အခန်း ၂၁၅

အခန်း (၂၁၅) နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲမှ ပထမဆုံး ဖရဲသီး

သက်ပြင်းချပြီးနောက် ငရဲလကျောက်က ပန်းကလေးကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤကောင်မလေးသည် အလွန်တရာ သတိလက်လွတ် နေတတ်လွန်းလှသည်။ ပန်းကလေးသည် သူမ၏ သခင်အပေါ် မည်သို့မည်ပုံ စိတ်ဝင်စားလာစေရန် ပြုလုပ်ရမည်ကို ပြန်သွား၍ စဉ်းစားရပေတော့မည်။

ဤအောင်သွယ်တော်လေးမှာ တကယ်ကို အလုပ်များလှပေသည်။

လူတိုင်းက စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်နေကြချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ အစောပိုင်းက အတွေးများကြောင့် စိတ်သောကရောက်နေဆဲဖြစ်ကာ ယွင်ဟွားအား စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဪ ဟုတ်သားပဲ…

ယနေ့သည် သူမ၏ မွေးနေ့ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး သူမက ရွှေလေးကိုလည်း သဘောကျသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် သူမ၏ ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများအားလုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"သခင်မ... ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ... သေချာထိုင်စမ်းပါ..."

အမတ်လျူသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကတ်စကို ဆွဲချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေနပ်သည့်ပုံစံ ပေါ်နေ၏။ သူမသာ သူ၏ တရားဝင်ဇနီး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဤနန်းတွင်းစားသောက်ပွဲသို့ သူမအား လုံးဝ ခေါ်လာချင်မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူ၌ တရားဝင်ဇနီးမှ မွေးဖွားသော သားယောက်ျားလေးမရှိသဖြင့် အခြားအရာရှိများ၏ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်မှုကို ခံနေရလေသည်။

"ပွဲပြီးတဲ့အထိ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေစမ်းပါ... တခြားမိန်းမတွေက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေအကြောင်းနဲ့ တခြားကိစ္စတွေကို ပြောဆိုနိုင်ကြတယ်... မင်းက ဘာအကြောင်း သွားပြောမလို့လဲ... မင်းက စားပွဲကိုတောင် လက်နဲ့ထိခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အမတ်လျူ၏ စကားများမှာ အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလှသည်။ သခင်မလျူ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် သူမအား ဘယ်သောအခါမှ အကြည့်ကောင်းဖြင့် မကြည့်ခဲ့ပေ။

မိဘကို မရိုသေသော အပြုအမူသုံးပါးတွင် သားသမီးမထွန်းကားခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံးပင်ဖြစ်၏။

သူ၌ ကိုယ်လုပ်တော်များ ရှိသော်ငြားလည်း သူတို့သည် တရားမဝင်သော ကလေးများကိုသာ မွေးဖွားပေးနိုင်ပြီး မိသားစုကို ဦးဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဇနီးဖြစ်သူအား ကွာရှင်းပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန် အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း သူကမူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နာမည်ကောင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူတို့ လက်ထပ်ပြီး ခုနစ်နှစ်ပြည့်သည့်တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းကာမှ သူမအား ကွာရှင်းစာချုပ် ပေးရန် တင်းခံနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ ဥပဒေများအရ တရားဝင်ဇနီးတစ်ဦးသည် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကလေးမမွေးဖွားနိုင်ပါက သူမအား မယားငယ်အဖြစ်သို့ လျှော့ချခြင်း သို့မဟုတ် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ထိုနေ့ရက်သို့ ရောက်ရန် တစ်လသာ လိုတော့လေသည်။

သခင်မလျူ၏ မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်သွား၏။ နှစ်များစွာကြာအောင် သူမသည် ကလေးမရနိုင်ခြင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ယောက္ခမဖြစ်သူတို့၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ လှောင်ပြောင်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရလေသည်။

"ယုံအန်းမင်းသမီးက အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်ဆီ တစ်ခုခု ပို့ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... ဝါး..."

