အခန်း ၉၂၅

အခန်း (၉၂၅) - သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ကိုယ်ပွား

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်ပုံရိပ်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်မကင်းသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“ဆရာ... အားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်တွေပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့အားလုံး နင်ချီကို အထင်သေးခဲ့မိကြတာပဲ...”

ထို့နောက် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်သည် စစ်မြေပြင်နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးအား တင်ပြလိုက်သည်။ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ပြောလိုက်ချေ၏။

“မင်း ပြောချင်တာက... နင်ချီဟာ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာအတွင်းက စည်းမျဉ်းတွေကိုပါ လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းရှိပြီး... မင်းတောင်မှ သူ့ကို တားဆီးလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား...”

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“တောင်နှင့်ပင်လယ် ကမ္ဘာဟာလည်း ကျွန်တော်တို့လိုပဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာ သေချာပါတယ်... နင်ချီအပေါ် သူ့ရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုရှိသလဲ...”

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“သူနဲ့ နင်ချီကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ အလွန် သဟဇာတဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် တွေ့ရပါတယ်... သူက ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်ပုံ မရပါဘူး...”

“သဟဇာတ ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား...”

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ကာ ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်း ပြောခဲ့သေးတယ်နော်... အတိုင်းအဆမဲ့တဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ တူတဲ့ အရာတစ်ခုကို မင်း တွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ... အဲ့ဒါကိုလည်း နင်ချီကပဲ ယူသွားခဲ့တာလား...”

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်က နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြန်၏။

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေဟန်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေသည်။

“နင်ချီ... တောင်နှင့်ပင်လယ် ကမ္ဘာရဲ့ ဆန္ဒတော်... ယုတ်ညံ့တဲ့ အငွေ့အသက်...”

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက်ပင် နိမိတ်ဖတ်ရန်အတွက် လိပ်ခွံကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်သည် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နိမိတ်ဖတ်ကွက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

လိပ်ခွံသည် လေထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ပျံဝဲနေကာ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရှေ့တွင် နိမိတ်ဖတ်ကွက် တစ်ခုကို တင်ပြနေ၏။ ကောင်းကင်ယံမှ နိမိတ်စကား တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ထိုနိမိတ်ကွက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း ထိုနိမိတ်ကွက်မှ ဘာကို မြင်လိုက်ရသည်လဲ ဆိုသည်မှာမူ မရှင်းလင်းပါချေ။

“ကျစ်လီ... ငါ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာဟာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ... ရှေ့လျှောက် ဗဟိုဒေသမှာ ဖြစ်လာမယ့် ပဋိပက္ခတွေမှာ ငါတို့အနေနဲ့ အင်အားချို့တဲ့နေဖို့ များတယ်... ဒါကြောင့် ငါ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ပွား တစ်ခုကို စေလွှတ်ပြီး ကူညီပေးလိုက်မယ်...”

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ... ဆရာကိုယ်တိုင် ပါဝင် ပတ်သက်တော့မလို့လား ခင်ဗျာ...”

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အခု ပါဝင် မပတ်သက်ရင်တောင် နောက်ကျရင်တော့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပါဝင်ရမှာပဲ... ဒါကြောင့် အစောကြီး ဝင်သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

ထို့နောက် သူသည် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်ကို ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းက ပင်ကိုကတည်းက စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး... ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာက သက်ရှိအားလုံးအတွက် ကောင်းမှုတွေ အများကြီး ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမယ့်လည်း ဝိညာဉ်နယ်မြေ စစ်ပွဲတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မင်းမှာ ငါ့လောက် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူး...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ...”

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီးသည် စကားပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ဘာမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ အနည်းငယ် အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိုးတဝါး အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် ကိုယ်ပွားတစ်ခု အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်၏။

“သွားကြစို့... တောင်နှင့်ပင်လယ် ကမ္ဘာက လူတွေနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့... အဲ့ဒီ နင်ချီ ဆိုတဲ့ သူကိုလည်း ငါ သွားတွေ့ကြည့်ရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ...”

...

နင်ချီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖြစ်အပျက်များစွာသည် တောင်နှင့်ပင်လယ် ကမ္ဘာ၏ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိစေခဲ့၏။ တောင်ဘိုးဘေးသည် ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်နေသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးတန်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေ၏။

တောင်ဘိုးဘေးအနေဖြင့် နင်ချီသည် တာအိုနယ်ပယ်သို့ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်ကို လက်ခံနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း နင်ချီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကပ်ဘေးမှာမူ တောင်ဘိုးဘေး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။ ထို့ပြင် နင်ချီသည် ကပ်ဘေးသင့် လျှပ်စီးများကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ လက်အောက်ခံများအတွက်ပါ ကံကြမ္မာကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

တောင်ဘိုးဘေးသည် ရင်ထဲတွင် နောင်တရစရာ တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

ဤမျှ ထူးချွန်လှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ပင်လယ်ဘိုးဘေးက ဦးအောင် လုယူသွားခဲ့သည်လေ။

သူသည် တောင်ဘက်အရပ်ရှိ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်၏။

သူသည် ယခုအခါ ပင်လယ်ဘိုးဘေး၏ လက်ထဲမှ နက်ရှိုင်းသော သစ္စာတရား နယ်မြေကို ပြန်လည် ရယူလိုလျှင်ပင် ပိုမို ခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုရူးသွပ်နေသော မိန်းမသည် ယခင်ကတည်းက နင်ချီကို အလွန် တန်ဖိုးထားခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

နင်ချီ၏ အကူအညီဖြင့် ထိုရူးသွပ်နေသော မိန်းမ၏ ခွန်အားများသည် စစ်မြေပြင်နယ်မြေကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ဤသည်မှာ တောင်ဘိုးဘေး မမြင်လိုသော အခြေအနေတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။

တောင်ဘိုးဘေးသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်နေသော လားရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် အချည်းနှီးဆီသို့ ဦးတည်နေဟန် ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။

“တောင်နှင့်ပင်လယ် ကမ္ဘာဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရှေ့တိုးနိုင်မလား... ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအောင်မြင်မှုကို အသုံးချပြီး အင်မော်တယ် အစစ်အမှန်အဖြစ် ရောက်ရှိနိုင်မလား ဆိုတာဟာ... ဒီတစ်ကြိမ် လောင်းကြေးအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့တယ်...”