အခန်း ၁၄၉

အခန်း။ ၁၄၉

ထိုသို့ ပျံတက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ပင်းသည် သင်္ဘော၏ လက်ရန်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မှာကြားလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲချင်း... ငါ ဆယ်ရက်အတွင်း အချိန်မှန် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ဂိုဏ်းသားတွေကို မင်းပဲ ခဏတာ စောင့်ရှောက်ထားပေးပါဦး"

ချင်ရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့ရသည်။

ရန်ရှီးကမူ ချက်ချင်းပင် ထအော်တော့သည်။

"သင်္ဘောကြီးက ပျံနေတာပဲ"

သူမသည် အော်ဟစ်ပြီးနောက် ပင်ကိုယ်အသိဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိပြီး သူရှေ့မှောက်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွတက်သွားသော သင်္ဘောကြီးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ တကယ်ကို ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

သင်္ဘောက ပျံသန်းနိုင်တယ် ဟုတ်လား။

ဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလား။

ချင်ရှန်းသည် ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်အမြောက်အမြားကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

"လေစီးကြောင်းပိတ်မြင်းတွေ မလိုဘူးလို့ ပြောတာ မဆန်းပါဘူး။ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ သင်္ဘောရှိနေမှတော့... ဒီအရှိန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် ဟွမ်လီမြို့ကို ဆယ်ရက်အတွင်း သွားလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်ဖို့က..."

အသက်တစ်ရာကျော်အရွယ် ရှိပြီဖြစ်သော ချင်ရှန်းသည် ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော်လည်း ချင်မိုနှင့် အခြားသူများကမူ ထိုသို့ မတတ်နိုင်ကြချေ။

ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ဟူသည်ကို သူတို့တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။ ထိုအရာကို စီးနင်းပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ ခရီးသွားရလိမ့်မည်ဟူ၍ပင် တွေးမထားခဲ့မိကြပေ။

"ဝိုး... ဒါမျိုးမှန်း သိရင် ငါလည်း စောစောက လက်ထောင်လိုက်ပါတယ်"

ဟွမ်ယီက နောင်တတရားများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ငါတို့ကို ပျံသန်းရေးသင်္ဘောစီးရမယ်လို့ ဘာလို့ စောစောမပြောခဲ့တာလဲ မသိဘူး။ ငါလည်း အပေါ်ကို တက်ချင်တာပေါ့..."

ရန်ရှီးကလည်း နောင်တရိပ်များ အထင်အရှားဖြင့် မျက်နှာပျက်လျက် ဝင်ပြောသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အချိန်သည် အဖိုးတန်လှသည် ဆိုသော်ငြားလည်း ဟွမ်လီမြို့သို့ ဆယ်ရက်အတွင်း သွားလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်နိုင်သော ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို စီးရမည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံခြင်း အချိန်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း ညည်းတွားမြည်တမ်းနေကြစဉ်မှာပင် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးသည် တိမ်တိုက်များကြားထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူအများကြားတွင် နောက်ထပ် ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒီလောက်မြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားတာလား"

"အရှိန်က အရမ်းမြန်လွန်းတယ်"

"ဝိုး... ငါ တကယ် နောင်တရတာပဲ။ ဘာလို့ လက်မထောင်ခဲ့မိပါလိမ့်"

ရန်ရှီးသည် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်မိတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်၌ ရန်လီလီသည် သင်္ဘောလက်ရန်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် မှီတွယ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အနည်းငယ်လည်း ရောယှက်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင်မူ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်အတူ ဟွမ်လီမြို့သို့ လိုက်ပါရခြင်းမှာ အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးပစ်ရသဖြင့် အရှုံးကြီးရှုံးသည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။

