အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)
Vol. 16 Ch. 159-160
အခန်း(၁၅၉)
တောက် တောက်….
နုတ်ပတ်စာအုပ်ပေါ်မှာ ဖောင်တိန်အမည်းစက်လေးတွေ စပြီး ထင်လာတာပေါ့။ မာရူးက ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ နာမည်စာရင်းကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်တယ်။
“ဟင်း”
ဘယ်လိုရာဇဝတ်မှုမျိုးမှာမဆို ပထမဆုံး သံသယဖြစ်စရာအကောင်းဆုံးလူက အဲဒီအမှုကို လာတိုင်တဲ့သူပဲလေ၊ ဒါက ယုတ္တိအရှိဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဒီကိစ္စမှာတော့ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ အခြေအနေအရ ကြည့်ရင် မာရူးက တရားခံ မဟုတ်တာကတော့ အသေအချာပါပဲ။ ရဲတွေ ပါဝင်ပတ်သက်လာရင်တောင် သူ့အတွက် သိပ်ပြီး ထိခိုက်စရာ မရှိလှဘူးလေ။
“ဒါပေမဲ့ ငါသာ တရားခံ ဖြစ်နေရင်ရော”
သက်သေအထောက်အထားတွေအရ ကြည့်ရင် တရားခံက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် ပြဇာတ်ကလပ်က ဖြစ်ဖို့က ပိုပြီး သေချာသလောက်ပဲလေ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူတို့ အခုချိန်မှာ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို သူ စမ်းပြီး အကဲခတ်ကြည့်လို့ ရနိုင်မလား။
ရာဇဝတ်မှုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပြဇာတ်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာ ဖြစ်ပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်း မီးလောင်သွားတာက အဝတ်အစားတွေပဲ ရှိတာကိုး။ သူတို့ ပြဇာတ်ကိုတောင် အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ကပြပြီးသွားခဲ့ကြတာပဲလေ။
အဲဒီတော့ တရားခံက သူတို့လုပ်တဲ့အမှုက ဘာလို့ မအောင်မြင်ရတာလဲဆိုပြီး စပြီး တွေးတောမိမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ မာရူးဆိုတဲ့ ကောင်လေးကြောင့် သူတို့ အစီအစဉ် ပျက်သွားရတာကို ရိပ်မိသွားကြလိမ့်မယ်။
သူတို့တွေ သူ့ကို တော်တော်လေး မုန်းတီးနေကြမှာ သေချာတယ်။
‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တဲ့အမှုပဲ။ မီးရှို့တယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူလုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမျိုးမှ မဟုတ်တာ’
တရားခံက မီးရှို့ရဲတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် တကယ့်ကို သန္နိဋ္ဌာန် ပြတ်သားနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့တော့ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေကြမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မာရူးကို ကြည့်တဲ့အချိန်မှာ အပြစ်ရှိသလိုမျိုးလည်း ခံစားရရင် ခံစားနေကြမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူ့ကိုမှ တကယ်ကြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဖို့အထိတော့ သူတို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံမရဘူးလေ။
‘ဒေါသနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်၊ အဲဒီလိုမျိုးလား’
ဘယ်သူမဆို ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုရင်တော့ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်တတ်ကြတာပဲ၊ ဘယ်လို ရာဇဝတ်မှုမျိုးမှာမဆို ဒါက အမှန်တရားပဲလေ။ သူ ဒါကို အသုံးချကြည့်ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။
“ငါသာ အနစ်နာခံမယ့် ခိုင်းဖတ် ဖြစ်ပေးလိုက်ရင်ရော”
သူတို့အလိုရှိတဲ့အရာတစ်ခုခုကို သူ လုပ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့ဘက်က ခံစားချက်တစ်ခုခု ပေါ်လာနိုင်မလား။ မာရူးက မျက်ခုံးကို ခဏလောက် ကုတ်နေပြီးမှ ဖုန်းဆီကို လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ သူ အရင်ဆုံး ဒါတွေအားလုံးကို သေသေချာချာ နားလည်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေတာကိုး။
* * * * * * * * *
ယန်မီဆိုက ကားကို ပါကင်ထိုးလိုက်ပြီး နောက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ကားနောက်ဖုံးထဲမှာတော့ ဆေးသုတ်တဲ့ ဆေးဗူးတွေနဲ့ ဒလိမ့်တုံးတွေ ရှိနေတာပေါ့။ သိပ်မကြာခင်မှာတင် ကျောင်းဘက်ဆီကို ပစ်ကပ်ကားအသေးလေးတစ်စင်း မောင်းနှင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီကားပေါ်ကနေ လူတစ်ယောက် ဆင်းလာတာပေါ့။
“ဒီနေရာလား”
“အင်း။ အချိန်ပေးရတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်နော်။ ငါ ပိုက်ဆံ ကောင်းကောင်းပေးမှာမို့လို့ ကူညီပေးပါဦး”
“အချိန်ပေးရတယ် ဟုတ်လား။ မဟုတ်တာ။ ငါ အကူအညီလိုတဲ့ အချိန်ကျရင်လည်း ပြန်ကူညီပေးပေါ့ကွာ”
“အချိန်မရွေးပဲလေ”
သူမရဲ့ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် တကယ့်ကို လူကောင်းပုံစံနဲ့လူကတော့ ယွန်မင်တေး ပဲ ဖြစ်တယ်၊ သူက ခန်းမကြီးကို ပြန်ပြင်ဖို့အတွက် မီဆို ကူညီပေးဖို့ လှမ်းခေါ်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခုလောလောဆယ် မြောင်ဒုံ အနုပညာပြဇာတ်ရုံ က စင်မြင့်ဒါရိုက်တာအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ ပတ်ဒေးမြောင်ကလည်း မင်တေးရဲ့ ကားပေါ်ကနေ လိုက်ဆင်းလာပြီး လက်ထဲမှာတော့ ရော်ဘာလက်အိတ်တွေနဲ့ လက်စွပ်အင်္ကျီတွေကို ကိုင်ထားရှာတယ်။
“တို့တွေ ဒါကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
ကောင်လေးရဲ့ မေးခွန်းကို မင်တေးက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တာပေါ့။
“အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ရအောင်လေ။ တို့တွေ ပစ္စည်းတွေကို အပေါ် သယ်သွားကြရအောင်။ ဒေးမြောင်... မင်းက ဟိုဟာတွေကို ယူခဲ့၊ ငါနဲ့ မီဆိုကတော့ သန့်ရှင်းရေးစက်ကို သယ်လိုက်မယ်”
မင်တေးက ကားပေါ်ကနေ ဘီးပါတဲ့ ဖိအားမြင့် သန့်ရှင်းရေးစက်ကြီးကို ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒါက ပြဇာတ်ရုံမှာ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းလား”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါရိုက်တာဆီက ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး ယူလာခဲ့တာ”
