အခန်း ၁၀၈

အခန်း (၁၀၈) လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါး

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီကျားရွာတွင်လည်း ချင်းရွှေရွာနည်းတူ အတိအကျတူညီသော အံ့မခန်း အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

"အသက်ရှင်နေကြပြီ... အကုန်လုံး အသက်ရှင်နေကြပြီ..."

"မနေ့က ဆေးတိုက်ဖို့ နှုတ်သီးကို အတင်းဖြဲရလောက်အောင် ခက်ခဲခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ကြက်မကြီးက ဒီမနက်ကျတော့ အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ဘာသာသူတောင် အစာရှာစားနေပြီဟေ့..."

"အံ့သြစရာပဲ... တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ပြန်လည်သွက်လက်တက်ကြွနေသော ကြက်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်အာရုံများ လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ ဘဝတစ်ဝက်ကျော် ဖြတ်သန်းယုံကြည်လာခဲ့သော လောကကြီး၏အမြင်များမှာ ထိုခဏ၌ တစ်စစီ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးကို နတ်ဘုရားတို့၏ တန်ခိုးပြမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်လိုက်နိုင်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူသည် ချင်းရွှေရွာရှိ ရွာသူရွာသားများနှင့် တူညီသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

"ဒုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုအဘိုးအိုသည် ချင်းရွှေရွာရှိရာ အရပ်ဆီသို့ မျက်နှာမူလျက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နဖူးနှင့် မြေကြီး ထိဆောင့်သည်အထိ ဦးချလိုက်လေသည်။

တစ်... နှစ်... ဆယ်... နှစ်ဆယ်…

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်းရွှေရွာနှင့် လီကျားရွာရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူအားလုံးသည် အသက်အရွယ်၊ ကျားမ မရွေး ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်လေးရှိရာဆီသို့ အလိုအလျောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။

မည်သူကမျှ စီစဉ်ညွှန်ကြားနေခြင်း မရှိသလို၊ အမိန့်ပေးနေခြင်းလည်း မရှိပေ။

လူအုပ်ကြီး၏ မည်းနက်နေသော ခေါင်းများ၊ ရင်ထဲမှလှိုက်လှဲစွာ ဦးချဂါရဝပြုမှုများ၊ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြည်ညိုသဒ္ဓါတရား ထက်သန်နေမှုများနှင့် ထိုမြင်ကွင်းကြီးသည် အလွန်တရာမှ ကြက်သီးမွေးညင်း ထစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"အကြံပေးချန်က... သက်ရှိထင်ရှား နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ..."

"ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိဖွင့်ကြည့်ပြီး ငါတို့ရွာဆီကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး စေလွှတ်ပေးလိုက်ပြီဟေ့..."

ရွာလူကြီးများဖြစ်သော ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့သည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့မှ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသော မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေကြသည်။

သူတို့ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့သလို တားဆီးရန်လည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကြီးမားလှသော စိတ်ခံစားမှုရေစီးကြောင်းကြီးထဲတွင် မျောပါသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲ၌လည်း လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေခဲ့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ အချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တူညီနေသော အံ့သြမှင်တက်မှုများနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ခါးကိုမတ်လိုက်ကြပြီး ချန်ရှင်း၏ အိမ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အလွန်တရာမှ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ဂါရဝ ပြုလိုက်ကြလေသည်။

ဤဦးညွှတ်မှုသည် ရွာထဲရှိ ကြက်များအားလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်ကိုသာမက သူတို့ အထင်ကြီးလေးစားရသည့် စွမ်းဆောင်နိုင်သူတစ်ဦးကိုပါ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်လေးထဲတွင်မူ။

ရွှီချင်းချင်းတစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လိုက်ကာစွန်းလေးကို မလျက် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရလေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ သူမ မြင်ရသမျှ လူတိုင်းသည် သူတို့အိမ်ရှိရာအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဘုရင်တစ်ပါးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်နေသည့်အလား ပြည့်ကျပ်သိပ်သည်းစွာ ဒူးထောက်နေကြ၏။

သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ အနည်းငယ် ဟဟလေးဖြစ်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ဘဲ ရင်တွေလည်း အတောမသတ် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ချန်ရှင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။

သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအံ့မခန်း အဖြစ်အပျက်များ အားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သော ချန်ရှင်းမှာမူ ထမင်းစားပွဲ၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက် သူ၏ နံနက်စာကို အေးဆေးစွာ စားသုံးနေလေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌မူ ကိုးကွယ်ပူဇော်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော်လည်း အထဲတွင်မူ သူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။

သူ့အဖို့တော့ အပြင်ဘက်က လှိုင်းလုံးကြီးများဆိုသည်မှာ ရေကန်တစ်ခုထဲမှ ဂယက်လေးများမျှသာ ဖြစ်ပုံရ၏။

ဤခဏ၌ ချန်ရှင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသော ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အချစ်များနှင့် မှီခိုအားထားချင်စိတ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ထက်သန်လာကာ ကိုးကွယ်ချင်စိတ်အဖြစ်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

သူမ၏ ယောက်ျားက ဘယ်လိုလူမျိုးများလဲ။

အမဲလိုက်ခြင်း၊ တောင်ယာလုပ်ခြင်း၊ လူများကို ကယ်တင်ခြင်း... ယခုဆိုလျှင် နတ်ဘုရားများ စေလွှတ်လိုက်သည့် ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါကိုပင် ညတွင်းချင်း ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် သူ မတတ်နိုင်သော အရာဟူ၍ ရှိပါသေးရဲ့လား။

ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါအား ချင်းရွှေရွာမှ ချန်ရှင်းအမည်ရသည့် အံ့ဖွယ်သမားတော်တစ်ဦးက ညတွင်းချင်း ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးလိုက်သည်ဟူသော သတင်းမှာ နေ့တစ်ဝက်ပင် မပြည့်မီ အလံနီ ကွန်မြူနစ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ကွန်မြူနစ်အတွင်းရေးမှူး၏ ရုံးခန်းထဲတွင်မူ ကျန်းပေါ်သည် ကြက်တုပ်ကွေးကိစ္စအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် သောက်နေသဖြင့် ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး၌ မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

တပ်မအသီးသီးမှ ဝင်လာသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများမှာ အလွန်ပင် ဆင်တူနေပြီး တိုင်တန်းသံများ၊ အကူအညီတောင်းခံသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် သူ့ကို အမှန်တကယ် ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ရုံးခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ကွန်မြူနစ် သတင်းပို့သမားက အမောတကောဖြင့် တယိုင်တတိမ်း ဝင်လာလေသည်။

"အတွင်းရေးမှူး... အတွင်းရေးမှူး... သတင်းကောင်းကြီးဗျ... မယုံနိုင်စရာ သတင်းကောင်းကြီးဗျ..."

"ဘာသတင်းကောင်းလဲ... ကြက်တုပ်ကွေးအတွက် ကုသဆေးရပြီလား..."

ကျန်းပေါ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။

"မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ... မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ..."

သတင်းပို့သမား၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလာသည်။

"ချင်း... ချင်းရွှေရွာ... ချင်းရွှေရွာက ကြက်တုပ်ကွေးတွေ ညတွင်းချင်း လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီဗျ..."

ကျန်းပေါ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို ယူ၍ ရေသောက်ရန် ပြင်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏လက်များ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ဒေါင်..."

ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်မှာ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အတော်လေး ပိန်လချိုင့်ဝင်သွားကာ ပူလောင်နေသော ရေနွေးကြမ်းများလည်း ကြမ်းပြင်အနှံ့ စင်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ကျန်းပေါ်မှာမူ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

သူ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး သတင်းပို့သမား၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ပန်းကန်ပြားလောက် ကျယ်ဝန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... ပြန်ပြောစမ်း... ဘယ်ရွာ..."

"ချင်းရွှေရွာ... ချန်ရှင်းနေတဲ့ ချင်းရွှေရွာလေ..."

