အခန်း ၃၉၅

အခန်း။ ၃၉၅

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ သားတော်ဖြစ်သူမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးများကို အဆက်မပြတ် အတင်းအဓမ္မ အစုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် အသက်ရှူရပ်တန့်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုအစုပ်ထုတ်လိုက်သော သွေးများကို ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထိုးသွင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင် အဆုံးသတ်သွားသောအခါ မြွေဆံပင်များနှင့် သတ္တဝါကြီးက ၎င်းကို တစ်

လုပ်တည်း ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီး မယ်ဒူဆာ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"လူသားတွေရဲ့ ဧကရာဇ်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံသုံးပြီး ထာဝရအသက်ကို ရဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ပေါ့လေ ပြောရရင် လူသားတွေက အားနည်းကြပေမဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားကြတာပဲ"

ထို့နောက်တွင် အခြားသော ပုံရိပ်ယောင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်မံဖြာထွက်လာပြန်သည်။

ကုန်သည်ကြီးများသည် အမြတ်အစွန်းကိုသာ တန်ဖိုးထားကြပြီး သာမန်ပြည်သူများကို ခေါင်းပုံဖြတ် အတိုးကြီးစားကာ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အမြောက်အမြား စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများကိုပါ ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်း လှည့်ဖြားကာ ကြံစည်ကြပြီး ကလေးသူငယ်များကို လူကုန်ကူးခြင်း၊ အမျိုးသမီးများကို ပြန်ပေးဆွဲခြင်းနှင့် အပြစ်မဲ့သူများကို အဓမ္မ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ခိုင်းခြင်း စသည့် စက်ဆုပ်ဖွယ် စီမံကိန်းများကိုပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သာမန်လူအချို့ကမူ အစားအစာတစ်လုပ် ရရှိရေးအတွက်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပြီး၊ အခြားသူများကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲကာ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ခိုးယူလုယက်ခဲ့ကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်၏ အမှောင်ဆုံးနှင့် အနိမ့်ကျဆုံးသော ကိလေသာရမ္မက် အညစ်အကြေးများအားလုံးသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် လူသားတို့၏ လောဘဇောအားလုံးကို စုပ်ယူရရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများကိုလည်း အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်နေကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်၏ အမှောင်ဆုံးသော အောက်တန်းကျသည့် အပြုအမူများကို မယ်ဒူဆာက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဝဝလင်လင် စားသုံးလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

"နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ လူသားတွေရဲ့ အမှောင်ဆုံး နာကျည်းမှုတွေက တကယ့်ကို ရတနာတစ်ပါးပါပဲ"

မယ်ဒူဆာတင်မကဘဲ မိုက်ကယ်၊ ရွေ့လျားကြွက်မိစ္ဆာနှင့် မျှော့ဧကရာဇ်တို့သည်လည်း လူသားတို့၏ နာကျည်းမှုများနှင့် ကိလေသာရမ္မက်များထံမှ များစွာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

လူသားများ သေဆုံးလေလေ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်တုကြီးအတွင်းရှိ လောက်ကောင်များ ပိုမိုများပြားလာလေလေဖြစ်ပြီး ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့် သူတို့၏ အင်အားမှာလည်း ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် အဖွဲ့အစည်းကြီးနှစ်ခုမှ ယွဲ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ ယခင်က စုဝေးခဲ့ကြသည့် ဘုရားကျောင်းကြီးဆီသို့ စုရုံး၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဖွဲ့အစည်းကြီးနှစ်ခု၏ ယွဲ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူသားများကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ယံအထိ တုန်ဟိန်းသွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ထိုအရာက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကို ဆွဲဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးက မြို့ပြအတွင်းရှိ သက်ရှိမှန်သမျှကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနာကျည်းမှုများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်တုကြီးအတွင်းသို့ စုစည်းသွားကာ လောက်ကောင်အုပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တက်ကြွစွာဖြင့် တရွရွ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထိုလောက်ကောင်များသည် ရှိနှင့်ပြီးသား နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်ဟောင်းများကိုပင် ပြန်လည်ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြသေးသည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမှု အရှိန်အဝါများသည် ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးကို ပိုမိုအာဟာရဖြစ်စေပြီး ၎င်း၏အတွင်းရှိ လောက်ကောင်များကို အဆမတန် ပွားများလာစေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် ရုပ်တုအတွင်းရှိ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်များကို သတိပြုမိသွားကြပြီး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ရွေ့လျားကြွက်မိစ္ဆာက "ဒီနေရာမှာ လူသားတွေရဲ့ နာကျည်းမှုတွေ ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

မျှော့ဧကရာဇ်က "အရည်အသွေးကတော့ အဆင့်မြင့်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက်က နည်းနည်းနည်းနေတာ နှမြောစရာပဲ"

မိုက်ကယ်က "ဒီအဆင့်နိမ့်တဲ့ လူသားတွေရဲ့ နာကျည်းမှုတွေက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေ ထွက်ပြေးသွားတာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နာကျည်းမှုက တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားတာပဲ"