“ဝိုး... အားကိုးရချက်ပဲ။ ဘာကူညီပေးရဦးမလဲ”
“ကားနောက်ဖုံးထဲက ဆေးဗူးတွေနဲ့ ကိရိယာတွေကို သယ်ပေးလို့ ရမလား”
“အိုကေ”
“အရင်ဆုံး သန့်ရှင်းရေးကို ပြီးအောင် လုပ်ကြရအောင်။ ကြမ်းပြင်ကိုတော့ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း လုပ်လည်း ရတယ်”
မီဆိုက ဆေးဗူးတွေကို ယူပြီး အပေါ်ထပ်ကို လျှောက်တက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းကြီးက ဆောင်းတွင်းကျောင်းပိတ်ရက်မို့လို့ လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတာဟာ သူမအတွက်တော့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာပဲလေ။ အကယ်၍ ဒါက ကျောင်းဖွင့်ရက်ကြီးအတွင်းမှာသာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေးကို အလုပ်ရှုပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်ကြမှာ သေချာတယ်။ အပေါ်ကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားတဲ့ ဒေးမြောင်က ခန်းမတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲက ပြတင်းပေါက်တွေအကုန်လုံးကိုလည်း လိုက်ဖွင့်ထားလိုက်တာပေါ့။ မီဆိုက ဆေးဗူးတွေကို ချလိုက်ပြီး အဝင်ဝဘေးနားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီနံရံတစ်ခုလုံးက မီးလောင်ထားလို့ မည်းတူးနေခဲ့ပြီလေ။
“ဒါကတော့ အဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ တို့တွေ ချက်ချင်းပဲ ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာပါ”
“အင်း။ မင်းတို့တွေကြောင့် တကယ် တော်သေးတာပေါ့”
အဝင်ဝနားမှာ မီးလောင်ပျက်စီးသွားတဲ့ နံရံက လေးမီတာလောက် ရှိတာပေါ့။ မီးတိုက်ရိုက်ထိသွားတဲ့ နံရံအစိတ်အပိုင်းတွေက လုံးဝကို မည်းတူးနေပြီး ကျန်တဲ့နေရာတွေကတော့ နည်းနည်းလေး မီးခိုးရောင် သန်းနေခဲ့တာလေ။
“ဒါဆို မာရူးက အဲဒီခုံတန်းလျားကြီးကို ဒီနေရာကနေ ဆွဲထုတ်သွားတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်။ သူ လဲကျသွားတာကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ဒိုဂျင်နဲ့အတူ ကူပြီး စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့တာ။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မီးက ဝတ်စုံတွေအပြင် တခြားနေရာတွေကိုပါ အများကြီး ကူးစက်သွားမှာ”
“မင်းတို့တွေ မီးသတ်သမားတွေကို ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ကြတာကို ငါ တော်တော်လေး အံ့ဩမိတယ်”
“ဟို... မာရူးက ဖုန်းမဆက်ဖို့ ပြောခဲ့လို့ပါ။ သူက ဒါကို ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ငါ လေးထပ်ကနေ မီးသတ်ဆေးဗူး သွားယူနေတုန်း ဒိုဂျင်က မီးတောက်လျော့သွားအောင် လုပ်နေခဲ့တာ၊ အဲဒါနဲ့တင် တကယ်ပဲ လုံလောက်သွားခဲ့တယ်”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ မီးလောင်စရာ အများကြီး မရှိတော့ပါဘူးလေ”
မီဆိုက ကျန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းအစအဆုံးကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာပေါ့၊ မီးငြိမ်းသွားပြီးတဲ့နောက် မာရူးကို လူနာတင်ကားနဲ့ ဆေးရုံကို ပို့လိုက်ကြရတယ်လေ။ မီဆိုက မီးလောင်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ဒါကို သိသိချင်း တေးဆစ်ကို ကျောင်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်တာပေါ့။
သူမမှာတော့ အခြေအနေတွေ ဆိုးပြီလို့ တွေးနေမိပေမဲ့ မာရူး အဆင်ပြေတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ စိတ်အေးသွားခဲ့ရရှာတယ်။ အဲဒီနောက် သူမ ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့တာက ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ ဖုန်းဆက်တာပဲ၊ အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ တေးဆစ်ကပဲ တာဝန်ယူပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာလေ။
မီဆိုက အဲဒီအတောအတွင်း မီးလောင်ထားတဲ့ နံရံကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်နေမိတာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ မီးလောင်ရတာပါလိမ့်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ပြာပုံတွေကြားထဲမှာ မီးလောင်ထားတဲ့ ကော်ဗူးခွံတစ်ခုကို သွားတွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒါမျိုး ရှိနေစရာ အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် သူမ ခေါင်းထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ အတွေးကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက် မီးရှို့ခဲ့တာပဲဆိုတာ ဖြစ်နေတော့တာပေါ့။ အစကတည်းက တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာကိုး။ သူမ စပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက သာမန် မတော်တဆမှုတစ်ခုလို့ပဲ ပြောလိုက်ရမလား။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်းကို အမြန် ရောက်လာခဲ့ပြီး ကြည့်ရတာ တော်တော်လေးကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံစံပဲ။ တကယ်တမ်း သူ ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်က ကလေးတွေကို ဘယ်လိုတောင် စည်းကမ်းမရှိအောင် ထိန်းသိမ်းထားရလဲဆိုပြီး အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းတာပဲလေ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီဆိုက ဆုံးဖြတ်ချက် ချက်ချင်း ချလိုက်ပြီး ဒါဟာ သာမန် မတော်တဆမှုတစ်ခုပါပဲလို့ ပြောလိုက်တော့တာပေါ့။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူမက ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလူက ချက်ချင်းပဲ စိတ်ပြန်အေးသွားခဲ့တာပဲ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မီးလောင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မေးတဲ့အခါ မီဆိုက ဒါဟာ သူမရဲ့ အမှားပါလို့ပဲ ပြောလိုက်တော့တာပေါ့၊ အဲဒါကို ကြားတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက လျှာတစ်ချက် သတ်လိုက်ပြီး...