သူ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်တွင် အခြားသူများ၏ အစွမ်းက သူထက် များစွာ သာလွန်သွားလောက်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို စီးနင်းခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုး ရရှိရန်အတွက်ဆိုလျှင် တစ်လမကလို့ တစ်နှစ်ခန့် ကျင့်ကြံခြင်း အချိန်ကို စွန့်လွှတ်ရပါစေဦးတော့ သူအနေဖြင့် လုံးဝ လဲလှယ်လိုစိတ် ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းက "ငါတို့ မွန်းတည့်ချိန်လောက်ဆိုရင် ဟွမ်လီမြို့ကို ရောက်လိမ့်မယ်။ သင်္ဘောပေါ်မှာ အခန်းတွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့ နားချင်ရင် သွားနားလို့ ရတယ်" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ယွမ်လျောင်နှင့် ရန်လီလီတို့သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်၍ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းငြိမ့်ခြင်းမှာ ဝမ်ပင်း၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းခါခြင်းမှာမူ သူတို့ လုံးဝ မနားချင်ကြသေးကြောင်း ပြသခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ သင်္ဘောလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့သာ ဆက်လက် ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြကြချေ။

သင်္ဘောကြီးသည် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။

အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက အရှေ့အိုင်၏ ရှုခင်းအားလုံးကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရပြီး အိမ်များနှင့် မြို့ကြီးများမှာ ပုရွက်ဆိတ်ငယ်လေးများနှင့် လက်ဝါးခန့်သာ ရှိတော့သကဲ့သို့ သေးငယ်သည်။

ရန်လီလီသည် အနောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဂိုဏ်းချုပ်... အကြီးအကဲယွန်း ဆန်းဝူမြို့ကို မမြင်ရတော့ဘူးဗျ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယွမ်လျောင်သည်လည်း ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ "ငါ ကြည့်ပါဦးရစေ... ဒီပျံသန်းရေးသင်္ဘောက တကယ် မြန်တာပဲ။ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ဆန်းဝူမြို့က မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "ဒါကို ပျံသန်းရေးသင်္ဘောလို့ ခေါ်တယ်" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပျံသန်းရေးသင်္ဘော"

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နာမည်ပဲ"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ချီးမွမ်းလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ယွမ်လျောင်သည် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဆင်ယွဲ့မြို့၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ရှစ်ကွက်ပုံသဏ္ဌာန် မြစ်ကြီးမြို့ပြင်တွင် ဂဏန်းရှစ်ပုံသဏ္ဌာန် စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ဤအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယွမ်လျောင်သည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ငါ ဆန်းဝူမြို့ကို လာတုန်းကဆိုရင် ဒုက္ခပေါင်းစုံ ရင်ဆိုင်ပြီး မိုင်ပေါင်းရာချီတဲ့ ခရီးကို တစ်လကျော်ကြာအောင် နှင်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပျံသန်းရေးသင်္ဘောကတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဆင်ယွဲ့မြို့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ"

"အကြီးအကဲယွန်း... ဒါဆို အကြီးအကဲရဲ့ ဇာတိက ဆင်ယွဲ့မြို့ပေါ့ ဟုတ်လား"

ရန်လီလီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်တွင် ရွှေ့ပြောင်းသွားလာနေကြသော သားရဲအုပ်ကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြပြန်သည်။

"ဝိုး... သားရဲရိုင်းတွေ အမြောက်အမြား အုပ်စုလိုက်ကြီး သွားနေကြတာပဲ... အနည်းဆုံး သောင်းဂဏန်းလောက် ရှိမယ်... သူတို့ ဘယ်သွားနေကြတာလဲ မသိဘူး"

ဝမ်ပင်းက "သူတို့ ရွှေ့ပြောင်းနေကြတာ။ ရာသီဥတုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့အတွက် မသင့်တော်တော့တဲ့အခါ သူတို့ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့ ပိုပြီး သင့်တော်မယ့် နေရာအသစ်ကို ရှာဖွေကြတာလေ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ရန်လီလီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဪ... ဒါဆို သူတို့က တောအုပ်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေကြတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့" ဟု ရေရွတ်သည်။

"မင်း အခု မြင်နေရတဲ့နေရာက တောအုပ် မဟုတ်ဘူး လွင်ပြင်လေ"

