အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄) ရှေးဟောင်း သံမဏိသစ်ပင်ကြီး ပွင့်လန်းလာတော့မည်

လူတိုင်း...

သူတို့အားလုံး ဘာတွေများ ကြားလိုက်ရသနည်း။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်လော။

အမြွှာပင်လော။

ယုံအန်းမင်းသမီး၏ လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တက်ရောက်လာကြသော သခင်မများ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေကြ၏။ ဤသည်မှာ ငရဲပြည်မှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ဘဲ သက်ရှိထင်ရှား သားသမီးပေးစွမ်းနိုင်သော နတ်သမီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သားသမီး မထွန်းကားသေးသော အမျိုးသမီးများသည် ယွင်ဟွားအားကြည့်ရင်း အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။

"စားပါ... ယုံအန်းမင်းသမီး... မင်းသမီးရဲ့ နေရာက ဟိုဘက်မှာပါ..."

အိမ်ရှေ့စံက အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုရင်း အလွန်သတိထားတတ်သော အမူအရာဖြင့် သတိပေးလိုက်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ ပြန်လည်ငြင်းပယ်ခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရ၏။

"ဒီကိစ္စက အိမ်ရှေ့စံနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... ဖယ်နေပေးပါ..."

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမသဘောကျသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံကမူ ထိုသူငယ်ချင်းအား သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ အားပေးထောက်ခံမှုဖြင့် ယွင်ဟွားသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို လှည့်ကာ အိမ်ရှေ့စံအား ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ မောက်မာသော မျက်နှာအမူအရာလေးကြောင့် အိမ်ရှေ့စံ၏ နှလုံးသားမှာ ကျုံ့ဝင်သွားရလေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကသာ သူမနောက်သို့ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်။

သူ၏ သက်တမ်းမှာ အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားမည်မှာ သေချာလှ၏။

“ပန်းကလေး... အိမ်ရှေ့စံက နင့်ရဲ့ အလှလေးကို တကယ်ပဲ ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်ကို သူ့အပေါ် ဆန့်ကျင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြရအောင်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က နှာမှုတ်လိုက်၏။ အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ ဇနီးကို အလုခံလိုက်ရသဖြင့် ပန်းကလေးအား နှင်ထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို ၎င်းက မမြင်နိုင်ဟု မထင်လိုက်နှင့်။

“ဟွန့်…”

သူတို့ကသာ ပန်းကလေးအား မနှစ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ခါတစ်ရံ ညည်းညူခြင်းများကို ပြုလုပ်ခွင့်ရှိလေသည်။ သို့သော် အခြားပြုလုပ်ဝံ့သူ မည်သူမဆို ၎င်း၏ နာမည်ပျက်စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သွားမည်သာ ဖြစ်၏။

“မှန်တယ်…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် လက်သီးဆုပ်လေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဟွားဟွားနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ အလိုရှိသရွေ့ အားပေးထောက်ခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေသည်။

“သူမက အလှလေးကို အနိုင်ယူနိုင်ရုံသာမက သူမဗိုက်ထဲက ကလေးတွေကိုလည်း ဟွားဟွားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ယူခိုင်းမှာ သေချာတယ်... ပေပေ့က သူတို့ကို နာမည်ပေးမှာပေါ့…”

အိမ်ရှေ့စံ…

သူသည် နှလုံးရောဂါ ဖောက်လာရုံသာမက နှလုံးသားပါ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမကို ဘယ်သူကများ လာခေါ်သွားနိုင်မည်နည်း။

အိမ်ရှေ့စံသည် တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် တစ်ကိုယ်တည်း သောက်စားနေသော သူ၏ ဝမ်းကွဲညီတော်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ မှတ်မိသွားပုံရသည်။

အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သော ထိုမိန်းကလေးသည် တစ်ချိန်က သူ၏ ဝမ်းကွဲညီတော်အား ချဉ်းကပ်ကာ ပျော်ရွှင်သော မုဆိုးမလေးတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့ဖူးလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သူမက ဆက်မပြောတော့သည်ကို မသေချာသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

အိမ်ရှေ့စံက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီတော်..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေ၏။ သူသည် အကြောင်းမရှိဘဲ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုခု ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အိမ်ရှေ့စံသည် ကလေးဘဝကတည်းက မျက်နှာသေနှင့် ခပ်ကင်းကင်းနေတတ်သော သူ၏ ဝမ်းကွဲညီတော်၏ အပြုအမူကို အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ဆက်၍ တိုးကပ်သွားလေသည်။

"ဝမ်းကွဲညီတော်... ယုံအန်းမင်းသမီးအပေါ် မင်း ဘယ်လိုမြင်လဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် အိမ်ရှေ့စံအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"တုံလင်ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးအကြောင်းကို မင်းပြောတာလား..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ ခေတ္တမျှ ဆို့နင့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အဲ့အတင်းအဖျင်း သရဲမလေးက အရင်တုန်းက မင်းကို မျက်စိကျနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲ့အပေါ်မှာ မင်း ဘာပြောစရာရှိလဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အရက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်အများစုမှာ ပြယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် ယခုအခါတွင် သူသည် အရက်အနည်းငယ်ကို သောက်သုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အိမ်ရှေ့စံ... စကားကို လှည့်ပတ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... ပြောချင်တာကိုသာ ပြောပါ..."

