အခန်း ၁၄၃

အခန်း။ ၁၄၃

"ပစ္စည်းတစ်ခုတည်း ခိုးခံရတာကို မြို့ကိုဝိုင်းဖို့ သားရဲတွေအကုန်လုံးကို စုရုံးရတယ်လို့လား" ဝမ်ပင်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး ၎င်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက သက်ပြင်းချကာ "အဲဒါ ငါနဲ့အတူ မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရတနာ ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကွ။ နောက်ပိုင်းကျရင် အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် သုံးမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားတာကို အဆင့်နိမ့်နက်နဲသောအဆင့်က သူခိုးငယ်သုံးယောက်က ခိုးသွားကြတာ။ အဲဒီသူခိုးနှစ်ယောက်ကို ငါ သတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ နက်နဲသောအဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ဆန်းဝူမြို့ထဲကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။ ငါ့ပစ္စည်းကို သူတို့ ဒီအတိုင်း ယူပြေးသွားတာကို ငါက ငြိမ်ခံနေရမှာလား။ ဒါကြောင့် ဆန်းဝူမြို့တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရတာပဲ" ဟု ပြောပြရှာသည်။

ဝမ်ပင်းက ဆက်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ညှိနှိုင်းဖို့ မကြိုးစားတာလဲ။ ဟွမ်းချိန်နဲ့ သွားညှိနှိုင်းရင် သူက အဲဒီသူခိုးကို မင်းအတွက် ဖမ်းပေးမှာ အသေအချာပဲလေ"

"ငါလည်း အဲလို စဉ်းစားခဲ့တာပေါ့"

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက ထပ်မံ သက်ပြင်းချပြန်သည်။

“အကယ်၍သာ အဲဒီလိုလုပ်လို့ရရင်... ငါ လုပ်ခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဘယ်သူက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး အဆင့်မြင့် နက်နဲသောအဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ အကယ်၍သာ ညှိနှိုင်းပြီး ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကို ပြန်ရခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီသတင်း ပျံ့နှံ့သွားရင်တော့ အဲဒီရတနာကို စောင့်ရှောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူက ဝဲဂယက်မြေပုံပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့... ရှေးဟောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားက သူ့ကို ရှာဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြတာကြောင့်ပဲ”

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာကို ငါ နားလည်ပါပြီ"

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း "နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကို ပြန်မတောင်းနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီသူခိုးငယ်က ဘယ်လောက်တောင် ဝေးဝေးကို ပြေးသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မသေချာပါဘူး"

ဝမ်ပင်းက မသိစိတ်အလျောက် ပြန်လည် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး သစ်ပင် မြန်မြန်သွားစိုက်ချေတော့"

"မျက်နှာပြောင်းတာ တကယ့်ကို မြန်တာပဲနော်"

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ပေါက်တူးနှင့် ဂေါ်ပြားကို ထမ်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကို ခိုးသွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။ အစွန်းရောက်တောင်က သခင်လေး ဟန်ဝမ်ပဲဟာ။

ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်က သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုတော့... သူ ဝဲဂယက်မြေပုံကို ပြုလုပ်ဖို့အတွက် သစ်သားလွင့်သဲကိုပဲ ရှာဖို့ ကျန်တော့တာ။ သူ ဆန်းဝူမြို့ကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ သစ်သားလွင့်သဲကို ရှာဖို့ ငါ့ဆီကို သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက... သူ ဘယ်လောက်ပဲ အချိန်ဖြုန်းဖြုန်း အလဟဿပဲ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါက သစ်သားလွင့်သဲကို သုံးပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပဲ"

ထို့နောက် ဝမ်ပင်းသည် မှီခိုရာဂိုဏ်းကို တွေးမိလိုက်ပြီး သူတို့အပေါ် သနားစရာကောင်းသည့် အမူအရာတစ်ခု မပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မှီခိုရာဂိုဏ်းက... ဟန်ဝမ်ရဲ့ မျက်နှာသာရဖို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံရတနာတွေနဲ့ ရတနာမျိုးစုံကို ရှာပေးခဲ့ပြီး သူတို့လူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ရဲ့ အသက်ကို စတေးရမယ့် တာဝန်တွေကိုပင် ထုတ်ပြန်ခဲ့တာ။