“ကလေးတွေကို အဲဒီလိုမျိုး လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်ပေးနေတာက သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှုအတွက် တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ကလေးတွေ မုန့်လုပ်စားရင်းနဲ့ မီးရှို့မိကြတာကတော့ ထင်ရှားနေတာပဲ”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေးတောင် သဘောကျနေတဲ့ ပုံစံပဲ။
“ကဲလေ... ကလပ်က အရင်ကလည်း မီးကိစ္စနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ဖူးတာဆိုတော့ အခု ခန်းမကြီးကို သူတို့ကို ဆက်ပြီး ပေးသုံးလို့ မရတော့ဘူး။ ဆရာတေးဆစ်... ကလေးတွေကို ဒီသတင်းကို လှမ်းပြောလိုက်ပါ။ ကြားလား”
ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီးသား ရလဒ်ဆိုပေမဲ့ သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ မကောင်းလှပါဘူး။ အကယ်၍ သူမသာ ဒါက တမင်သက်သက် မီးရှို့တာပါလို့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက တော်တော်လေးကို အလေးအနက်ထားပြီး စဉ်းစားသွားမှာပေါ့။ တရားခံက ပြဇာတ်ကလပ်ထဲကပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကလပ်က ပြိုင်ပွဲတွေမှာ သွားပြီး ကပြခွင့် လုံးဝ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲကိုပါ လက်လျှော့လိုက်ကြရမှာ သေချာသလောက်ပဲ။
မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ပြိုင်ပွဲတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရဲတွေကိုသာ လှမ်းခေါ်လိုက်ရင်ရော။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ကလေးတွေကို တကယ်ကြီး ထိခိုက်သွားစေနိုင်တယ်လေ။ မင်တေးက သူ့ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးစက်ကြီးနဲ့ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ မာရူးဆီကနေ သူမဆီ ဖုန်းဝင်လာခဲ့တာပေါ့။
“အင်း၊ မာရူး”
“အခု စကားပြောဖို့ အားရဲ့လား”
“အားတယ်”
မီဆိုက ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို အချက်ပြလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို လှမ်းထွက်လာခဲ့တယ်။ မာရူးက သူမဆီကို သာမန် စကားစမြည် ပြောဖို့အတွက် ဖုန်းဆက်တာ မဟုတ်မှန်းတော့ သေချာတာပေါ့။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အခု ပါတီလုပ်နေကြတာလား”
“ဟင်… အင်း... ဟုတ်တယ်”
မီဆိုက နံရံကို မှီလိုက်တယ်။ သူမ ကောင်လေးကို သူ မပါဘဲ ပါတီလုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အခုက ဒါမျိုးတွေ လုပ်နေရမယ့် အချိန်မှ မဟုတ်တာလေ။
“ပါတီလုပ်တာအရမ်းမ်းတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်နော်”
ကောင်လေးကတော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိနေပြန်ပြီပေါ့။
“ဟား... အေးပါဟ။ ပါတီကတော့ လုပ်နေပါပြီ။ ငါ ကလေးတွေကို သွားပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်တယ်။ တို့တွေက မင်းကို တွေ့ဖို့အတွက်ပဲ ခဏ စုမိကြတာ”
“ဆရာမတို့တွေ အောင်ပွဲခံခဲ့သင့်တာ။ အဲဒါက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲလေ”
“တော်စမ်းပါ။ ဘာဖြစ်လို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ”
“ကျွန်တော် မေးချင်တာလေးတွေ နည်းနည်း ရှိလို့ပါ။ အထက်က လူကြီးတွေက မီးလောင်တဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ သိပ်မပြောကြဘူး မဟုတ်လား၊ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့လေ။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ဒါက တမင်သက်သက် မီးရှို့တာပါလို့ သူတို့ကို မပြောခဲ့ဘူးပေါ့”
မီဆိုက နားနားက ဖုန်းကို ခဏလောက် ခွာလိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းကြီး ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒီကလေးက ဘာလဲဟ။
“နင့်ကို ဘယ်သူပြောလဲ”
“ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ”
“ဟား... အေးပေါ့။ ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဒါ ငါ့အမှားပါလို့ ပြောလိုက်တယ်။ အခုလည်း မင်တေးနဲ့အတူ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းနေတာလေ။ အာ... နင် မင်တေးကို သိလို့လား”
“ယွန်မင်တေး လား”
“အော်…. နင် သူ့ကို သိတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် သူနဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍ ဆရာမသာ ဒါက တမင်သက်သက် မီးရှို့တာပါလို့ ပြောလိုက်ရင် ကိစ္စတွေက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးကုန်မှာ။ အဲဒီလူက ရဲကို သွားတိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းနည်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”
“‘အဲဒီလူ’ ဟုတ်လား။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြောတာလား”
“ဘယ်သူမှ မကြားတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ကို ကျွန်တော် အဆင်ပြေသလိုပဲ ခေါ်ခွင့်ရှိတာပေါ့”
“အော်။ ဒါဆို ငါ မရှိတဲ့ အချိန်မှာလည်း ငါ့အကြောင်းကို အဲဒီလိုမျိုး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနေတာပေါ့”
“ဒါကတော့ ဆရာမရဲ့ စိတ်ကူးထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါထက် ဆရာမ…”
“ဘာလဲ”
“တရားခံက ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ”
“ဘယ်နေရာလဲ”
မီဆို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ မာရူး ဘာကို ဆိုလိုချင်လဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်တာပေါ့။
“နင်က ကလပ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်တာလို့ ထင်နေတာလား”
“ဒါက အရှိဆုံး ယုတ္တိပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဟေ့”
ကိုယ့်သူငယ်ချင်းအပေါ် သံသယဝင်ရတယ် ဟုတ်လား။ မတွေးရဲစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမလည်း သူ့စကားကို စိတ်ထဲကနေ နည်းနည်းတော့ ထောက်ခံမိနေပြန်တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျောင်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ ပြဇာတ်ကလပ်က လူတွေပဲ ရှိတာကိုး။
“ကျွန်တော်လည်း ဒါက မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသရွေ့တော့ ကျွန်တော်တို့တွေ ဒါကို ထည့်စဉ်းစားရမှာပဲ”
မီဆိုက ပိုပြီးတော့တောင် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတယ်။ သူမ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဒါက မတော်တဆမှုတစ်ခုပါပဲလို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီမို့ ကျောင်းကလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတာလေ။ အကယ်၍ ဒါကို ဆက်ပြီး စုံစမ်းမယ်ဆိုရင် ပြဇာတ်ကလပ်ကပဲ တကိုယ်တော် စုံစမ်းရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာ။
