးတွေကို ပြောင်းလဲစုပ်ယူတာက သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်လို့ ငါ မကြာခင်ကပဲ မှော်ကျမ်းစာတွေထဲကနေ သိခဲ့ရတယ်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ထာဝရအသက်ကို ရမှသာ တိုင်းပြည်ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"