အခန်း ၁၄၄

အခန်း။ ၁၄၄

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာမျှ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဟွမ်းချိန်သည် မြို့ရိုးထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် မိုလင်းနှင့် ကျန်းယွဲ့ယဲ့တို့ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မိုလင်းက သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ဟွမ်းချိန်ကလည်း မိုလင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးမှ မိုလင်းသည် လှည့်ထွက်သွားကာ တောအုပ်လမ်းလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မိုလင်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဟွမ်းချိန်သည် လှည့်လိုက်ပြီး မြို့ထဲ၌ စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ပြန်ကြပါတော့"

"အားလုံးပဲ... လူစုခွဲကြပါ"

တောင်အောက်ရှိ စစ်သည်များသည်လည်း လူအုပ်ကြီးကို စတင်၍ လူစုခွဲပေးခဲ့ကြသည်။

လူအုပ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟွမ်းချိန်သည် ဘာမျှမရှိသော အမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီဆန်းဝူမြို့က ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ မရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော မြို့ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဒါက ကောင်းချီးလား ကျိန်စာလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်ပါတယ်လေ"

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဟွမ်းရှန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... မိစ္ဆာဘုရင်တောင်မှ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။ အဖေ့မှာ တခြားဘာ အစီအစဉ်တွေ ရှိသေးလို့လဲ။ ဒါနဲ့ အဖေ... ကျွန်တော် အဖေနဲ့ တိုင်ပင်ချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

"ပြောစရာရှိတာကို အမှန်အတိုင်း တိုက်ရိုက်သာ ပြောစမ်းပါ"

"ကျွန်တော်... မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ချင်တယ်"

"အင်း... သိပြီ"

ဟွမ်းချိန်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွမ်းရှန်းမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သူ့အဖေကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ မှတ်မိသမျှ အချိန်ကတည်းက သူ့အဖေသည် သူ့ကို မြို့တော်ဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် အမြဲတစေ စိတ်ကူးသွင်းပေးခဲ့ပြီး ထူးချွန်သော မြို့တော်ဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။

ဟွမ်းရှန်း၏ အမြင်တွင်မူ သူသာ မြို့တော်ဝန်ဖြစ်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ့အဖေ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအားလုံးကို အလဟဿ ဖြစ်စေရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အဖေက သူ့ကို မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ သူ့အဖေက သဘောတူလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းအမေကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ချေ။ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ မင်းကို တောင်ပေါ်အထိ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ"

ဟွမ်းရှန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ဟွမ်းချိန်သည် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးလျက် ဟွမ်းရှန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်းရှန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်ထားရာ နှစ်သစ်ကူး လူကြီးမိဘကန်တော့ရန် သွားသည့်သူနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းသည် ထပ်ဆင့်မျှော်စင်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာရုံရှိသေးရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကွင်းပြင်ကျယ်ထဲ၌ ကွက်တိ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဟွမ်းချိန်က ပြုံးလျက် "ကောင်လေး... မင်းက အခု ဆန်းဝူမြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာပြီပဲ။ မင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက မြို့တော်ဝန်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ထက်တောင် သာလွန်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဦးလေး တောင်ပေါ်ကို တက်လာတာ ဒါကိုပဲ လာပြောဖို့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

ချီးမွမ်းစကားဖြင့် စတင်ခြင်းက လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ဟွမ်းချိန်က ရယ်မောရင်း "အဲလိုလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ လာရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ငါ့သားကို မင်းဆီမှာ အပ်ခဲ့မလို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မြို့တော်ဝန် ဆက်မလုပ်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား"

ဝမ်ပင်းက ဟွမ်းရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဟွမ်းရှန်းက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ဝမ်ပင်းက ဆက်၍ "ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဦးလေး... ဦးလေးရဲ့ သားကို မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ စိတ်ချလက်ချ အပ်နှံခဲ့လို့ ရပါတယ်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် သူ ဦးလေးထက် ပိုပြီး ထူးချွန်လာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ကြေးကိုတော့ အရင်ဆုံး ပေးဆောင်ရပါမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်းချိန်သည် ဝမ်ပင်း၏ ပြက်လုံးကို အစပိုင်းတွင် သဘောကျနေခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းဝင်ကြေးဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ပင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ကိုပါ ဒီလို လာလုပ်တာလား" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ဝမ်ပင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဦးလေး... ဂိုဏ်းဝင်ကြေး မရှိရင် ငါ ဟွမ်းရှန်းကို လက်ခံလို့ မရဘူး။ ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပတ်သက်မှုတွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဂိုဏ်းဝင်ကြေးက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ဖြစ်ပြီး ဒါက မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းပါ"

"မင်းကတော့လေ... ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံကို ဉာဏ်ဆင်ပြီး နှိုက်ဖို့ပဲ အမြဲ ကြံနေတာပဲ"

ဟွမ်းချိန်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ငွေအိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တန် ရွှေလက်မှတ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ပင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟွမ်းရှန်း၏ လက်ထဲမှ လက်ဆောင်ဗူးကို လုယူလိုက်တော့သည်။

ဟွမ်းရှန်းက အလျင်အမြန် လှမ်းအော်သည်။

"အဖေ... ဒါက အဲဒါ မဟုတ်..."

