အခန်း ၁၀၅

အခန်း (၁၀၅) နတ်ဘုရားလူသား ချန်ရှင်း

လီမင်နှင့် ချန်ကွမ်လင်တို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြစဉ်မှာပင် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က အိမ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာလေသည်။

သူတို့ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းက အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီးမှ အေးဆေးပြောကြတာပေါ့..."

သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသံက သက်သာရာရစေသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်များကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေ၏။

ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲရှိ ယုံကြည်မှုများကို တစ်ယောက်က မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..."

လူနှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ဖြေလိုက်ကြပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်လှေကားထစ်တွင် ခြေထောက်ကို ဆောင့်ကာ ဖိနပ်များမှ ရွှံ့များကို ခါချလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်နှင့် တောက်ပသန့်ရှင်းနေသော အိမ်တွင်းအပြင်အဆင်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားစေသည်။

ရွှီချင်းချင်းက အခိုးတလူလူ ထွက်နေသော ရေနွေးပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်မှုများ စွန်းထင်းနေပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲ၌လည်း ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ရွာလူကြီး... ရွာလူကြီးလီ... ကိုယ်ငွေ့နွေးသွားအောင် ရေနွေးလေး သောက်လိုက်ကြပါဦး..."

ချန်ကွမ်လင်က ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားသဖြင့် အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး အထဲမှ ရေနွေးပူများပင် ဖိတ်ကျလုမတတ်ဖြစ်နေ၏။

"အိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူက ပူလောင်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေနွေးကိုတစ်ငုံ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကြံပေးချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်မယ့်လမ်းလေး ပြပေးပါ... ရွာထဲက ကြက်တွေ... အကုန်လုံး သေကုန်ကြပါပြီ..."

သူ စကားပြော၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် သူ၏နံဘေး၌ ရပ်နေသော လီမင်က ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

အသက် ငါးဆယ်အရွယ်ရှိသော လူကြီးတစ်ယောက်၏ ဒူးခေါင်းများက မာကျောသော အပြာရောင် အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး တုံးတိတိအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အကြံပေးချန်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဦးချကန်တော့ပါတယ်..."

လီမင်က မျက်နှာပျက်မည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ နဖူးနှင့် ဖိကပ်ထားကာ သူ၏အသံက မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ဒီနေ့ ခင်ဗျားဆီ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒါပါပဲ... လီကျားရွာမှာလည်း ကြက်တုပ်ကွေး ကူးစက်ခံနေရပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးပါ... ခင်ဗျားက အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားပါပဲ..."

ရွာလူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်များက သစ်ရွက်တစ်ရွက်လို တုန်ယင်နေပြီး နောက်ရွာလူကြီး တစ်ယောက်ကမူ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ဒူးထောက်နေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ရွှီချင်းချင်းကို လန့်သွားစေသည်။

ချန်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားကာ လီမင်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်မှု အနည်းငယ် စွက်ဖက်နေ၏။

"ထစမ်းပါ... ပြောစရာရှိတာ ပြော... ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်မနေနဲ့..."

သူက လီမင်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ဖိထိုင်စေလိုက်ပြီး ပြာနှမ်းနေသော ရွာလူကြီးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"ကြက်တုပ်ကွေးလေး ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... ကျွန်တော့်မှာ ကုသဖို့ နည်းလမ်းရှိတယ်..."

ရိုးရှင်းသော စကားလုံး အနည်းငယ်မျှသာ။

သို့သော် ထိုစကားက ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပန်းကန်ပြားများလို ပြူးကျယ်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။

တကယ်ပဲ ကုသ၍ ရနိုင်မည်လော။

သူတို့ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသဖြင့် အာရုံချောက်ချားနေကြခြင်းလော။ ကွန်မြူနစ် တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဌာနကပင် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြက်တုပ်ကွေးကို သေဒဏ်ချမှတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ချန်ရှင်း၏ ပါးစပ်ဖျားတွင်တော့ ကိစ္စသေးသေးလေး ဖြစ်သွားသည်တဲ့လား။

သူတို့၏ ဆွံ့အနေသော မျက်နှာထားများကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းက အများကြီး ရှင်းပြမနေချင်တော့ပေ။ သူက တိုက်ရိုက်ပင် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးလိုက်တော့သည်။

"အခု ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး အလုပ်သုံးခုကို အမြန်ဆုံး လုပ်ရမယ်..."

"ပထမအချက်... ဖျားနာနေတဲ့ ကြက်တွေ အကုန်လုံးကို ကျန်းမာတဲ့ ကြက်တွေဆီကနေ ချက်ချင်း ခွဲထုတ်ပစ်ပါ... သေသွားတဲ့ ကြက်တွေကို နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မကိုင်ပါနဲ့တော့... အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကလည်း အဲ့ဒါတွေကို တတ်နိုင်သမျှ မထိဖို့ လိုတယ်... တကယ်လို့ ထိမိတယ်ဆိုရင်တောင် ဆပ်ပြာနဲ့ လက်ကို သေချာစင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောရမယ်..."

"ဒုတိယအချက်... သေသွားတဲ့ ကြက်တွေ အားလုံးအတွက် အနည်းဆုံး သုံးမီတာ အနက်ရှိတဲ့ တွင်းတွေ တူးပါ... အောက်ခြေမှာ မဖောက်ထုံးတွေ ဖြူးပြီး သေနေတဲ့ကြက်တွေကို အထဲပစ်ထည့်လိုက်ပါ... ပြီးရင် အပေါ်ကနေ မဖောက်ထုံး နောက်တစ်ထပ် ဖြူးပြီး မြေကြီးနဲ့ လုံအောင် ပြန်ဖုံးထားရမယ်... မှတ်ထားနော်... အနက်ကြီး တူးပြီး မြှုပ်ရမှာ..."

