အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)
Vol. 16 Ch. 157-158
အခန်း(၁၅၇)
သူမရဲ့ အပြုံးလေးက တကယ်ကို လှပလွန်းတယ်။ စောစောတုန်းက မာရူး ခေါ်လိုက်တဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် သူမနာမည်က မီဆို ဖြစ်ဖို့ များတာပေါ့။ အဲဒီအမျိုးသမီးက အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်ရင်း သူတို့ဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ဝက်ဝံရုပ်ကြီးဆီ ရောက်သွားတော့ ပြုံးမိသွားတာပေါ့။
“အော်... ဆွန်ဂျီ ဒီကို ရောက်နေခဲ့တာကိုး”
“ဟုတ်တယ်၊ ကလေးမလေးတစ်ယောက်လို ပြန်ခံစားရတာပေါ့” လို့ မာရူးက ဝက်ဝံရုပ်ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
မီဆိုက ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ ဆူယွန်းဆီကို အကြည့်လွှဲလိုက်တာပေါ့။
“ဟင်... မစ် ဆူယွန်း ပါလား”
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ မစ် မီဆို”
“သိပ်လည်း မကြာသေးပါဘူး။ ဖုန်းထဲကနေ ရှင့်ရဲ့ အသံကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးနေတာပဲဟာ”
“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း အပြင်မှာကျတော့ ခြောက်နှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်သားပဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီလောကထဲက လူတွေက ခဏခဏ ဆုံဖြစ်တတ်ကြတာကိုပဲ”
“တကယ်ကြီး ထူးဆန်းတာ။ တို့တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှောင်ဖို့တောင် မကြိုးစားခဲ့ကြပါဘူး”
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ တစ်ခွက်လောက် သွားသောက်ကြမလား”
“မဖြစ်ဘူး၊ ငါ့မှာ အလုပ်ရှိသေးလို့”
“အော်... အဲလိုလား။ ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်တော့လေ”
“ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပဲ။ ပြီးတော့ မာရူးအတွက် အချိန်ပေးရတာက သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါဘူး”
ဆူယွန်းက စကားအဆုံးမှာ မာရူးကို ပြုံးပြလိုက်တာပေါ့၊ သူမကတော့ ဆူယွန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ သဘောမကျမိဘူး။ မီဆိုကလည်း အဲဒီအမျိုးသမီးအပေါ် သိပ်ပြီး ဖော်ဖော်ရွေရွေ မရှိလှပါဘူး။
“မင်း မာရူးကို သိတာ ဖြစ်ရမယ်” လို့ မီဆိုက ဖျော်ရည်ဘူးလေး ကမ်းပေးရင်း ဆူယွန်းကို မေးလိုက်တာပေါ့။
သူမက ဖျော်ရည်ဘူးကို အူကြောင်ကြောင်ကြီး လှမ်းယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ မီဆိုက နောက်ဆုံးတော့ သူမကို လှည့်ပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။
“ဟယ်လို”
“အာ... ဟယ်လို”
“ဒီနေရာမှာ ထိုင်လို့ ရမလား”
မီဆိုက သူမဘေးနားက ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြတာပေါ့။ သူမလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိတယ်။ မီဆိုက ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ချိတ်လိုက်တာပေါ့။ သူမက ဘေးနားကနေ မီဆိုကို ခဏခဏ ခိုးကြည့်နေမိတယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခြေသလုံးတွေက တကယ့်ကို သွယ်လျလွန်းတာကိုး။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း သူ့ကို အဲလောက်အထိ ကောင်းကောင်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့လျှောက်တော့ ဒီအတိုင်းကြီး ဖြစ်မနေတော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်တာပဲ” လို့ ဆူယွန်းက နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ဆေးရုံက လူမမာတွေဆီကို သူစိမ်းတွေ လာလည်တာက တော်တော်လေး မယဉ်ကျေးတဲ့ အလုပ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်နော်”
“တကယ်လား။ ငါကတော့ အဲလို မထင်ဘူး”
သူတို့တွေကတော့ တည့်တည့်ကြီးကို ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြပြန်ပြီ။ လာလည်တဲ့သူတွေကလည်း ဘာတွေပါလိမ့်။ အခုထိတော့ တစ်ယောက်မှ ပုံမှန် မရှိကြသေးဘူးလေ။
“အစ်မကြီး”
ဘာဒါက သူမရဲ့ အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲနေတာပေါ့၊ အဲဒီကောင်မလေးက အပြင်ဘက်ကို ခဏလောက် သွားချင်နေတဲ့ပုံပဲ။ သူမလည်း ထိုင်ခုံကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်ပြီး နည်းနည်း လှမ်းတဲ့နေရာကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ အခုချိန်ထိလည်း မီဆိုနဲ့ ဆူယွန်းကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားများနေကြတုန်းပဲ။ မာရူးက သူတို့ကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကိုပဲ ပြန်ဖတ်နေတော့တာပေါ့။ မာရူးက သန်းဝေရင်း စာမျက်နှာတွေကို တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်နေတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကတော့ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး အသည်းအသန် ငြင်းခုံနေကြတုန်းပဲ။ တကယ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာပါလိမ့်။
“ဒီနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ် မတည့်ကြဘူးနော်” လို့ ဘာဒါက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးတယ်။
တကယ်တော့ အဲဒီကောင်မလေးက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်ရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က စကားတွေကို ဘယ်လောက်တောင် အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြောနေကြလဲဆိုရင် တခြား ဘာသံကိုမှ ကြားနိုင်မယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးလေ။
“အင်း... အဲလို ထင်တာပဲ”
“ကိုကြီးက အပြင်မှာ တကယ် ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ဆီ လာလည်တဲ့ လူကြီးတွေက ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ”
“ငါလည်း အဲဒါကို သိချင်နေတာ”
ဘာဒါက အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာပေးနဲ့ ခုတင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူမလည်း လိုက်ပြီး ကြည့်မိတာပေါ့။ မာရူးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း လက်ထဲက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ စာအုပ်မျက်နှာဖုံး ပိတ်လိုက်တဲ့အသံက ဖတ်ခနဲ ထွက်လာတော့မှပဲ အဲဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့တာလေ။
“လာလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီထက် ပိုပြီး ဆက်ပြောနေကြရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ်ကြီး ခေါင်းကိုက်လာတော့မှာ။ အကယ်၍ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောစရာ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ဆေးရုံဘေးက ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ပြီးတော့... ဆရာမ”
“အင်း... ဘာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ အောင်လား”
“အာ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ အဲဒီအကြောင်း လာပြောတာလေ”
မီဆိုက လက်ညှိုးနဲ့ လက်လယ်ကို သုံးပြီး V ပုံစံလေး လုပ်ပြလိုက်တဉ်။
“ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ရလဒ်နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့တာပေါ့ကွယ်။ နောက်အပတ်ကျရင် အရည်အချင်းစစ်ပွဲတွေ ရှိတယ်။ တို့တွေက မြောင်ဟွာအထက်တန်းကျောင်းနဲ့အတူ ဂျောင်ဂီပြည်နယ် ကိုယ်စားပြုအဖြစ် သွားကြရမှာ”
“ကျွန်တော် ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ကလေးတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းမဆက်ဖို့ မှာထားတာ မဟုတ်လား”
“ဒါပေါ့။ ဒီလို သတင်းကောင်းမျိုးကို ဖုန်းမက်ဆေ့ခ်ျနဲ့တင် မပြောသင့်ဘူးလေ”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြတာကိုး”
မာရူးက ဒီတစ်ခါတော့ ဆူယွန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“လာလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်ဗျာ။ တို့တွေက တကယ့်ကို သူစိမ်းတွေလိုမျိုးပဲလေ၊ မစ် ဆူယွန်း”
“အစ်မကြီးလို့ ခေါ်စမ်းပါ...”