ဒါက ဒီတစ်ကြိမ်တည်းနဲ့တင် ပြီးသွားမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး။
မီဆိုက သူမရဲ့ လက်သည်းတွေကို ကိုက်လိုက်မိတယ်၊ ဒါက အခြေအနေတွေ ဆိုးလာရင် ပေါ်လာတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုပဲလေ။ သူမအတွက်တော့ ပြဇာတ်ကလပ်ဆိုတာ ကောင်းမွန်တဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။
သူမ ဒါကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သလို၊ ကလပ်ရဲ့ ပုံရိပ်ကိုလည်း အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး။ သူမက နောက်ပိုင်း တက်လာမယ့် ကျောင်းသားတွေအတွက် ဒီနေရာလေးကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထားပေးချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မာရူး ပြောသလိုမျိုး ကလပ်ထဲမှာ ပြဿနာထပ်ရှာဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် တကယ် ရှိနေရင်ရော။
“နင်က ဒီအကြောင်းကို အဓိက လာပြောနေတော့ နင်ကိုယ်တိုင်က အသံသယဖြစ်စရာအကောင်းဆုံးလူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား”
“ဒါပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကတော့ သိသာနေတာပဲလေ”
ဒါကတော့ အမှန်တရားပဲ။ မီးရှို့တဲ့လူက အဲဒီမီးထဲကို ကိုယ်တိုင် ခုန်ဝင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် မာရူးက မီးငြိမ်းသွားအောင်လည်း အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့သေးတာ။ သူ မဟုတ်တာကတော့ သေချာပါတယ်၊ မာရူးက တခြားလူတွေအားလုံးနဲ့အတူ ကျောင်းထဲကနေ ဆင်းလာခဲ့တာလေ။ အဲဒီတုန်းက နောက်ကျမှ ထွက်လာခဲ့တာဆိုလို့ ယွန်ရင် နဲ့ ဒုတိယနှစ်တွေပဲ ရှိတာ။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်မယ်”
“ဘာ။ နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
“ဒါကတော့ ဟန်ဆောင်တာပေါ့၊ တရားခံအတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ဖို့ပါ။ အကယ်၍ ကလပ်ထဲမှာ မီးရှို့တဲ့သူ တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်ခံရမှာကို လုံးဝ မနှစ်သက်ကြဘူးလေ။ အဲဒီတော့ တို့တွေ သူတို့အတွက် စင်မြင့်တစ်ခု ပြင်ပေးကြရအောင်။ ကလပ်ထဲမှာ မီးရှို့တဲ့သူ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ စင်မြင့်ပေါ့”
“အဲဒါကို ငါ့ကို လှမ်းကြေညာခိုင်းတာလား”
“ဟုတ်တယ်။ တဖွဲ့လုံးကို အဲဒီလိုမျိုး ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့တွေ အကုန်လုံး ငြင်းကြမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့... တစ်ယောက်ချင်းစီကို တွေ့ပြီး ဆရာမရဲ့ ခံစားချက်အစစ်အမှန်တွေကို ပြောပြလိုက်ပေါ့။ ဆရာမက မာရူးကို သံသယဝင်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုလေ”
“ပြီးရင်ရော”
“တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခု ရှိတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ ခေါ်လာခဲ့ပေးပါ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ကပဲ တရားခံပါလို့ ဆရာမကို အတင်း လာပြောတဲ့သူမျိုးပေါ့”
“... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။ နင် တရားခံက ကလပ်ထဲကတစ်ယောက်ယောက်ပဲဆိုတာကို အသေအချာ ယုံကြည်နေတာ မဟုတ်လား”
မဖြစ်နိုင်တာတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင် ကျန်ရှိနေတဲ့အရာက ဘယ်လောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်ပုံရပါစေဦး... အဲဒါက အမှန်တရားပဲလေ။ ဒါ့အပြင် တို့တွေ သိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ကြည့်ရင်လည်း ကလပ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
မီဆို ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိတာပေါ့။
“စမ်းပြီး လုပ်ကြည့်ဖို့တော့ တန်ဖိုးရှိမယ့်ပုံပဲလေ”
“အနည်းဆုံးတော့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့တွေ လူတိုင်းကို ပြန်ပြီး ယုံကြည်သွားလို့ ရတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ တကယ် ရှာတွေ့သွားရင်ရော”
“... အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ မတွေးချင်သေးဘူး”
မီဆို ခေါင်းညိတ်လိုက်မိတယ်။ သူမလည်း အဲဒီအခြေအနေကို စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ချင်ဘူးလေ။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို နင့်ဆီ ဘာလို့ ခေါ်လာခိုင်းရတာလဲ။ နင့်မှာ လျှို့ဝှက်အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိလို့လား”
“သေသေချာချာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်က လူတွေရဲ့ စိတ်ကို တော်တော်လေး ဖတ်တတ်တာကိုး”
“... ဟား၊ အခုချိန်ထိ နောက်ပြောင်နိုင်သေးတယ်ပေါ့။ ကောင်းပါပြီ၊ ငါ လုပ်နိုင်တာကို ကူညီပေးပါ့မယ်”
သူမက ဖုန်းချလိုက်ပြီး အိတ်ထဲကို ပြန်ထည့်လိုက်တာပေါ့။
“ဟူး... စာဂျပိုးလေးကျနေတာပဲ။ စာတွေ တအားဖတ်လွန်းလို့ ထင်တယ်”
မီဆိုက မာရူး အခုလေးတင် ပြောသွားတဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
မာရူးက ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတာပေါ့။
“ဒါက မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပါတယ်”
အပြင်ဘက်မှာ ကျနေတဲ့ နှင်းတွေက သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခံစားချက်တွေကို ထင်ဟပ်နေသလိုပဲ။ လောလောဆယ်တော့ သူ နားဖို့ လိုအပ်နေတာမို့ ဒီကိစ္စကို မီဆို ဆီပဲ ပုံချထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ဖတ်လက်စ စာအုပ်အထူကြီးဖြစ်တဲ့ ‘ရှာလော့ဟုမ်း - လေးယောက်သောအမှတ်အသား’ ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ပြန်ပြီး ဖွင့်လိုက်တော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၆၀)
“အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းရေး အရင်လုပ်ကြရအောင်”
တရားခံကို မဖမ်းမိခင်မှာ သူမ အရင်ဆုံး လုပ်စရာ ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်လေ။ ယန်မီဆိုက အင်္ကျီလက်တွေကို ပင့်တင်ပြီး ခန်းမကြီးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ယွန်မင်တေးက မြင့်မားတဲ့ ဖိအားပေး ရေဖျန်းစက်ကြီးကို အရှိန်မြှင့်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတာပေါ့။
“မီးလောင်ထားတဲ့ အပိုင်းအစတွေနဲ့ မှိုင်းတွေကို အရင်ဆုံး ဆေးချလိုက်ရအောင်။ ဆေးချလို့ မပြောင်တဲ့ နေရာတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ခြစ်ထုတ်ကြတာပေါ့။ ပျက်စီးသွားတဲ့ အခြေအနေအရ ကြည့်ရင်တော့ ကြမ်းပြင်ကိုပါ ဖယောင်းပြန်တိုက်ရမယ် ထင်တယ်”
“တကယ့် ပညာရှင်ကြီးပါလား”
