အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်း

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစအချိန်၌...။

ချင်းရွှေရွာ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလျက် အဝေးဆီမှ ဩဇာပါပြီး ဟိန်းထွက်နေသော ကားအင်ဂျင်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်..."

ခြံဝင်းအတွင်း တံမြက်စည်းလှည်းနေကြသော ရွာသူရွာသားများသည် သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ရွာအဝင်ရှိ တစ်ခုတည်းသော မြေသားလမ်းဆီသို့ လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော အနက်ရောင် ကားတစ်စီးသည် ချင်းရွှေရွာအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာလေသည်။

"ဘုရားရေ... အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ... တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာကြီးပါလား..."

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ ဆီဒင်ကားကြီးဟ..."

ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ သွားဖူးပြီး မျက်စိပွင့်နားပွင့်ရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "

ဗော်လ်ဂါကားကွ... ကွန်မြူနစ်မှာရှိတဲ့ ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားထက်တောင် ပိုပြီး ရှားပါးသေးတယ်... ဒါက ရာထူးကြီးတဲ့ အရာရှိတွေ စီးတဲ့ကားပဲ..."

ဝုန်း…

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ချင်းရွှေရွာတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

ရွာသူရွာသားများသည် ခြံဝင်းများထဲမှ ပြေးထွက်လာကြကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ထိုအနက်ရောင် သံတုံးကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ဒေသဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်ကြီးများအတွက် သီးသန့်ထားရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူတို့ သိရှိကြလေသည်။

သို့သော် ထိုသူတို့က ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ခေါင်ဖျားလှသော တောင်ပေါ်ရွာလေးဆီသို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသနည်း။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ... ရာထူးကြီးတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ယောက် စစ်ဆေးရေး လာဆင်းတာ သေချာတယ်..."

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်တစ်ယောက် အိမ်ထဲမှနေ၍ ကတိုက်ကရိုက် ပြေးထွက်လာလေသည်။

သူ့အပေါ်အင်္ကျီကြယ်သီးများမှာ လွဲမှားစွာ တပ်ထားလျက်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေကာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း တင်းမာမှုနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူသည် အဝတ်အစားကိုပင် သေချာမပြင်နိုင်ဘဲ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှ တိုးဝှေ့၍ ကားရှိရာဆီသို့ ပြေးသွားရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ... လမ်းကို သွားလှည်းလိုက်ကြစမ်း... ခေါင်းဆောင်ကို မစော်ကားမိစေနဲ့..."

သို့ရာတွင် သူ ထိုနေရာသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် အနက်ရောင် ဗော်လ်ဂါ ဆီဒင်ကားကြီးသည် ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်နှင့် မနီးမဝေးရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွားလေပြီ။

"ကလစ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်။

ကွန်မြူနစ်အတွင်းရေးမှူး ကျန်းပေါ်က ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မဖုံးဖိနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေလေသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် ကျန်းပေါ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ကွန်မြူနစ် အတွင်းရေးမှူးတောင်မှ အဖော်အဖြစ်သာ လိုက်ပါလာရသည်ဆိုလျှင် ကားထဲတွင် ထိုင်နေသူမှာ မည်မျှပင် ရာထူးကြီးမားသော အရာရှိ ဖြစ်နေမည်နည်း။

သူတို့ စဉ်းစား၍ မရသေးခင်မှာပင် အခြား ကားတံခါးတစ်ချပ် ထပ်ပွင့်လာခဲ့သည်။

သပ်ရပ်သော အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်မြင့်မြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာလေသည်။

သူသည် အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာထားနှင့် လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော ဩဇာအာဏာသည် တစ်နေရာလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသော ရွာသူရွာသားများသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြတော့ပေ။

ချန်ကွမ်လင်သည် သူ၏ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ခါးကို ကိုင်းညွတ်အရိုအသေပေးရင်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ချေ။

"မင်္ဂလာပါ... ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်က ချင်းရွှေရွာရဲ့ ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်ပါ... ကျွန်တော်တို့ ရွာလေးက ကြိုဆိုပါတယ်..."