ဟွမ်းချိန်က ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါကိုယ်တိုင် စားဖို့ ဝယ်လာတာကွ"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟွမ်းရှန်းသည် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး ဝမ်ပင်းကို ကြည့်ကာ ပခုံးတွန့်ပြရှာသည်။

ဝမ်ပင်းသည် ရွှေလက်မှတ်ကို လက်ထဲ ရရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဟွမ်းချိန် သယ်ဆောင်လာသော လက်ဆောင်များက သူ့အတွက်လား သို့မဟုတ် ဟွမ်းချိန် ကိုယ်တိုင် ပြန်စားရန်လား ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ "ဟွမ်းရှန်း... အခုကစပြီး မင်းက မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ အမည်ခံတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်းချိန်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ဝမ်ပင်းကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ငါက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တောင် ပေးလိုက်ရတာကို ဘာဖြစ်လို့ ငါ့သားက အမည်ခံတပည့်ပဲ ဖြစ်ရတာလဲ"

ဂိုဏ်းများတွင် အမည်ခံတပည့်များနှင့် ပတ်သက်၍ လူမသိသူမသိ သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းမှာ တရားဝင် သင်ကြားပြသမှုများ မရှိခြင်း၊ အဓိက အစွမ်းများကို လက်ဆင့်ကမ်း မပေးခြင်းပင်။

မည်သည့် လမ်းညွှန်မှုကိုမျှ ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရမည်ပင်။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့် အခြေအနေမှလွဲ၍ မည်သူမျှ အမည်ခံတပည့် မဖြစ်ချင်ကြပေ။

ဝမ်ပင်းသည်လည်း ဤအချက်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားသော်လည်း မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်မျှ မပေးဘဲ "မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေအတွက် စံနှုန်းက အသက် တစ်

ဆယ့်ငါးနှစ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်ရှိရမှာဗျ။ ဦးလေး... ဟွမ်းရှန်းကို လက်ခံလိုက်တာကတင် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... မင်းက ငါ့သားရဲ့ ပါရမီကိုတောင် အထင်သေးနေတာလား"

သူ့အဖေက ဝမ်ပင်းနှင့် ဆက်ပြီး ငြင်းခုံတော့မည့်အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဟွမ်းရှန်းသည် ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်ပြီး ဟွမ်းချိန်ကို တောင်အောက်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းလွှတ်လိုက်တော့သည်။

"အဖေ... ရပါတယ်ဗျာ။ ဝမ်ပင်းက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံမှာ ဒါမှမဟုတ် နှိပ်စက်မှာလို့ အဖေ ထင်နေတာလား။ သွား... သွားတော့ အိမ်ပြန်ပါတော့... ဂရုစိုက်ပါဦး... လမ်းခရီးလည်း သာယာပါစေ..."

ဟွမ်းချိန်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မသေမျိုးဂိုဏ်းထံသို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌ မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယွန်းလန်တောင်ထိပ်ရှိ ပူပြင်းလှသော နွေရာသီ အပူရှိန်များပေါ်သို့ အေးမြလှသော လေပြေလေညင်းတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

“ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်... အပူရှိန်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုပေမဲ့လည်း ဒီလိုပြင်းထန်လှတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ... ဘယ်သူက အေးမြပြီး လန်းဆန်းမှုကို မခံစားချင်ဘဲ နေမှာလဲ"

အစပိုင်းတွင် ဟွမ်းရှန်းကို အိပ်ဆောင်ဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နေရာချပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဝမ်ပင်းသည် မီးဖိုချောင်တွင် နေ့စဉ် သောက်သုံးနေကြ ဖြစ်သော ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိနေသည်ကို သတိရသွားမိသည်။

ဝိညာဉ်ရေစင်နှင့် ပတ်သက်၍ စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် ဝမ်ပင်းသည် ရှေးဟောင်းရေတွင်းရှိရာသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် ရေပုံးကို ပစ်ချလိုက်၏။

ဗြုန်း….