"တတိယအချက်... ကြက်ခြံတွေနဲ့ ကြက်တွေ မွေးမြူဖူးတဲ့ ခြံဝင်းတွေအားလုံး... ကြက်တွေ သွားလာခဲ့တဲ့ လမ်းတွေ အပါအဝင် နေရာတိုင်းကို မဖောက်ထုံးတွေ ဖြူးပြီး သေချာပိုးသတ်ရမယ်... ဘယ်ထောင့်ကိုမှ ချန်မထားခဲ့ရဘူး..."

ခွဲခြားထားခြင်း။ ပိုးသတ်ခြင်း။ မဖောက်ထုံးဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံခြင်း။

ဤညွှန်ကြားချက်များ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာမှုက ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကာ အလွန် စနစ်ကျလှသည်။

ချန်ရှင်း၏ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီးနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်မှု ပိုမို တိုးပွားလာကြသည်။

ချန်ရှင်းက သူတို့ကို ကြည့်ကာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအနေဖြင့် စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့သည်။

"ဒီဟာက ကပ်ရောဂါ ဆက်မပြန့်ပွားအောင် ကာကွယ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ... ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ... ထိရောက်တဲ့ ဆေးရဖို့ကိုလည်း ကျွန်တော် နည်းလမ်းရှာကြည့်ပေးပါ့မယ်..."

"အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးဝါးလား..."

ချန်ကွမ်လင်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားပြီး စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံအကယ်ဒမီက ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေနဲ့ တွေ့မယ်... ထိရောက်တဲ့ဆေးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားကြတာပေါ့..."

ပြည်နယ်မြို့တော်။ စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံအကယ်ဒမီ။ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ။

သူတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ အထူးဆေးကိုသာ ရရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် ရွာထဲရှိ ကြက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကယ်တင်ခံရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိကြသည်။

*ဒီလူ့ကို ငှားလိုက်တာ တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ…*

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အကြံပေးချန်... ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်း တစ်သွေမတိမ်း လုပ်ပါ့မယ်... စကားတစ်ခွန်းတောင် လွဲသွားစေရပါဘူး..."

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူတို့၏ ရေနွေးကိုပင် ကုန်အောင် မသောက်နိုင်ကြတော့ပေ။ ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြလေသည်။

သူတို့ ရွာသားများကို စုဝေးရန် သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူမ ယောက်ျား၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရွှီချင်းချင်း၏ တထိတ်ထိတ် ခုန်နေသော ရင်လေးမှာ နေရာတကျ ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးပေါ်သို့ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသားသည် အမှန်တကယ်ပင် အရာခပ်သိမ်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံရသည်။

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်တောင်မှ သူသာရှိနေသရွေ့ ဘာမှကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

ချန်ရှင်းက သူမ၏ မှီခိုအားထားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ရွှီချင်းချင်း၏ ကျောပြင်လေးကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်မှာပင်။

ချင်းရွှေရွာ တစ်ရွာလုံး၌ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက ကြီးစိုးနေသည်။

နံနက်ခင်းတိုင်း ကြားနေကျဖြစ်သော ကြက်တွန်သံများနှင့် ခွေးဟောင်သံများက ယနေ့တွင်တော့ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်နေလေသည်။

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းက တံခါးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားကြပြီး လေထုထဲတွင် မဖောက်ထုံး၏ စူးရှသော အနံ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရွာလူကြီးနှစ်ယောက် ညတစ်ရေးမအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် ရွာသားအားလုံးက ချန်ရှင်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ ဖျားနာနေသော၊ သေဆုံးသွားသော ကြက်များကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းဖျက်ဆီးခဲ့ကြပြီး အိမ်တွင်း၌သာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်လေးထဲတွင်တော့ ယနေ့ ချန်ရှင်း ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားမည်ကို သိထားသဖြင့် ရွှီချင်းချင်းခမျာ မနေ့ညက အိပ်ရေး အနည်းငယ် ပျက်ခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အမည်းရောင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမက စောစောထကာ ချန်ရှင်းအတွက် မွှေးကြိုင်နေသော ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်အချို့ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး ကြက်ဥနှစ်လုံးကိုလည်း ပြုတ်ကာ အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးထားလိုက်သည်။

"လမ်းမှာ ဒါလေးစားသွားနော်..."

သူမက ထုပ်ပိုးထားသော အစားအစာများကို ချန်ရှင်း၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကော်လာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးရင်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦးနော်..."

သူမ၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ နှလုံးသားက နူးညံ့သွားရသည်။ သူက လှမ်း၍ ပြေကျနေသော ဆံနွယ်လေးများကို သူမ၏ နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ့်ကို အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုမကျသွားပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဆက်၍ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ ခေတ်ဟောင်းပုံစံ အသစ်စက်စက် စက်ဘီးကြီးပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရွာလမ်းလေးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက စက်ဘီးကို လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် စီးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခြောက်သွေ့နေသည့် ရေမြောင်းတစ်ခုထဲ၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သေချာအောင် အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ရှင်းက စိတ်ကူးတစ်ခုရလိုက်သည်။

"တံခါးပေါက် ဖွင့်လိုက်..."

ခပ်ဖျော့ဖျော့ တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ နူးညံ့သော အလင်းရောင်ဖြူဖြူများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် တံခါးတစ်ချပ်က လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင်တော့ ၂၁ ရာစုရှိနေသည်။

ချန်ရှင်းက တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။