သို့သော် ဩဇာအာဏာ အပြည့်ရှိသော ထိုအမျိုးသားသည် သူပြောသည်ကို လုံးဝ မကြားလိုက်ပုံပင်။

သူသည် ချန်ကွမ်လင်၏ မျက်နှာချိုသွေးနေမှုကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက တုန်ယင်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုလျက် တိုက်ရိုက်ပင် အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော် ချန်ရှင်း ဘယ်မှာလဲ..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ချန်ကွမ်လင်၏ အပြုံးများ အေးခဲသွားပြီး သူသည် နေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေမိ၏။

ရွာသူရွာသားအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ နားထဲတွင် အူဝေသွားလေသည်။

ဤမျှရာထူးကြီးမားသော ခေါင်းဆောင်ကြီးက... ချန်ရှင်းကို... တကူးတက လာတွေ့ရအောင်လား။

ကြိုတင် စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ပင် လူအုပ်ကြီးသည် အလိုအလျောက် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင်တော့ ချန်မိသားစု အိမ်သစ်၏ တံခါးကြီးက ကျွီကနဲ အသံမည်ကာ ပွင့်လာခဲ့၏။

ချန်ရှင်းသည် အထဲမှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ခုလေးတင် ချက်ထားသော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ချန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မူလက တင်းမာစူးရှနေသော အမူအရာများ ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကျသွားပြီး လေးစားမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ထပ်မံ ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ချေ။ ကျန်းပေါ်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ သူသည် ချန်ရှင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ဒီလူကတော့..."

ကျန်းပေါ်သည် မိတ်ဆက်ပေးရန်အတွက် အနောက်မှ ကပျာကယာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သို့သော် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဟူဖုန်းသည် ချန်ရှင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မီးဖိုမှ ကျပ်ခိုးများ ပေကျံနေဆဲဖြစ်သော ချန်ရှင်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေပြီ။

"ရဲဘော် ချန်ရှင်း... မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ..."

ဟူဖုန်း၏ အသံသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အထူးတလည် ကျယ်လောင်နေ၏။

"ငါ့နာမည်က ဟူဖုန်းပါ... ဒီခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပေါ့... အရင်ကတည်းက အတွင်းရေးမှူး ကျန်းပေါ်ဆီကနေ မင်းအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက် မြေဩဇာကိစ္စရော... ကြက်တုပ်ကွေးကိစ္စရောမှာ... မင်းက ငါတို့ ချင်းရှန်းခရိုင်ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးပါပဲ... နိုင်ငံရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးပဲကွာ.."

*နိုင်ငံ၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးတဲ့လား…*

ဤစကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ချန်ကွမ်လင်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသူရွာသားများမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

သူတို့၏ ပါးစပ်များ ဟအက်သွားပြီး မေးရိုးများမှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရကာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားလျက် သူတို့ရှေ့မှ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

*ခရိုင်... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတဲ့လား…*

တစ်ခရိုင်လုံးတွင် ရာထူးအကြီးဆုံး အရာရှိကြီးက ချန်ရှင်းကို ဤမျှ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေသည်တဲ့လား။ ပြီးတော့... ပြီးတော့ သူ့ကို နိုင်ငံ၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးဟုပင် ခေါ်လိုက်သေးသည်။

ဟူဖုန်းသည် ချန်ရှင်း ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ချန်ရှင်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ဝေဆာနေကာ သူ၏ လေသံမှာ အလျင်စလို ဖြစ်နေပြီး လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ချန်... အချိန်က အရမ်း အရေးကြီးနေလို့ ငါ မင်းနဲ့ အားနာပါးနာ လုပ်မနေတော့ဘူးနော်… မင်းရဲ့ ဒီကြက်တုပ်ကွေး ကာကွယ်ရေးနဲ့ ထိန်းချုပ်ရေး နည်းလမ်းတွေကို တစ်ခရိုင်လုံးကို ဖြန့်ဝေပေးလို့ ရမလား…မင်းက ငါတို့ ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ကြက်တွေအားလုံးရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါပဲကွာ..."