ရေပုံး ရေတွင်းခြေနက်အထိ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ရေပုံးတစ်ဝက်စာမျှ ရှိသော ရေတွင်းရေကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ထိုရေတွင်းရေသည် ပထမဆုံးအမြင်တွင် သာမန်ရေကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ဝမ်ပင်းသည် ရေခွက်ဖြင့် ရေအနည်းငယ် ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ငုံ သောက်

ကြည့်လိုက်သည်။

အလွန် ထူးခြားသော ချိုမြိန်မှုက သူ့ပါးစပ်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ဝဲလည်သွားတော့သည်။ ဤရေတွင်းရေသည် ယခင်ကတည်းက အမြဲတမ်း ချိုမြိန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသော ချိုမြိန်မှုမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ဝမ်ပင်းသည် ရေကို အငမ်းမရ နောက်ထပ် တစ်ငုံအကြီးကြီး သောက်လိုက်ရာ အေးမြလှသော ရေတွင်းရေက သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကာလရှည်ကြာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သော ရေငတ်ခြင်းဘေးမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ တုန်ရီသွားရတော့သည်။

ထိုချိုမြိန်လှသော ခံစားချက်က သူ့ပါးစပ်အတွင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ့ကို ပိုမို စွဲမက်စေခဲ့သည်။

ပထမဆုံး တစ်ငုံကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဒုတိယတစ်ငုံကို ထပ်မံ သောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။

ရေခွက်ထဲမှ ရေကို သောက်ပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"တကယ့် ရေကောင်းပဲ"

ထိုအချိန်၌ စနစ်၏ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အိမ်ရှင်... ဒီဝိညာဉ်ရေစင်ကို ဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ တစ်နေ့ကို ရေခွက် သုံးခွက်ပဲ သောက်လို့ရမှာ ဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲတွေက နှစ်ခွက်နဲ့ တပည့်တွေကတော့ တစ်ခွက်ပဲ သောက်ခွင့်ရှိမှာ"

"တကယ်ကြီးလား... ရေသောက်တာကိုတောင် မင်းက စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်နေရသေးတယ်ပေါ့"

"ဒါက အိမ်ရှင်အတွက်ပါ။ အကယ်လို့ လူတွေသာ သောက်ချင်သလို လျှောက်သောက်ကြမယ်ဆိုရင် ဒါက သာမန်ရေတွင်းရေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ အရသာက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လူတွေက တန်ဖိုးထားကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စနစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။

ဤစနစ်က ထိန်းချုပ်လိုစိတ် ပြင်းပြလွန်းလှသည်။

ထိန်းချုပ်လိုစိတ် ပြင်းပြလွန်းသော စနစ်မျိုးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးရှိ ဟွမ်းရှန်းက ရယ်မောလျက် "ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါက နည်းနည်း မလွန်လွန်းဘူးလား။ ဂိုဏ်းချုပ် ဒီရေကို သောက်လာတာ ၁၈ နှစ်တောင် ရှိပြီကို အခုမှ ရေကောင်းမှန်း သိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မြည်းကြည့်ချင်လို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နည်းနည်း ရေငတ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

ဝမ်ပင်းသည် ရေပုံးထဲမှ ရေခွက်အပြည့် ခပ်ယူကာ ဟွမ်းရှန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟွမ်းရှန်းသည် ရေခွက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ကာ ယောကျာ်းပီပီ အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်တော့သည်။ နှစ်ငုံမျှ သောက်ပြီးသည်နှင့် သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားရတော့သည်။

"ဒါက တကယ်ကို ရေကောင်းပဲ"

"ဟဲဟဲ"

ဝမ်ပင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း သူ့လက်ထဲမှ ရေခွက်ကို ပြန်လည် ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် တောနက်ထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းစမ်းရေတွင်းက ရေထက်တောင် ပိုပြီး ချိုမြိန်ပြီး လန်းဆန်းသေးတယ်။ ဟေး... ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက် ပေးပါဦး။ ဒီရေက တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလို့ပါ"

"မရတော့ဘူး"

"ကျွန်တော် အခုတင်ပဲ ဂိုဏ်းချုပ်လို့ ခေါ်ထားတာကို ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးတောင် မငဲ့ညှာဘူး။ ရေသောက်တာကိုတောင် ခွင့်မပြုဘူး"

"မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်း တပည့်တစ်ယောက်က တစ်နေ့ကို ရေတစ်ခွက်ပဲ သောက်ခွင့်ရှိတယ်"

"တကယ်ကြီး ဒီလိုစည်းမျဉ်း ရှိတာလား"

"စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ကြာကြာနေရင် ကောင်းကောင်း နားလည်လာပါလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် ရေခွက်ကို ပြန်လည် ကိုင်မြှောက်ကာ နောက်ထပ် တစ်ခွက်ကို ဂလုဂလုဖြင့် ထပ်မံ သောက်ချလိုက်ပြန်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ ပိုသောက်လို့ရတာလဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါက ဂိုဏ်းချုပ်လေ"

ဟွမ်းရှန်းမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရရှာတော့သည်။