“အသုံးအနှုန်းတွေအကြောင်းကိုတော့ နောက်မှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တခြား ထူးထူးခြားခြား ပြောစရာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ပြန်ပေးရင် ပိုကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ အစ်မ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ ဆက်ရှိနေရင် အခြေအနေက ထပ်ပြီး ဆူညံလာဦးမှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာမကိုလည်း အပြင်ထွက်ခိုင်းဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ”
“မင်းက တကယ့်ကို ရန်ငါစည်း ပြတ်သားတာပဲနော်၊ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး အေးစက်တဲ့ ပုံစံမျိုး”
ဆူယွန်းက မာရူးဆီကို ကိုယ်ကို ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒါကို ကြည့်ပြီး သူမကတော့ အခန်းတစ်ဖက်ကနေ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတာပေါ့။ အဲဒီအမျိုးသမီးက မာရူးကို တမင်တကာ ရန်စနေတာ သေချာပါတယ်။ သူမ အဲဒီအမျိုးသမီးအပေါ် တွေးထားခဲ့တဲ့ အတွေးတွေကို ချက်ချင်းပဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့တယ်၊ ဒီ ဆူယွန်း ဆိုတဲ့လူကတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာကောင်ကြီးပဲ။
“ကျွန်တော် မင်းကို လိုက်မပို့နိုင်တော့ဘူး။ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော့် ခြေထောက်က နည်းနည်း ထိခိုက်ထားလို့လေ”
မာရူးက မျက်ခုံးကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်တာပေါ့။ ဆူယွန်းကတော့ တခြားအဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းလေး ဆူသွားရှာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမ အရှုံးပေးတဲ့ အနေနဲ့ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တာပေါ့။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ဒီထက်မက ပိုပြီး ဖော်ဖော်ရွေရွေ ရှိပေးပါဦးနော်။ ငါကတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် နင်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေချင်တာမို့လို့ပါ”
“ဒါပေါ့၊ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင်တော့”
“မရရင်ကော”
“အင်း... ဒါလည်း ဘဝကတော့ ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေဦးမှာပဲလေ။ အခုတော့ ပြန်သွားပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
ဆူယွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့ဩပြီး ဝိုင်းသွားရတယ်။ မာရူးရဲ့ အသံက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာတော့ အင်အားတစ်ခု ရှိနေတာကိုး။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တည့်တည့်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း စက္ကန့်ပိုင်းလောက်အတွင်းမှာပဲ တကယ့်ကို အေးစက်သွားခဲ့တာ။ အပြုံးတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပေါ်လာပေမဲ့ သူမကတော့ ဒါကို တိတိကျကျကြီး သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒီလူက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူပဲလို့ သူမ စိတ်ထဲကနေ သိလိုက်ရပြီလေ။
“နင်ကတော့ တအားလွန်တာပဲ။ ငါက ငါ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေကို ဖယ်ပြီးတော့တောင် နင့်ဆီ လာလည်ခဲ့တာကို”
ဆူယွန်းက မာရူးရဲ့ မျက်နှာဆီကို လက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူက လေထဲမှာတင် သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းကိုင်လိုက်တော့တာပေါ့။
“... အိုး... ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ”
“ကျွန်တော့်လို လူကောင်ကြီးကြီးနဲ့ လူစားမျိုးက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ချစ်စရာကောင်းမနေနိုင်ပါဘူး”
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကြည့်တော့ တကယ့်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုး။ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ အခုလိုမျိုး တကယ့်ကို ထက်ထက်မြက်မြက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့။ ဒါဆို တို့တွေ စင်ပေါ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မာရူးက တမင်တကာ ပုံကြီးချဲ့ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ဆူယွန်းက နှုတ်ခမ်းလေး နည်းနည်းဆူပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီ ကြယ်သီးတွေကို တပ်လိုက်ပြီး အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တာပေါ့။
“နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့၊ မာရူး”
“ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်ပါဦး၊ မစ် ကင်ဆိုယွန်း”
“ဝိုး... နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အေးစက်နေတုန်းပဲလား”
ဆူယွန်းက ဆံပင်တွေကို နောက်ကို သပ်လိုက်ရင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ သူမက အဲဒီအမျိုးသမီး အခန်းထဲက ထွက်သွားတာကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမရဲ့ ပုံရိပ်တွေ လုံးလုံးလျားလျား မပျောက်ကွယ်သွားခင်မှာတင် သူမရဲ့ မျက်နှာကို တစ်ချက် မြင်လိုက်ရတာပေါ့။
‘တောခွေးတစ်ကောင်ပဲ’
သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီခံစားချက်တစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တာလေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး၊ ငါပဲ အားနာသလိုမျိုး ဖြစ်နေရတယ်” လို့ မီဆိုက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လျှာသပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“တကယ်ပါပဲ။ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လူမမာတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ ရန်ဖြစ်ဖို့ တကယ်ကြီး အကြောင်းပြချက် ရှိနေလို့လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေတောင် ထပ်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို့”
