အခန်း ၁၄၇

အခန်း။ ၁၄၇

ဝမ်ပင်းသည် ၎င်းကို ကောက်ယူရန် ချက်ချင်း အရေးတယူ မလုပ်ဆောင်ဘဲ မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မျက်လုံးနီ... မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ မင်းကို ဘယ်သူက သဘောတိုင်း လူသတ်ခွင့် ပေးလိုက်လို့လဲ။ ယွန်းလန်တောင်နောက်ဘက်က သစ်ပင်တွေကိုကော အကုန် စိုက်ပြီးပြီလား"

"ဒီတောင်ပေါ်က မြေကြီးက မာလွန်းတယ်ဗျ။ ဒီဘုရင် ဘယ်လိုမှ တူးလို့မရဘူး။ သံပေါက်တူးကလည်း ထိတာနဲ့ ချက်ချင်း ကျိုးသွားတယ်။ ဒီဘုရင် ဘယ်လောက်ပဲ အားနဲ့ ထိုးထိုး အက်တောင် မအက်ဘူး။ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ မြေကြီးပဲ။ မင်း ငါ့ကို မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ အနှစ် ၃၀၀ ကြာအောင် ထားချင်တာ မဆန်းပါဘူးလေ။ အနှစ်သုံးရာ မပြောနဲ့ အနှစ်ငါးရာနေရင်တောင် ဒီသစ်ပင်တွေကို အကုန်စိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟန်ဝမ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် "မင်း ဘာပြန်လုပ်မလို့လဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက ဖြဲစပ်စပ်ဖြင့် "ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်က ဒီကောင်စုတ်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ။ ငါကတော့ ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ။ ဒီကောင်က ငါ့ထောင်ချောက်ထဲကို ကိုယ်တိုင် တိုးဝင်လာပြီး အလိုအလျောက် လာပို့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ပင်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြုတ်ယူလိုက်ရာ မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်တော့သည်။

ဝမ်ပင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မြေကြီးမာတာကို ဒီနေ့မှ သိတယ်ဆိုတော့... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လုံးလုံး မင်း ပျင်းနေခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဝမ်ပင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီး၏ ရင်မှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အားနာတတ်သည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အတင်း ညှစ်၍ ရယ်မောလိုက်ရတော့သည်။

ငါ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ။

ဒီကောင်လေးက ငါသာ ပျောက်သွားရင် ဟိုနဂါးဆီ အစာကျွေးပစ်မယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။

မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြရှာသည်။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ငါက ဒီဘဝသစ်နဲ့ အရင်ဆုံး အသားကျအောင် လုပ်နေရတာရယ် လူတိုင်းနဲ့ မိတ်ဖွဲ့နေရတာရယ် ပြီးတော့ အဲဒီ သစ်တုံးကျိုးတွေကို ရွှေ့နေရတာတွေက အချိန်ယူရလို့ပါ။ ငါ ဒီနေ့မှပဲ ကျင်းတူးပြီး သစ်ပင်စိုက်ဖို့ အချိန်ရတာပါ"

သို့သော် ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး အနားသို့ လျှောက်လာနေသော တောင်ပေါ်ခွေးကြီးကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒီ မျောက်ကလေးကို ဖမ်းပြီး ညစာအဖြစ် နဂါးအောက်တန်းစားဆီ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်စမ်း"

ဝမ်ပင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးသည် ဝမ်ပင်း၏ ရက်စက်မှုကို စိတ်ထဲမှ နေ၍ နှစ်ချက်မျှ ကျိန်ဆဲကာ ညည်းတွားမိတော့သည်။

သူ့ကို သစ်ပင်စိုက်ပေးနေတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကို နှစ်ရက်လောက် ပျင်းမိရုံနဲ့ နဂါးဆီ အစာကျွေးချင်ရတယ်လို့။

တောင်ပေါ်ခွေးကြီး အနားသို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးသည် အိုးတိုးအမ်းတမ်းနှင့် ယဉ်ကျေးလှသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားကာ လူသူမရှိသော သစ်ပင်များကြားထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားခြင်းကြောင့် သူသည် ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက် ကိစ္စကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ရသည်။

