အခန်း ၁၅၀

အခန်း။ ၁၅၀

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်တွင်

ရန်လီလီသည် ပျံသန်းရေးသင်္ဘော၏ အနောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိစ္ဆာအိုကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ငါတို့က မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တကယ်ကြီး အရှိန်ပြိုင်ပြီး အပြတ်အသတ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာပဲ။ ပြန်ရောက်လို့ ကျောက်ချင်းးကို ပြောပြရင် သူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ့အနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ခဲ့ရပါက ကောင်းကင်ယံ၏ သဘာဝအလျောက် အရှင်သခင်ဖြစ်သော အတောင်ပံပါ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်သည် ဤပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို ပျံသန်းမှုတွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်လိုမှ တွေးရဲစရာ မရှိချေ။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနိုင်သော အတောင်ပံတစ်စုံမှာ ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝမ်ပင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး တောင်တန်းတစ်ခုကို မြင်တိုင်း အံ့သြနေကြပြီး မြစ်ချောင်းတစ်ခုကို တွေ့တိုင်း ဝမ်းသာနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ လုပ်နေခဲ့ပြီးနောက် "ငါ အထဲကိုဝင်ပြီး ခဏလောက် နားဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်လီလီက အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ "ဂိုဏ်းချုပ်... စိတ်အေးလက်အေးသာ သွားနားပါဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဝမ်ပင်းသည် ဤကောင်လေး၏ ပြီးစလွယ်ပြောသော စကားကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကာအကွယ်ဒိုင်းကိုပါ စတင် လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သောအခါ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောသည် ဟွမ်လီမြို့နှင့် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက ဟွမ်လီမြို့၏ ကျယ်ပြောလှပပုံမှာ စိတ်ကူးပုံဖော်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော အမြင့်တစ်ခုတည်းမှ ကြည့်လျှင် ဆန်းဝူမြို့မှာ လက်ဝါးခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဟွမ်လီမြို့ကြီးမှာမူ ဝိုင်းဝန်းလှသော စားပွဲအကြီးကြီးတစ်ခုကို ငေးကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အတောင်ပံပါ သားရဲရိုင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိစ္ဆာအိုကြီးများ ဖြစ်ကြခြင်းပင်။

သာမန်အားဖြင့် အတောင်ပံပါ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်းလှသော်လည်း ဟွမ်လီမြို့တွင်မူ ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

ဟွမ်လီမြို့အနားသို့ ရောက်ရှိသောအခါ မလိုအပ်သော ပြဿနာအချို့ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ပင်းသည် မြို့နှင့် တစ်ကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသော တောအုပ်အတွင်းသို့ သင်္ဘောကို ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို စနစ်၏ သိုလှောင်မှုနေရာအတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ယွမ်လျောင်တို့နှင့်အတူ ဟွမ်လီမြို့ဆီသို့ ခြေကျင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

တောအုပ်အတွင်းမှ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ဟွမ်လီမြို့၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေကြသော ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည့် ရေအလျင်ကဲ့သို့ပင် ရှိသည်။

ဆန်းဝူမြို့တွင်မူ အစည်ကားဆုံးသော လမ်းမကြီးများ၌သာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

၎င်းအပြင် ဤလူများကြားထဲသို့ တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ်အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိနိုင်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိသူများမှာ သာ၍ပင် များပြားလှသေးသည်။ သူတို့သည် ယာဉ်တန်းများနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြစဉ် မြို့ပြအခြေစိုက် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်၌ ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိ ကျင့်ကြံသူအရေအတွက်မှာတင် ခုနစ်ယောက်ထက်မနည်း ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းအရေအတွက်က မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းအင်အားနှင့် တူညီသည်။

ဝမ်ပင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် ဤမြို့ရိုးအပိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များ၏ အင်အားသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ရှိ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရန်လီလီသည် ဘေးဘီဝဲယာသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ဟွမ်လီမြို့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် "ဒါက ဟွမ်လီမြို့ကြီးကိုး" ဟု သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်မိတော့သည်။

ယွမ်လျောင်ကလည်း အံ့သြချီးမွမ်းလျက် "ငါ ဟွမ်လီမြို့ရဲ့ စည်ကားမှုကို စိတ်ကူးယဉ်ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီခရီးက တကယ်ကို လာရကျိုးနပ်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး စိတ်ထဲမှ တွေးမိကြသည်မှာ ဤခရီးကို လိုက်လာခဲ့ခြင်းက တကယ့်ကို မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။