ဒီလောက်အထိ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပေမဲ့လည်း အဆုံးသတ်မှာတော့ အထက်တန်းလွှာရဲ့ ခြေဖျားကိုတောင် မကပ်နိုင်ခဲ့တဲ့အပြင် သူတို့ ဖားယားခဲ့တဲ့သူတွေကြောင့်ပဲ လုံးဝ မျိုးတုံးပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။

ငါကိုယ်တိုင် မှီခိုရာဂိုဏ်းဆီ သွားပြီး မဖြေရှင်းရသေးခင်မှာတင် အဲဒီဂိုဏ်းက မရှိတော့ဘူးပဲ"

မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူတိုင်းက ဝမ်ပင်း ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရန်လီလီသည် အစားအစာများကို တက်ကြွစွာ ခပ်ထည့်ပေးပြီး ဝမ်ပင်းအတွက် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲပေးလိုက်ရာ သူ အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သိသာသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး "လီလီ... ပြောစရာရှိတာကို အမှန်အတိုင်းသာ ပြောစမ်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်လီလီက ရယ်မောရင်း "ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီလိုပါဗျာ။ ထပ်ဆင့်မျှော်စင်က သုံးရက်တစ်ကြိမ် လှည့်ပတ်တာဆိုတော့ လူတိုင်းအတွက် အလှည့်တွေ ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ တပည့်အသစ် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ဟု အမြန် ပြန်ပြောသည်။

"မင်းက ရန်ရှီးအတွက် အလှည့်တစ်ခု စီစဉ်ပေးချင်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ် အဲဒါကို ဆိုလိုတာပါ ဂိုဏ်းချုပ်"

ရန်လီလီက ပြုံးပြီး သူ၏နေရာသို့ ပြန်သွားသော်လည်း ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့မှောက်တွင်ဖြစ်သဖြင့် သူ ကျိန်ဆဲ၍မရဘဲ စိတ်ပျက်စရာ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဟွမ်ယီကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ကျောက်ချင်းကိုမူ လုံးဝ သံသယမဝင်ပေ။

ဟွမ်ယီသည် အစိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် "ကျွန်မ အပြစ်မရှိပါဘူးနော်" ဟု အလျင်အမြန် ရှင်းပြရှာသည်။

ရန်လီလီက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"နင်မဟုတ်ရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ ဒီလောက်တောင် ပျင်းနေတဲ့သူက ဘယ်သူရှိမှာလဲ ကလေးမစုတ်"

"နင်နော်"

ဟွမ်ယီက ချက်ချင်းပင် ရန်လီလီကို လက်သီးပြလိုက်တော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတောက်

လောင်နေသည့် ကျောက်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒီလိုလုပ်ရအောင် သုံးရက်တစ်ပတ်လည်ကနေ လေးရက်တစ်ပတ်လည်ကို ပြောင်းလိုက်မယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ကြိမ်အတွက်ကတော့..."

"ကျွန်တော် ရွှေဒင်္ဂါး ၃၀၀၀ ပေးမယ်"

ချင်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ"

ချင်မိုကလည်း တစ်ပါတည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ငွေကြေးချမ်းသာသည့် လူနှစ်ယောက်က ဤမျှအထိ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်လျောင်နှင့် အခြားသူများသည် လေလံဆွဲခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ကြရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

ဝမ်ပင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကျန်တဲ့ နှစ်ကြိမ်အတွက်ကတော့ ကံစမ်းမဲစနစ်ကို သုံးပြီး ပထမဆုံးနေ့က လူတွေထဲကနေ နှစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်မယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဈေးပြိုင်ပေးခြင်းက အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်သော်လည်း ချင်ရှန်းတို့မှာ သက်ပြင်းမချမိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ဤရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရန်ရှီးသည် ဝမ်ပင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားရသောအခါ ဘေးနားရှိ ဟွမ်ယီကို အံ့ဩစွာဖြင့် "အဲဒီစီနီယာက ရွှေဒင်္ဂါး ၃၀၀၀ တောင် ပေးတာကို ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလို့ လက်မခံတာလဲဟင်" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ယီက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။