“ဟေး... အဲလောက်အထိလည်း မဆိုးပါဘူးနော်”
အခန်းထဲက အခြေအနေကတော့ ပြန်ပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားခဲ့ပြီလေ။
“ဪ... အမလေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ဖို့တောင် မေ့နေခဲ့တယ်။ ငါက သူ တက်နေတဲ့ ပြဇာတ်ကလပ်က ဆရာမ ပါကွယ်”
မီဆိုက မာရူးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို လက်တင်ပြီး ခါလိုက်တာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ဆူယွန်းကို လုပ်ခဲ့တုန်းကနဲ့မတူဘဲ မာရူးက သူမကိုတော့ ငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ကြည့်ပြီး သူမ သဘောပေါက်လိုက်တာက မာရူးက တကယ်တမ်းကျတော့ လူနဲ့ပတ်သက်ရင် အတော်စိစစ်ရွေးတတ်တဲ့သူပဲ။ အဲဒါကပဲ သူမကို နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီကောင်လေးက သူမကို အမြဲတမ်း စနောက်ရတာကို တအား သဘောကျတာကိုး။ ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။
“ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ညီမပါ”
“အာ... မာရူးမှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာကိုး။ သူ အိမ်မှာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ပါးစပ်ကနေ ရှိသမျှ အကုန်လျှောက်ပြောတတ်ပြီး တကယ့်ကို ဆိုးတဲ့သူ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတလောတော့ နည်းနည်း လူကြီးဆန်လာတာပေါ့”
“အော်... အဲလိုလား”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့ သူမပါ လိုက်ပြီး ပြုံးမိသွားရတာပေါ့။ မီဆိုက သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းကောပဲ ညီမတစ်ယောက်လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ သူငယ်ချင်းပါ”
ဘာဒါက ကြားထဲကနေ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်တာပေါ့။
“သူက ကိုကြီးရဲ့ ကောင်မလေးလေ”
“အလိုလေး... ဘုရားရေ”
မီဆိုက မာရူးရဲ့ လည်ပင်းကို ဂျိုင်းကြားထဲ ညှပ်ပြီး လှုပ်ခါပစ်လိုက်တော့တာပဲ။ ကောင်လေးခမျာမှာတော့ “ကျွန်တော်က လူမမာပါဗျာ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုပဲ အတင်း ညှစ်ထုတ်ပြီး ပြောနိုင်ရှာတော့တယ်။ သူမလည်း ပါးပြင်တွေ နည်းနည်း ပူတက်လာသလို ခံစားရရင်း ပြုံးမိသွားတာပေါ့။ ရှက်ဖို့ကောင်းတာတော့ ဟုတ်ပေမဲ့ ဘာဒါ့ဆီကနေ အဲဒီစကားကို ကြားရတာက စိတ်ထဲမှာတော့ တကယ်ပဲ နေလို့ကောင်းစေတာကိုး။
“သူ ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ တော်တော်လေး လန့်သွားလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“သူ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရဲ့လား”
“မပြောပါဘူး၊ အစတုန်းကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုပြီး လာပြီး ဟန်ဆောင်နေသေးတာ”
“ငါ သိသားပဲ။ ဒီကောင်က ကိစ္စတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းနေတာ။ အထူးသဖြင့် တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာပေါ့။ အင်းလေ... အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို လူချစ်လူခင် များကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
မီဆိုက မာရူးအကြောင်းကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း သိနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း သူမက သူ့ရဲ့ ဆရာမပဲဟာ။ မာရူးက သူမရဲ့ လက်ထဲကနေ အတင်း ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကို ပြန်ပြင်ရင်း စကားဆက်ပြောတယ်။
“ဒါဆို တို့တွေ နှစ်ယောက်လုံး အရည်အချင်းစစ်ပွဲကို သွားနိုင်ခဲ့ကြတာပေါ့”
“အဲလိုပဲ ထင်တာပဲ” လို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ဟင်... အဲဒါ ဘာကို ပြောတာလဲ”
မီဆိုက ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင် ခတ်လိုက်တာပေါ့။ အာ... သူမ မရှင်းပြရသေးဘူးပဲ။
“ကျွန်မက မြောင်ဟွာအထက်တန်းကျောင်းရဲ့ ပြဇာတ်ကလပ်ကပါ”
“တကယ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ ပြိုင်ဘက်ပေါ့လေ”
“ဟု-ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲလိုမျိုးပါပဲ”
မီဆိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အကြည့်တွေက တကယ့်ကို ပူလောင်ပြီး ဖိအားပေးနေသလိုမျိုး ခံစားရတာ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တော်တော်လေးကို နေရခက်တဲ့ အခြေအနေကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့
“မင်းတို့တွေ ဂုဏ်မပြုကြတော့ဘူးလား”
မာရူးက အချိန်ကိုက်ပဲ မီဆိုရဲ့ အာရုံကို လွှဲပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးကလည်း သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွလေး ချလိုက်တာပေါ့။
“ကလေးတွေ ရောက်လာရင်တော့ ငါ ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ”
“ကလေးတွေ ရောက်လာရင် ဟုတ်လား”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်ဘက်က စင်္ကြံလမ်းကနေ တော်တော်လေး ဆူညံသံတွေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
“ဒီနေရာလား”
“ဟုတ်တယ် ထင်တာပဲ”
တံခါး ပွင့်လာခဲ့တာပေါ့။ လီယွန်းဂျုံက အပြုံးကြီးတစ်ခုနဲ့အတူ ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့ပြီး သူမရဲ့ နောက်ကနေ တခြား ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေလည်း လိုက်ဝင်လာကြတယ်။
“တို့တွေ ရောက်ပြီဟေ့”
“မာရူး... အဆင်ပြေရဲ့လား”
“တကယ်ပါပဲ... နင်ကတော့ကွာ...”
