အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) အကြံပေးချန်၊ ကယ်ပါဦး

လင်းရှို့ရှို့၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လေထုကလည်း ထိုနည်းတူပင် မွန်းကျပ်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

သူမတို့မိသားစု၏ တစ်ခုတည်းသော ဥစားကြက်မနှစ်ကောင်သည် ရွာထဲရှိ အခြားသော ဖျားနာနေသည့် ကြက်များနည်းတူ အတောင်ပံများ တွဲကျနေကာ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်ကြတော့ချေ။ တစ်ချိန်က တောက်ပနေခဲ့သော ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးနက်နက်လေးများမှာလည်း အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့ကာ မှေးမှိန်နေလေပြီ။

လင်းရှို့ရှို့နှင့် သူမ၏ သမီးလေး မြောင်မြောင်တို့သည် ကြက်ခြံရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ကြက်မကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော ညှိုးနွမ်းသည့် အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။

ချန်ရှင်း၏ အကူအညီကြောင့် ယခုအခါ ဘဝက များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း၊ ဤကြက်နှစ်ကောင်မှာ မုဆိုးမနှင့် မိဘမဲ့ကလေးဖြစ်သော သူတို့သားအမိအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

မြောင်မြောင်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မေမေ... ကြက်ကလေးတွေ သေတော့မှာလား..."

လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်ရရှာသည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ ပင်ပန်းနေလို့ပါ... တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ..."

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာမှာလည်း ရုတ်ရုတ်သောင်းသောင်း ဖြစ်နေလေပြီ။

ကြက်တုပ်ကွေးဟူသော ဤဆိုးရွားလှသည့် ကူးစက်ရောဂါသည် ရွာခွဲခြားနေခြင်းမရှိပေ။

၎င်းသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုပမာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လီကျားရွာကိုလည်း ဤကပ်ဘေးအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့လေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါ့ကြက် ငါးကောင်မှာ ဒီမနက်တင် သုံးကောင်သေသွားပြီ..."

"ဘယ်သူကများ ကင်းလွတ်လို့လဲ... ငါ့ကြက်ပြောက်မလေးက မနေ့ကတင် အကောင်းကြီး ရှိသေးတာ... ဒီနေ့တော့ မျက်လုံးတွေတောင် လန်နေပြီ..."

လီကျားရွာမှ ရွာသူရွာသားများမှာ လုံးဝ ကမောက်ကမဖြစ်နေကြပြီး ငိုယိုသံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေကာ အခြေအနေမှာ ချင်းရွှေရွာထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေလေသည်။

ထိုကမောက်ကမ အခြေအနေကြားတွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချင်းရွှေရွာက ချန်ရှင်းလေ... ချန်ရှင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို အစွမ်းထက်တာ... မြေဩဇာတောင် သူလုပ်နိုင်သေးတာပဲ... ဒီကြက်တုပ်ကွေးကို ကုဖို့လည်း သူ့ဆီမှာ နည်းလမ်းရှိမှာ သေချာတယ်..."

ထိုအော်ဟစ်သံသည် အမှောင်ထုထဲတွင် မီးရှူးတိုင်တစ်ခုကို ထွန်းညှိလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဆူညံသံများအားလုံး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မျက်လုံးအစုံတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာကြတော့သည်။

ဟုတ်သည်။ အကြံပေးချန်။

ချင်းရွှေရွာကို အသားစားနိုင်ရန်နှင့် အိမ်သစ်ကြီးများဖြင့် နေထိုင်နိုင်ရန် ဦးဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ရွာမှ လူမိုက်လီချန်ကိုပင် ဒူးထောက် တောင်းပန်လာစေရန် ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သော ထိုအံ့မခန်း အမျိုးသားပင်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသော ရွာလူကြီး လီမင်သည်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

မှန်သည်။ အကြံပေးချန်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လူအုပ်ကို တိုးထွက်ကာ ချင်းရွှေရွာဆီသို့ သွက်သွက်ခါအောင် ပြေးသွားလေတော့သည်။

...

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးလာလေသည်။

ချင်းရွှေရွာ၏ ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်၏ အိမ်အိုလေးအတွင်း၌ မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မျက်စိဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေ၏။

ရွာများမှ လေးစားရသော သက်ကြီးရွယ်အို အချို့မှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟကြဘဲ သက်ပြင်းချလျက် ဆေးတံများကိုသာ ဖွာနေကြသည်။

ချန်ကွမ်လင်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခြောက်သွေ့ အက်ကွဲနေသည်။ သူသည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ကွန်မြူနစ် တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဌာနသို့ သွားခဲ့သော်လည်း ရင်ကွဲဖွယ် သတင်းဆိုးကိုသာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။

သူက ထိုင်ခုံပေါ်သို့ နောက်ပြန်မှီချလိုက်ရင်း အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ကွန်မြူနစ် တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဌာနကတော့..."