တောင်ပေါ်ခွေးကြီးက အမီလိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ပင်းက "မလိုက်နဲ့တော့" ဟု တားဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ပင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟန်ဝမ်၏ အလောင်းပေါ်သို့ ခုန်အုပ်သွားကာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟန်ဝမ်ကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ချင်ရှန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အစွန်းရောက်တောင်၏ သခင်လေး၊ အရှေ့အိုင်၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သူမှာ ဤဆန်းဝူမြို့လေး၌ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် မသေမျိုးဂိုဏ်း၌ သေဆုံးသွားခဲ့သော အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူအရေအတွက်မှာ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအပါအဝင် ခြောက်ယောက်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သောအခါ ချင်ရှန်းသည် ဤအရာကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ရန် သင်ယူလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဝမ်ပင်း၏ လက်ထဲရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ဆီသို့ အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူသည် ဝဲဂယက်မြေပုံကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများအားလုံး ဤသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှလောက် အဖိုးတန်လှသော ကောင်းကင်ဘုံရတနာများနှင့် မြေကမ္ဘာရတနာများကို အစွန်းရောက်တောင်အနေဖြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီအလိုက် စနစ်တကျ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းထားမည်မှာ ဧကန်မုချ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ခြင်းပင်။

အစွန်းရောက်တောင်သည် ဝဲဂယက်မြေပုံကို ဖန်တီးရန်အတွက် လိုအပ်သော ကောင်းကင်ဘုံရတနာများနှင့် မြေကမ္ဘာရတနာများအားလုံးကို စုဆောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး မိစ္ဆာဘုရင်၏ ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်၏ လက်ထဲရှိ ထိုထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်ခုသာ လိုအပ်တော့ခြင်းပင်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းပစ္စည်းနှစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါ ဝမ်ပင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းနှစ်ခု မရှိဘဲနှင့်မူ ပျံလွှားငါးကျွန်းအတွက် အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

...

တင်းယွီဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် စနစ်၏ နည်းလမ်းအတိုင်း ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စနစ်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ဝမ်ပင်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း၏ စျေးကွက်တန်ဖိုးမှာတင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်း ခန့် ရှိသည်။

၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံ တန်ဖိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။

၎င်း၏ အတွင်း၌ ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန် ဆယ်ကုဗမီတာနီးပါး ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခု ပါရှိပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်သည် ပိုင်ရှင်ကို မှတ်မိနိုင်သဖြင့် သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းများ၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သည်။

အကယ်၍ ခိုးယူခံရလျှင်ပင် သူခိုးသည် ၎င်းကို ဖွင့်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကမူ ၎င်းရှိရာနေရာကို အာရုံခံ၍ သိရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ သိုလှောင်လက်စွပ်သည် ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားပြီး အတွင်းချီထုတ်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့် ဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ပင်။

မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဝမ်ပင်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ့မျက်စိထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်လာသည်မှာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာတန်နှင့် တစ်ထောင်တန် ရွှေလက်မှတ်ပုံကြီး ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမဆို မျက်စိကျိန်းသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

အနည်းဆုံး ခန့်မှန်းခြေအရပင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်း နီးပါး ရှိသည်။

ရွှေလက်မှတ်များအပြင် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူရရှိသော ပစ္စည်းများမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာအချို့၊ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သေတ္တာများ ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုထားသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုချင်းစီမှာ သန့်စင်ပြီး တောက်ပကာ အရောင်အဆင်း စိုပြည်လှပြီး ရိုးရှင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း ခိုင်ခံ့သည့် ထုထည်ရှိသည်။

ဝမ်ပင်းသည် ပူပန်မှုကင်းဝေးသော သခင်လေးဘဝတုန်းက ကျောက်စိမ်းအမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကျောက်စိမ်းအမျိုးအစား၏ အချိုသာဆုံးဈေးနှုန်းမှာပင် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ခန့် ရှိကြောင်း သိသည်။

ဤနေရာတွင် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ၁၃ ခု ရှိနေသဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းသုံးထောင်နှင့် ညီမျှသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ကျောက်စိမ်းများကို သေတ္တာပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုခြင်းတွင် အကြောင်းရင်း နှစ်ချက် ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ကြွားဝါလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံရတနာများနှင့် မြေကမ္ဘာရတနာများကို ရေရှည်ထိန်းသိမ်းထားလိုခြင်းကြောင့်ပင်။

ဝမ်ပင်းကတော့ ဒုတိယဖြစ်နိုင်ချေကို ပို၍ သဘောကျမိသည်။

ပထမဆုံး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ခု၊ တတိယတစ်ခု၊ စတုတ္ထမြောက် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်ပင်းသည် ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ သေတ္တာအားလုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်တိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီကောင်က ကောင်းကင်ဘုံရတနာတွေနဲ့ မြေကမ္ဘာရတနာတွေ အားလုံးကို သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သယ်လာတာကိုး"

ဝမ်ပင်းသည် အစပိုင်းတွင် ဤအချက်ကို မတွေးမိခဲ့ဘဲ ရွှေရောင်လွန်းပျံရွက်ကိုသာ လက်ဝယ်ထားရှိချင်ခဲ့ခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီး အဆင့်တက်လှမ်းရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှသာ ဆိုးသွမ်းလှသော မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထီပေါက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးနီ မျောက်ဝံကြီးသည် မရည်ရွယ်ဘဲနှင့် တကယ့် အလုပ်ကြီးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သူ ဝမ်းမြောက်နေစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်အနေနဲ့ သစ်သားလွင့်သဲ အချို့ကို ရှာဖွေစုဆောင်းပြီး ဝဲဂယက်မြေပုံကို ဖန်တီးရာမှာ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သွေးကြောနှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခွင့် ရမှာပါ"