သူမက ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကြည့်ဖို့ ဘေးကို နည်းနည်း ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့တွေအားလုံးက မာရူးနဲ့အတူတူ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြတဲ့ လူတွေလေ။ ကလပ်တစ်ခုတည်းက လူတွေဆိုတော့ မာရူးနဲ့လည်း တော်တော်လေးကို ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်ကလွဲလို့ပေါ့။ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ကတော့ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ကောင်လေး ဖြစ်တယ်။ သူမ သူ့ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတာပေါ့။
‘သရုပ်ဆောင် တအားတော်တဲ့ ကောင်လေးပဲ’
သူမ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မနေ့ကလိုပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတာကိုး။ သူက စင်ပေါ်မှာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းတာကြောင့် မေ့ပစ်ဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ အရပ်ပုပုနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူမကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ တအားကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရှာတာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မာရူးကို မမြင်ရအောင် အသေအလဲကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့တာလေ။
‘ထူးဆန်းလိုက်တာ’
သူမ ကိုယ့်ဘာသာတောင် မသိလိုက်ဘဲ အဲဒီအရပ်ပုပုနဲ့ မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အဲဒီမိန်းကလေးက သရဲသဘက်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့တာ။ ပြီးတော့မှ တခြားကို လှည့်သွားတော့တာပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေး နေမကောင်းလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဆေးရုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိခဲ့လို့လား။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက မာရူးဆီကိုတော့ လာကြည့်ခဲ့တာပဲလေ။
“ဒါနဲ့... မီးလောင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုရော ရှာတွေ့ကြပြီလားဟင်” လို့ မာရူးက မီဆိုကို မေးလိုက်တယ်။
မီဆိုရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲ တောင့်တင်းသွားခဲ့တာပေါ့။
“မီးလောင်သွားတဲ့ ဝတ်စုံတွေရဲ့ ဘေးနားမှာ ကော်ဘူးတစ်ခု တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက တို့တွေ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တို့တွေက အစကတည်းက ဆီလီကွန်ကိုပဲ သုံးခဲ့ကြတာလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့...”
“ငါတို့မှာ တိကျတဲ့ သက်သေတော့ မရှိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မီးကတော့ တမင်တကာ ရှို့ခဲ့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အော်... အဲလိုလား”
မာရူးက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြီးတာနဲ့ သူမဘက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ ခဏလောက် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်” လို့ သူမက ပြောရင်း လှည့်ဖို့ ပြင်လိုက်တာပေါ့။
မာရူးက သူမကို တားလိုက်တယ်။
“မသွားပါနဲ့၊ တို့တွေ ဒီအကြောင်းကို ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး မပြောကြတာက ပိုကောင်းပါတယ်”
မီဆိုကလည်း သူ့ဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးရှာတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း မာရူးနဲ့အတူ ဆက်နေလိုက်ပါဦး။ တို့တွေလည်း ခဏနေရင် ပြန်ကြတော့မှာ။ ဒါတွေ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင်တော့ နင့်ဆီကို ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်နော်၊ မာရူး”
မီဆိုက မာရူးကို မြန်မြန် နေကောင်းလာပါစေလို့ မှာပြီး ပထမဆုံး ထွက်သွားခဲ့တာပေါ့။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားကြတော့တယ်။
“ဒါနဲ့... အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဟင်” လို့ ချိုချဉ်စုပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က လှမ်းမေးတယ်။
သူကတော့ တိုးတိုးလေး မေးခဲ့တာဆိုပေမဲ့ သူမကတော့ အသံကို တိတိကျကျ ကြားလိုက်ရတာပေါ့။
“ကောင်မလေးလေ”
“... ဘာကြီး”
“ဟန်ဒိုဂျင်၊ ငါ သူမနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား”
အဲဒီကောင်လေးက မာရူးက လက်လှမ်းပြပြီး ထွက်ခိုင်းလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ သိသိသာသာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အခန်းထဲက ထွက်သွားရှာတော့တာပေါ့။ အခန်းထဲကတော့ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။
“ဟူး... နောက်ဆုံးတော့လည်း အေးဆေးသွားပြီ။ ဘာဒါ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့အတွက် ကင်ဘပ်လေး ဘာလေး သွားဝယ်ပေးလို့ ရမလား”
“အင်း... ရတာပေါ့။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ ကြာမယ်နော်”
ဘာဒါက ပြုံးစိစိနဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။
“နောက်ဆုံးတော့ တို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီပေါ့”
မာရူးက အဲဒီလို ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့ စကားလုံးကို လုံးဝ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြောနေတာလေ။ သူမလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်မိတယ်။
“နင်က တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတာပဲနော်၊ မစ္စတာမာရူး”
“အခုမှပဲ သိတာလား”
“အမလေး... တကယ်ပါပဲ”
“မင်းက ကံကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား”
“နင်ကတော့...”
“နောက်တာပါ။ တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာ ကံကောင်းတဲ့သူက ကိုယ်ပါ”
“......”
