အခန်း ၂၁၂

အခန်း (၂၁၂) အရေးပါသူများက ရွှေများကို စုဆောင်းကြပြီး ယွင်ဟွားက လက်ဆောင်များ လက်ခံရရှိခြင်း

မြင်းလှည်းသည် လှုပ်ခါတုန်ခိုက်စွာဖြင့် နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် ချန်ကျဲဟန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... အဘိုးကြီးယွင်… မင်း ဒီနေ့ အတော်လေး စောစောရောက်နေပါလား..."

ယခင်နှစ်များက ဤလူသည် နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်မှသာ အချိန်ဆွဲကာ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာတတ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

"ဒီနှစ်တော့ ဘယ်လိုလေမျိုး တိုက်လာတာလဲ..."

ချန်ကျဲဟန်က နောက်ပြောင်ကာ မေးလိုက်ပြီး လေတိုက်ရာအရပ်ကို စမ်းသပ်ရန် သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လေ၏။ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ့အား မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာကာ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီးချန်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်လာကြမှာပဲလေ... ဒါကြောင့် ငါ မင်းနဲ့ အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ထိုအမူအရာကြောင့် ချန်ကျဲဟန်၏ မျက်ခွံများပင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဒီကိစ္စကို အရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ကြရအောင်... မင်းရဲ့ သားအငယ်ဆုံးနဲ့ ကျွန်တော့်သမီးက စေ့စပ်ထားတာ မဟုတ်သေးဘူး... ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ ဆွေမျိုးတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ မရသေးဘူး..."

သူတို့၏ လက်ထပ်ပွဲကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးယွင်က အထက်စီးဆန်ဆန် ပြုမူခဲ့ပုံကို သူ မေ့မသွားသေးပေ။ ယခု သူတို့အချင်းချင်း ဆွေမျိုးများဟု ခေါ်ဆိုနေခြင်းမှာ လုံးဝကို သဘာဝမကျလှပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့ ကြံစည်နေသော ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အရှက်မရှိစွာဖြင့် ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"မင်း အသက်တစ်ရာအထိနေချင်လား..."

ချန်ကျဲဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"မင်း ဇနီးနဲ့ နောက်ဘဝအတွက် ကတိတစ်ခုကို အသစ်ပြန်လည်ပေးချင်လား..."

ချန်ကျဲဟန်…

"ပြောစမ်း... မင်း အတိအကျ ဘာပြောချင်တာလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ သမီးလေး မွေးနေ့လေ... ကြိုမသိလို့ လက်ဆောင် မပြင်ဆင်ထားဘူးဆိုရင်လည်း မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် မွေးနေ့အတွက် အနီရောင်စာအိတ်လေး ပေးရင်လည်း ရပါတယ်... နှစ်သစ်ကူး အနီရောင်စာအိတ်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ပေးလို့ရတာပဲ..."

ချန်ကျဲဟန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဘိုးကြီးယွင်… မင်း… မင်း တကယ် အရှက်မရှိတာပဲ..."

*ဘယ်သူက ဒီလိုမျိုး ပေါ်တင်ကြီး ဖွင့်ပြောမှာလဲ…*

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"အရှက်မရှိတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... ဒါ့အပြင် ဒီနေ့က ငါ့သမီးလေးရဲ့ မွေးနေ့လေ... သူက ငါတို့နဲ့အတူ အိမ်မှာ ရှိနေလို့ရပေမယ့် မင်းတို့ ယောက်ျားတွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေရတယ်... အဲ့ဒါကို မင်းက သူ့ကို လက်ဆောင်လေး တစ်ခုတောင် မပေးဘူး..."

ချန်ကျဲဟန်မှာ သူ့ကို တံတွေးဖြင့်ပင် ထွေးချင်သွားမိသည်။ မြို့ပြအရာရှိများ၏ ခေါင်းဆောင်သည် အဖြစ်အပျက်များကို လိုရာဆွဲကာ ဖျက်ဆီးပြောဆိုရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးပင် ဖြစ်လေ၏။

"အသက်ရှည်ကျန်းမာပါစေ... ငါတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်စတင်ပြီး လူသတ်မှုကို ဖြေရှင်းကြမယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ ချန်ကျဲဟန်က ကြိုတင်မသိခဲ့ကြောင်းကို သိသဖြင့် သူ့အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ယခုတော့ ထိုမိန်းကလေး၏ မွေးနေ့ဖြစ်ကြောင်း သူသိသွားပြီဖြစ်သလို သူမက သူ့အား အမှုများစွာကို ဖြေရှင်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ လှည့်၍ ယွင်ဟွားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ယုံအန်းမင်းသမီး...

ယွင်ဟွားက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမရှေ့တွင် ငွေစက္ကူအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ဆန္ဒတွေအားလုံး ပြည့်ဝပြီး နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်ပါစေ... ဒါက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ မွေးနေ့မုန့်ဖိုးပဲ... မလောက်ရင် ငါ့ကို ထပ်တောင်းလို့ရတယ်..."