"ဒီလိုလုပ်တာက ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သွေးကြောနှစ်ခုကြားမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား"

"ငရဲမီးက သခင်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးသားဖြစ်လို့ သခင်ရဲ့ ပင်ကိုယ်အစွမ်း ဖြစ်သွားပါပြီ။ ဝဲဂယက်မြေပုံကတော့ ပြင်ပပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပမှာ ရှိနေတာဖြစ်လို့ သူတို့နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း အသုံးမပြုသရွေ့တော့ သဘာဝကျကျပဲ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါကတော့ တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးပဲ"

ထိုသို့ဖြင့် ဝမ်ပင်း၏ အပြုံးမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ သစ်သားလွင့်သဲကို အမှန်တကယ် ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော သွေးကြောနှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သည့် နက်နဲသောအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သမိုင်းဝင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ပင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် စစ်ဆေးနေစဉ်မှာပင် ရွှေလက်မှတ်တစ်ခု၏ အောက်ခြေ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပါရမီရှင်ဆယ်ယောက်တံဆိပ်ပြားဟူသော စာလုံးများ ထွင်းထုထားသည့် မီးခိုးဖြူရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဝမ်ပင်းက ၎င်းသည် ဟန်ဝမ် ပြောခဲ့သော တံဆိပ်ပြားဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ရွှေလက်မှတ်အောက်မှ ပါရမီရှင်ဆယ်ယောက်တံဆိပ်ပြားကို ကောက်ယူကာ ဝမ်ပင်း သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြေညာချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောတည်ဆောက်မှု ပြီးစီးပါပြီ။

သို့သော် ၎င်းကြေညာချက်မှ စာသားများကို သူ ဖတ်ရုံရှိသေးစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"မစ်ရှင် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါပြီ"

[ဟွမ်လီမြို့ကို ခရီးထွက်ခြင်း - ပြင်ပကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောပေမဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းအကြောင်းကို အပြင်လူတွေ သိတာ နည်းနေပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက် စူးစမ်းပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကို မြှင့်တင်သင့်သလို လူအများကြီး မသေမျိုးဂိုဏ်းအကြောင်း သိလာအောင် လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ် မစ်ရှင်မှာ တပည့် ဒါမှမဟုတ် အကြီးအကဲတွေထဲက လူနှစ်ယောက် ပါဝင်နိုင်ပြီး စုစုပေါင်း လူသုံးယောက်နဲ့ ဆယ်ရက်ကြာ ခရီးသွားရမှာပါ]

[မစ်ရှင် ရည်မှန်းချက် - ဟွမ်လီမြို့က လူပေါင်း တစ်သောင်း မသေမျိုးဂိုဏ်းအကြောင်း သိသွားစေရပါမယ်။]

[မစ်ရှင် ဆုလာဘ် - ကြိုက်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဧရိယာကိုမဆို သော့ဖွင့်ခွင့် ရရှိမှာဖြစ်ပြီး ချန်မိုကျင့်စဉ်ကိုလည်း နက်နဲသောအဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်အဖြစ် မြှင့်တင်ပေးမှာပါ]

"လာပြန်ပြီ"

ဝမ်ပင်းသည် တကယ့်ကို စကားမရှိတော့ပေ။

“ဒီနေ့ကတော့ ငါ့အတွက် နှစ်ထပ်ကွမ်း ပျော်ရွှင်ရတဲ့နေ့ပဲ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဟန်ဝမ် စုဆောင်းထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရတနာတွေနဲ့ မြေကမ္ဘာရတနာတွေ အားလုံးကို ငါ ရခဲ့သလို အခုလည်း ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သွေးကြောနှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီအပြင် အတော်လေးကို ရက်ရောတဲ့ ဆုလာဘ်တွေပါတဲ့ မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခုကိုပါ ထပ်ရလိုက်တာ။

ကြိုက်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဧရိယာကိုမဆို သော့ဖွင့်နိုင်တာကတော့... ပြောနေဖို့တောင် မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီပိုင်ဆိုင်မှုက ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာပဲလေ။ ပြီးတော့ ချန်မိုကျင့်စဉ်ကို နက်နဲသောအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးမှာက ငါ့ကို အပျော်ဆုံးဖြစ်စေတဲ့ အချက်ပဲ ဟားဟား…..”