အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) အထူးဆေးဝါး

၂၁ ရာစု၏ ကွန်ကရစ်လမ်းမထက်တွင် ရပ်နေရင်း ရင်းနှီးနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိမ်းသက်နေသော ယာဉ်သွားယာဉ်လာများ၏ စည်ကားရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ချန်ရှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ အကြီးဆုံး တိရစ္ဆာန်ဆေးကုသရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးလက်ကားဈေးကွက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် ယာယီငှားရမ်းထားသော လက်တွန်းလှည်းပြားကို တွန်းကာ ဆေးဝါးအစုံလင်ဆုံးနှင့် အကြီးဆုံး ဖြန့်ချိရေးကိုယ်စားလှယ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

"သူဌေး... ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါအတွက် ထိရောက်တဲ့ ကုသဆေးတွေရယ်... ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးဝင်တဲ့ ပဋိဇီဝဆေးတွေနဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေရော ရှိလား..."

"ရှိတာပေါ့ ညီလေး... ဘယ်လိုဟာမျိုး လိုချင်တာလဲ... နိုင်ငံခြားဖြစ်လား ဒါမှမဟုတ် ပြည်တွင်းဖြစ်လား... အများကြီးဝယ်ရင် ဈေးလျှော့ပေးဦးမှာနော်..."

ပါးစပ်တွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခဲထားသော ပါးနပ်ပုံရသည့် လူဝကြီးက သူ့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လာသည်။

"အကောင်းဆုံး ပြည်တွင်းဖြစ်ကိုပဲပေးပါ..."

ကူးစက်ရောဂါ ပြန့်ပွားနိုင်ခြေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ရှင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာပစ္စည်းလက်ကျန် ဘယ်လောက်ရှိလဲ... ရှိသမျှ အကုန်ယူမယ်..."

ထိုအခါ သူဌေးလူဝကြီးမှာ ကိုက်ထားသော စီးကရက်ပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူက ချန်ရှင်းကို အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ဤလောက် အများကြီးလား။

သူက တစ်ခရိုင်လုံး၏ ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းကိုများ တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်တော့မည်လား သို့မဟုတ် အိမ်တွင်ပဲ မွေးမြူရေးခြံကြီးများ စတင်တော့မည်လား။

ချန်ရှင်း စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏အိတ်ထဲမှ သစ်လွင်နေသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထိုငွေများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူဝကြီး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားပြီး အံ့ဩမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပိုမိုနွေးထွေးသော အပြုံးများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"အိုး... ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ဂိုဒေါင်ထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို အခုချက်ချင်း ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

သူဌေးဖြစ်သူက ဤသို့ပြောရင်း လှည့်ကာ သူ၏အလုပ်သမားများကို ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ ဆေးဖာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သယ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး ချန်ရှင်း၏ လက်တွန်းလှည်းပြားပေါ်သို့ အစီအရီ တင်လိုက်ကြသည်။

ငွေရှင်းပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် သူ၏လက်တွန်းလှည်းကို တွန်းကာ လူသူကင်းမဲ့သော မီးသတ်လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ချိုးကွေ့ဝင်ရောက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သောအခါ ချန်ရှင်းက တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည့် စက္ကူဖာတောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

"အလယ်အလတ်အဆင့် ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို အသက်သွင်းမယ်..."

[ဒင်... စွမ်းအင်သုံးစွဲပြီးပါပြီ၊ ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို ဖန်တီးနေပါသည်...]

ထို့နောက် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ခေတ်သစ်ဟူသော စာလုံးများ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ကတ်ထူဖာများနှင့် ပလတ်စတစ်ပုလင်းများက စတင်ကာ လိမ်ကောက်ပုံပျက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လှည်းပေါ်တွင် ပုံကျနေသော ဆေးဝါးများက ပုံစံတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ခေတ်သစ် ပလတ်စတစ်ပုလင်းများနေရာတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ဝါညိုရောင် ဖန်ပုလင်းများဖြင့် အစားထိုးသွားပြီး ဖော့ဆို့များနှင့် ဖယောင်းများဖြင့် ချိပ်ပိတ်ထားကာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ပုလင်းပေါ်တွင်မူ ကြမ်းတမ်းပြီး ဝါကြန့်ကြန့် စက္ကူတံဆိပ်တစ်ခုကပ်ထားကာ ရှေးအကျဆုံး မင်အမျိုးအစားဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသော စာလုံးများပါရှိပြီး ထိုစာလုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝါးနေကာ စွန်းထင်းနေသေးသည်။

ထင်ရှားပေါ်လွင်သော စာလုံးအကြီးများက သမိုင်းဝင် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေလေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ဆေးကုသရေး သိပ္ပံအတွက် အထူးထောက်ပံ့မှု..."

"အမှတ် (၁) ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါ (နယူးကာဆယ်ရောဂါ သီးသန့်)..."

အောက်ခြေဆုံးတွင်မူ အနီရောင်မင်ဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသော စာလုံးအသေးတစ်ကြောင်း ပါရှိပြီး အထူးတလည် မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေ၏။

"ပြည်တွင်းလျှို့ဝှက်ချက်၊ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်..."

ဤသည်က မပြီးသေးချေ။

[ဒင်... အထောက်အထား စာရွက်စာတမ်းများ ဖန်တီးပြီးပါပြီ...]

စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှင်း၏လက်ထဲတွင် စာရွက်အထပ်လိုက်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အပေါ်ဆုံးတွင် မိတ်ဆက်စာတစ်စောင်ပါရှိပြီး စာရွက်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေကာ ခေါင်းစဉ်တွင် ပြည်နယ်စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံအကယ်ဒမီဟု ရေးသားထားပြီး အောက်ဘက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် ရုံးသုံးတံဆိပ်တုံးကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

စာမျက်နှာများကြားတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဝေါဟာရများဖြင့် ချောမွေ့လှပသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည့် ဆေးညွှန်းစာမျက်နှာများစွာ ပါဝင်နေပြီး လုံးဝနားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော မော်လီကျူးဖွဲ့စည်းပုံ ပုံကြမ်းများနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ခရိုင်မြို့တော်သို့ ခရီးစရိတ် အစီရင်ခံစာတစ်ခု ပါရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရထားလက်မှတ်နံပါတ်ကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားလေသည်။

ချန်ရှင်းက ဤအရာအားလုံးကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။

ဤအရာများနှင့်ဆိုလျှင် ရွာသူရွာသားများသာမက ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

သူက အရာအားလုံးကို သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

"တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်မယ်..."

အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော အဖြူရောင် တံခါးပေါက်ကြီး ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းက နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်သွားကာ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

...

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် နေမင်းကြီး ဝင်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

ချင်းရွှေရွာ အဝင်ဝရှိ ရှားပင်အိုကြီးအောက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရပ်နေကြသည်။

ချင်းရွှေရွာနှင့် လီကျားရွာတို့မှ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေးသူငယ်များအားလုံးနီးပါး ဤနေရာ၌ စုရုံးနေကြသည်။

မျက်နှာများတွင် တူညီသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခရိုင်မြို့တော်သို့ ဦးတည်နေသော တစ်ခုတည်းသော လမ်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော အောင့်အီးထားသည့် ချောင်းဆိုးသံများကသာလျှင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေလေသည်။

အိမ်ရှိကြက်များမှာ သေဆုံးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

အကြံပေးချန်သည်သာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေတော့သည်။

"သူတို့ လာနေပြီ... သူတို့ လာနေပြီ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော အမည်းစက်ကလေးဆီသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ သစ်လွင်နေသော ရှေးဟောင်း စက်ဘီးတစ်စီးပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှင်းပင်ဖြစ်၏။

"အကြံပေးချန် ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့..."

"အကြံပေးချန်ပဲ... သူ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

"ကောင်းလိုက်တာ... သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

မျှော်လင့်ချက်အော်ဟစ်သံများက အထက်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ရွာနှစ်ရွာအပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တိမ်တိုက်များကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရွာခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တုန်ယင်နေကြလေသည်။

ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် လူနှစ်ဦးကဲ့သို့ သူတို့က လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ အရူးများသဖွယ် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"အကြံပေးချန်..."

"အကြံပေးချန်... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့..."

အမျိုးသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကလည်း အနောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာကြပြီး ချန်ရှင်းနှင့် သူ၏စက်ဘီးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ကြိုဆိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ အပိုဆန်နေသေးသည်။

ချန်ရှင်းက စက်ဘီးကို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးတစ်လှမ်း လှမ်းကာ စက်ဘီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာများကို သူ ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လေးလံသည့် ရွက်ထည်အိတ်များထဲမှ အညိုရောင် ဖန်ပုလင်း အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး... လာမအုံကြပါနဲ့..."

သူ၏ တည်ငြိမ်သောအသံက လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယခင်က ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်သို့ဆုတ်သွားကြကာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြသည်။

ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့က ထူးခြားမှုမရှိဟု ထင်ရသော ဖန်ပုလင်းအချို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းပြလာတော့သည်။

"အကြံပေးချန်... ဒါက... အဲ့ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးလား..."

ချန်ကွမ်လင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့် ရှင်းပြချက်ကိုမှ ထပ်မပေးတော့ပေ။

သူက သန့်ရှင်းသောရေများ ဖြည့်ထားသည့် ရေစည်ပိုင်းအကြီးကြီးတစ်ခုကို ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏အရှေ့တွင် ပုလင်းတစ်လုံးပေါ်ရှိ ဖယောင်းတံဆိပ်ကို ခွာကာ ဖော့ဆို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ဝါညိုရောင် အမှုန့်များကို သတ်မှတ်ထားသော အချိုးအစားအတိုင်း ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော်လည်း စူးရှမှုမရှိသော ဆေးရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

ချန်ရှင်းက သန့်ရှင်းသော သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်နှိုက်ကာ ဆေးမှုန့်နှင့် ရေများကို ညီညာစွာ မွှေလိုက်သည်။

မူလက ကြည်လင်နေသော ရေများမှာ နောက်ကျိသော ဝါညိုရောင် ဆေးရည်စည်ပိုင်းကြီးအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းက သစ်သားတုတ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရေစည်ပိုင်းကြီးကို လက်ညိုးထိုးကာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ..."

"အခု လူတိုင်း အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်ပြီး အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ကြက်တွေအားလုံးကို ဒီဆေးတိုက်ကြ... ဖျားနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းမာနေပုံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ကောင်မှ လွတ်သွားလို့ မရဘူးနော်..."

"မှတ်ထားကြ... ပါးစပ်ကို ဇွန်းအသေးလေးနဲ့ ဟပြီး ဆေးတစ်စက်မကျန် အကုန်ဝင်အောင် လောင်းထည့်ရမယ်..."

အမိန့်ပေးလိုက်သော်လည်း ရွာသူရွာသားများမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြပေ။

လူတိုင်းက ဝါညိုရောင် နောက်ကျိကျိ ရေစည်ပိုင်းကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယနှင့် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

ဤအရာက... တကယ်ရော အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား။ ရွှံ့ရည်များနှင့်သာ တူနေလေသည်။