“ငါ အရင်က အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုမှာလည်း မီးလောင်ဖူးတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ ပြဇာတ်ရုံဆောက်လုပ်ရေးအပိုင်းတွေမှာ ငါ နောက်ကလိုက်ပြီး ကူညီပေးခဲ့ရတဲ့ စီနီယာတွေလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”
“မင်းကတော့ တကယ့်ကို အားကိုးရတဲ့သူပဲဆိုတာ သိရဲ့လား”
ယန်မီဆိုက ယွန်မင်တေးရဲ့ ခါးကို ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်တာပေါ့။
“ရေတွေ စင်နိုင်လို့ ဘေးနားကို ခဏလောက် ဖယ်ပေးထားပါဦး။ ပတ်ဒေးမြောင်... မင်းလည်း ဟို ရေတွန်းတံကြီးကို သုံးပြီး ရေတွေကို အိမ်သာထဲ ရောက်အောင် တွန်းထုတ်လိုက်ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
စက်နှိုးလိုက်တာနဲ့ မော်တာသံကြီးက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာပြီး ရေတွေ အရှိန်နဲ့ ပန်းထွက်လာတော့တာပဲ။
* * * * * * * * *
ယွန်ရင်က ခုတင်ပေါ်ကနေ ထိုင်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိတာပေါ့။ ည ၂ နာရီတောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ လည်ပင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီလေ။ သူမ အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေတာ ၃ နာရီလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ လုံးဝကို အိပ်လို့မပျော်နိုင်သေးဘူး။
မနေ့က ဟန်မာရူးဆီကို သွားလည်တုန်းကအထိတော့ သူမ အဆင်ပြေနေခဲ့သေးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ပိုင်းမှာ ဒဏ်ရာတွေ၊ ကျောက်ပတ်တီးတွေနဲ့ ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရကတည်းက သူမကို အိပ်မပျော်အောင် လုပ်နေခဲ့တာလေ။ ဟန်ဒိုဂျင် ပြောပြချက်အရဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေသာ တလွဲဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဟန်မာရူးတစ်ယောက် မီးထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး ပြုတ်ကျသွားနိုင်တယ်လို့ သိရတာကိုး။
“... ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတော့ အဆင်ပြေပါတယ်”
သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ရင်း မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်တာပေါ့။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ သူမ အစကတည်းက မီးရှို့ဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ သတ္တိတွေ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို မွေးခဲ့မိတာပါလိမ့်။ သူမ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့တာလေ။
အဲဒါက တကယ့်ကို ကမ္ဘာကြီးကပဲ သူမကို လုပ်လိုက်တော့လို့ တိုက်တွန်းနေသလိုမျိုးပါပဲ။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးလည်း မရှိကြတော့သလို ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကလည်း လုံးဝကို ဗလာကျင်းလို့ ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာကိုး။ ဒုတိယနှစ်တွေကလည်း လေးထပ်မှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြတာလေ။
သူမရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတာနဲ့ တခြားလူတွေနဲ့အတူ အောက်ကို ဆင်းလာတဲ့ လမ်းမှာတင် ချက်ချင်းပဲ အပေါ်ကို ပြန်ပြေးတက်လာခဲ့မိတာပေါ့။ သူမက မီးခြစ်နဲ့ ဝတ်စုံတွေကို မီးရှို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက ထင်သလောက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူးလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဝတ်စုံတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကော်ရည်တွေ အတင်းလိုက်ဖြန်းပြီးမှ မီးစတင် ရှို့ခဲ့ရတာ။ မီးတောက်ကြီးက ကော်ရည်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လောဘတကြီးနဲ့ လျှာသပ်ပြီး အရှိန်နဲ့ တောက်လောင်သွားတော့တာပေါ့။ ဝတ်စုံတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို မီးအကြီးအကျယ် လောင်သွားခဲ့ပြီး ယွန်ရင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပုံစံနဲ့ လေးထပ်က ကလပ်အခန်းတံခါးကို လှမ်းခေါက်လိုက်တာပေါ့။
အထဲမှာတော့ စီနီယာတွေက ပြဇာတ်ပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို နောက်ဆုံးအဆင့် အချောသပ် ရှင်းလင်းနေကြတာလေ။ ယွန်ရင်ကတော့ ရင်ထဲက တုန်လှုပ်မှုတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ထိန်းချုပ်ရင်း သူတို့ကို ဝိုင်းပြီး ကူညီပေးခဲ့မိတာပေါ့။ သူတို့တွေ အလုပ် မြန်မြန်ပြီးသွားကြတာမို့ ပထမထပ်ကို အတူတူ ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ အရာရာက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍ လူတိုင်းသာ အိမ်ကို တန်းပြန်သွားကြမယ်ဆိုရင် ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ပြာအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရမှာ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ဟန်မာရူးက အထဲကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတာလေ။ သူက ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ပြဇာတ်ကိုတော့ သူ မပါဘဲ ကပြခဲ့ကြရတာပေါ့။ ဟောင်ဂွန်ဆော့က ဟန်မာရူးရဲ့ လစ်ဟာသွားတဲ့ နေရာကို အပြည့်အဝ ဝင်ယူပြီး တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်စွာ သရုပ်ဆောင်သွားခဲ့တာလေ။
သူမ မျှော်လင့်ထားသလို အဲဒီကောင်လေးကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်မယ့်အစား သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုတွေ ပိုပြီး တိုးလာအောင် လုပ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။ လူတိုင်းက သူ့ကို ချီးမွမ်းခဲ့ကြသလို စီနီယာတွေကလည်း သူ့အပေါ်မှာ အများကြီး ပိုပြီး ယုံကြည်လာကြတဲ့ ပုံစံပဲလေ။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ရပြီ။ အရင်တုန်းက သူမ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အားနည်းတဲ့ ပုံစံလေးက လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလေ။
အဲဒီအချိန်ကျမှ အဲဒီကောင်လေးမှာ သူမကို မလိုတော့ဘူးဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်ရတော့တယ်။ ပြဇာတ်ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူမ သူ့နားကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး တကယ်ကို တော်ပါတယ်လို့ လှမ်းပြောခဲ့မိတာပေါ့။ သူမကတော့ အရင်တုန်းကလိုမျိုး သူမရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒါတွေအားလုံးက နင့်ကြောင့်ပါလို့ ပြောလာမယ့် စကားလုံးမျိုးကို မျှော်လင့်နေခဲ့မိတာလေ။
‘... ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ရမလာခဲ့ဘူး’