မာရူးက သူမဆီကို လက်လှမ်းပေးလိုက်တော့ သူမလည်း လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။
“ဒဏ်ရာရသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်းအတွက် အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ပြန်ပြီး သတိရလာအောင် လုပ်မိသလို ဖြစ်သွားလို့”
သူမရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို သူ ဘယ်လောက်အထိများ ဖတ်မိနေလို့ပါလိမ့်။ သူမလည်း အရှုံးပေးတဲ့ အနေနဲ့ပဲ ပြုံးမိသွားရတော့တာပေါ့၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့ ဘယ်လိုမှ စိတ်ဆိုးလို့ မရတော့ဘူးလေ။
“... နောက်ဆိုရင် ဒဏ်ရာမရအောင် နေပါဦး။ ပြီးတော့ လိမ်လည်း မလိမ်ပါနဲ့နဲ့တော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“အကယ်၍ ဒဏ်ရာရမယ်ဆိုရင်တောင် အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုချက် တောင်းဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“နင်ကတော့ ကိစ္စတိုင်းကို ‘ဟုတ်ကဲ့’ ချည်းပဲ ပြောနေတော့တာပဲ”
သူမက မာရူးကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေမိတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက သူမဆီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို အသာအယာ လာပြီး ထိခတ်သွားခဲ့တာပေါ့။ သူမ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးမှ သူ့ကို ပြန်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်မိတော့တယ်။
“နင်နော်...”
သူမက သူ့ကို ပိုပြီး အားနဲ့ တွန်းဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ မာရူးက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောက်ပတ်တီးကို လက်ညှိုးထိုးပြတာပေါ့။
“ကျွန်တော်က လူမမာပါနော်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပါ”
ဒီလူကတော့ တကယ်ပဲ...။ အင်းလေ... သူမလည်း ဒါကို... မမုန်းပါဘူး။
“အိုး...”
အခန်းပြင်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတာကြောင့် သူမလည်း လန့်ပြီး ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဘာဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အပြုံးကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာကိုး
“အစ်မက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲနော်”
ဟူး... မာရူးရဲ့ မိသားစုထဲက လူတွေအားလုံးက ဒီလို ပုံစံမျိုးတွေချည်းပဲလား မသိဘူး။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၅၈)
“ငါးနာရီ ထိုးပြီ”
“ဟုတ်ပါ့ဗျာ”
မာရူးက သူ့ဘေးနားမှာ ပန်းသီးထိုခွာပေးနေတဲ့ သူမကို ကြည့်နေမိတာပေါ့။ မျက်မှောင်လေးကြုတ်ပြီး သစ်သီးလှီးဓားလေးနဲ့ သေသေချာချာ လှီးနေတာဆိုပေမဲ့ ပန်းသီးအသားတွေက အခွံထက် ပိုပါသွားတာများတယ်။
“ခက်လိုက်တာ”
သူမက အခုတင် ခွာလို့ပြီးသွားတဲ့ ပန်းသီးကို ချလိုက်တယ်။ ပုံသဏ္ဍာန်က လုံးဝကို မညီမညာနဲ့ပေါ့။ မာရူးက အဲဒီပန်းသီးရုပ်ထုကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတော့ သူမက စိတ်တိုတိုနဲ့ နှုတ်ခမ်းစူပြတာပေါ့။
“မရယ်နဲ့နော်။ ငါက အသေအလဲ ကြိုးစားပြီး လုပ်ထားရတာ”
သူမက ပန်းသီးကို တစ်လုပ်စာ အတုံးလေးတွေ လှီးပြီး သူ့ရှေ့က ပန်းကန်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်တာကြောင့် သူလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပန်းသီးအတုံးလေးတွေကို လှီးနေတုန်း သူမရဲ့ လက်က နည်းနည်း ချော်သွားခဲ့သေးတယ်။ ပန်းကန်က ဘေးတိုက်လေး နည်းနည်း စောင်းသွားပေမဲ့ သူမက အချိန်မီပဲ ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်တာပေါ့။
“... ခစ် ခစ်”
သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ရယ်ပြရှာတယ်။
“ဒါကြီး ကိုယ့်ကို ပေးစမ်းပါ”
“ငါ့ဘာသာ လုပ်ပါ့မယ်ဆို”
“မင်းလုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကိုယ့်မှာ ရင်တမမ ဖြစ်လွန်းလို့ပါ။ ပေး... ပေး”
သူမရဲ့ လက်ထဲကနေ ပန်းကန်၊ ဓားနဲ့ ပန်းသီးတွေကို သူ လုယူလိုက်တာပေါ့။ ကိုရီးယားမိသားစုထဲက ကိုရီးယားယောက်ျားတစ်ယောက်ပီပီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပွဲလမ်းသဘင်တွေအတွက် ပန်းသီးကို လှလှပပ ဘယ်လိုစိတ်ရမလဲဆိုတာ သူ သင်ယူခဲ့ဖူးတာကိုး။ မာရူးတစ်ယောက် ပန်းသီးကို ချောချောမွေ့မွေ့ အခွံနွှာနေတာကို ကြည့်ပြီး သူမက ညည်းညူပြောဆိုတော့တာပဲ။
“နင်က ဘာလို့ ဒါတွေကို ဒီလောက်အထိ တော်နေရတာလဲ”
“အခုခေတ်မှာ ဟင်းချက်တတ်တဲ့ ယောက်ျားတွေက ခေတ်စားတာလေ။ တို့တွေ လက်ထပ်ပြီးတဲ့အခါကျရင် မင်းအတွက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းရည်ကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးပါ့မယ်”
“... ရူးနေတာလား။ နင် တကယ် ရူးနေပြီ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သဘောမကျတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“သဘောမကျပါဘူး။ ကျေနပ်ပြီလား”
မာရူးကတော့ နောက်ပြောင်တဲ့ သဘောနဲ့ ပြောနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြီး လမ်းခင်းထားတဲ့ သဘောလည်း ဖြစ်တယ်လေ။ အချိန်တန်လို့ သူ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့အခါ သူမဘက်က အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်အောင်လို့ပေါ့။ အဲဒီအချိန် ရောက်ဖို့က လမ်းခရီး တော်တော်လေး လိုသေးတယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။ သူက ပန်းသီးတွေကို တစ်လုပ်စာ အတုံးလေးတွေ လှီးပေးပြီး သူမဆီ ပြန်ကမ်းပေးလိုက်တာပေါ့။
“တော်တော်လေး မိုးချုပ်နေပြီ။ မင်း အိမ်ပြန်သင့်ပြီ မဟုတ်လား”
သူမက မနက်ကတည်းက သူ့ဘေးနားမှာ တစ်နေကုန် ရှိနေခဲ့တာလေ။ သူမ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးတာကို သူ တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မိတာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ နေဝင်သွားခဲ့ပြီလေ။ နှင်းတွေ ကျနေတာနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင်တော့ သူမ အမြန်ဆုံး ပြန်တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့။
“မှောင်တောင် မှောင်နေပြီပဲ”
“နှင်းတွေ ဒီလောက်အထိ ကျနေတာဆိုတော့ ဘတ်စ်ကားစီးဖို့ တော်တော်လေး ခက်လိမ့်မယ်။ တက္ကစီပဲ စီးပြန်လိုက်ပါလား”