သတင်းပို့သမားမှာ သူ၏ပုံစံကြောင့် လန့်သွားသော်လည်း အစွမ်းကုန် အော်ပြောလိုက်သေးသည်။

"သူတို့ရွာနဲ့ လီကျားရွာက ကြက်တွေ အကုန်လုံး အသက်ပြန်ရှင်လာကြပြီ... ကြားတာတော့... အကြံပေးချန်ရလာတဲ့ အထူးဆေးကြောင့်ဆိုပဲ..."

*အကြံပေးချန်... ဆရာချန်... ချန်ရှင်းပဲ ဖြစ်နေပြန်ပြီ…*

ကျန်းပေါ်သည် သတင်းပို့သူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွန်အမင်း အံ့သြမှု၊ ဝမ်းသာကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့ဘာသာ တစ်တွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။

"ငါ သိသားပဲ... ဒီကောင်လေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ သိနေခဲ့တာ... မြေဩဇာ... အထူးဆေး... ဘုရားရေ..."

သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

"ဒါက သာမန် စိုက်ပျိုးရေး အကြံပေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး... ဒါက ရတနာတစ်ခုပဲ... နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ..."

သူ ချက်ချင်းပင် တယ်လီဖုန်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ကိုင်ကို အသည်းအသန် လှည့်လိုက်သည်။

“ခရိုင်ရုံးကို ဆက်ပေး... မြန်မြန်... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူဆီကို ငါ သတင်းပို့ရမယ်..."

ထိုသတင်းစကားသည် တယ်လီဖုန်းလိုင်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားကာ ချင်းရှန်းခရိုင်ဆီသို့ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဟူဖုန်း၏ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရေခဲကဲ့သို့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

သူသည် မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ခရိုင်အတွင်း ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်ပွားမှုနှင့် ကြိုတင်ကာကွယ်ရေးနှင့် ထိန်းချုပ်ရေး အစီအမံများ မလုံလောက်မှုတို့ကြောင့် သူ့အား အထက်လူကြီးများက ဖုန်းထဲမှနေ၍ နာမည်မတပ်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။ သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသောကြောင့် ပါးစပ်ထောင့်များတွင်ပင် အပူဖုများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် မီးခိုးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆေးလိပ်ပြာခွက်များတွင်လည်း စီးကရက်တိုများ ပြည့်လျှံနေသည်။

"ဒုန်း..."

ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အတွင်းရေးမှူးသည် တံခါးပင် မခေါက်ဘဲ သူမ ခုလေးတင် ရေးမှတ်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အပြေးအလွှား ဝင်လာလေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြေးလာရမှုတို့ကြောင့် သူမ၏ အသံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။

"ခရိုင်... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... အံ့ဖွယ်ပဲ... အံ့ဖွယ်ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပြီ..."

"ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် ပျာယာခတ်နေရတာလဲ..."

စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေသော ဟူဖုန်းက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချကာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူမလက်ထဲရှိ စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အလံနီကွန်မြူနစ်... ချင်းရွှေရွာ... ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါ... ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီတဲ့..."

ဟူဖုန်းက မှင်တက်သွားလေသည်။

သူသည် အတွင်းရေးမှူးလက်ထဲမှ ပါးလွှာသော စာရွက်လေးကို လုယူလိုက်သည်။

"ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ"၊ "လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ" နှင့် "အံ့ဖွယ်ဆေး" ဟူသော စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စာရွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

သူ အမြင်မှားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် ၎င်းကို သုံးခါတိုင်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟူဖုန်းက စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုအရှိန်ကြောင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်များပင် ကျယ်လောင်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်လောင်နေပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုများနှင့် ဖိအားများအားလုံးသည် သန့်စင်သော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"ကားပြင်ထား... ချက်ချင်း... အခုချက်ချင်း ချင်းရွှေရွာကို သွားမယ်..."

"ဒီချန်ရှင်းဆိုတာ တကယ့်ကို ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ လူစားမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်..."