အဲဒီနေ့က ဟောင်ဂွန်ဆော့က တကယ့်ကို အလိုလို ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုးပဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြခဲ့တာပေါ့။ ဒီထက်လည်း မပိုသလို၊ ဒီထက်လည်း မလျော့ပါဘူးလေ။ သူမ ရင်ထဲမှာတော့ သူ့ဆီကနေ တကယ့်ကို အဝေးကြီးကို ရောက်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်တုန်းက ကြောက်တတ်တဲ့ စာကလေးတစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုးကနေ အခုတော့ သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတဲ့ လင်းယုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီကိုး
အဲဒီလို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ကြီး... ဟောင်ဂွန်ဆော့က သူမကို မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိကြီးက ယွန်ရင်ကို မူးလဲမတတ် ခံစားရစေခဲ့တာပေါ့။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာကြီးလေ။ သူမက ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ စိတ်ကို အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်အောင် လုပ်ပြီးမှ ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးချင်ခဲ့တာလေ။ မဟုတ်ရင် သူမ မီးရှို့ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဘာအတွက်လဲ။ သူမ အစကတည်းက ဒါကို လုပ်ခဲ့ရတာက အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ပြန်ပြီး ရင်းနှီးခွင့် ရနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့မိလို့ပဲ မဟုတ်လား။
‘ငါ အခု ဘာဆက်လုပ်ရပါ့မလဲ’
အိမ်အပြန်လမ်းမှာ အဲဒီကောင်လေးက ဖုန်းထဲကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လေယူလေသိမ်းနဲ့ စကားပြောနေတာကို သူမ သတိထားမိခဲ့တာပေါ့။ ကြည့်ရတာ ဟောင်ဂွန်ဆော့တစ်ယောက် ဆူယွန်းနဲ့ စကားပြောနေတာဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိလိုက်တယ်လေ။ သူတို့တွေ ဘာအကြောင်းတွေများ ပြောနေကြတာပါလိမ့်။ သူက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်အထိ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ထားနိုင်ရတာလဲ။ သူက ဘာဖြစ်လို့ သူမကိုကျတော့ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မပြုံးပြခဲ့တာပါလိမ့်
ဟောင်ဂွန်ဆော့က သူမအပေါ်မှာ တကယ့်ကို အေးစက်စက်နဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ သူက သူမကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ စကားပြန်ပြောတော့မှာ မဟုတ်သလိုမျိုး ခံစားရတာကြောင့် သူမ တကယ်ကို ထိတ်လန့်မိသွားရတယ်။ ယွန်ရင်က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ သူ့နားကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး အရင်တုန်းကလိုမျိုး သာမန်အတိုင်း စကားစပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတာပေါ့။
“နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ”
အဲဒီအချိန်မှာ သူမ မြင်လိုက်ရတာကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်လွန်းလို့ ငြိုငြင်နေတဲ့ အမူအရာပဲ ဖြစ်တယ်။ သူမက တခြား ထူးထူးခြားခြားကြီးကို မျှော်လင့်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စကားလေး တစ်ခွန်းစနှစ်ခွန်းစ ပြောချင်ခဲ့ရုံတင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကိစ္စလေးကိုတောင် သူမမှာ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတာလေ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့လည်း... ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းတောင် လှမ်းပြောခွင့် မရခဲ့ဘူး။
ကင်ဆိုယွန်းက သူမကို စကားတွေ လာပြောနေပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မကြားရတော့ပါဘူး။ သူမ ဟောင်ဂွန်ဆော့နဲ့ စကားမပြောဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်ရက်တိတိရှိနေခဲ့ပြီလေ။ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးတွေမှာ ချွေးတွေ စိုရွှဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ခြောက်ကပ်လာခဲ့ရပြီ။ အဲဒီကောင်လေးက သူမကို လုံးဝကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာကိုး။
ချောက် ချောက်... ချောက် ချောက်...
နံရံက နာရီသံက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်လွန်းနေတာပေါ့။ အဲဒါက အမြဲတမ်း အဲဒီလောက်အထိ ကျယ်နေခဲ့တာပါလိမ့်မလား။ သူမ ခေါင်းအုံးနဲ့ နားနှစ်ဖက်ကို အတင်း ပိတ်ထားလိုက်မိတာပေါ့။
အသံက စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ပျောက်ကွယ်သွားသလို ရှိပေမဲ့ အဝတ်စလွှာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူမရဲ့ နားထဲကို အဲဒီ နာရီသံက တိုးဝင်လာတုန်းပဲလေ။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှာပဲ ခွေခွေလေး နေနေမိတော့တယ်။ လျစ်လျူရှုထားလိုက်... လျစ်လျူရှုထားလိုက်... ဒါပေမဲ့ နာရီသံက အချိန်ကြာလာလေလေ ပိုပြီးတော့တောင် စူးရှလာလေလေပဲ မဟုတ်လား။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
သူမက ခေါင်းအုံးကို နာရီဆီကို အရှိန်နဲ့ လွှင့်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ ဝုန်းခနဲ အသံနဲ့အတူ နာရီက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျပြီး ကွဲအက်သွားတော့တယ်။ သူမက အဲဒါကို ကြောင်တောင်တောင်ကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ကိုယ်လုပ်လိုက်မိတဲ့ အလုပ်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး အမှိုက်တွေကို ရှင်းဖို့ ထရပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ နာကျင်လွန်းလို့ အော်လိုက်မိတာပေါ့။
“အား...”
ချွန်ထက်နေတဲ့ ပလတ်စတစ် အပိုင်းအစတစ်ခုက သူမရဲ့ ခြေဖဝါးထဲကို စိုက်ဝင်သွားတာမို့ တအားကို နာကျင်သွားရတာလေ။ သူမ နာကျင်လွန်းလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ပြန်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ သူမ မြင်နေရတာကတော့ ပလတ်စတစ် အပိုင်းအစတွေ၊ သွေးစတွေနဲ့ ပြတ်ရှဒဏ်ရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမရဲ့ အမေက အခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လာခဲ့တာပေါ့။ ယွန်ရင်က ခဏလောက် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီးမှ စကားလုံးတွေကို အတင်း ညှစ်ထုတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။
“... သမီး အိပ်ပျော်နေတုန်း ပြုတ်ကျသွားတာပါ”
သူမရဲ့ အမေက အံ့ဩတကြီးနဲ့ မီးခလုတ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းဖွင့်လိုက်တာပေါ့။ သွေးစက်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ ကျနေခဲ့ပြီလေ။
“ဘုရားရေ...”