“အကယ်၍ ဟွမ်လီမြို့ကို ကိုယ်တိုင်မရောက်ဖူးရင် သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရုပ်သွင်ကို ဘယ်သူက စိတ်ကူးပုံဖော်နိုင်မှာလဲ"

ဤကဲ့သို့သော စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်းက စိတ်ထဲမှ နေ၍ ဆယ်ရက်ဆိုတဲ့ အချိန်က လုံးဝ မလုံလောက်ဘူးဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းအကြောင်းကို လူတိုင်းသိရှိစေရမည်ဟူသော မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အပြင် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဟွမ်လီမြို့အကြောင်းကိုပါ စူးစမ်းလိုနေခြင်းပင်။

မည်သို့ပင် တွက်ချက်ပါစေ အချိန်က တကယ်ကို တင်းကျပ်လွန်းလှသည်။

သူတို့ လမ်းအတိုင်း ဝေးဝေးမလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် လမ်းဘေးရှိ ပိယွဲ့ဆောင်ဟု အမည်ရသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုထံမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လွတ်တဲ့ အခန်း သုံးခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်ဗျို့ တည်းချင်တဲ့သူတွေ အမြန်လာကြပါ"

"ငါ တည်းမယ်"

"ငါ တည်းမယ်"

ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ကြီးသည် ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြပြီး တည်းခိုခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ပိတ်ဆို့သွားကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း အဝင်ဝရှိ လူငယ်ဖြစ်သူက သူတို့ကို တားဆီးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်

လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲလောက် လောနေကြတာလဲ။ ကျန်တဲ့ သုံးခန်းစလုံးက အဆင့်မြင့်အခန်းတွေ မင်းတို့အားလုံး တည်းခိုဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီကြဘူး"

၎င်းကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ပင်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တည်းခိုခန်းပြင်ပရှိ လူအားလုံး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ငါးယောက်ထက်မနည်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးတွင် ရှိနေကြသည်။

ဝမ်ပင်းသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

"ဟွမ်လီမြို့က တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ သာမန် တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာတောင် အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက တည်းခိုဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးတဲ့လား"

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီကို အသစ် ရောက်တာလား"

ဝမ်ပင်းသည် သူ့ကို လှမ်းစကားပြောသော အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဝါးရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ပြုံးလျက် "ဒါကြောင့်ကိုး။ အမှန်တော့ ဟွမ်လီမြို့က ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အခုက ထိပ်သီးဆယ်ယောက် စိန်ခေါ်ပွဲဆန်းစစ်ခြင်းက စတော့မှာမို့လို့ အရှေ့အိုင်ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းအားလုံးက ဒီမှာ လာစုနေကြတာလေ။ ဒါကြောင့် ဒီတည်းခိုခန်းတွေက သဘာဝကျကျပဲ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ရှိ အဖွဲ့အစည်းတွေကို အရင်ဆုံး နေရာပေးပြီးမှ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်တွေကို ပေးကြတာ။ သူတို့လို ဂိုဏ်းမရှိတဲ့ အလွတ်ကျင့်ကြံသူတွေကျတော့ အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးကို ရောက်နေရင်တောင် တည်းဖို့နေရာ ရှာရခက်တာပေါ့" ဟု ရှင်းပြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ။ ငါ အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်"

ဝမ်ပင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးရှိ ယွမ်လျောင်က "ဂိုဏ်းချုပ်... တည်းခိုဖို့ အခြေအနေတွေက ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်နေမှတော့ ငါတို့ ဒီည ဘယ်မှာ တည်းကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ဝမ်ပင်းက ဘာမှတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သော်လည်း ပိုက်ဆံရှိနေပါလျက်နှင့် တည်းခိုစရာ နေရာမရှိဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

သူတို့ လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ ပိယွဲ့ဆောင်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်မှာပင် စောစောက အော်ဟစ်ခဲ့သော အဝင်ဝရှိ လူငယ်ဖြစ်သူက သူတို့ကို လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