"လွင်ပြင် ဟုတ်လား"

ရန်လီလီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ပင်းသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘာမှတတ်နိုင်ဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ လုပ်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သွားရောက်စူးစမ်းရန် လိုအပ်သည်။

ဤလောကတွင် ရုပ်မြင်သံကြားလည်း မရှိ ပြင်ပသို့လည်း ထွက်မလည်ဖူးပါက လွင်ပြင်ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကိုပင် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်လာပါစေ ပြင်ပဗဟုသုတသာ မရှိရင်... ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ"

အတန်ကြာတွင် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ ရှိနေသော ဟားဟားသည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဟောင်

တော့သည်။ ယွမ်လျောင်သည် ဟားဟား ကြည့်နေသော အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာတွင် အတောင်ပံပါသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံသည် သူတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ဖြတ်သန်းသွားပါက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဧကန်မုချ ခံရပေလိမ့်မည်။

သူက ချက်ချင်းပင် "ဂိုဏ်းချုပ်... ရှေ့မှာ အတောင်ပံပါတဲ့ သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် ရှိနေတယ်။ သူတို့က သဘာဝအတိုင်း ရန်လိုတတ်ကြတယ်။ ငါတို့ ရှောင်ကွင်းပြီး သွားသင့်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက တဟားဟား ရယ်မောကာ "ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီပျံသန်းရေးသင်္ဘောက အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်။ အတောင်ပံပါတဲ့ သားရဲရိုင်းအဆင့်လောက်ကတော့ ငါတို့ကိုပဲ ရှောင်သွားရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီဗျာ"

ယွမ်လျောင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သူ၏ ရင်ခုန်သံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

“ပျံသန်းနိုင်တဲ့ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ဖြစ်နေမှတော့ သာမန် အတောင်ပံပါတဲ့ သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်ကို ကြောက်နေစရာ အကြောင်း ဘာရှိမှာလဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့ရှိ အတောင်ပံပါ သားရဲရိုင်း၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့အနောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရှေ့ရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "အဖေ... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းက ပျံနေတာဗျ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"သင်္ဘောတွေက ဘယ်လိုလုပ် ပျံနိုင်မှာလဲ"

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ့သားက စနောက်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ရာမှ သူ အနောက်သို့ လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

တကယ့် သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းပါလား။

ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ဟုတ်လား။

ဒါက မဖြစ်နိုင်တာကို ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သူတို့နှစ်ဦး အံ့အားသင့်နေကြစဉ်မှာပင် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးသည် အဝေးမှနေ၍ အလျင်အမြန်ပင် အနားသို့ ကပ်ကပ်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရှိန်နှုန်းကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ လူငယ်ဖြစ်သူက "အဖေ... ဒီသင်္ဘောက ပျံနိုင်ရုံတင်မကဘူး။ အရမ်းလည်း မြန်တယ်ဗျ" ဟု ထပ်မံ အော်ဟစ်မိပြန်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကုတ်လိုက်ရင်း "ဒါက ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ။ အရှေ့အိုင်ရဲ့ ပြင်ပက ပစ္စည်းတစ်ခုခုများလား" ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ၎င်းသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရန်လီလီက အတောင်ပံ ခတ်နေသော ငှက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "အကြီးအကဲယွန်း... ဟိုမှာ လူနှစ်ယောက်လည်း ပါတယ်ဗျ" ဟု အော်ပြောသည်။

ယွမ်လျောင်သည် စိတ်ထဲမှ အံ့သြမိသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတောင်ပံပါသော မိစ္ဆာအိုကြီးများသည် လူသားများကို ကျောပေါ်၌ တင်ဆောင်ရန် ခဲယဉ်းစွာ သဘောတူလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

"ချိုးငှက်နဲ့တူတဲ့ ဒီအတောင်ပံပါ သားရဲရိုင်းက လူနှစ်ယောက်ကို တင်ဆောင်လာတာပဲ။ ကြည့်ရတာ ဒီလူနှစ်ယောက်က သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ရန်လီလီကမူ ထိုသူများ သာမန် ဟုတ်မဟုတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲယွန်း... အဲဒါကို ဘာဖြစ်လို့ ချိုးငှက်လို့ ခေါ်တာလဲ"