သူမက အ၀တ်ပတ်တီးအချို့ကို အမြန်ဆုံး ယူလာပေးခဲ့တာပေါ့
“သမီးဘာသာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ မေမေလည်း သွားပြီး ပြန်အိပ်တော့နော်”
ယွန်ရင်က သူမကို အခန်းပြင်ကို အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေခနဲ ပြန်လဲကျသွားတော့တယ်။ စိတ်ထဲမှာ တကယ့်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး ခံစားနေရတာပေါ့။ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝပဲလေ။ သူမ ဒူးနှစ်ဖက်ကြားထဲ မျက်နှာကို အတင်း ဝှက်ထားလိုက်မိတော့တယ်။ ထိတ်လန့်တာ၊ စိတ်ပျက်တာ၊ ကြောက်ရွံ့တာနဲ့ ဒေါသထွက်တာတွေ အကုန်လုံး ရောပြွန်းနေတာပေါ့။ သူမ ခွင့်လွှတ်မှုတွေကို တောင်းခံချင်မိသွားရတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီလူကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား။
အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ခံစားချက်မျိုးစုံက သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ တရုန်းရုန်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ ခြေထောက်ကလည်း တအားကို နာနေသေးတယ်။ ဒါတွေက ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ရတာပါလိမ့်။ သူမ အထက်တန်းကျောင်း စတက်တုန်းကတော့ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းနေခဲ့တာလေ။ လမ်းကြားလေးတွေကိုလည်း အရင်လိုမျိုး မကြောက်တတ်တော့ဘူး။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ။
မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူမ ကွဲအက်နေတဲ့ ပလတ်စတစ် အပိုင်းအစတွေကို လိုက်ကောက်နေမိတာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုမျိုး ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းတွေကို ခံစားနေရတာပါလိမ့်။ သူမ ခုတင်ပေါ်မှာ ပြန်လှဲနေမိတော့တယ်။
ည ၃ နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမ အခုထိ အိပ်လို့မပျော်နိုင်သေးပါဘူးလေ။ နာရီသံကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့။ အမှောင်ထုထဲမှာတင် သူမ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေကို တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ လိုက်ကြည့်နေမိတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကင်ဆိုယွန်းနဲ့ အတူတူ ရိုက်ထားခဲ့တဲ့ ပုံတွေ အများကြီး ရှိတာပေါ့။ ကာရာအိုကေဆိုင်မှာ၊ စားသောက်ဆိုင်မှာ၊ ပြီးတော့ ရေခဲမုန့်ဆိုင်မှာ ရိုက်ခဲ့ကြတဲ့ ပုံတွေလေ။
“သစ္စာဖောက်မကြီး”
ကင်ဆိုယွန်းက သူတို့အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ပျော်စရာ အချိန်တွေကို အကုန် မေ့သွားခဲ့ပြီလား။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီမိန်းကလေးက သူမနဲ့ အတူမရှိဘဲ တခြားလူတွေနဲ့ပဲ လျှောက်သွားနေရတာပါလိမ့်။ သူမ ကင်ဆိုယွန်းကို တကယ်ပဲ မုန်းတီးမိသွားရတယ်။
သူမကို တကယ် မုန်းတာပါ။ သူမ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေကို ဖျက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ဘယ်လိုမှ လှုပ်ရှားမလာခဲ့ဘူးလေ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမ နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကိုပဲ ထပ်လှန်ကြည့်လိုက်မိတော့တာပေါ့။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဟောင်ဂွန်ဆော့နဲ့ အတူတူ ရိုက်ထားခဲ့တဲ့ ပုံတွေချည်းပဲ ဖြစ်တယ်။
သူမ ဩဂုတ်လကနေ ဒီဇင်ဘာလအထိ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ လှပတဲ့ အမှတ်တရပုံလေးတွေကို တစ်ပုံချင်းစီ လိုက်ကြည့်နေရင်းနဲ့ပဲ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာရပြန်ရော။ ရင်ထဲမှာလည်း ခပ်နွေးနွေးလေး ဖြစ်သွားသလို ခံစားရပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တောင့်တင်းလာခဲ့တာကို တွေ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးပုံတွေဆီ ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက လုံးဝကို ပြုံးမနေတော့ပါဘူး။ တကယ့်ကို အေးစက်စက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
ယွန်ရင်ရဲ့ မျက်နှာလည်း ချက်ချင်းပဲ တောင့်တင်းသွားရပြန်တယ်၊ တစ်ခုခုတော့ တကယ့်ကို လွဲချော်နေခဲ့ပြီလေ။ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တာတွေနဲ့ အထီးကျန်တာတွေ အပြည့် ဝင်လာခဲ့ရပြီ။ သူမ သူ့ကို ပြန်ပြီး ဖမ်းဆွဲထားမှ ဖြစ်မယ်၊ သူက သူမနဲ့ ဒီလိုမျိုး အဝေးကြီးကို ဝေးကွာသွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူးလေ။ အခြေအနေတွေကို အရင်တုန်းက ပုံစံမျိုးဆီ ပြန်မရောက်သွားစေချင်တော့ဘူး။
ယွန်ရင်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က ပြုံးနေတဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိတာပေါ့၊ သူတို့တွေ အတိတ်ကို ပြန်သွားကြရမယ် မဟုတ်လား။ တကယ့် မီးလောင်မှုအစစ်သာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေ အဲဒီအချိန်တုန်းက အခြေအနေဆီ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ကြမှာ သေချာတယ်လေ။
‘သူက တကယ့် လူဆိုးပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့အပြစ်တွေချည်းပဲ’
နာရီသံကြီးက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်အထိ ကျယ်နေခဲ့ရတာလဲ။ သူမရဲ့ ခြေထောက်ကရော ဘာဖြစ်လို့ ဒဏ်ရာရခဲ့ရတာလဲ။ ဟောင်ဂွန်ဆော့က ဘာဖြစ်လို့ သူမအပေါ်မှာ အဲဒီလောက်အထိ အေးစက်သွားခဲ့ရတာလဲ။ ဒါတွေအားလုံးက ‘သူ့’ ရဲ့ အပြစ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား။
‘သူသာ အဲဒီခန်းမကြီးထဲကို ဝင်မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်...’
မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူသာ အဲဒီထဲမှာ တကယ့်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမှာလား...
ယွန်ရင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခဲသွားရတယ်။ သူမ တကယ်ကြီး ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ အတွေးမျိုးကို တွေးမိသွားတာပါလား။ သူမ ဖုန်းကို အလောတကြီး ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်မိတာပေါ့။ အဲဒါက သူမရဲ့ တကယ့် စေတနာရင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲက ထောင့်တစ်နေရာကနေတော့ တိုးတိုးလေး လာပြီး တီးတိုးပြောနေတုန်းပဲလေ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရင်ရော။ ပြဇာတ်ကလည်း အဲဒီမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
‘... အဲလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ’
ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးတော့လည်း သူကပဲ ပြဿနာ ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ သူက အဲဒီမီးထဲကို မခုန်ဝင်ခဲ့သင့်ဘူး၊ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရမှာလေ။ အရာရာ လွဲချော်သွားခဲ့ရတာတွေ၊ သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာတွေက သူ့အပြစ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား။
ယွန်ရင် မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိတော့တယ်။ အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာကနေတော့ ပစ်ကပ်ကားအမည်းကြီးတစ်စင်း မောင်းသွားတဲ့ အသံကို တိုးတိုးလေး ကြားနေရတာပေါ့။
* * * * * * * * *
သူမ မျက်လုံးတွေ တအား လေးလံနေတဲ့ ဒဏ်နဲ့ပဲ နိုးလာခဲ့ရတယ်။ အခုက ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုတော့ ပိုပြီးတော့တောင် အိပ်ပစ်လိုက်လို့ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နာရီကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ မနက် ၇ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်လေ။ ယွန်ရင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဗလာကျင်းနေတဲ့ နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတာပေါ့။ ဟုတ်သားပဲ၊ မနေ့က သူမရဲ့ နာရီကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မိတာပဲလေ။