ယွမ်လျောင်သည် ဝမ်ပင်း၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းပိတ်ထားသော တည်းခိုခန်းတာဝန်ခံကို အေးစက်သောအသံဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်လို့လား"

အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး အဆီပြန်သော ရုပ်သွင်ရှိသည့် ထိုတာဝန်ခံက သူတို့သုံးဦးကို အောက်ကျို့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ "သခင်ကြီးတို့... ရှေ့ကို ဆက်မလျှောက်ပါနဲ့တော့ဗျာ။ အခုဆိုရင် ဟွမ်လီမြို့မှာရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းအားလုံးနီးပါး လူပြည့်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပိယွဲ့ဆောင်မှာပဲ တည်းခိုလိုက်ပါလား။ အခုတင် ဧည့်သည်သုံးယောက် အခန်းအပ်ပြီး ထွက်သွားလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက "ပိယွဲ့ဆောင်မှာ သာမန်လူတွေ တည်းခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

တာဝန်ခံက အလျင်အမြန် ရှင်းပြရှာသည်။

"သခင်ကြီးကလည်း ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲဗျာ။ မင်းတို့သုံးဦးက ဂိုဏ်းဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြတာဆိုတော့ ဂိုဏ်းတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် မိသားစုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဟိုကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မတူပါဘူး"

ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ မသေမျိုး လေညင်းဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလို ဆက်ဆံခံရတာလည်း မဆိုးပါဘူး"

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် တာဝန်ခံ၏ နောက်မှနေ၍ အတွင်းသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အဝင်ဝကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူအုပ်စုကြီးက လမ်းပိတ်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မျှ မရှိသော ထိုတာဝန်ခံက အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ လမ်းကို အတင်း ဖယ်ရှားခိုင်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ပြန်၍ စိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

ဝမ်ပင်းသည် စိတ်ထဲမှ နေ၍ လက်မထောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဟွမ်လီမြို့က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် အခွင့်ထူးခံ ဆက်ဆံမှုကို တစ်ပြိုင်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိယွဲ့ဆောင်၏ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ တာဝန်ခံက ဆက်မေးမြန်းသည်။

"သခင်ကြီးတို့က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ သိပါရစေ ခင်ဗျာ"

ဝမ်ပင်းက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မေးသင့်တာကိုပဲ မေးပါ မမေးသင့်တာကို ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့"

အခြားသူများ၏ အရှိန်အဝါ ပြသမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ပင်းသည်လည်း မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ပြသရန်အတွက် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းပင်။

တာဝန်ခံက အိုးတိုးအမ်းတမ်းနှင့် ပြုံးလိုက်ရင်း လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြသည်။

"သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့ဗျာ။ တည်းခိုဖို့အတွက် ဂိုဏ်းအမည်ကို မှတ်ပုံတင်ရတာက တစ်မြို့လုံးရဲ့ စည်းကမ်းချက်မို့လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ပင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး "မသေမျိုးဂိုဏ်း" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားပြီးနောက် တာဝန်ခံက ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"သခင်ကြီး... အဆင့်မြင့်အခန်း သုံးခန်းလုံးကို ယူမှာလား ခင်ဗျာ"

ဝမ်ပင်းက "အားလုံး ယူမယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တာဝန်ခံက ၎င်းကို ကြားသောအခါ စာရင်းကိုင်ထံသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မသေမျိုးဂိုဏ်း... အခန်းနံပါတ် ၁၁၊ ၁၂၊ ၁၃"

ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် စာရင်းကိုင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချရေးလိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၁၁၊ ၁၂၊ ၁၃ ရှိ အမှတ်အသားပြားများကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှန်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လူပြည့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသခြင်းပင်။

ထို့နောက် တာဝန်ခံက "သခင်ကြီး... အဆင့်မြင့်အခန်းက တစ်ရက်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြား ကျသင့်ပါတယ်ဗျာ။ အခန်းသုံးခန်းဆိုတော့ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ၁၅ ပြား ကျသင့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်နှရက်လောက် တည်းခိုဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါသလဲ" ဟု မေးသည်။

"ဆယ်ရက်လောက် တည်းမယ် ထင်တယ်"

ဝမ်ပင်းက ပြောရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာတန် ရွှေလက်မှတ် နှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရန်လီလီသည် ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀၀ ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