"သူတို့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ကြဘူး... ဒါက နိုင်ငံခြားကနေ ဝင်လာတဲ့ မြို့ပြကူးစက်ရောဂါ အသစ်ဖြစ်ပြီး အရမ်းကို ဆိုးရွားလွန်းလို့ ကုသလို့မရဘူးတဲ့... သူတို့က ရွာတစ်ရွာချင်းစီ ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းကြဖို့နဲ့... ကံတရားကိုသာ ပုံချလိုက်ကြဖို့ ပြောလိုက်တယ်..."

ကံတရားကိုသာ ပုံချလိုက်ရန်ပင်။

ထိုစကားလုံးများက လူတိုင်း၏ မျက်ခုံးများကို ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားစေသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ လေထုက လုံးဝ ခဲအေးသွားပြီး သေမတတ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

မျက်ရည်များ စီးကျနေသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက ရှိုက်ငိုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက နတ်ဘုရားတွေက ငါတို့တွေကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတော့လို့ပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြိတ်၍ ငိုရှိုက်သံက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက်။

"ဖြန်း..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ ပေါင်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ တော်တော် တုံးအတာပဲ... အကြံပေးချန်ကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေရတာလဲ..."

ထိုစကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်ပင်။

လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးအစုံများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ချန်ကွမ်လင်မှာ လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်ခါသွား၏။

ဟုတ်ပေသည်။

သူ ဘာကြောင့် ဤကိစ္စကို ထည့်မတွေးမိခဲ့ရသနည်း။

ကွန်မြူနစ်မှာလည်း အကူအညီမဲ့နေပြီး တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဌာနကလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်သော်လည်း၊ ချန်ရှင်းက မည်သူနည်း။ သူသည် လေဟာနယ်ထဲမှ မြေဩဇာကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ရွှံ့နွံမြေကို ရတနာမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကာ၊ သေလုမျောပါး လူကိုပင် စကားပြောလာစေနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် မဟုတ်ပါလော။

ကြက်တုပ်ကွေးဟူသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

အကြံပေးချန်တွင် သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှိမည်။ အသေအချာကို ရှိရမည်ပင်။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်၍မရတော့ဘဲ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချန်ကွမ်လင်သည် အုတ်ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်များ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာလုံးဆို့မှုများသာ ရှိနေလေတော့သည်။

သူသည် နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။

"အကြံပေးချန်ကို ငါ သွားပင့်လိုက်ဦးမယ်..."

ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်ကြီးထဲတွင် မီးများ ထိန်လင်းနေသည်။

အပြင်ဘက်မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော ငိုသံများကို ကြားရသောအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရ၏။ သူမက ချန်ရှင်း၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရွာထဲက ကိစ္စကို အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်..."

သူမသည် သူမ၏ ယောက်ျားကို အားကိုးယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ဤအမျိုးသားသည် အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သူပင်။ သူ ရှိနေသရွေ့ သူမက မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာမည် ဆိုလျှင်တောင်မှပင်။

ချန်ရှင်းမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို သုတ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူက ဖန်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော ယုံကြည်မှုတို့ အပြည့်ပါဝင်နေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ့်မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်..."

ထိုစဉ် ခြံတံခါးဆီမှ အလောတကြီး ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန် အိမ်မှာရှိလား..."

၎င်းသည် လွန်စွာ အလျင်စလိုဖြစ်နေဟန်ရှိသော ချန်ကွမ်လင်၏ အသံပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်ဆီမှလည်း ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန်... ကယ်ပါဦး..."

ချန်ရှင်းနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ခြံတံခါးဝတွင်မူ ရွာနှစ်ရွာ၏ ရွာလူကြီးများဖြစ်ကြသော ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့သည် ချန်ရှင်း၏ အိမ်သို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ ဒူးများကို ထောက်လျက် ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေကြ၏။

သူတို့ အချင်းချင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် နီရဲနေသော အချင်းချင်း၏ မျက်နှာများထက်တွင် တူညီသော မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် သူတို့ရှေ့ရှိ တောက်ပလင်းလက်နေသော နန်းတော်တမျှ ခမ်းနားလှသည့် အိမ်သစ်ကြီးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော နံရံများ၊ ဧရာမ ဖန်ပြတင်းပေါက်ကြီးများနှင့် ပြန့်ကျဲနေခြင်းမရှိဘဲ ချောမွေ့သန့်ရှင်းနေသော ခြံဝင်း.

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် ရွှံ့နွံများနှင့် ကြက်ချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူတို့၏ရွာနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအလားပင်။

သက်ဆိုင်ရာရွာများ၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြသည့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွှံ့များပေကျံနေသော သူတို့၏ ကျဲ့ဖန့်ဖိနပ်များကို ကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနေခက်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သူတို့သည် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်လျက် အချင်းချင်း ကြည့်နေကြပြီး၊ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်သည့် ဤနေရာကို ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူမျှ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးရန် မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။