မာရူးက သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ဆီကို လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ အိမ်အထိ တက္ကစီနဲ့ တန်းပြန်ဖို့ဆိုရင် သူမအတွက် ပိုက်ဆံ တော်တော်လေး ကုန်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ ပိုက်ဆံအိတ်ကို မကိုင်မိခင်မှာတင် သူမက လေထဲမှာတင် သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တာပေါ့။
“ငါက ငါ့ဘာသာ လာချင်လို့ လာခဲ့တာပါ”
သူမက စကားအဆုံးမှာပဲ သူမရဲ့ လည်ပတ်ပုဝါကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့ မာရူးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိတာပေါ့။ စေတနာဆိုတာ အမြဲတမ်း ကောင်းကျိုးပဲ ပေးတတ်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က သူမရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမယ်ဆိုရင်တော့ သူ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်လေ။
“ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါ လာရင် ကိုယ့်ကို ဈေးကြီးတဲ့ ဆန်ပြုတ် ဝယ်ကျွေးပေါ့”
“နင့်ဗိုက်က နာနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက ဘာလို့ ဆန်ပြုတ် ဝယ်ကျွေးရမှာလဲ။ ဒီသစ်သီးတွေကိုပဲ စားလိုက်စမ်းပါ။ ပြီးတော့... ဒါတွေကို ကုန်အောင် စားဖို့တင် နင့်မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ပေးရဦးမှာဆိုတော့ တခြားဟာတွေ စားဖို့ လုံးဝ မတွေးနဲ့ဦး”
သူမက သူ့ဘေးနားမှာ ပုံထားတဲ့ သစ်သီးခြင်းတောင်းပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တာပေါ့။ အဲဒီခြင်းတောင်း အသေးလေးတွေရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာတင် ကြက်ဥတွေဘေးက ကုလားအုတ်ငှက်ဥကြီးလိုမျိုး တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ ခြင်းတောင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ။ အဲဒါက ယွန်မင် ဆီက ရတဲ့ သစ်သီးခြင်းတောင်းပဲလေ။
“ဒါကြီးကို မင်းပဲ ယူသွားလိုက်ပါလား”
“ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ဒါက နင့်အတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲဟာ။ ကျေးဇူးတင်တင်နဲ့ပဲ စားလိုက်စမ်းပါ”
“ကိုယ့်အတွက်ကတော့ ဒါတွေတင် လုံလောက်လွန်းလှပါပြီ။ ဒီအတိုင်း ထားထားရင် ပုပ်ကုန်တော့မှာလေ။ ကိုယ်က အစားအသောက်တွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံချင်ဘူး”
“နင့်အိမ်ကိုပဲ ယူသွားလိုက်ပါ”
“တို့မိသားစုက သစ်သီး သိပ်မကြိုက်ကြဘူးလေ”
မာရူးက သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ပဲ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။
“ထိုင်နေစမ်းပါ”
“ကိုယ် အဝင်ဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်”
မာရူးက လက်တစ်ဖက်က ဂျိုင်းထောက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကတော့ သစ်သီးခြင်းတောင်းကြီးကို ကိုင်ထားတာပေါ့။
“တကယ်ပါပဲ... ရပါတယ်ဆို။ နင့်ဘာသာပဲ စားလိုက်ပါ”
“အိမ်က မေမေ့ကို ပေးလိုက်လေ။ မေမေက နာနတ်သီးနဲ့ ဇီးသီး ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီခြင်းတောင်းထဲမှာ အဲဒါတွေ အပြည့်ပဲ”
“... နင်... နင် အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
“... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းပဲ ကိုယ့်ကို ပြောပြခဲ့တာလေ”
“ငါ ပြောခဲ့လို့လား”
“ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလေ။ မင်း အမှတ်တမဲ့ ပြောသွားတာ”
“တကယ်ကြီးလား”
“တကယ်ပေါ့”
မာရူးက စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမကို အပြင်ထွက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တာပေါ့။ သူ တံခါးအပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း သူမက သူ့လက်ထဲက ခြင်းတောင်းကို လုယူသွားခဲ့တော့တာပဲ။
“ဒါကြီးက လေးလံလိုက်တာ။ ငါပဲ သယ်သွားပါ့မယ်၊ ပေး”
“ရပါတယ်ဆို။ နောက်ကနေ ကြည့်ရင် မင်းပုံစံက လုံးဝကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာကို မင်း သိရဲ့လား”
သူမက အခုတော့ အားနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကို ဘေးနားကနေ တွဲပေးလိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တာပေါ့။
“နင် နေကောင်းသွားရင်တော့ ဒီလိုမျိုး အကူအညီ ထပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“ဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ် ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး နာကျင်နေတာက ပိုကောင်းမယ့်ပုံပဲ”
မာရူးလည်း သူမလိုပဲ ပြုံးရင်း ရှေ့ကို လှမ်းလိုက်မိတော့တာပေါ့။
* * * * * * * * *
ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ သူမက မာရူးကို အထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ပြောရှာတယ်။ နှင်းတွေက တအား ကျနေတာမို့ သူ့ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ နှင်းတွေ ပုံနေတာက တကယ့်ကို မနည်းမနောပဲလေ။
“နင် နေမကောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ မဖြစ်ပါဘူးလေ”
“နင် နှာစေးနေပြီပဲဥစ္စာ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘတ်စ်ကားက ကွက်တိ ရောက်လာတာမို့ သူမက ကားပေါ်မတက်ခင် မာရူးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်တာပေါ့။ ကောင်လေးကတော့ သူမ ကားပေါ်တက်သွားပြီးတဲ့အထိ စိုက်ကြည့်နေမိတုန်းပဲ။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် သူလည်း နှင်းလူသားတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့မှာ သေချာတယ်လေ။ ဘတ်စ်ကားကြီး စတင် ထွက်ခွာသွားတော့မှပဲ သူလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနိုင်တော့တာ။ နှင်းတွေကြားထဲမှာ ဂျိုင်းထောက်ကြီးနဲ့ လျှောက်နေရတဲ့ သူ့ပုံစံက ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို အားနွဲ့လွန်းလှပါတယ်။
“သေသေချာချာ သွားနော်၊ ငါ နောက်မှ ထပ်လာခဲ့မယ်။”
သူမက မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဝင်ထိုင်လိုက်တာပေါ့။
“ဒါပေမဲ့ မေမေ့ကိုတော့ ဘယ်လိုမျိုး ပြောရပါ့မလဲ” လို့ သူမက သူ့ရှေ့က သစ်သီးခြင်းတောင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
‘ချမ်းလိုက်တာ’
မာရူးက နွေးထွေးသွားအောင် လက်ပိုက်ထားချင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်ထဲက ဂျိုင်းထောက်ကို လွှတ်လို့မရတာမို့ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲပဲ ထည့်ထားလိုက်ရတယ်။ ဂျိုင်းထောက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်က တော်တော်လေး အေးစက်နေရှာတာ။