သူသည် ဘေးဘက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောနေသော လူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံ၏ စောစောက အရှက်ရနေသော မျက်နှာကို တွေးမိကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲရှိ ခွက်နှင့် ထိခတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဝမ်းကွဲညီတော်... အဲ့ဖရဲသီးစားတတ်တဲ့ သရဲမလေးကို မင်း သိမ်းပိုက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

အကယ်၍ သူ့ဇနီးသာ သူမ၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်ခြင်းကို ဆက်ခံနေရမည်ဆိုလျှင် သူသည် အခန်းလွတ်တစ်ခုထဲတွင် အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် အိမ်ရှေ့စံ၏ စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အရက်ခွက်ကိုပင် လွတ်ကျလုမတတ်ဖြစ်သွားကာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံသည် နန်ကုန်းယွမ်ထံမှ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူက သူ၏ စကားကိုသာ ဆက်၍ ပြောနေလေသည်။

"ဝမ်းကွဲညီတော်... အဲ့ဖရဲသီးစားတတ်တဲ့ သရဲမလေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး... သူမက ရုပ်ရည်လည်း ပြေပြစ်တယ်... ခိုင်မာတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးလည်းရှိပြီး သူမရဲ့ နောက်ခံကလည်း အင်မတန် အားကောင်းတာပဲလေ... တုံလင်တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူကမှ သူမကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူး..."

"ဒါပေမယ့် မင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါကတော့ ထင်တယ်..."

"ဘေးထိုင်ကြည့်နေတတ်တဲ့သူက ငါတို့အားလုံးထက် မင်းကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား..."

"ဒါကြောင့် နေရာကောင်းတစ်ခုမှာ ရှိနေခြင်းက မင်းကို အသာစီးရစေတယ်လေ... အဲ့လောက်ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်မခံပါနဲ့..."

အိမ်ရှေ့စံသည် နန်ကုန်းယွမ်အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်များဖြင့် ဆက်တိုက် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ဇနီးအား သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်းမှ တားဆီးရန် ထိုအတင်းအဖျင်းပြောတတ်သူကို ယခုချက်ချင်းပင် သိမ်းပိုက်ခေါ်ဆောင်သွားစေချင်နေလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မသိစိတ်က ယွင်ဟွားအား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယွင်ဟွားက မော့ကြည့်ပြီး သူ့အား ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ပြကာ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်နှင့် စကားပြောရန် ပြန်လှည့်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။

အိမ်ရှေ့စံက နားလည်မှုလွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် အရိုင်းအစိုင်းလို ခုန်ပေါက်နေသော သူ၏ နှလုံးသားကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါက သူမကို ညီမငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတာ..."

အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီတော်အပေါ် အလွန် စိတ်ပျက်သွားသဖြင့် ကျိန်ဆဲလုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရလေသည်။ ဤဝမ်းကွဲညီတော်သည် အဘယ်ကြောင့် နားမလည်နိုင်ရသနည်း။

"ဘာ ညီမငယ်လဲ... သွေးသားတော်စပ်သူတွေကိုမှ ညီမငယ်လို့ ခေါ်လို့ရတာလေ... မင်းနဲ့ အဲ့အတင်းအဖျင်းသရဲမလေးက အနည်းငယ်တောင် ဆွေမျိုးမတော်စပ်ဘူး... ဒါ့အပြင် အဲ့အတင်းအဖျင်းသရဲမလေးက ပျော်ရွှင်တဲ့ မုဆိုးမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလေ..."

"သူမက မင်းကို တခြားသူတွေနဲ့မတူဘဲ ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲဟာ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ မျက်လွှာကိုချကာ ပြောလိုက်၏။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့... သူမက ငါ့ကို မောင်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်တာပါ... ဒါ့အပြင် သူမက ငယ်သေးတော့ အဲ့ကိစ္စတွေကို လုံးဝ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ချီးပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အဲ့ဖရဲသီးစားတတ်တဲ့ သရဲမလေးရဲ့ တခြားသရုပ်ကို မင်း မေ့နေပြီလား... သူမက နှစ်ရာနဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ လူသားကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါတို့အားလုံးထက် ပိုသိတယ်လေ... သူမက ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်လည်း အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေပြီး သူမရဲ့ အတွေ့အကြုံက ငါတို့အားလုံးထက် ပိုကြွယ်ဝတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး..."

"သူမကို ငယ်သေးတယ်လို့ သတ်မှတ်ရင်တောင်မှ အခုဆို အသက်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိနေပြီလေ... ငါတို့ အရင်စေ့စပ်ထားလို့ရပြီး နောက်နှစ် ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်ရင် လက်ထပ်လို့ ရတာပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီတော်ရာ..."