"ဟွမ်လီမြို့က တည်းခိုခန်းမှာ တည်းရတာ တကယ်ကို ဈေးကြီးတာပဲ"

အကယ်၍ ဆန်းဝူမြို့တွင်သာ ဆိုပါက အကောင်းဆုံး တည်းခိုခန်းနှင့် အကောင်းဆုံး အခန်းမှာပင် တစ်လလုံးမှ ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားသာ ကျသင့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားက တစ်ညတာအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်လီမြို့သည် အရှေ့အိုင်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ထိုက်တန်သည်ဟုသာ ပြောရပေလိမ့်မည်။

တာဝန်ခံသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်သဖြင့် ရန်လီလီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှတတ်နိုင်ဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "သခင်ကြီးကလည်း မနောက်ပါနဲ့ဗျာ။ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဝတ်စုံကတင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိတာကို အဆင့်မြင့်အခန်းမှာ တည်းခိုပေးတာကပဲ ကျွန်တော်တို့ ပိယွဲ့ဆောင်အတွက် ကံကောင်းခြင်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်လီလီက တဟီးဟီး ရယ်မောလျက် "ငါ အဲဒီစကားကို သဘောကျတယ် ဒါက ဒုက္ခရောက်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နေလို့ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းထဲမှာ နေရတဲ့နေရာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ ကွာခြားချက် ရှိနေသေးတာပေါ့" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

တာဝန်ခံက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "သခင်ကြီးတို့က ထိပ်သီးဆယ်ယောက် စိန်ခေါ်ပွဲ ဆန်းစစ်ခြင်းအတွက် လာကြတာဆိုတော့လည်း လောလောဆယ် အနည်းငယ် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ပေးကြပါဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုတာဝန်ခံက သူတို့၏ အရှိန်အဝါ ပြသမှုကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ရန်လီလီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ နေ၍ ဒီကောင်လေးကတော့ အရှိန်အဝါ ပြသတတ်နေပြီပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရန်လီလီ၏ စကားနှင့် တာဝန်ခံက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာတန် ဝတ်စုံအကြောင်း ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးက ဝမ်ပင်းနှင့် အခြားသူများထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာဆိုသည်မှာ များပြားလှသည် မဟုတ်သော်လည်း ဂိုဏ်းဝတ်စုံတစ်ခုတည်းကို ဤမျှလောက် အဖိုးတန်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။

ကြည့်ရတာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်းများသာ ဤကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပြုလုပ်နိုင်လောက်သည်။

ထို့နောက် တာဝန်ခံက ရှေ့သို့ လမ်းပြလိုက်ရင်း "သခင်ကြီးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားစဉ် သူတို့က "သခင်ကြီးတို့ရဲ့ ဝတ်စုံက မြင်ဖူးနေကျ မဟုတ်လို့ပါ။ မသေမျိုးဂိုဏ်းက ဘယ်နှကြယ်ပွင့်အဆင့်ရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းလဲ ခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် "ကြယ်ပွင့်မရှိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တာဝန်ခံသည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

သူ ဝမ်ပင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ကြယ်ပွင့်မရှိဘူး ဟုတ်လား။

သူတို့က ကြယ်ပွင့်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းက ဖြစ်နေတာကို ဘာဖြစ်လို့ စောစောက မပြောခဲ့ကြတာလဲ။

ဝမ်ပင်းတို့ မည်သည့် ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်းက ဖြစ်မလဲဟု ခန့်မှန်းနေကြသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ကို အံ့သြကာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“ရွှေဒင်္ဂါး ရာချီတန်တဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ထားကြတဲ့ သူတို့ကို ကြယ်ပွင့်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုက ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ"

ဝမ်ပင်းတို့ စားပွဲဘေးတွင် အစားအသောက် သုံးဆောင်နေကြသော လူအချို့မှာမူ စတင်၍ ရယ်မောကြပြီး သရော်စာဖြင့် လက်ခုပ်တီးကာ "ကြယ်ပွင့်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းက လူသုံးယောက်က ဟွမ်လီမြို့ကို လာပြီး လူကြီးလူကောင်းတွေလို ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ။ အထင်ကြီးစရာပဲ... အထင်ကြီးစရာပဲ" ဟု ဝိုင်းဝန်း၍ သရော်လိုက်ကြတော့သည်။