ချန်ကျဲဟန်က အလွန် သဘောထားကြီးလှပေသည်။

ယွင်ဟွား…

"သမီးလေး... မြန်မြန်ယူလိုက်လေ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ဝမ်းသာအားရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးသူမဆီက လက်ဆောင်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပဲ... အမတ်ချန်နဲ့ အဖေက ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်... ဒီနေ့ သမီးမွေးနေ့ဆိုတာကို သူ အခုလေးတင် ကြားသွားလို့ သမီးကို လက်ဆောင်ပေးချင်နေတာကို တားလို့တောင် မရဘူး..."

ချန်ကျဲဟန်…

ယွင်ရှောင်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို ကူညီပေးရန် ရောက်လာကတည်းက သူသည် အလွန်တရာ မောက်မာလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဘိုးကြီးယွင်က ပုန်ကန်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ မသိခဲ့လျှင် တရားရေးဝန်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးခဲ့မည်မှာ သေချာပေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကို စည်းရုံးလေတော့သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ယွင်ဟွား၏ ငွေအိတ်လေးမှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သူမ၏ မွေးနေ့သတင်းသည် အတွင်းနန်းဆောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"ဘာ..."

မယ်တော်ကြီးက နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ငါ့ညီမလေးရဲ့ မွေးနေ့လား..."

"အထိန်းတော်ကူ... မြန်မြန်သွားပြီး သိုလှောင်ရုံကိုဖွင့်ကာ ရှောင်ကျင်းဇီရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အားလုံးကို ငါ့အတွက် ထုပ်ပိုးလိုက်စမ်း..."

သူမ၏ ညီမလေး မွေးနေ့ဖြစ်နေရာ အစ်မဖြစ်သူအနေဖြင့် မည်သို့များ ရက်ရက်ရောရော လက်ဆောင်မပေးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"မယ်တော်ကြီး... မယ်တော်ကြီး..."

အထိန်းတော်ကူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေကာ ဗလုံးဗထွေး ပြောနေပြီးနောက် အဆုံးတွင် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်လေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... သိုလှောင်ရုံထဲက ရွှေလက်ဝတ်ရတနာတွေ အားလုံး ကုန်သွားပါပြီ... တခြားတစ်ခုခုကို အစားထိုး ထည့်ပေးလိုက်ရင်ကော..."

"ဘာ... အဲ့ဒါ အကုန်ပဲလား..."

မယ်တော်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ရွှေလက်ဝတ်ရတနာတွေ အားလုံး ကုန်သွားပြီပေါ့..."

အထိန်းတော်ကူသည် သူမအား တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုလာခဲ့ရာ မယ်တော်ကြီးသည် သူမကို တစ်ခါမှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

"မှန်ပါ့... ယုံအန်းမင်းသမီးက ရွှေထည်အသေးလေးတွေကို အကြိုက်ဆုံးပါပဲ... အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က အမြဲတမ်း ဒါတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပို့ခဲ့တာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အနည်းငယ်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ ရွှေထည်တွေ အားလုံးကိုတောင် လဲလှယ်ယူသွားခဲ့ပါသေးတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားလေ၏။

မှန်ပေသည်။ သူမ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းမှာ ရှောင်ကျင်းဇီကို အထူးနှစ်သက်ကြောင်းကို တစ်နန်းတော်လုံးရှိ လူတိုင်းက သိကြလေသည်။

"ဧကရာဇ်ဆီသွားပြီး ငါတို့ရဲ့ ရွှေလေးတွေကို ပြန်ယူကြမယ်..."

မယ်တော်ကြီး၏ အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်လာကာ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများ လှမ်း၍ သွားလေတော့သည်။

"မယ်တော်ကြီး... ခဏနေရင် မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ချုံဟွားနန်းဆောင်ကိုလာပြီး အရိုအသေပေးကြတော့မှာပါ..."

မယ်တော်ကြီးက ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်... သူတို့တွေ အရိုအသေ လာပေးစရာ မလိုဘူးလို့... လုပ်စရာမရှိရင် ညီလာခံခန်းမကြီးထဲမှာ သွားထိုင်နေကြလို့ ပြောလိုက်..."

အရိုအသေလာပေးတာက ဘာတွေများ အထူးအဆန်းဖြစ်နေလို့လဲ။ သူမ သူငယ်ချင်း၏ မွေးနေ့လက်ဆောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ ပြောပြရန်ပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။

"ဒါနဲ့... အထိန်းတော်ကူ... မင်းသားတွေဆီ လူလွှတ်ပြီး လူကြီးသူမတွေအပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းဖို့နဲ့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်တွေကို ကြိုတင်ပေးပို့ဖို့ ပြောလိုက်... အကင်းပါးတဲ့ သူတွေက ရွှေစလေးတွေကို ပို့ပေးရလိမ့်မယ်... သူတို့တွေ မရိုသေ မကိုင်းရှိုင်းဘူးလို့ သတ်မှတ်မခံရချင်ရင်ပေါ့..."