"ပုံသဏ္ဌာန်ချင်း တူလို့ပါ"

"ဟားဟား... အကြီးအကဲ ပြောမှပဲ တကယ်ကို တူတာပဲ။ ပုံစံတင် တူတာမဟုတ်ဘူး ပျံသန်းတဲ့ အရှိန်ကလည်း တူတူပဲ နှေးလွန်းတယ်။ ငါတို့ ရှေ့ကနေ သွားနေတာတောင် အခု ချက်ချင်းပဲ ကျော်တက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ"

ရန်လီလီက သူ့ခေါင်းကို လက်ရန်းပေါ်သို့ မှီရင်း သင်္ဘော၏ အမြီးပိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသော ထိုချိုးငှက်ကြီးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ မသိရှိခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ စကားသံများက ထိုငှက်ကြီးပေါ်ရှိ လူများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ့အောက်ရှိ နှင်းလင်းယုန်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် အဆင့်နိမ့်နက်နဲသောအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာအိုကြီး နှင်းလင်းယုန် ဖြစ်ပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့်

အဆင့်ရှိ ချီယဲ့ဂိုဏ်း၏ ကိုယ်စားပြု သားရဲ ဖြစ်ကာ အရှေ့အိုင်အတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ယူစရာနှင့် အခြားဂိုဏ်းများရှေ့တွင် ကြွားဝါစရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် ချိုးငှက်တစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ခံလိုက်ရရုံတင်မကအရှိန်နှုန်းကိုပါ အစော်ကား ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ဘယ်လိုမှ လျစ်လျူရှုမထားနိုင်သော စော်ကားမှုပင်။

"လိုက်စမ်း ငါ့ရဲ့ နှင်းလင်းယုန်ကို ဘယ်သူက စော်ကားရဲသလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"

ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နှင်းလင်းယုန်သည် အရှိန်ကို ချက်ချင်းပင် မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ရန်လီလီသည် နှင်းလင်းယုန်ကြီး အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်... ဟိုချိုးငှက်ကြီးက လိုက်လာပြီဗျ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်လီလီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ပင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ပိုမို၍ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လိုက်တာလား။ အရှိန်ပြိုင်ချင်လို့လား။ ငါ မင်းနဲ့ ပြိုင်ပေးမယ်"

ထိုသို့ဖြင့် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားရန်အတွက် အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့၍ သွားမည်ဟူသော အစဦး စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ အရှိန်မှာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သင်္ဘော၏ အမြီးပိုင်းသို့ ကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သော နှင်းလင်းယုန်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အနောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြန်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဟူး... နှေးလွန်းတယ်"

သူ စကားပြော၍ မဆုံးသေးခင်မှာပင် ရန်လီလီက ထပ်မံ အော်ဟစ်ပြန်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... သူ အရှိန် ထပ်မြှင့်ပြန်ပြီ"

"အရှုံးမပေးချင်သေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ပင်း အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ အမြင့်ဆုံး အရှိန်နှုန်းကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝူး...

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးသည် နှင်းလင်းယုန်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

နှင်းလင်းယုန်ကျောပေါ်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးမှာ ရုတ်တရက် အစက်အပြောက်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီးအတန်ကြာမှသာ အံ့သြဘနန်း ဖြစ်ရပ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသူများကို လိုက်မီပြီး သင်ခန်းစာပေးမည်ဟူသော အတွေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ... သင်္ဘောတစ်စင်း ဖြစ်နေတာတောင် ပျံသန်းနိုင်တာက အံ့သြစရာ ကောင်းလှပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်က ငါ့ရဲ့ နှင်းလင်းယုန်ထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲက အထက်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေရဲ့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အရှိန်နှုန်းနဲ့တောင် တူနေပြီပဲ"