ကဲလေ... ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးအတွက်တော့ ဒီလောက် စနစ်တကျ စနစ်တကျလေး ပေးဆပ်ရတာမျိုးကတော့ ရှိမှာပေါ့။ မာရူးက ဓာတ်လှေကားနဲ့ ပြန်တက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်ပေမဲ့ အခွင့်အရေး ရတုန်းလေး နည်းနည်းလောက် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ကောင်းတဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ပဲ လှေကားအတိုင်း ခုန်တက်လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခံစားနေရတာဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကြီးကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာခဲ့တာလေ။ သူက ကျန်းမာရေး သန်စွမ်းတဲ့သူမို့လို့သာ ဒီလောက်လေးပဲ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။
‘တွေးကြည့်ရင်တော့... အရင်ဘဝတုန်းကဆိုရင် ငါ ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မိမှာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ’
မာရူး စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ၊ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကလည်း သိပ်ပြီး နာကျင်မနေတော့ပါဘူး။ သူ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တာပေါ့။ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ရတာ ကောင်းပါတယ်ဆိုပေမဲ့ လှဲနေရတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ သူ နံရံမှာ ရှိတဲ့ ရီမုဒ်နဲ့ တီဗီကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ လေးယောက်ခန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း သုံးနေရတာဆိုတော့ သူ ကြည့်ချင်တာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖွင့်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့။ ဒါကတော့ သူ တကယ်ကို သဘောကျတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲလေ။
သူ သတင်းတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တောင်ကိုရီးယားမှာ ကိစ္စမျိုးစုံနဲ့ ထပ်ပြီး ဆူညံနေပြန်ရော။ သူ ခေါင်းအုံးကို ကျောဘက်မှာ ခုလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေမိတာပေါ့။ နှင်းတွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အသည်းအသန် ကျနေတုန်းပဲ။
လူတွေ ဒီလောက် နှင်းတွေကျနေတဲ့ကြားထဲကနေ ကားကို ကောင်းကောင်း မောင်းနိုင်ကြပါ့မလား။ သတင်းတွေမှာတောင် သမိုင်းဝင် နှင်းမုန်တိုင်းကြီးအကြောင်းကို ပြောနေကြတာလေ။ ပြီးတော့ နှင်းတွေ အများကြီး ကျနေတာကြောင့် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်မှာ လောင်နေတဲ့ မီးကို မီးသတ်သမားတွေ တားဆီးဖို့တောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းလည်း ပါသေးတယ်၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နဲ့ လူသားတွေရဲ့ ပေါ့ဆမှု ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ စိတ်မကောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခုပေါ့။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...”
မာရူးက လက်ပိုက်ရင်း စတင် စဉ်းစားခန်း ဝင်တော့တာပေါ့။ ငါးထပ်က မီးလောင်မှုကတော့... ဘယ်လိုမှ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မီဆို ပြောတာတော့ သူမက ကော်ဘူးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ။ စိတ်မှန်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ဒီလိုမျိုး မီးလောင်လွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သစ်သားပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေဘေးမှာ တမင်တကာ သွားချထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီကော်ဘူးက သူ့ဘာသာသူ မီးတောက်လာစရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူး မဟုတ်လား။
ဒါဆိုရင်တော့... မီးလောင်မှုက တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာပဲ သေချာတယ်။
ဒါ့အပြင်... အဲဒါက ဆောင်းတွင်းကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ မီးလောင်တဲ့အချိန်တုန်းက ကျောင်းထဲမှာ ပြဇာတ်ကလပ်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူးလေ။ သူတို့ မထွက်ခွာခင်မှာတင် အတန်းထဲက တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။
‘မဟုတ်သေးပါဘူး’
နောက်ဆုံးတော့လည်း ပထမဆုံး သံသယရှိစရာလူက ပြဇာတ်ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ ဖြစ်နေတာ။ ဘယ်သူက ဘာဖြစ်လို့ မီးရှို့ခဲ့တာပါလိမ့်။ မာရူး သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိတယ်။ ပြဇာတ်ကလပ်ကို မနှစ်သက်ကြတဲ့ ဆရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲလေ။ အဲဒီအကြောင်းပြချက်က မီးရှို့မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
အထူးသဖြင့် အဲဒီမီးလောင်မှုက သူတို့အတွက် တကယ့်ကို ထိခိုက်မှု အများကြီး ရှိစေခဲ့တာကိုး။ အစကတည်းက ဆရာတွေက အဲဒီကလပ်ကို မကြိုက်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းကလည်း မီးလောင်မှုတစ်ခုကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား။
“ဆရာတစ်ယောက်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး”
ပြစ်မှုတစ်ခုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ အဲဒီမီးလောင်မှုကနေ ဘယ်သူက ဘာတွေ အကျိုးအမြတ် ရသွားမလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ပဲလေ။ မာရူး မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ အရှုံးပေးတဲ့အနေနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ရတော့တယ်။
“ဘယ်သူမှလည်း မီးရှို့လို့ အကျိုးအမြတ် ရသွားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူးလေ”
မီးလောင်လို့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို... အပျော်သက်သက်ပဲ စနောက်ခဲ့တာလား။ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး၊ အဲလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မီးလောင်မှုက သေသေချာချာကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ ဘယ်အချိန်မှာ ဆုံကြလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ကြလဲဆိုတာကို တိတိကျကျ သိတဲ့သူတစ်ယောက်က လုပ်ခဲ့တာ၊ သူတို့တွေက ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် နေ့တစ်နေ့ကိုတင် ရွေးပြီး မီးရှို့ခဲ့တာလေ။ ကြည့်ရတာ သူတို့တွေ ကလပ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတဲ့ပုံပဲ။