သူမ မေမေကိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ လှမ်းပြောလိုက်ပြီး အိမ်မှာ ထမင်းကို တစ်ယောက်တည်းပဲ ထိုင်စားနေမိတော့တယ်။ ထမင်းစားလို့ပြီးလို့ တီဗီ ခဏလောက် ကြည့်နေတဲ့ အချိန်မှာတင် ၉ နာရီတောင် ထိုးသွားခဲ့ပြီလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်၊ နည်းပြဆရာမ ယန်မီဆိုဆီက ပါလား။
“တို့တွေ ခန်းမကြီးကို ပြန်ပြီး စီစဉ်ရမယ်၊ ပြီးရင် လေ့ကျင့်ဖို့လည်း ရှိတာမို့ ကျောင်းကို မနက် ၁၁ နာရီအရောက် လာခဲ့ကြပါဦးနော်”
‘ခန်းမကြီး’ ဆိုတဲ့ စာလုံးကို မြင်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ တအားကို နာကျင်လာရပြန်ရော။ သူမ တကယ်ကို မသွားချင်ဘူး၊ လုံးဝကို မသွားချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ လာမယ့်အပတ်က အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲကြီး ဖြစ်နေတာမို့ သူမ သွားကို သွားရတော့မှာလေ။
သူမသာ ဒီနေရာမှာ ပျက်ကွက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဟောင်ဂွန်ဆော့က သူမကို အထင်သေးသွားမှာ သေချာတာကိုး။ သူမ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ခေါင်းလျှော်လိုက်တာပေါ့။ ဆံပင်ပုံစံကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ မနက် ၁၀ နာရီတောင် ကျော်သွားခဲ့ပြီလေ။ သူမ ဟောင်ဂွန်ဆော့ သဘောကျတဲ့ အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာမို့ အဲဒီ မြင်ကွင်းကြီးက သူမရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက်တော့ မေ့ပျောက်သွားစေခဲ့တာပေါ့။ သူမ နှင်းတွေပေါ်ကို လှမ်းနင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဖိနပ်လေးက နည်းနည်း စိုသွားပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ သူမရဲ့ အံ့ဩတာတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်တာတွေက သိပ်တော့ မကြာလိုက်ပါဘူး၊ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ပြန်ပြီး မြင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကြီးကတင် သူမရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ပြန်ပြီး နှိုးဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြန်ရော။
‘ရဲတွေ ရောက်နေမလား’
သူမ ကိစ္စပေါင်းစုံကို လိုက်ပြီး စိတ်ပူနေမိတော့တာပေါ့။ ကျောင်းမှာကလည်း စီစီတီဗီတွေ မရှိတော့ ဘယ်သူ မီးရှို့ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့တွေ ကျိန်းသေပေါက် သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ သူမဘက်ကပဲ သေသေချာချာ သတိထားဖို့ လိုတာပေါ့။ သူမ အူကြောင်ကြောင်ကြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အကယ်၍သာ အမိခံလိုက်ရရင်တော့ အရာရာအားလုံးက ပြာအတိ ဖြစ်သွားတော့မှာ မဟုတ်လား။
သူမ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တက်ခဲ့တယ်။ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ ရာဇဝတ်သားတွေ ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း အမိခံရလဲဆိုတာကို သူမ အခုမှပဲ ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားရတော့တာပေါ့၊ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေတင်မကဘဲ လက်မောင်းတွေပါ တုန်ရင်နေခဲ့တာကိုး။ သူမ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ တံတွေးတွေကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက်တောင် မြိုချခဲ့မိပါလိမ့်။ သူမအရှေ့က ကောင်လေးတစ်ယောက်ကလည်း သူမကို ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး လှမ်းစိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလေ။ သူမပုံစံက တကယ်ကြီး သံသယဖြစ်စရာကောင်းနေလို့ပါလိမ့်မလား
အတွေးပေါင်းစုံက ခေါင်းထဲမှာ လွင့်မျောနေတာပေါ့။ ယွန်ရင် ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခါလိုက်မိတယ်၊ ဒါက လုံးဝ မကောင်းဘူးလေ၊ သူမ အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်မှဖြစ်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ တကယ့် ‘ယွန်ရင်’ အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တာပေါ့။ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောပြီး ရံဖန်ရံခါမှပဲ ပြုံးတတ်တဲ့ မိန်းကလေး၊ ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ ဘေးနားမှာရှိနေမှပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
‘ပုံမှန်အတိုင်းပဲ နေစမ်းပါ။ မကြောက်နဲ့။ ဘယ်သူမှ နင့်ကို သံသယမဝင်ကြပါဘူး။ ငါ အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်’
သူမ သတိမထားမိခင်မှာတင် ကျောင်းကို ရောက်နေခဲ့ပြီလေ။ ဒီနေ့တော့ ကျောင်းကြီးက ပုံမှန်ထက်စာရင် ပိုပြီးတော့တောင် ခြောက်ကပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်။
“ရောက်ပြီလား”
နောက်ဘက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တာပေါ့။ ကင်ဆိုယွန်း ပါလား။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကြည့်ရတာ ပိန်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ယွန်ရင်လည်း အဲဒီမိန်းကလေးက ပတ်ထယ်ဂျွန်နဲ့ စပြီး တွဲကတည်းက အားကစားတွေ စလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ကြားဖူးသလိုလိုတော့ ရှိသားပဲ။ သူမ အဲဒီမိန်းကလေးကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ခဲ့မိတာပေါ့၊ ကင်ဆိုယွန်းကလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ပြန်ရော။ ဒီသစ္စာဖောက်မက ဘာတွေများ ကြံစည်နေပြန်တာပါလိမ့်။
“တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ခဲ့လို့လား”
ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ လျစ်လျူရှုထားလိုက်မိတာပေါ့။ ကင်ဆိုယွန်းက သူမနောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်လာခဲ့ပြီးမှ တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“ယွန်ရင်... တို့တွေ အခုထိ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား”
ယွန်ရင် ခြေလှမ်းတွေကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ရပ်လိုက်ပြီး ကင်ဆိုယွန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တာပေါ့။
“နင်က ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး လီဆူလ်မီရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားခဲ့ရတာလဲ”
“ငါ နင့်ကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါဘူး။ ငါ နင့်ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သေးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ နင်က...”
သူမ အဲဒါကို ဝေဝေဝါးဝါးတော့ မှတ်မိနေသေးတယ်၊ ဖုန်းဝင်လာခဲ့တာတော့ အသေအချာပါပဲ။ သူမက ဟောင်ဂွန်ဆော့နဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာမို့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတာလေ၊ မျက်နှာက ကြွက်သားတွေတောင် တုန်တက်သွားရတယ်။ ကင်ဆိုယွန်းမှာ လုံးဝ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပေမဲ့ သူမရဲ့ မာနကတော့ ဒါကို ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။
“နင်သာ တကယ့် သူငယ်ချင်းစစ် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အတင်းလိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောမှာပေါ့”
“ယွန်ရင်”
“တော်လိုက်တော့။ ရုတ်တရက်ကြီး လာပြီး ရင်းနှီးပြနေဖို့ မကြိုးစားနဲ့ဦး”
ယွန်ရင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့မိတာပေါ့။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုက ဂျောက်ခနဲ ပြတ်တောက်သွားသလိုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ ဟောင်ဂွန်ဆော့ကို အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ဆုံးရှုံးလို့မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်လိုက်ရတော့တာပေါ့။ သူမ လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ခန်းမကြီးဆီကိုပဲ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့မိတော့တယ်။ ကဲ... အခုချိန်ကစပြီး တကယ် သရုပ်ဆောင်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလေ။
* * * * * * * * *