အထိန်းတော်ကူက မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အစီအစဉ်များ ချမှတ်လေတော့သည်။

မယ်တော်ကြီးသာမက ဧကရီသည်လည်း လက်ထဲတွင် အခြားပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေလေသည်။ သူမကလည်း သူမ၏ ရွှေစလေးများ အားလုံးကို ပြန်လည်ရွေးယူချင်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက ထိုမိန်းကလေးကို အလွန်ကြီးမားသော အနီရောင်စာအိတ်ကြီးကို ပေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် မြေးလေးကို ဘယ်အချိန်မှ ပွေ့ချီခွင့်ရမည်ကို သူမ မသိပေ။ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် နှစ်ယောက်ကို လွယ်ထားနိုင်ကြောင်း သူမ ကြားသိရသည်။ တော်ဝင်မြေးတော်လေးတစ်ပါးနှင့် မင်းသမီးလေးတစ်ပါးပင် ဖြစ်၏။

မကြာမီတွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးက သူမကို ဖက်ကာ "အဘွား" ဟု ခေါ်ကြမည့် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဧကရီမှာ လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားရလေသည်။

"အရှင်မ... မယ်တော်ကြီးကလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီသွားပြီး ရွှေတွေကို ပြန်လဲလှယ်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်..."

ဧကရီ၏ အစေခံက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ဧကရီက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများကို သွက်လက်စေလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မယ်တော်ကြီး မရောက်ခင် ငါတို့က အရင်ဆုံး သွားလဲရမယ်..."

အခြားတစ်ဖက်ရှိ အရှေ့နန်းဆောင်တွင်မူ...

"ဇနီးလေး..."

အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ စကားလုံးများကို ဆွဲငင်ကာ ခေါ်လိုက်ပြီး အတော်လေး နာကြည်းနေပုံရသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဇနီးအား ရက်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအတင်းအဖျင်းပြောတတ်သူ၏ မွေးနေ့ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အရှေ့နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်လာကာ သူ၏ ဒုတိယမြောက် သိုလှောင်ရုံငယ်လေးကို အတင်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ဇနီးလေး... ဒါက နည်းနည်း များမနေဘူးလား... ငါတို့က အဲ့ဒီ ဖရဲသီးဝိညာဉ်လေးကို အကုန်သုံးပစ်လိုက်လို့ ရပါ့မလား..."

အိမ်ရှေ့စံ၏ စကားပင် မဆုံးသေးပေ။

လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်တစ်ချက်က သူ့အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လာ၏။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ သုံးလရှိပြီဖြစ်ကြောင်း နန်းတွင်းသမားတော်က အတည်ပြုပေးပြီးဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ကလေး ဘယ်လိုရလာလဲဆိုတာကို မေ့မသွားနဲ့..."

အိမ်ရှေ့စံက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်းလေ... ငါက အရင်ဆုံး မျိုးစေ့ချပေးခဲ့တဲ့သူပဲ..."

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ထပ်ပြောကြည့်စမ်း... ရှင်ပြောတာကို ငါက ယုံမယ်ထင်နေလား... အခုချက်ချင်း ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခေါင်းကိုင်မိခင်ဆီ သွားလိုက်မယ်..."

"ယုံအန်းမင်းသမီးကသာ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်ကို ဖမ်းပြီး ငါတို့ဆီ မပို့ပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ မျိုးစေ့မျိုးနဲ့ဆို အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်မှာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှင့်မှာ လုပ်စရာမရှိရင် အပြင်သွားစောင့်နေ... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေအတွက် လက်ဆောင်ရွေးနေတုန်း လာမရှုပ်နဲ့..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ စကားစို့သွားရသည်။ ဤမိန်းကလေး ရောက်လာကတည်းက သူ၏ ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေရလေသည်။ သူက တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခေါ်သံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်ကိုတော်... ကျွန်တော် အကူအညီ အရမ်းလိုနေတယ်... အစ်ကိုတော့်ရဲ့ ရှောင်ကျင်းဇီ နည်းနည်းလောက် ငှားပါဦး..."

"အိမ်ရှေ့စံ... ကျွန်တော်ရောပဲ... ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းလောက် ငှားချင်လို့..."

ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားတို့သည် အပြေးအလွှား ဝင်လာကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ အဘွားဖြစ်သူက အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာမူ အပို့ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ရွှေစလေးများမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများ အားလုံး အလျှံပယ် ရှိနေကြသည်။

အိမ်ရှေ့စံ…