ဟူဖုန်း၏ အနောက်တွင်တော့ အရာရှိဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်မှန်များ တပ်ဆင်ထားကာ ပညာတတ်များဟု ထင်ရသော နည်းပညာရှင် အနည်းငယ် လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့သည် ခရိုင် စိုက်ပျိုးရေးဌာနမှဖြစ်ကြပြီး ဤအရပ်သား ပညာရှင်ကို စစ်ဆေးရန် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ သတိထားမှုနှင့် သံသယဝင်မှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အရည်အချင်းရှိသူများကို စုဆောင်းလိုသော စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မထီမဲ့မြင် မပြုရဲကြတော့ချေ။ သူတို့အားလုံး မာနများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ကြပြီး ချန်ရှင်းကို သိချင်စိတ်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော တအံ့တဩ အကြည့်များ ရှိနေသော်လည်း ချန်ရှင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေခဲ့၏။

သူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေသော ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ထဲသို့ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို အေးဆေးစွာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် နှိမ့်ချမှုရှိသော်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော လေသံဖြင့် စကားစတင် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဟူ... အတွင်းရေးမှူး ကျန်း... ဒါက ထူးခြားလှတဲ့ နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူသည် သူ၏ နည်းလမ်းကို တည်ငြိမ်ပြတ်သားစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကပ်ရောဂါကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် အချက်သုံးချက်ပဲ ရှိပါတယ်... ပထမအချက်ကတော့ သီးသန့်ခွဲထားခြင်းပါ... ကူးစက်ခံရတဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့အတွက် ရောဂါဖြစ်နေတဲ့ ကြက်တွေအားလုံးကို ကျန်းမာတဲ့ ကြက်တွေနဲ့ လုံးဝ ခွဲထုတ်ထားရပါမယ်..."

"ဒုတိယအချက်ကတော့ နက်နက်မြှုပ်နှံခြင်းပါပဲ... သေသွားတဲ့ ကြက်တွေအားလုံးကို မဖောက်ထုံးနဲ့ ပိုးသတ်ပြီးတော့ ရောဂါပိုးတွေ မပြန့်ပွားအောင် သုံးမီတာထက် ပိုနက်တဲ့ ကျင်းထဲမှာ မြှုပ်နှံရပါမယ်..."

"တတိယအချက်ကတော့ ပိုးသတ်ခြင်းပါပဲ... ကြက်ခြံတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေနဲ့ လူတွေ လျှောက်သွားတဲ့ လမ်းတွေကိုတောင် မဖောက်ထုံးနဲ့ သေချာပိုးသတ်ရပါမယ်..."

သီးသန့်ခွဲထားခြင်း၊ နက်နက်မြှုပ်နှံခြင်းနှင့် ပိုးသတ်ခြင်း။

ဤစကားလုံးသုံးလုံးသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တိကျကာ လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ရောက်စေလေသည်။

ဟူဖုန်းနှင့် ကျန်းပေါ်တို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုပို၍ တောက်ပလာတော့သည်။

စိုက်ပျိုးရေးဌာနမှ နည်းပညာရှင်များမှာမူ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

သူတို့သည် ဤအယူအဆများကို ယခင်က စာအုပ်အချို့တွင် ပြန့်ကျဲစွာ တွေ့ဖူးကောင်း တွေ့ဖူးနိုင်သော်လည်း မည်သူကမျှ ချန်ရှင်းကဲ့သို့ တိကျခိုင်မာပြီး လက်တွေ့အသုံးချနိုင်သော ကပ်ရောဂါကာကွယ်ရေး စနစ်တစ်ခုအဖြစ် အကျဉ်းချုပ်၍ မဖော်ပြခဲ့ဖူးချေ။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းပြီး ရုတ်တရက် အလင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

ဤအရာသည် တောနယ်မှ လူငယ်တစ်ယောက် တကယ်ပဲ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါသလား။

လူတိုင်းသည် ချန်ရှင်းအပေါ် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် အနက်ရောင် ကိုင်းပါသော မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသည့် နည်းပညာရှင်တစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားစပြောလာလေသည်။

သူသည် သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးလိုသော အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ဖြင့် အလွန်တရာ ဖြေဆိုရခက်ခဲသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"အကြံပေးချန်... ခင်ဗျားပြောသွားတဲ့ ခြုံငုံသုံးသပ်ရမယ့် ကာကွယ်ရေးနဲ့ ထိန်းချုပ်ရေး နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တိကျတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးချင်ပါတယ်... အကယ်၍ ခင်ဗျားရဲ့ အထူးဆေးက ကာကွယ်ဆေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မတူညီတဲ့ အသက်အရွယ်တွေရှိတဲ့ ကြက်ပေါက်လေးတွေနဲ့ ကြက်ကြီးတွေအတွက် သောက်သုံးရမယ့် ပမာဏနဲ့ ဖျော်စပ်ရမယ့် အချိုးအစားက ဘယ်လို ကွာခြားသင့်သလဲဗျ..."