"ငါတို့ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်တွေအားလုံးက အခကြေးငွေ ယူတာမှန်ပေမဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ၃၀၀၀ ဆိုတာက တကယ့်ကို အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ပိုတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကိုတောင် ဘယ်တော့မှ မယူဘူး။ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းပေးရင်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ကို ဒီအရာတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်စေချင်တာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားရတဲ့အရာတွေကို လူတွေက ရေရှည်တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘူးလေ"

"ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

ရန်ရှီးသည် ဝမ်ပင်းကို နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆန်းဝူမြို့အတွင်း၌ ဟွမ်းချိန်သည် လူစုတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ယခုအခါ ၎င်းနေရာမှာ ဆန်းဝူမြို့သားများက ပစ္စည်းများကို အထဲသို့ ပစ်ပေါက်ကာ ဝိုင်းရံထားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ခဲများ၊ ပြောင်းဖူးများ၊ ပေါက်တူးများနှင့် အခြားအရာများစွာမှာ သူတို့၏ ကျိန်ဆဲသံများနှင့်အတူ အထဲသို့ လွင့်စင်ကျနေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ ဆန်းဝူမြို့ထဲကနေ ထွက်သွားကြ"

"ဘာမှလည်း မလုပ်ပေးဘူး။ ဆန်းဝူမြို့ကိုလည်း ကာကွယ်မပေးဘဲနဲ့ မြို့ကိုကာကွယ်ပေးတဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းကိုကျတော့ စွပ်စွဲပုတ်ခတ်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့အပေါ်မှာ လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်နေကြတယ်။ နင်တို့က ဘာကောင်တွေမို့လို့လဲ"

"ထွက်သွားကြ"

...

လူပေါင်းထောင်ချီ၏ ကျိန်ဆဲသံများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဟွမ်းချိန်သည် လူအုပ်ကြီးကြားမှ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်ရန် လက်ပြလိုက်ကာ "အားလုံးပဲ... ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အပြစ်ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ ရပ်လိုက်ကြပါဦး။ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဆန်းဝူမြို့ရဲ့ စနစ်တကျရှိမှုပဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ငါတို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာကိုပဲ မြင်ချင်နေကြတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟွမ်းချိန်သည် အဆောက်အအုံထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှိုက်သရိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာလည်း ပေါက်တူးများနှင့် အခြားအရာများကြောင့် ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ခန်းမဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ခန်းမကြီးအတွင်း၌ မိုလင်းနှင့် ကျန်းယွဲ့ယဲ့ လူနှစ်ယောက်သာ ရှိနေတော့သည်။

သုတို့အပြင် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။

ဟွမ်းချိန်သည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသဖြင့် အံ့ဩမနေတော့ဘဲ ဝင်လာသည်နှင့် "ဥက္ကဋ္ဌမို... ဆန်းဝူမြို့က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဆက်ပြီး လက်ခံထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိုလင်းက ဟွမ်းချိန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း "မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း... မင်းက ဆန်းဝူမြို့က ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို လက်မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ဒီလိုပြောလိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတဲ့ အကျိုးဆက်ကို မင်း ကောင်းကောင်းသိသင့်တယ်" ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဟွမ်းချိန်က ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

"စောက်တလွဲတွေ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေတာတောင် မင်းက မင်းရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ငါ့စကားကို လိမ်ညာချင်နေသေးတယ်ပေါ့ မိုလင်း။ ဆန်းဝူမြို့က မင်းတို့ကို လက်မခံနိုင်တာကွ သိပြီလား မင်းတို့"

မိုလင်းလည်း ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဟွမ်းချိန်က နက်နဲသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွဲ့ယဲ့ကို "ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ... ဒါက..."

မိုလင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ မောင်းထုတ်ခံရတာကို မခံစားနိုင်ဘူးဖြစ်နေတာလား။ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ သူတို့က ဒီရန်ငြိုးကို ပြန်ဆပ်ပါလိမ့်မယ်။ နက်နဲသောအဆင့်ရှိသူ ငါးယောက်တောင် သေဆုံးသွားတာဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရောက်လာတာနဲ့ ဒီမြို့ကတော့ ရေရှည်တည်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း နောက်တစ်လှမ်းလောက် နှေးနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို ဓားနဲ့ ခုတ်ပစ်မယ်"

ဟွမ်းချိန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်တစ်ဖက်က ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ နှင်ထုတ်လိုက်တော့သည်။