"ဝမ်းကွဲညီတော်... အဲ့ဖရဲသီးစားတဲ့ သရဲမလေးက မင်းကို အဆိပ်ဖြေပေးနေပြီလို့ ငါ ကြားတယ်... အဲ့လောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျေးဇူးမဆပ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

"ကိုယ်တွေ့ကြုံဖူးတဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံကို မင်းနဲ့ ဝေမျှနိုင်ပါတယ်... ယောက်ျားတစ်ယောက်က လက်ထပ်ပြီး သားသမီးတွေ ယူသင့်တယ်လေ... နွေးထွေးတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဇနီးသည်နဲ့ ကလေးတွေကို ပွေ့ဖက်ထားရတာ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လွန်းလို့ တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှတယ်..."

ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော မင်းသားစုက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အိမ်ရှေ့စံ...

*မင်းရဲ့ စေတနာကို နားလည်ပေမယ့် ငါ့သားက ယောက်ျားချင်း သဘောကျတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်လေ…*

အိမ်ရှေ့စံသည် မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျက် တက်ကြွစွာ တောင်းဆိုလေသည်။

"အဲ့ဖရဲသီးစားတတ်တဲ့ နတ်သမီးလေးက ရုပ်ရည်ကို အဓိကထားတာလေ... တုံလင်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းရဲ့ မျက်နှာက သူမအတွက် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးပဲ... မင်းရဲ့ လက်သန်းလေးကို တစ်ချက် လှုပ်လိုက်တာနဲ့ သူမကို အပြည့်အဝ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ထိုအခါကျလျှင် သူမက သူ၏ ဇနီးအား ကလူမြှူဆွယ်ရန် အချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

"မင်း ဇနီးရဲ့ မျက်နှာကလည်း သူမကို စွဲလမ်းနေတာပဲလေ... ကြည့်စမ်း... သူတို့တွေ ပွေ့ဖက်ပြီး နမ်းနေကြပြီ... မင်း မြန်မြန် ပြန်မသွားဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ ကုတင်ပေါ်က နွေးထွေးတဲ့ ဇနီးသည်အပြင် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးကလည်း ဂုဏ်ပြုခံထိုက်တယ်လေ..."

အိမ်ရှေ့စံ…

သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သော မိန်းကလေးမှာ သူ၏ ဇနီးထံသို့ တိုးကပ်နေပြီး သူမ၏ ကြီးမားတောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖမ်းစားရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

"အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်... ကျွန်မရဲ့ အိမ်တော်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လာလည်ရင် မကောင်းဘူးလား... ကလေးနှစ်ယောက်ကို နေ့တိုင်း ပုံပြင်တွေ ပြောပြမယ်လေ..."

အိမ်ရှေ့စံသည် နန်ကုန်းယွမ်အား ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ တိုးဝင်သွားကာ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ လက်ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ယွင်ဟွားအား ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။

"ယုံအန်းမင်းသမီး... မင်းသမီးက ငါတို့ တုံလင်ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးပါ... မင်းသမီးက ညီလာခံတက်ရမယ်... အရာရှိတွေကို ကြီးကြပ်ရမယ်... တစ်ခါတစ်ရံ ပြည်သူတွေအတွက်လည်း စဉ်းစားပေးရဦးမယ်ဆိုတော့ အများကြီး ပင်ပန်းနေမှာပေါ့... ပုံပြင်ပြောပြတဲ့ ကိစ္စကို ဒီချစ်လှစွာသော ဖခင်ဆီမှာသာ လွှဲထားလိုက်ပါ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူ၏ အတွင်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆူပွက်လာပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားကို တိုက်စားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

သူသည် အိမ်ရှေ့စံနှင့် အချေအတင် ပြောဆိုနေသော ယွင်ဟွားအား ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တက်ကြွပြီး သွက်လက်သော အသွင်အပြင်ကြောင့် သူသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ရလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ နှလုံးသားများ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ရာ သူ၏ နားရွက်များမှာ နီရဲလာလေသည်။ သူမအား ညီမငယ်တစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားခဲ့သော သူ၏ ခံစားချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲပျက်စီးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ငရဲလကျောက်သည် ပန်းကလေးနှင့်အတူ ရှိနေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ သခင်အား ဆက်လက်၍ စောင့်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့အကြားတွင် သစ္စာဆိုထားသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ၎င်းသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ အသေးငယ်ဆုံးသော စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများကိုပင် သိရှိနိုင်လေသည်။

ငရဲလကျောက်က ၎င်း၏ ခေါင်းကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရာ ၎င်းသခင်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မည်သို့လျှင် မမြင်နိုင်ဘဲ နေမည်နည်း။

*ဟီးဟီးဟီး…*

ရှေးဟောင်း သံမဏိသစ်ပင်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ပွင့်လန်းလာတော့မည်ပင်။