မယ်ဒူဆာက "လူသားတွေထဲက တစ်ယောက်မှ ချန်မထားဘဲ အကုန်သတ်ရမယ်"

ထိုသို့ဖြင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သွားကြပြီးနောက်၊ ထိုနာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များ လမ်းညွှန်ပြသရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း နောဧ၏ သင်္ဘောတော် အနောက်သို့ အမှီလိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကြောင့် အောက်ရှိ မြို့ပြကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ပုပ်ပွနံစော်နေသော အလောင်းကောင်များ ပြန့်ကျဲနေသည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မြင်ကွင်းကြီးအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လင်းတများနှင့် ကျီးကန်းအုပ်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး၊ မကြာမီ ဆိုက်ရောက်တော့မည့် စားပွဲတော်ကြီးကို ဆင်နွှဲရန်အတွက် အပျက်အစီးပုံများအောက်၌ မြုပ်နှံနေသော ပုပ်ပွနေသည့် အလောင်းကောင်များကို စားသုံးရန် ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောဧ၏ သင်္ဘောတော် ကြီးသည် မြင့်မားလှသော ကုန်းပြင်မြင့်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ကာ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ကုန်းပြင်မြင့်ကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယွဲ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကုန်းပြင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ဟွာရှနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လင်းယုန်ဖြူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး "ရောက်တော့မယ်... ရောက်တော့မယ်။ ဟွာရှရဲ့ နယ်စပ်က ငါတို့ရှေ့တင် ရှိတော့တာ"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပင် တုန်ရင်လာကာ "ဆယ်မိနစ်... နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်တင်ပဲ။ ငါ ကောင်းကင်ထဲမှာ ထူထပ်လှတဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေကိုတောင် စပြီး အာရုံခံမိနေပြီ" လို့ ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဖွဲ့အစည်းကြီးနှစ်ခုအတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်က ကာမဂုဏ်ခံစားမှုများကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်သင့်ညစ်ညမ်းမှုများကြောင့် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ခေါင်းပါးပြီး စုပ်ယူရခက်ခဲနေခြင်းကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဤယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဟွာရှနယ်စပ်နားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သန့်စင်လှသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ထူးကဲစွာ လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

လင်းယုန်ဖြူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီး စိတ်ဓာတ်များ နိုးကြားလာသည်ကို ခံစားမိကာ "ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာသလိုပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ "မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကတော့ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ငါတို့ကို လိုက်မမီနိုင်လောက်ပါဘူး။ ငါတို့တွေ စိတ်အခြေအနေ တင်းကြပ်နေခဲ့တာ ကြာပြီပဲ။ နည်းနည်းလောက် အနားယူပြီး ပျော်ပါးလိုက်ရအောင်"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် လင်းယုန်ဖြူ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သလို ကျန်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများလည်း သဘောပေါက်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အဝတ်အစား ဗလာနတ္ထိနီးပါးဖြစ်နေသော ချောမောလှပသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးငယ်များ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး "အားလုံးပဲ... နည်းနည်းလောက် စိတ်လျှော့ပြီး ပျော်လိုက်ကြရအောင်" ဟု ပြောကာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် ချောမောသော အမျိုးသားငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဝတ်ရုံတော်ကိုပင် ချွတ်၍မပြီးသေးမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးလေးခုသည် အဝေးမှနေ၍ ရုတ်တရက် ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံး အပျော်အပါးများကို ပစ်ပယ်ကာ အစည်းအဝေးခန်းမထဲသို့ ကမန်းကတန်း စုရုံးလာကြပြီး အချင်းချင်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီဖိအားတွေက... ဟိုမိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးဆီကလား"

လင်းယုန်ဖြူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေပြီး "ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖိအားမျိုးကို ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မထုတ်နိုင်ဘူး"

ကျန်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"ဘာလို့ ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေက ငါတို့ကို လိုက်ရှာနေရတာလဲ ငါတို့က အဖွဲ့အစည်းနယ်မြေကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီပဲဥစ္စာ"

"ဒီနတ်ဘုရားတွေက လူတွေကို စုပ်ယူပြီး အင်အားကြီးအောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား မြို့တွေထဲမှာ လူတွေအများကြီး ကျန်သေးတာကို... ဘာလို့ အဲဒီနိမ့်ကျတဲ့ သာမန်လူတွေကိုပဲ မစားကြတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ လူသားတွေရဲ့ ပထမဆုံး ဆုတောင်းချက်က မင်းတို့ကို ငရဲပြည်အထိ အတူတူ ဆွဲချချင်နေကြလို့ပဲ"

ဆန်းကြယ်ဆိုးဝါးလှသော စကားသံကြီးက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုအသံ၏ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းရည်ကြောင့် အချို့သောသူများသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကြောများပေါက်ကွဲကာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် ဟူသော အင်္ဂါခုနစ်ပါးမှ သွေးများပန်းထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သေဆုံးကုန်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယုန်ဖြူနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အပါအဝင် ကျန်ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူများသည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။

အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အနက်ရောင် အဆိပ်သင့်ညစ်ညမ်းမှုကြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအနက်ရောင် ညစ်ညမ်းမှုကြီးသည် အရှေ့ဘက် အကွာအဝေးတစ်ခုအရောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ ရှေ့ဆက်မတိုးဘဲ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယုန်ဖြူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဟွာရှနယ်စပ်က အနားမှာတင်ပဲ အဆိပ်သင့်ညစ်ညမ်းမှုတွေက ဟွာရှနယ်စပ်ကို မချဉ်းကပ်ရဲဘူး။ ငါတို့ လွတ်ပြီ"

အခြားသူများလည်း ထိုထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်မှာ စည်းပြတ်သားစွာ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ "နောက်ထပ် သုံးမိနစ်... နောက်ထပ် သုံးမိနစ်လောက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်ရင် ငါတို့ ဘေးကင်းပြီ"

သူတို့အနေဖြင့် ဤမိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကို သုံးမိနစ်မျှသာ ခုခံထားနိုင်လျှင် အသက်ရှင်ခွင့် ရတော့မည်ပင်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထံမှ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွဲ့နယ်ပယ်၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာကာ နောဧ၏ သင်္ဘောတော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ချီစွမ်းအင်ကာရံအတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးသည် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဘုန်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိုက်ကယ်သည် ထိုယွဲ့နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိပြီးနောက် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ "မင်းတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းကို အားနည်းလွန်းတယ်။ ဂြိုလ်ပြင်ပက သွေးစွမ်းအင် ငါးသောင်းပဲရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေကိုတောင် မမီဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် မိုက်ကယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးအိမ်ကြီးများသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပေါက်ဖွားထွက်လာပြီး နောဧ၏ သင်္ဘောတော် ကြီးကို ဝိုင်းပတ်၍ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

မယ်ဒူဆာသည်လည်း အောက်ရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ကျွမ်းကျင်သူများကို မထင်မဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မြွေဆံပင်များကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။

"ရှူး ရှူး ရှူး"

မြွေဆံပင်များသည် တကယ့် အဆိပ်ပြင်းမြွေကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သင်္ဘောတော်ကြီးဆီသို့ ပစ်ဝင်သွားကြတော့သည်။

"ဒီမြွေတွေ၊ ဒီမျက်လုံးတွေကို သေချာကြည့်စမ်း။ ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းတို့ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေပဲ။ သူတို့တွေ မင်းတို့ကို သေစေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ဘယ်လောက်အထိ အားထုတ်နေကြလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး"

"ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ လောဘဇောတွေ၊ နာကျည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာမို့ မင်းတို့ကို လုံးဝ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့ တည်ဆောက်ထားသော ချီစွမ်းအင်အတားအဆီးကို ကြည့်ကာ မယ်ဒူဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ ကျင့်ကြံမှုလေးနဲ့ သုံးမိနစ်လောက် တောင့်ခံချင်တာလား အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ငါတို့ရဲ့ ရုပ်တုထဲကို ဝင်လာပြီး ငါတို့အတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်စမ်း"

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများနှင့် မြွေဆိုးများ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားသော ကာရံအတားအဆီးမှာ ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အော်ဟစ်ကာ အားပေးလိုက်

သည်။

"သုံးမိနစ်ပဲ တောင့်ခံထား ဒါဆိုရင် ငါတို့ လွတ်ပြီ"

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ရဟန်းမင်းကြီးရာထူးခဲတံတော်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဂါထာမန္တန်များကို ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံထက်၌ မှေးမှိန်သော အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"နတ်ဘုရားအပြစ်ပေးခြင်း ကောင်းကင်လျှပ်စီး"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ မှောင်မည်းသော ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးတန်းကြီး လေးခုသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မီးခိုးငွေ့များ အလိပ်လိုက် တက်လာစေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် အင်အားများ ကုန်ခမ်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလျက် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူနေရတော့သည်။

ဤ နတ်ဘုရားအပြစ်ပေးခြင်း ကောင်းကင်လျှပ်စီးဆိုသည်မှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး အဆိပ်သင့်ညစ်ညမ်းမှုများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အာနိသင်ရှိကာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများပင် ဤတိုက်ကွက်နှင့် ထိမှန်ပါက သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာရရှိတတ်ကြသည်။

သို့သော် ဤအရာမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အိုမင်းရင့်ရော်လာကတည်းက ၎င်းကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

"အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာပါစေ... ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ ကောင်းကင်လျှပ်စီးကတော့ သန်မာနေတုန်းပဲ"

"ဒီတိုက်ကွက်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် သူတို့ကို တားဆီးထားဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်"

"အကယ်လို့ အဲဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေသာ ဒဏ်ရာရသွားရင် ငါတို့ ကျန်တဲ့အချိန်ကို တောင့်ခံထားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပြီ"