အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)
Vol. 16 Ch. 151-152
အခန်း(၁၅၁)
အခြေအနေတွေက ... ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာပါပဲ။ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် သူ ရောက်နေတဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကြီးကို တခြားနည်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ ရှင်းမပြနိုင်တော့ဘူးလေ။
“သူငယ်ချင်းလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဒိုဂျင်က အီဆိုးလ်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တာပေါ့။ သူ အသံ အရမ်းကျယ်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
“မေမေ သူ့ကို ခိုင်းချင်သလောက်သာ ခိုင်းလိုက်တော့။ သူက ဒီနေ့အတွက် အလုပ်သမားပဲ”
အီဆိုးလ်က ပြုံးစိစိနဲ့ ဒိုဂျင်ရဲ့ကျောကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလဲဆိုတာကို ကောင်လေးတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းကြီး စပြီး သိလိုက်ရပြီလေ။
တွေးကြည့်ရင်တော့ သူ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး ရောက်လာခဲ့တာပါလိမ့်။
ကျောင်းမှာ အလုပ်ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိသေးလားလို့ အီဆိုးလ်က မေးတုန်းက သူက မရှိဘူးလို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတာလေ။ အဲဒါနဲ့ သူမက သူ့ကို နောက်က လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောပြီး သိပ်မကြာခင်မှာတင် သူတို့တွေ သူမတို့မိသားစုရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်နေခဲ့ကြပြီ။ သူ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက မီးဖိုချောင်အေပရွန်ကြီး ဝတ်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကြက်သွန်နီတွေ ထိုင်နွှာနေရပြီလေ။
“မျက်လုံးတွေ တအားစပ်လာရင် ဒါလေးကို ကိုက်ထားလိုက်”
သူ့ဘေးနားမှာ ကြက်သွန်ဖြူ ထိုင်ခွာနေတဲ့ အီဆိုးလ်က သူ့ဆီကို ကြက်သွန်မြိတ်တစ်ပင် ကမ်းပေးလိုက်တာပေါ့။
“ဒါကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ငါ့ကိုသာ ယုံပြီး လုပ်ကြည့်စမ်းပါ”
ကဲလေ... သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ သူမက သူ့ကို တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုံးပြနေတာကိုး။ သူလည်း ကြက်သွန်မြိတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကိုက်လိုက်ပြီး ကြက်သွန်နီ ဆက်နွှာနေမိတာပေါ့။ ဪ... သူမပြောတာ တကယ်မှန်သားပဲ။ မျက်လုံးက တကယ်ကြီး မစပ်တော့ဘူးလေ။
“နင်ပြောတာ တကယ်မှန်တယ်ဟ”
“ဒါက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းခွင်က နည်းလမ်းလေးတစ်ခုပေါ့ကွယ်”
အီဆိုးလ်က လက်ညှိုးနဲ့ နှာခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်တာပေါ့။ သူမက ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တကယ့် မင်းသမီးလေးလို ပုံစံမျိုးဆိုပေမဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံကတော့ ယောက်ျားလျာလေးအတိုင်းပဲ။
“ညည်းတို့နှစ်ယောက် ဒါတွေပြီးရင် အပြင်ထွက်ပြီး သွားဆော့ကြလေနော်” လို့ အီဆိုးလ်ရဲ့ မေမေက လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
“ဖေဖေ ပြန်မလာခင်အထိ တို့တွေ ကူညီပေးကြရအောင်လေ”
အီဆိုးလ်ကတော့ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ တော်တော်လေး နေသားကျနေတဲ့ပုံပဲ။ ဧည့်သည်အသစ်တွေ ရောက်လာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သူမက ချက်ချင်းပဲ အော်ဒါသွားယူတတ်တာကိုး။ ဆိုင်လေးက သေးသေးလေးဆိုတော့ စားပွဲတွေက အမြဲတမ်း လူပြည့်နေတတ်တာပေါ့။ ဆိုင်က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လည်း စကားကို သေသေချာချာ မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ မွန်းလွဲ ၂ နာရီလောက် ရောက်တော့မှပဲ သူတို့တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားစပြောနိုင်ကြတော့တာလေ။
“ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးပဲနော်”
သူတို့တွေ အေပရွန်တွေကို ချွတ်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် တော်တော်ကြာအောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ခဲ့ရတာမို့ ခြေထောက်တွေ တုန်ပြီး နာကျင်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူ သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ အတူတူ ရှိနေရတာပဲလေ။
“တို့တွေ နေ့လယ်စာ သွားစားကြမလား”
“ဘယ်မှာလဲ”
အီဆိုးလ်က ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ရဲ့လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်တာပေါ့။ သူ ဘာမှတောင် မလုပ်နိုင်ခင်မှာတင် သူမက သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ အီဆိုးလ်က တကယ်တမ်း အရပ်ဘယ်လောက်အထိ ရှည်လဲဆိုတာကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး သတိထားမိသွားရပြန်ရော။ သူမရဲ့ လက်တံခြေတံတွေက တော်တော်လေး ရှည်လျားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း တကယ့်ကို မျှတလှတာကိုး။
ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးနဲ့ သူနဲ့များ အဆင်ပြေနိုင်ပါ့မလားလို့ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တွေးမိသွားပေမဲ့ အဲဒီလို စိုးရိမ်ပူပန်နေတာတွေကို ချက်ချင်းပဲ လက်လျှော့လိုက်တော့တာပေါ့။ ဒိုဂျင်က ကိစ္စတွေကို အကြာကြီး စိတ်ပူတတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ မတွေးဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်လေ။ အခုချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက သူ ပျော်နေဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လေးထပ်တိုက် အပါတ်မန့်တစ်ခုဆီကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။
“ဒါ ဘာနေရာလဲ”
“ငါ့အိမ်လေ”
သူကတော့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုခုကို သွားနေကြတာလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ရင်တွေ တုန်လာရပြန်ရော။ သူတို့နှစ်ယောက် ဒုတိယထပ်ကို လှေကားအတိုင်း တက်လာခဲ့ကြပြီး အခန်းနံပါတ် ၂၀၂ ထဲကို ဝင်ခဲ့ကြတာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်နဲ့မတူဘဲ အိမ်ထဲကတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ လူသူစွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုတောင် ခံစားရတယ်။
“တို့မိသားစုက များသောအားဖြင့် ဆိုင်မှာပဲ အိပ်ဖြစ်ကြတာ များတယ်လေ”
ဟုတ်သားပဲ၊ ဆိုင်ရဲ့ မီးဖိုချောင်ဘေးတင် အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခု ကပ်လျက် ရှိနေတာကိုး။ ဆိုင်က မိုးလင်းခါနီးအထိ ဖွင့်တာဆိုတော့ သူတို့မိသားစုတွေ ညပေါင်းများစွာကို ဆိုင်မှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြရတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒိုဂျင်က ထမင်းစားပွဲခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အီဆိုးလ်ကတော့ ရေခဲသေတ္တာရှေ့မှာ သွားရပ်လိုက်တာပေါ့။ သူမက ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဟင်းချက်ဖို့ ပြင်တော့တာပဲ။ သူမက ထမင်းကြော်၊ မုန့်ပြားသဖွယ်လုပ်ထားတဲ့ ပန်ကိတ်နဲ့ အသားချောင်းကြော်တွေကို လုပ်ခဲ့တယ်။
“ရော့... ရပြီ”
“ကျေးဇူးပဲ”
သူ ထမင်းကို တစ်လုပ် စားကြည့်လိုက်တယ်။ တကယ့်ကို အရသာရှိလှတာပေါ့။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ သူမက သူ့ကို အသင့်စားခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ လုပ်ကျွေးပါစေဦး... သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ သူ ဟင်းရည်ကို ဇွန်းနဲ့ တစ်ချက် ခတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အီဆိုးလ်က မေးခွန်းတစ်ခု လှမ်းမေးခဲ့တာပေါ့။
“နင် ငါ့ကို သဘောကျနေတာလား”
ဒိုဂျင်တစ်ယောက် လက်ထဲက ဇွန်းတောင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ် သူကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဟန်ဆောင်ပြီး ငြင်းချင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးကတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားသွားခဲ့တာလေ။
“... အင်း... ဟုတ်တယ်”
အိုး... အခုချိန်မှာ သူ့ပုံစံက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းနေမှာ သေချာတယ်။ သူ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြီးတောင် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်လေး နည်းနည်း ဝင်နေမိတာပေါ့။ သူမက အခုလိုမျိုး တည့်တည့်ကြီး လာမေးတယ်ဆိုတော့... အဲဒါက...
“ဆောရီးပဲနော်၊ ငါကတော့ အခုထိ အဲလောက်အထိ စိတ်မဝင်စားသေးဘူး”
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက တကယ့်ကို ပြတ်သားလှပါတယ်။ အဲဒီစကားလုံးတွေက ဒိုဂျင်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို အသိပြန်ဝင်လာစေခဲ့တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဆီကနေ သွေးတွေ အကုန်လုံး ဆုတ်သွားသလိုမျိုးတောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။
“နင် ငါ့ကို သဘောကျပေးတာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါလည်း နင့်ကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်လည်း မနက်ပိုင်းဆိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို မြင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား၊ တို့တွေ အသည်းအသန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတာလေ။ ငါ နောက်ထပ် လာမယ့်နှစ်ကျရင် ပြဇာတ်ကလပ်ကို ဆက်ပြီး တက်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး။ ငါ့ဖေဖေက ဒဏ်ရာရထားတော့ ငါကပဲ သူ့နေရာမှာ ဝင်ပြီး ကူညီပေးရတော့မယ်လေ”
“... အော်... အဲလိုလား။ ငါ အဲဒါကို မသိခဲ့ဘူး။ နင့်အဖေက တအားထိခိုက်သွားလို့လား”
“အင်း... နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်။ မေမေ တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ကို ခဏလောက် ထိန်းထားရမယ့်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေမေက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့။ ငါကတော့ ဒါကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်ပြီး သွားဆော့ကစားနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ”
ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ထမင်းတောင်ဆက်ပြီး မစားချင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။ ကံကောင်းချင်တော့ သူ စားလို့ ပြီးသွားခဲ့ပြီမို့ တော်သေးတာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက် ပန်းကန်တွေကို ဘေစင်ထဲကို အတူတူ သယ်သွားခဲ့ကြတယ်။
ဒီမိန်းကလေးမှာ ဒီလောက်အထိ လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းထားရလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူးလေ။ ကလပ်ထဲမှာတုန်းကဆိုရင် သူမက အမြဲတမ်း ပြုံးနေခဲ့တာကိုး။ အဲဒါကို သူ တစ်ခါမှ သတိမထားမိခဲ့တဲ့အတွက် စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အားနာမိသွားရတယ်။
“နင့်အဖေ မြန်မြန် နေကောင်းလာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်နော်”
“နေကောင်းလာမှာပါ။ မဟုတ်ရင် မေမေပါ လဲကျသွားလိမ့်မယ်”
သူမက ပြုံးပြီး ပြောနေပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တော့ ပြုံးနိုင်စရာ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာက တကယ့်ကို ပင်ပန်းလွန်းတယ်ဆိုတာကို ဒိုဂျင်ကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားမိခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ သူမရဲ့ မေမေနဲ့ အတူတူ နှစ်ယောက်တည်း လုပ်နေရတာဆိုတော့... သူမ တကယ့်ကို နုံးချိနေရှာမှာပေါ့။
အီဆိုးလ်က ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောနေရင်း ပန်းကန်ချင်း ထိခတ်မိတဲ့ အသံတွေက တချောက်ချောက်နဲ့ ထွက်နေတာပေါ့။ ဒိုဂျင်ကတော့ ဘေးနားကနေပဲ သူမ အလုပ်လုပ်နေတာကို ကြည့်နေမိပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်တာတွေ၊ ချစ်တာတွေဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေက လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလေ။
အီဆိုးလ်က ပန်းကန်ဆေးလို့ ပြီးသွားတော့ လက်တွေကို အဝတ်စုတ်နဲ့ သေသေချာချာ သုတ်လိုက်တာပေါ့။
“တို့တွေ သူငယ်ချင်းအဖြစ်ပဲ ဆက်ပြီး နေကြရအောင်လေ။ အဲဒါက တို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ပိုပြီး ကောင်းမယ့်ပုံပဲ”
“နင် တကယ်ကြီး ဒုတိယနှစ်ကျရင် ကလပ်ကို မလာတော့ဘူးလား”
“အင်း... ဖေဖေရဲ့ ခါးက ပြန်ပြီး သက်သာလာရင်တောင် အရင်တုန်းကလိုမျိုး ပြန်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ သူ အလုပ်တွေ အရမ်း ပင်ပန်းမသွားအောင် ငါကပဲ ကြားထဲက ကူညီပေးရတော့မှာ။ ငါလည်း ကလပ်ကို ဆက်ပြီး သွားချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေအရ ကြည့်ရင်တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ ငါက အလုပ်တစ်ခုခုကို စလုပ်ပြီဆိုရင် အဆုံးထိ အပြတ်အသတ် လုပ်ချင်တဲ့သူမျိုး၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေရရင်တော့ ပြဇာတ်ဘက်မှာ အဲလိုမျိုး အပြည့်အဝလုပ်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး”
“......”
“ဒါနဲ့... နင်ကော ဘယ်လိုလဲ”
သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားပွဲခုံဆီကို ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အီဆိုးလ်က သူ့အတွက် ဖျော်ရည်တစ်ခွက် လှမ်းပေးလိုက်တာပေါ့။ ခရမ်းချဉ်သီးဖျော်ရည် ပါလား။ ဒိုဂျင်က သူ့ရှေ့က နီရဲနေတဲ့ ဖျော်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ အတွေးထဲမှာ နစ်မျောနေမိတော့တယ်။
သူကတော့ မာရူးကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး အပျော်သက်သက်နဲ့ပဲ ကလပ်ထဲကို ဝင်ခဲ့မိတာလေ။ ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းပုံရပြီး စီနီယာမလေးတွေကလည်း ချစ်စရာကောင်းနေလို့ပေါ့။ သူ့အတွက်ကတော့ ဒါပဲလေ၊ တခြား နက်နက်နဲနဲ အကြောင်းပြချက်တွေ ဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။ သတိမထားမိခင်မှာတင် တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဘာမှလည်း သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဘူး။ သူက သရုပ်ဆောင်ပိုင်းမှာ တအား တော်ချင်နေတာမျိုးလည်း မဟုတ်သလို၊ သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ သရုပ်ဆောင်ဘဝအတွက်လည်း တိကျတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။
“ငါလည်း သေသေချာချာ မသိသေးပါဘူး”
“နင် အဲဒါကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ဆက်ပြီး လုပ်သင့်တာပေါ့”
အီဆိုးလ်က ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်တာပေါ့။ သူမ သောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ခွက်ရဲ့ အပေါ်ဘက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ဒိုဂျင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလေ။
“... ငါ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိသေးဘူး။ သရုပ်ဆောင်ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ... တခြားလူတွေအားလုံးက ရှေ့ကို တိုးသွားနေကြတဲ့ အချိန်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီအတိုင်းပဲ အချိန်ဖြုန်းနေသလိုမျိုး ခဏခဏ ခံစားရလို့လေ”
သူကတော့ အူကြောင်ကြောင်ကြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်မိတာပေါ့။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သရုပ်ဆောင်ပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တကယ့် အိပ်မက်တစ်ခု ရှိနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါ ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်နေ့ကျရင် မေ့သွားလိုက်နဲ့ပဲ။ တကယ့်ကို သံသရာလည်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်”
ဒိုဂျင်တစ်ယောက် စကားကို အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီးတော့တောင် အသုံးမကျတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလို့လေ။
“ငါ ထင်တာတော့ လူတိုင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ” လို့ အီဆိုးလ်က ခွက်ကို ချရင်း စကားစပြောလိုက်တာပေါ့။ “ငါ့မှာလည်း တိကျတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ဒီဆိုင်ကို ဆက်ခံချင်တယ်ဆိုတာကလည်း ငါ့ဘဝမှာ ဒါတစ်ခုတည်းကိုပဲ သိခဲ့လို့လေ။ ငါ တကယ် လုပ်ချင်တဲ့ တခြားအရာလည်း ဘာမှမရှိပါဘူး။ ငါ... ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်သင့်လို့ လုပ်နေရတဲ့ သဘောပါပဲ”
ဒါက တကယ်တော့ ပြောရခက်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုပေါ့။ သူမက ရှေ့ကခွက်ကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ ခေါက်နေမိတာလေ။
“ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒါကို မမုန်းပါဘူး။ ငါ့မိဘတွေ ဖန်တီးထားခဲ့တဲ့ ဒီစားသောက်ဆိုင်လေးကို ငါ သဘောကျတယ်။ ငါ ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုလည်း သဘောကျတယ်။ ဒါက ကံကောင်းတာတစ်ခုပဲလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို တွေးပြီး ခေါင်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့...”
“နင် တက္ကသိုလ်မတက်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်လား”
“အင်း။ တက္ကသိုလ်တက်လိုက်လို့လည်း တို့ဆိုင်က အစားအသောက်တွေရဲ့ အရသာက ပိုပြီး ကောင်းလာမှာမှ မဟုတ်တာလေ”
“ဒါကို မိဘတွေက ခွင့်ပြုကြလို့လား”
“ဘယ်ခွင့်ပြုပါ့မလဲ။ သူတို့တွေ သိသွားရင်တော့ ငါ့ကို တကယ်ကို စိတ်တိုကြမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့တွေကို အလျှော့ပေးလာအောင် လုပ်မှာပါ”
အီဆိုးလ်က ဖြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ရယ်လိုက်တာပေါ့။
“... နင် မစိုးရိမ်ဘူးလား။ ငါကတော့ တက္ကသိုလ်မတက်ဘဲ နေဖို့ဆိုတာကို လုံးဝ စဉ်းစားလို့တောင် မရဘူး”
ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားနည်းတဲ့ ပုံစံမျိုး မပေါ်ချင်လို့ တတ်နိုင်သလောက် ငြိမ်နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားခဲ့တာပဲလေ။ အီဆိုးလ်ကတော့ တကယ့်ကို အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေပြီး အသက်ဝင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ သူမကို ကြည့်နေရုံနဲ့တင် သူ့မှာ အားတွေ ရှိလာသလိုမျိုး ခံစားရတာကိုး။ ဒီလိုလူမျိုးရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားချင်တော့ပါဘူး။
“နင်က အခု ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး လာပြောနေရတာလဲ။ နင်က တကယ်ပဲ ဒိုဂျင် ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ လာပြောနေရတာလဲ”
အီဆိုးလ်က သူ့ရဲ့ကျောကို နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြန်ရော။
“ငါလည်း စိုးရိမ်တာပေါ့။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေအားလုံး တက္ကသိုလ် တက်ကြမှာလေ။ သူတို့တွေ အခုကတည်းက အဲဒီအကြောင်းတွေကို ပြောနေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါက ပိုပြီးတော့တောင် သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတာပေါ့။ ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် နောင်တမရသရွေ့ ငါ့ဘဝမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်မှာပဲလို့ တွေးထားတာ။ ဘဝမှာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် တက္ကသိုလ်တက်ဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တာမှ မဟုတ်တာပဲလေ”
အီဆိုးလ်က ဖျော်ရည်ကို အကုန်သောက်လိုက်တာပေါ့။
“ပြီးတော့... ငါက တခြားလူတွေရဲ့ ပုံစံအတိုင်း လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေချင်ဘူး”
* * * * * * * * *
သူတို့တွေ ဆိုင်ဘက်ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒိုဂျင်က သူ့ဘေးနားမှာ လျှောက်လာတဲ့ အီဆိုးလ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တာပေါ့။ သူ သူမကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေပေမဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာစကားလုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်
“နောက်တစ်ခါကျရင် နင့်ကို အရသာရှိတာတစ်ခုခု ထပ်ကျွေးပါ့မယ်။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော်။ နင် တကယ်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ”
အီဆိုးလ်က သူ့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်တာပေါ့။ သူကတော့ တာ့တာလို့ ပြန်ပြောမယ့်အစား တခြားစကားလုံးတစ်ခုကိုပဲ ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လေ။
“ငါ ဒီနေ့မှာပဲ ငါ ဆက်ပြီး လုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ”
“ဟင်”
အီဆိုးလ်က သူ့ကို သိချင်စိတ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တာပေါ့။ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ရင်ထဲက အရှက်တွေကို အတင်းဖျောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်လေ။
“ငါ ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ နင့်ကိုပဲ ဆက်ပြီး သဘောကျနေတော့မှာ”
အီဆိုးလ်က အဲဒီစကားကြောင့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့တာပဲ။
“အေးပါ... ဟုတ်ပါပြီရှင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါက နင့်ကို ဆိုင်မှာဆက်ပြီးအလုပ်ခိုင်းနေဦးမှာနော်။ နင် အားတဲ့ အချိန်တိုင်း ငါ လှမ်းခေါ်မှာ။ နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အားတဲ့အချိန်တိုင်းလား။ ငါက အမြဲတမ်းအားနေတာပဲ”
“အဲဒါက ဘာမှ ဆွဲဆောင်မှုမရှိတဲ့ ပုံစံကြီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ နင် သိရဲ့လား”
သူမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ပြီး လက်ပြလိုက်တာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ဒိုဂျင်လည်း ပြန်ပြီး လက်ပြလိုက်မိတယ်လေ။
“တာ့တာ”
“ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”
ဒိုဂျင် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခံစားနေရတာပေါ့။ သူ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ တကယ်လုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ။ တွေးကြည့်ရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ငတုံးဆန်လှပြီး သူ အဲဒါကို လုပ်ချင်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကလည်း ပိုပြီးတော့တောင် ငတုံးဆန်နေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။
အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ကွန်ပျူတာကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်တာပေါ့ သူက Search ဘောက်စ်မှာ “ဟင်းချက်ခြင်း” ဆိုပြီး ရိုက်ထည့်လိုက်တယ်။ သူ အခုချိန်မှာ အရမ်းကြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒိုဂျင်က ဘယ်တုန်းကများ အလောတကြီး မဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အခုချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီးတော့တောင် တောက်ပနေခဲ့ပြီလေ။
* * * * * * * * *
“ဒီဘက်မှာလေ”
မာရူးက လှမ်းကြည့်ပြီး ယွန်မင်တေးကို အရိုအသေပေးလိုက်တာပေါ့။ ယွန်မင်တေးကလည်း အဝေးကနေ တစ်ချက် လန့်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလူက အစကတည်းက ပတ်ဒေးမြောင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သတိထားမိခဲ့တဲ့ပုံပဲ။
“အစ်ကို... ဒါက မာရူး လို့ ခေါ်တယ်ဗျ”
ပတ်ဒေးမြောင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူအဖြစ် လုပ်ပေးတာပေါ့။ မာရူးကတော့ ဒီလူနဲ့ အရင်က တစ်ခေါက် ဆုံဖူးခဲ့တာကို ပြန်မှတ်မိနေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကရော သူ့ကို မှတ်မိနေပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတာလေ။
“တို့တွေ အရင်က ဆုံဖူးကြတယ် မဟုတ်လား။ ငါ့နာမည်က ယွန်မင်တေး လို့ ခေါ်ပါတယ်ကွယ်”
အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ အဲဒီလူက သူ့ဆီကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ လက်ကမ်းပေးလာခဲ့တာပေါ့။ မာရူးလည်း လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြန်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်လေ။
“ကျွန်တော့်အရှေ့မှာ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးကြီး ဆက်ဆံမနေပါနဲ့ခင်ဗျာ။ ပတ်ဒေးမြောင်ကို ဆက်ဆံသလိုမျိုးပဲ သာမန်အတိုင်း ဆက်ဆံပေးလို့ ရပါတယ်”
“အော်... အေးပါ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပြီလေ”
ယွန်မင်တေးက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်တာပေါ့။
“မင်းတို့တွေ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား”
“ဟင့်အင်း... မစားရသေးဘူးဗျ”
“အေး... ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ခုခု သွားစားကြတာပေါ့။ ငါလည်း အခုထိ ဘာမှ မစားရသေးဘူး”
ယွန်မင်တေးက သူတို့ကို ဘာဘီကျူးဆိုင်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားခဲ့တာပေါ့။ အခုက ညစာစားရမယ့် အချိန်ဖြစ်နေပြီမို့ ဆိုင်ထဲမှာလည်း လူတွေနဲ့ တော်တော်လေး ဆူညံနေခဲ့တာလေ။
“မင်းတို့ ဒီကို ဘာလို့ လာရလဲဆိုတာကို ပတ်ဒေးမြောင် ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့... သိပါတယ်ခင်ဗျာ”
သူတို့တွေက ကိုယ်ပိုင် ပြဇာတ်အသစ်တစ်ခုကို အစကနေ အဆုံးအထိ အကုန်လုံး ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးကြရမှာ။ ဇာတ်ညွှန်းရေးတာကအစ စင်မြင့်နောက်ကွယ်က နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်တွေအထိ အကုန်လုံးကို သူတို့ဘာသာ လုပ်ကြရမှာလေ။
“တို့တွေက ဒါကို ရေတိုပရောဂျက်တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ မဟုတ်ဘူးကွ။ စိတ်ကူးကတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံနားက ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုကို ငှားပြီး တို့တွေရဲ့ ပထမဆုံး ပြဇာတ်ကို စတင် ကပြဖို့အထိ ရည်ရွယ်ထားတာ”
“ဒါဆို... ဇာတ်ညွှန်းပိုင်းကရော ခင်ဗျာ”
“ပတ်ဒေးမြောင်ကပဲ စမ်းပြီး ရေးကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်လေ။ သေချာတာပေါ့၊ တို့တွေအားလုံးလည်း သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ကူညီပေးကြရမှာပေါ့”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပတ်ဒေးမြောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့ ကောင်လေးခမျာမှာတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးပြနေရှာတာပေါ့။ ကြည့်ရတာ အဲဒီကောင်လေးကတော့ ဒီလောကထဲကို ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခြေစုံပစ်ဝင်ဖို့ တကယ့်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားနေတဲ့ပုံပဲ။
“ဒါဆို... အခုလောလောဆယ် တို့ သုံးယောက်တည်းပဲပေါ့ ဟုတ်လား”
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ လူတွေ ထပ်ပြီး လိုဦးမှာပေါ့။ အရင်ဆုံး တို့တွေ ဇာတ်ညွှန်းရေးမယ့်သူတစ်ယောက် လိုတယ်။ အရေးအသားတွေကို အသက်ဝင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူမျိုးပေါ့။ တို့တွေအားလုံးက အခုမှ စိမ်းနေကြသေးတဲ့ အဆင့်ဆိုတော့ ပတ်ဒေးမြောင် တစ်ယောက်တည်း ရေးဖို့ကျတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်လေ”
ပြဇာတ်တစ်ခု ဖန်တီးရမယ်ဆိုတာ... တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုပါပဲ။ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာပေမဲ့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိမယ့် ပရောဂျက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာကိုး။
“ငါကတော့ စင်မြင့်ပိုင်းကို ပြင်ဆင်ပေးလို့ ရတယ်” လို့ ယွန်မင်တေးက စကားစပြောလိုက်တာပေါ့။
“မာရူးကတော့ သရုပ်ဆောင်ပိုင်းကို တာဝန်ယူပေးလို့ ရတာပေါ့” လို့ ပတ်ဒေးမြောင်ကလည်း ပြန်ပြီး ဝင်ပြောတယ်။
ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကဏ္ဍတွေကို အစကတည်းက သေသေချာချာ စဉ်းစားထားခဲ့ကြပြီးသားပုံပဲ။
“ဘယ်လိုလဲ။ စမ်းပြီး လုပ်ကြည့်ချင်ရဲ့လား”
မာရူးက စက္ကန့်ပိုင်းလောက် စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တာပေါ့။
“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းကြီးတော့ ပါဝင်ဖို့ မလွယ်သေးဘူး ထင်တယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်မှာ အရင်ဆုံး ရှင်းရမယ့် ကိစ္စအချို့ ရှိနေသေးလို့ပါ”
“ဒါပေါ့... သိတာပေါ့။ မင်းတို့ကျောင်းမှာ ပွဲတော်ရှိသေးတယ်ဆိုတာ တို့လည်း သိပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စကိုပဲ အရင်ဆုံး အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။ အဲဒါတွေ ပြီးသွားတော့မှပဲ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တို့တွေ ဆက်ပြီး ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့။ ငါက ဒီနေ့ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရုံသက်သက်ပဲ လာခဲ့တာပါကွယ်”
ယွန်မင်တေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ တကယ့်ကို အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်နေခဲ့ပြီလေ။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၅၂)
ဂွန်ဆော့ရဲ့ ဖုန်းက နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြီး မြည်လာခဲ့ပြန်ရော၊ အဲဒါကြောင့် ယွန်ရင်တစ်ယောက် မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ဇွန်းကို အားနဲ့ ကိုက်မိသွားတာပေါ့။ သူမရဲ့ ရှေ့သွားတွေတောင် နည်းနည်းလောက် ကျင်ခနဲ နာသွားခဲ့တယ်လေ။ သူတို့ ချိန်းတွေ့နေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာတင် ဂွန်ဆော့က သူ့ဖုန်းကို လေးကြိမ်လောက် ရှိပြီ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့တာ။
သူမက အဲဒီအကြောင်း လှမ်းမေးတိုင်းလည်း သူ့ရဲ့ နည်းပြနဲ့ စကားပြောနေတာလို့ပဲ ပြန်ပြောခဲ့တာလေ။ သူမက အဲဒီနည်းပြက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို မေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ ကောင်လေးက သူမအပေါ်မှာ စိတ်ပျက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီလေ။ သူမသာ စည်းကျော်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်မိရင်တော့ သူ သူမကို ကျိန်းသေပေါက် မုန်းသွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ယွန်ရင်က အဲဒီအစား သူ့ဆီကို မုန့်ပြားကြော်တစ်ဖတ် လှမ်းကမ်းပေးလိုက်တာပေါ့။
“ဒါလေး စားကြည့်ပါဦး၊ ကောင်းတယ်နော်”
“အင်း”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက နောက်တစ်ခါ တုန်ခါလာပြန်ရော။ ဂွန်ဆော့က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ဇွန်းကို ချလိုက်တာပေါ့။ ယွန်ရင်တစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်လေ။
“အဲဒီမုန့်ပြားကြော်က အရသာရှိသားပဲ”
“အင်း... ဟုတ်တယ်မလား”
“နင် မစားတော့ဘူးလား”
“အင်း... ဒါပြီးမှ စားမယ်လေ”
“အေးသွားရင်တော့...”
ဂွန်ဆော့က စိတ်ပျက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်နှာပေးက အရမ်းကြီးတော့ ကြာကြာမခံပါဘူး။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ပြီလေ။
“ငါ့ဘာသာ အချိန်ကျရင် စားပါ့မယ်။ နင်လည်း စားလေ”
ဂွန်ဆော့က ဖုန်းကိုပဲ ပြန်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတော့တာပဲ။ ကောင်လေးက စာတွေကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ တကယ့်ကို တက်ကြွလှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာမျိုး ရှိနေတာကိုး။ ယွန်ရင်က သူ့ကို အူကြောင်ကြောင်ကြီး လှမ်းကြည့်နေပြီးမှ တော့ပုကီတစ်တုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒါက ချိုသလိုလို၊ ငံသလိုလိုနဲ့၊ အစပ်အရသာလည်း ရှိနေသလိုပဲ။
မဟုတ်သေးပါဘူး... ဘာအရသာမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ဒီဟင်းလျာက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့တာပါလိမ့်။ စေးကပ်ကပ်နဲ့ ကိတ်မုန့်တုံးကြီးက ပါးစပ်ထဲမှာ တကယ့်ကို ခံရခက်လှတာပေါ့။ သူမ ပါးစပ်ထဲမှာ အဲဒါကို ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နဲ့ ဝါးနေရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လျှာကိုပါ ကိုက်မိသွားတော့တာပဲ။ သူမ နာကျင်လွန်းလို့ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ဂွန်ဆော့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရနိုင်မလားလို့...
“ဟား ဟား”
ဂွန်ဆော့က ဖုန်းကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ရယ်နေခဲ့တာလေ။ ယွန်ရင် ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးညှီနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ ဂွန်ဆော့ရဲ့ ဖုန်းထဲက ဆူယွန်း ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားတာပေါ့၊ အဲဒါက သူ့ရဲ့ နည်းပြ ဖြစ်ဖို့များပါတယ်။
သူမ ခေါင်းကို နည်းနည်းလောက် ငုံ့လိုက်မိတာပေါ့။ သူမက ဒီအဝါဖျော့ဘောင်းဘီလေးနဲ့ ကြည့်ကောင်းအောင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အခုချိန်မှာ သူမကိုယ်သူမ ဒီလောက်အထိ ခေတ်မမှီသလို ခံစားနေရတာပါလိမ့်။ ပြီးတော့ သူမ ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ ဝလာခဲ့တာလဲ။ သူမရဲ့ တင်ပါးတွေက တကယ့်ကို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့်အတိုင်း ခံစားနေရတာကိုး။
သူမ အပေါ်ဘက်ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ ဗိုက်ခေါက်ကြီးကို မြင်နေရတာပေါ့။ သူမ အင်္ကျီအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ အသားအရေကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ အထဲက အဆီပြင်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရတယ်လေ။
ပုံထဲက အမျိုးသမီးမှာတော့ ဒါမျိုးတွေ ရှိမှာမဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ သူမက ဒီလောက်အထိ သေးငယ်နေရတာလဲ။ သူမ ရင်ဘတ်ထဲက နည်းနည်း နာကျင်လာတာမို့ လက်သီးနဲ့ နှက်ပြီး အချက်အချို့ ပုတ်ကြည့်လိုက်မိတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာတောင် သူမက ဂွန်ဆော့ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့တာလေ။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို တစ်နေရာရာက နာကျင်နေလို့လားလို့ လှမ်းမေးခဲ့ရင်...
“ဒီမမကတော့ တကယ့်ကို...” ဂွန်ဆော့က ပြောလိုက်တာပေါ့။
သူကတော့ အပြင်ကို ထွက်သွားအောင် တမင်တကာ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ယွန်ရင်က အကုန်လုံးကို ကြားလိုက်ရတာပဲလေ။ ဂွန်ဆော့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်၊ သူ့ရဲ့ အသံက ကျယ်သွားခဲ့မှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ရိပ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ။ ယွန်ရင်လည်း သူမ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် တစ်သျှူးတစ်ခုကို အလောတကြီး လှမ်းယူလိုက်တယ်။
“... ငါ တစ်ခုခု ဖိတ်ကျသွားလို့လေ” သူမက ပြောလိုက်တယ်၊ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချက်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့။
ဂွန်ဆော့က မကျေမနပ်နဲ့ တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်တာပေါ့။
“နင် ဒီထက်ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ်နော်။ တကယ့်ကို မိန်းကလေးမဆန်လိုက်တာ”
“အင်း... ဟုတ်တယ်နော်”
ယွန်ရင်က သန့်ရှင်းနေပြီးသား စားပွဲကြီးကို သုတ်ရင်းနဲ့ ပြုံးပြလိုက်မိတယ်၊ ဒါက သူတို့ ထမင်းစစားကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြတာလေ။
“ဂွန်ဆော့”
“ဘာလဲ”
“နင်... လတ်တလောမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာတစ်ခုခု ကြုံနေရလို့လား”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒါတွေကို လာမေးနေရတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း... ငါက နင့်ကို ကူညီဖို့ အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်လို့ပါ။ ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းကလိုမျိုးပေါ့”
သူမ စကားလုံးတွေကို ပါးစပ်ကနေ မနည်း ညှစ်ထုတ်လိုက်ရတာလေ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်သူမှ ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ ဂွန်ဆော့က သူမအပေါ်မှာ အားကိုးနေခဲ့တာကိုး။ စကားလုံးတွေကို အပြင်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ရတာက သူမကို တော်တော်လေး စိတ်အေးသွားစေခဲ့တယ်လေ။ ကျိန်းသေပေါက် ကောင်လေးက ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေ ကြုံလာရရင် သူမဆီကိုပဲ လာမှာ သေချာတာပေါ့။
“ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းကလိုမျိုး ဟုတ်လား”
ဂွန်ဆော့က သူမရဲ့ စကားလုံးတွေအပေါ်မှာ တကယ့်ကို အေးစက်စက်နဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်တာပေါ့၊ သူမကို တွန့်ခဲသွားစေလောက်အောင်အထိ အေးစက်လှတာကိုး။ ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ရဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကို ကြောက်လန့်နေတာမို့ စကားတွေကို ထစ်ထစ်အအနဲ့ပဲ ပြန်ပြောနိုင်တော့တာလေ။
“မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟို... လေ...”
“နင်ပြောတဲ့ ဟိုတစ်ခေါက်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါဦး”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ စကားပြောမှားသွားလို့ပါ”
“ပြောစမ်းပါ”
ဂွန်ဆော့က ရှေ့ကို ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ကျသွားခဲ့တာပေါ့။ ယွန်ရင်တစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားရတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဖိအားပေးနေတဲ့ အကြည့်တွေက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို တုန်ရင်သွားစေခဲ့တာကိုး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမ စိတ်ထဲမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း သက်သာရာရမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရပြန်ရော။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဖုန်းကို ဆက်ပြီး ကြည့်မနေတော့ဘူးလေ၊ အဲဒီအမျိုးသမီးအပေါ်မှာလည်း အာရုံတွေ ထပ်ပြီး မပေးတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမအပေါ်မှာပဲ သီးသန့် ရှိနေခဲ့ပြီလေ။
သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်မလာအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားရတာပေါ့။ ယွန်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ဝေ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမသာ ဒီအခွင့်အရေးကို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးမချနိုင်ရင် အဲဒီအမျိုးသမီးကို ရှုံးသွားတော့မှာလေ။ သူမ ပါးစပ်မဖွင့်ခင်မှာပဲ အတွေးတွေကို သေသေချာချာ ပြန်ပြီး စီစဉ်လိုက်တာပေါ့။
“ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို နင် သိပါတယ်နော်။ မာရူးက နင့်အကြောင်း ဆိုးဆိုးရွားရွားတွေ လျှောက်ပြောတုန်းကလေ။ နင်... အများကြီး ငိုခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား”
သူမ အောက်ကို တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတယ်၊ အခုချိန်မှာ ဂွန်ဆော့ ဘယ်လို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို သူမ စိတ်ကူးထဲမှာတင် မြင်နေရတာကိုး။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက သူမအပေါ်မှာ တော်တော်လေး ပြင်းထန်နေသလို ခံစားရပေမဲ့ သူမက သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီဆိုတဲ့ အချက်က သူမကို နည်းနည်းလောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့တာပေါ့။ သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြန်ပြီး ရုတ်သိမ်းလို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြီး ပြောနေခဲ့တယ်လေ။
“ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းက ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုမျိုး ဖက်ထားခဲ့လဲဆိုတာ နင် မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား။ နင် တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းနေခဲ့တာလေ။ ငါ့ရင်ခွင်ထဲမှာ နင် အများကြီး ငိုခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ ပုံစံကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ နင်က ငါ့ကို နင့်အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ငါနဲ့အတူ ရှိနေရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာကိုရောပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ငါက... အမြဲတမ်း နင့်ဘက်မှာ ရှိနေမှာပါ”
သူမ အဲဒီစကားနဲ့တင် အပေါ်ကို ပြန်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်တာပေါ့။ ကျိန်းသေပေါက် သူ အခုချိန်မှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတော့မှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ သူမကို ကြည့်နေဦးမှာလေ။
“အာ...”
ညည်းတွားသံတစ်ခုက သူမ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာပေါ့။ ဂွန်ဆော့က သူမကို ကြည့်မနေတော့ဘူးလေ။ သူက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ဖုန်းကိုပဲ ပြန်ပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။
“ဂွန်ဆော့”
“ဘာလဲ”
“နင် ငါပြောတာကို ကြားရဲ့လား”
“အင်း... ကြားပါတယ်၊ နည်းနည်းပါးပါးပေါ့”
နည်းနည်းပါးပါး ဟုတ်လား။ ယွန်ရင် ဂျပိုးကောင်တစ်ကောင် ကျောပြင်ပေါ်မှာ လျှောက်သွားသလိုမျိုး ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရပြီး အန်တောင် အန်ချင်လာသလိုပဲ။ သူမ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ဂွန်ဆော့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတာပေါ့။ သူက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြုံးနိုင်ရတာပါလိမ့်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ သူမအပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြုံးပြခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကပါလိမ့်။
သူမ မမှတ်မိတော့ဘူးပဲ။ သူမ တကယ့်ကို လမ်းပျောက်သွားခဲ့ရပြီလေ။ သူမရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ ရတနာကြီးက လက်ချောင်းတွေကြားထဲက သဲပွင့်တွေလိုမျိုး လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတာကိုး။ သူမ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကတော့ အချည်းနှီးပါပဲ။
“ဟို... ဂွန်ဆော့”
သူမရဲ့ လေသံက ခြင်တစ်ကောင်ရဲ့ အသံလိုမျိုး တိုးညှင်းလှတာပေါ့။ သူမကတော့ ဂွန်ဆော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ပြီး ထူးပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်နေမိတော့တယ်လေ။
“ဂွန်ဆော့”
သူ အခုထိ ဘာမှ ပြန်မပြောသေးဘူး။
“ဟေး... ဂွန်ဆော့။ ဂွန်ဆော့”
သူမ စကားပြောဖို့အတွက်တောင် အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းလာသလို ခံစားရပြီလေ။ ဂွန်ဆော့က သူမနဲ့ ပိုပြီးတော့တောင် ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူမ အသက်ရှူဖို့အတွက် ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့ရပြန်ရော။ သူမ ပတ်ပတ်လည်မှာ မိန်းကလေးတွေ စကားပြောနေကြတာတွေ ရှိတယ်။ စုံတွဲတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြတာတွေလည်း ရှိတာပေါ့။
ကောင်လေးတွေက သူမနောက်ကနေ ဆူဆူညံညံ စကားပြောနေကြတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေအကုန်လုံးက ဘာမှန်းမသိရတဲ့ အရှုပ်အထွေးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရောနှောကုန်တော့တာပဲ။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အေးဆေးလှတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် ရှုပ်ထွေးဆူညံတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလေ။
“ဟူး... ဟူး... ဟူး...”
သူမ အသက်ကို အသည်းအသန် ရှူသွင်းနေရတာပေါ့။ ဂွန်ဆော့က သူမကို မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲလား။ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေရဲ့ အောက်မှာ သူမ အသက်ရှူကျပ်စပြုလာခဲ့ပြီလေ။ သူမ ဂွန်ဆော့အတွက်ဆိုရင် တကယ့်ကို သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာ။ သူမက ငကြောက်လေးတစ်ယောက်၊ အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဂွန်ဆော့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာတော့ အမြဲတမ်း မတ်တတ်ရပ်ပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ရုတ်တရက်ကြီး ကောင်လေးက သူမကို မလိုအပ်တော့ဘူးတဲ့။ သူ သူမကို ကြည့်တောင် မကြည့်တော့ဘူးလေ။
‘ဖုန်း... ဖုန်း... ဖုန်း...’
သူမ အိတ်ထဲကို အလောတကြီးနဲ့ နှိုက်ပြီး ရှာဖွေနေမိတာပေါ့။ သူမရဲ့ အိုဟောင်းနေတဲ့ ခေါက်ဖုန်းလေးက ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်စိထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်လေ။ သူမ အမြဲတမ်း အဲဒါကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားလေ့ရှိပေမဲ့ ဂွန်ဆော့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတော့ အဲဒါကို မလိုအပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ စိတ်အာရုံ ထောင့်တစ်ခုမှာတော့ ကားဟွန်းတီးသံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။ မရင်းနှီးတဲ့ ယောင်္ကျားတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေကလည်း သူမရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တာကိုး။
“အနားမှာ ရှိတဲ့ မူလတန်းကျောင်းကို သွားတဲ့ လမ်းလေးလောက် ပြောပြပေးလို့ ရမလား”
‘မရဘူး၊ ငါ မသိဘူး’
“အဲလိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ”
အင်္ကျီအမည်းရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်စုက သူမဆီကို လျှောက်လာကြပြန်ရော။ ယွန်ရင် သူမရဲ့ ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတယ်။ ဒါတွေအကုန်လုံးက အတိတ်က ကိစ္စတွေဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကြောက်စရာကောင်းနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ အသိစိတ်တွေက မှောင်မိုက်ခြင်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့တာပဲ။
“နင် နေမကောင်းလို့လား”
ရုတ်တရက်ဆိုသလို လက်တစ်ဖက်က သူမရဲ့ နဖူးပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့တာပေါ့။ သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်းနဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်လေ။ ဂွန်ဆော့က သူမကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာကိုး။
“နင် အစားအသောက်တစ်ခုခု သီးသွားလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
“တကယ်လား”
သူမ ဖုန်းပေါ်က ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားခဲ့တာပေါ့။ သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီလေ။ သူမ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ဂွန်ဆော့ကို လိုအပ်တာပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့... သူမ ဘယ်လိုမျိုး လုပ်လိုက်ရင် အဲဒီကောင်လေးက သူမကို ပြန်ပြီး ကြည့်လာမှာပါလိမ့်။
‘အကယ်၍... သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခရောက်သွားရင် ငါက သူ့ရဲ့ အားကိုးရာ ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ’
သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီလေ။ ဂွန်ဆော့ နောက်ထပ် အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရဖို့ပဲ လိုတာပေါ့။ ကောင်လေးက အားကိုးရာ ရှာဖွေလာတဲ့ အချိန်ကျရင် သူမက သူ့ကို ကူညီဖို့ သွားလို့ရတာပဲ။ သူမရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုတွေကြောင့် တုန်ရင်သွားခဲ့ရတယ်လေ။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ရပြန်ရော။
‘သူ နာကျင်သွားအောင် ငါ ဘာတွေ လုပ်ဖို့ လိုမလဲ မသိဘူးနော်’
ဒါတွေက ကောက်ကျစ်တဲ့ အတွေးတွေ ဖြစ်နေပါစေ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့ကို ဆက်ပြီး ကူညီပေးသွားမှာပဲလေ။
“ဂွန်ဆော့”
“ဘာလဲ”
“နင် အခုချိန်မှာ စိုးရိမ်နေရတဲ့ အချက်တစ်ခုခု ရှိလား”
“... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒါတွေကို လာမေးနေရတာလဲ”
“သိချင်လို့ပါ”
သူမ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်တာပေါ့။ ဂွန်ဆော့က ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်မှာ ခဏလောက် ချထားလိုက်တယ်လေ။
“အခုချိန်မှာလား။ ပြဇာတ်ပေါ့”
“ပြဇာတ်က နင့်အတွက် တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာ ဖြစ်ရမယ်နော်”
“အဲဒါကတော့ အထင်သားပဲ မဟုတ်လား”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”
သူမ ဂွန်ဆော့ကို သိချင်စိတ်အပြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိတာပေါ့။ ကောင်လေးက ချီးကျူးတာကို ခံချင်တဲ့သူလေ။ သူက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတာကို သဘောကျတတ်တာကိုး။ အမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ သူက ပြုံးလိုက်ပြီးမှ စကားတွေကို စပြီး ပြောလာခဲ့တာပဲ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ငါ့ကို အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ပေးခဲ့လို့လေ။ ငါသာ အခုချိန်မှာ သရုပ်ဆောင် မလုပ်ခဲ့ရင် တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကြီးကို ဖြတ်သန်းနေရမှာ”
“နင်က ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ပညာနဲ့ တက္ကသိုလ်တက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“အင်း။ ငါ့ပါးစပ်ကနေ ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့လူတွေက အနည်းအကျဉ်းတင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို နည်းပြတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးတဲ့လူက ပညာသင်ဆု ပိုက်ဆံပါ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ။ ငါ အဲဒီအကြောင်း နင့်ကို ပြောပြဖူးတယ် မဟုတ်လား”
“အင်း... ပြောပြဖူးတယ်”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ အရည်အချင်းစစ်ပွဲက အရေးကြီးတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က တော်တော်လေး စည်းကမ်းကြီးတာကိုး။ ငါသာ ရလဒ်ကောင်းတွေ မပြနိုင်ရင် သူက ငါ့အပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားနိုင်တယ်လေ။ ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ပညာကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါကတော့ အသေအချာပဲ။ လူတိုင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ချီးကျူးနေကြလဲဆိုတာ နင် မြင်ဖူးတယ် မဟုတ်လား”
“ဒါပေါ့။ နင်က တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံပါတယ် ဂွန်ဆော့ရယ်”
“အဲဒါကတော့... အမှန်ပဲလေ”
“တို့တွေ ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းအောင် လုပ်ကြရုံပဲပေါ့”
“အဲဒါက ပြဿနာပဲ။ နင်တို့တွေ ငါ့ကို သေသေချာချာ အထောက်အကူ ပေးဖို့ လိုတယ်လေ။ နင်တို့သာ အမှားတွေ မလုပ်ဘူးဆိုရင် တို့တွေ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ သေချာတယ်”
“ဒါဆို ငါက နင့်ကိုပဲ ယုံကြည်ရမှာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဒါပေါ့”
ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ သူနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလှပါတယ်။ အခုချိန်မှာ သူတို့ကို နှောင့်ယှက်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ ဖုန်းက တုန်ခါလာပြန်တာမို့ ယွန်ရင် သူမရဲ့ လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိပြန်ရော။ ကောင်လေးက သူ့ဖုန်းကိုပဲ ပြန်ပြီး ကြည့်နေခဲ့ပြန်ပြီ။ သူမ အဲဒီဖုန်းကို တကယ်ကို မုန်းတီးမိတာပဲ။ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တယ်လေ။ သူမ ဇွန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတာပေါ့။ သူမသာ ဒီဇွန်းနဲ့ အဲဒီဖုန်းကို ထိုးနှက်လိုက်ရင် ဖုန်းက ပျက်စီးသွားမှာလား။ မဟုတ်သေးပါဘူး... သူမ အဲလိုလုပ်လိုက်ရင် ဂွန်ဆော့က သူမအပေါ်မှာ စိတ်ဆိုးသွားမှာပေါ့။ အဲလိုမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပါဘူး။ သူမကတော့ သူ မသိအောင်ပဲ သူ့ကို အပိုင် တွန်းချပစ်ဖို့ လိုအပ်တာပဲလေ။
ယွန်ရင် သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတာပေါ့။ စာတိုတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်လေ။ သူမ အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာပေးနဲ့ စာကို စစ်ကြည့်လိုက်တာပေါ့။
“မနက်ဖြန် အားလား။ အဝတ်အစားတွေ အတူတူ သွားဝယ်ကြမလား”
အဲဒါ ဆူယွန်း ပဲ။ သူမ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းက အီဆိုးလ် တို့အိမ်မှာ သူမမပါဘဲ သူတို့တွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး ရှိနေခဲ့ကြတဲ့ အချက်ကို ပြန်ပြီး သတိရသွားတာပေါ့။ သစ္စာဖောက်တွေ။ သူတို့အားလုံးက သစ္စာဖောက်တွေပဲ။
“အလုပ်ရှုပ်နေတယ်”
သူမ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တာပေါ့။ ဂွန်ဆော့က သူမနဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့တော့ သူမ ဘာမှ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဂွန်ဆော့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူမ ဖုန်းကို မလိုအပ်ဘူးလေ။
‘အဲဒါကြောင့်ပဲ အရည်အချင်းစစ်ပွဲက အရေးကြီးတာပေါ့’
အဲဒီစကားစုက သူမရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တာကိုး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခန်းမကြီးထဲက နံရံကြီးအကြောင်းကို သူမ သတိရသွားခဲ့တယ်လေ။ အခန်းရဲ့ အဲဒီမှောင်မိုက်နေတဲ့ ထောင့်စွန်းလေးပေါ့။ မီးလောင်တာ။ ပြာကျသွားတဲ့ ဝတ်စုံတွေနဲ့ ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေ။ အရည်အချင်းစစ်ပွဲကိုတောင် သွားပြီး မပြိုင်နိုင်ခဲ့ကြတဲ့ စီနီယာတွေပေါ့။
“အဟတ်”
သူမ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိတာပေါ့။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
အဲဒါပဲ။ သူမ ဂွန်ဆော့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက် အဲဒါကို သုံးလို့ရတာပဲ။ အဲဒါကို သုံးလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး ရနိုင်မှာ သေချာတာပေါ့။
‘နင် ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ငိုနိုင်ပါတယ်နော်။ ငါကတော့ အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေမှာပါ’
သူမ အရင်က ပုံစံအဟောင်းဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားချင်တော့ပါဘူး။
‘ငါက အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တခြားလူတွေကို ကူညီနိုင်တာပဲ။ ငါက သူ့ရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ’
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီလေ။ သူမ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပေါ့။
* * * * * * * * *
“မက်သတ် သရုပ်ဆောင်ပညာ ဆိုတာ အရမ်းကြီးတော့ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူးကွ။ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ လိုတာ။ ပြဿနာကတော့ မင်း သရုပ်ဆောင်တာ ပိုပြီး တော်လာလေလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပျောက်ကွယ်ပစ်ဖို့ ပိုပြီး လွယ်ကူလာလေလေပဲ။ နောက်ဆုံးကျရင် မင်းရဲ့ ပုံစံစစ်စစ်ကိုပါ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိနိုင်တယ်လေ။ အခြေအနေသာ တကယ် ဆိုးသွားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တကယ့် စရိုက်ရင်းကပါ အပြီးတိုင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာမျိုး။ တချို့လူတွေဆိုရင် အဲဒီကိစ္စကြောင့် ကုသမှုတွေတောင် ခံယူလိုက်ရတဲ့အထိ ဖြစ်သွားဖူးတယ်”
“တကယ်ကြီး အဲလိုမျိုး ဖြစ်တတ်တာလား ဟင်”
“မင်း လိမ်လည်တတ်တဲ့ ရောဂါရှိတဲ့သူတွေကို မြင်ဖူးလား”
“တီဗီထဲမှာတော့ တစ်ခါတလေ မြင်ဖူးပါတယ်”
“အဲဒါက မက်သတ် သရုပ်ဆောင်ပညာနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတာပဲကွ။ လိမ်လည်တတ်တဲ့ အကျင့်က လူတစ်ယောက်အတွက် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်လာတတ်တာမျိုး။ အခြေအနေတွေ ဆိုးလာရင် အဲဒီအလိမ်အညာတွေကို တကယ့် လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင်အထိပါ ကြိုးစားလာတတ်ကြတယ်လေ။ ပြင်သစ်မှာတုန်းက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်၊ သူက သားဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံး သူ့အတွက် အခြေအနေတွေက တအား ဆိုးရွားသွားခဲ့လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ တကယ့် သားရင်းကိုပါ မေ့လျော့သွားတဲ့အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးတယ်”
“ဪ... အဲလိုလား”
မာရူးက ယန်ဂန်ဟွမ် ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တာပေါ့။ ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နစ်မြုပ်ပြီး သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ ပညာက လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ကြီး ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့...
“သရုပ်ဆောင်ပညာက တော်တော်လေးကို ရှုပ်ထွေးတာပဲနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“အဲလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့”
ယန်ဂန်ဟွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်းနဲ့ လီဗာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းလိုက်တယ်။