မာရူးက တခြားကျောင်းတစ်ခုအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ တွေးမိသွားတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါဟာ တခြားကျောင်းတစ်ခုခုကနေ လာပြီး နှောင့်ယှက်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ယောက်က ကျောင်းကို နှောင့်ယှက်ချင်တာဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း ကိုပဲ ရွေးချယ်ကြမှာပေါ့။
“ဟူး... ပြီးတော့ ရဲတွေကလည်း ဘာမှ လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”
ကျောင်းကတော့ မီးလောင်မှု ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိပေမဲ့ သတင်းကို အကြီးအကျယ် မဖြစ်စေချင်ကြဘူးလေ။ မီးရှို့တဲ့အရူးရှိနေတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်း တဲ့လား။ အဲဒါက ကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို တော်တော်လေး ထိခိုက်စေမှာပေါ့။ အနိုင်ကျင့်မှု ဖြစ်ရပ်နဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင်တော့... ကျောင်းကတော့ ဘယ်လိုမှ ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားမှာ သေချာတယ်။
အကယ်၍ ရဲတွေက ဒီကိစ္စထဲမှာ ပါဝင်မပတ်သက်ဘူးဆိုရင်တော့ တရားခံကို ဖမ်းဖို့က ကျောင်းနဲ့ ကလပ်ရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်လာတော့မှာ။ ကျောင်းကတော့ ဘာမှ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်တာ သေချာသလောက်ပဲဆိုတော့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကလပ်ကလူတွေပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးရတော့မှာပေါ့။
‘ငါတို့က တရားခံကို တကယ်ကြီး ရှာဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...’
ဒါကို သာမန် မတော်တဆမှုတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တာက အဆင်ပြေပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့လေ။ ပြဿနာကတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိနေတာပဲ။ အကယ်၍ ဒါမျိုး ထပ်ပြီး ဖြစ်ပျက်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ကလပ်အတွက် အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။
သူတို့တွေ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့တာက မီဆို နဲ့ ကျောင်းကြားထဲက အပြန်အလှန် သဘောတူညီချက်ကြောင့်ပဲလေ။ ပြဇာတ်ကလပ်က အရာအချို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက သိပ်ပြီးတော့တော့ မကြီးမားလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တူညီတဲ့အရာတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာရင်ရော။ ကျောင်းကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကိုပဲ ရွေးချယ်ရတော့မှာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့ ရဲတွေကို ဖုန်းဆက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ်...
‘ပြဿနာကို အမြစ်ပြတ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်မလား’
အကယ်၍ ကျောင်းက ပြဇာတ်ကလပ်နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ မီးရှို့တဲ့အရူးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် တရားခံကို လိုက်ရှာနေမယ့်အစား ပြဇာတ်ကလပ်ကိုပဲ ဖျက်သိမ်းပစ်လိုက်တာက ပိုပြီး လွယ်ကူတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ သူတို့တွေက ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကြားမှာပဲ ခန်းမကြီးကို အားကစားရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လို့လည်း ရတာပဲလေ။ သူတို့အတွက်တော့ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိဘူး မဟုတ်လား။
‘သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ ငါ သိနိုင်မယ်ဆိုရင်...’
ပြစ်မှုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်။ အဲဒီမီးလောင်မှုကနေ ဘယ်သူက ဘာတွေ အကျိုးအမြတ် ရသွားနိုင်မလဲ။ မာရူး ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိပြီး မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်၊ သူ စာအုပ်ကို ခဏလောက် ချထားလိုက်ပြီး...
“အဲဒါက တကယ်မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့...”
ဒါက ပြင်ပလူတစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ယောက်ကပဲ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
‘ဘုရားသခင်က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဒီလောက်အထိ အသုံးရခက်အောင် လုပ်ထားခဲ့ရတာပါလိမ့်’
သူသာ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ တရားခံကို ရှာဖို့ တန်းပြီး သွားနိုင်မှာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာကိုး။ သူက သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်သလို၊ သူတို့ကလည်း သူ့အကြောင်းကို တွေးနေဖို့ လိုအပ်တာလေ။
“မနက်က လူတွေတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး”
ဒိုဂျင်၊ ဒေးမြောင်၊ မီဆို။ သူတို့နဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံတဲ့အချိန်တုန်းက သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ တရားခံဆိုရင်တော့ ‘သူ့ကြောင့် ငါ့အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ’ ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး တွေးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီသုံးယောက်ကတော့ စာရင်းထဲက ထွက်သွားပြီပေါ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် သေသေချာချာ မစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ နာမည်စာရင်းကို စပြီး ချရေးလိုက်တာပေါ့။
“နေဦး”
မာရူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။
“အခြေအနေတွေ ဆိုးလာရင်တော့ ငါကပဲ တကယ့် သတင်းပေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရမယ့်ပုံပဲ”
ဒီကိစ္စက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်လွန်ခြေလွန် ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး သူ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တော့တာပေါ့။
* * * * * * * * *