အသက်ရှူကျပ်လာသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမထံသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူကိုပင် မြင်လိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

အမတ်လျူသည် သူမ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

လက်ဆောင်အဖြစ် ဘာကိုပေးရမည်နည်း။

"အခု ဘာပြဿနာတွေ သွားရှာဦးမလို့လဲ..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်မလျူက အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်နိုင်လေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရွံရှာမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲမှ နာကြည်းမှုများကို မျိုချလိုက်ရ၏။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ယုံအန်းမင်းသမီး၏ အတွေးများကို မကြားနိုင်ပုံရသည်ကို သူမ လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး ဤကိစ္စများကိုလည်း သူ့အား ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။

သခင်မလျူက သိမ်မွေ့စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ယုံအန်းမင်းသမီးက ဗေဒင်ဟောနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ဒီဘဝမှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင် ကလေးမွေးနိုင်မလားဆိုတာ သူမကို မေးကြည့်ချင်လို့ပါ..."

အမတ်လျူသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားလေသည်။

“ဘာတွေ တွက်ချက်စရာရှိလို့လဲ... မင်းက ဥမဥတဲ့ ကြက်မတစ်ကောင်ပဲ... တွက်ချက်နေလည်း အလကားပဲ..."

“မင်းသာ ကလေးမွေးနိုင်ခဲ့ရင် ကြာလှပြီ ကိုယ်ဝန်ရနေလောက်ပြီပေါ့”

ထို့အပြင် အမျိုးသမီးများသည် ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အိမ်၌သာ နေသင့်ပြီး လူပုံအလယ်တွင် မျက်နှာပြခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု သူက အမြဲတစေ ခံယူထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယုံအန်းမင်းသမီး၌ ဗေဒင်ဟောနိုင်သည့် စွမ်းရည် တကယ်ရှိနေသဖြင့် သူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ စွမ်းရည်များကို သူ အသိအမှတ်ပြုသော်ငြားလည်း သူမသည် ယောက်ျားများ၏ နေရာကို လုယူနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမအား အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိပြီး သူမကိုပင် မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။

အမတ်လျူ၏ စကားများမှာ အလွန်တရာ နာကျင်စေပြီး သူ၏ အသံကျယ်လောင်မှုကြောင့် ယွင်ဟွားအပါအဝင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

အမတ်လျူ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွား၏။

လူတိုင်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ သခင်မလျူအား အတင်းအဓမ္မ ဆွဲချလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ... အခုချက်ချင်း ထိုင်စမ်း..."

"ဟင့်အင်း..."

သခင်မလျူ၏ သဘောထားမှာ အလွန် ပြတ်သားနေလေသည်။

"မတွက်ရမချင်း ငါ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး..."

သူမသည် တကယ်တမ်းတွင် တွက်ချက်လိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ တင်တောင်းရွှေငွေများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပါစေ ကလေးတစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက် ရရှိရန် ဆုတောင်းပေးဖို့ မင်းသမီးအား အကူအညီတောင်းလိုခြင်းသာဖြစ်ပြီး သို့မှသာ အနည်းဆုံးတော့ သူမ မှီခိုအားထားစရာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း..."

အမတ်လျူသည် သူမ ဤမျှ ခေါင်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်များပင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားလေသည်။

"သဘောပဲ..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နောက်ဆုံးတစ်လအတွက်သာ သခင်မလျူဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူမ အရှက်ကွဲချင်လျှင်လည်း ကွဲပါစေတော့။

သူ ဆက်လက် တားဆီးခြင်း မရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သခင်မလျူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူမ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

သခင်မလျူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ယုံအန်းမင်းသမီး... ငါ ကလေးရနိုင်မလားဆိုတာလေး ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

ယွင်ဟွားမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူမသည် သူမအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသော ရွှေလေးများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။ လောဘကြီးနေသော မျက်နှာလေးကြောင့် နန်ကုန်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူ အနားသို့ ကပ်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလွန် လျင်မြန်သော လူရိပ်သုံးခုက သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အိမ်ရှေ့စံကိုပါ ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ညီမလေး... တတိယအစ်မက နင့်အတွက် စာရင်းတွေ ကူလုပ်ပေးမယ်လေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဝေသည် သူမ၏ လက်များကို အလွန် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရွှေလေးများကို ယွင်ဟွား၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အင်း... အိတ်က ပြည့်နေပြီဖြစ်၍ သူမ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထဲသို့ အရင် ထည့်ထားလိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် ငဲ့ပေးပါ့မယ်... ဗေဒင်ဟောရင် နောက်ပိုင်း သေချာပေါက် စကားတွေ အများကြီး ပြောရမှာဆိုတော့ လည်ချောင်းကို အရင် စိုစွတ်ထားလိုက်ပါဦး..."

"အစ်မကြီး... နောက်ကျရင် မပင်ပန်းရအောင် ကျွန်တော် ပခုံးလေး နှိပ်ပေးပါ့မယ်..."

လူတိုင်း : …..

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတင်းတိုးဝင်ချင်နေကြသော်လည်း လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြဇာတ်ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် အိမ်ရှေ့စံနှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့သွားကြပြီး သူတို့၏ အံကြိတ်သံများကိုပင် ကြားရလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

“ပန်းကလေး... ငါ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ စောင့်နေလိုက်ဦး…”

ယွင်ဟွား စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထဲမှ ချင့်ချိန်ပိုင်းခြားတတ်သော မျက်လုံးများရှိသည့် သူက သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံက ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြည့်ကာ တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူလည်း စားချင်နေမိသည်တကား။

"လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါ... ရှင့်ရဲ့ လက္ခဏာကို ဖတ်ကြည့်ပေးမယ်..."

ယွင်ဟွားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး ဘုရားရေ... လူလိမ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်မနေရတာ အတော်ကြာပြီပဲ... နောက်ကျရင် နန်းတော်ထဲမှာ ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုဖွင့်ပြီး မုန့်ဖိုးလေး ဘာလေး ရှာသင့်တယ်ထင်တယ်..”

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြလေသည်။

ရတာပေါ့...။

ယွင်ဟွားသည် မျက်နှာဖတ်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူမ၌ စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်စွမ်းအင် အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ စူးစမ်းရှာဖွေသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လှည့်ပတ်သွားရာ သူမ၏ မျက်မှောင်များ အလိုအလျောက် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

သခင်မလျူသည် ယုံအန်းမင်းသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေခဲ့ပြီး ထိုသိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများက သူမ၏ ရင်ကို လေးလံသွားစေသည်။

သို့သော် ကလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သည်ဟူသော အတွေးက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

“ဘုရား... ဘုရား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထံမှ အံ့အားသင့်ဖွယ် အာမေဍိတ်သံက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို အလွန်တရာ သတိဝီရိယ ရှိသွားစေသည်။

အတင်းအဖျင်းပွဲတော်ကြီး စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“ပန်းကလေး... ဒီသခင်မလျူက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းပြီး အရမ်းကို ကံဆိုးလွန်းလှတယ်…”

သခင်မလျူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူမက သနားစရာကောင်းနေသလား။ ကံဆိုးနေတုန်းပဲလား။ ရှောင်ရှူးရှူးက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။ သူမက ကလေးမရနိုင်ရုံလေးသာဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် အဖြစ်ဆိုးဖို့တော့ မလိုအပ်ပေ။

“ပန်းကလေး... ငါ နင့်ကို ပြောပြရဦးမယ်... ဒီသခင်မလျူက သူမရဲ့ ကလေးအတွက်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း အမွှေးတိုင်တွေ ထွန်းညှိပြီး ဘုရားဆီမှာ ဆုတောင်းနေခဲ့တာ... ပြီးတော့ ရိုးရာကုထုံး မျိုးစုံကိုလည်း စမ်းသပ်ခဲ့လို့ သူမကိုယ်သူမ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တယ်…”

သခင်မလျူမှာ တိတ်ဆိတ် ဝမ်းနည်းသွားရ၏။ ထိုအရာက သူမ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲအတွက် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုစကားက မှန်ပေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အရင်က အလွန် ပြေပြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤအရာများကို အများအပြား စားသုံးမိခြင်းကြောင့် ဝလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အို... သခင်မလျူက အမြဲတမ်း သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တရားခံက အမတ်လျူ ဖြစ်နေမယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူ့ရဲ့ သုတ်ကောင်တွေက အသုံးမကျဘူးလေ... သူက မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ခေါင်းခါမ်းလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... သခင်မလျူက သနားစရာ မကောင်းဘူးလား... သူမကိုယ်သူမ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်အောင် တွန်းပို့နေခဲ့တာ..”

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စောစောက ယင်စွမ်းအင်နဲ့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တုန်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူး... သခင်မလျူက ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပြီး သူမမှာ မျိုးပွားနိုင်စွမ်း အထင်အရှား ရှိနေတာပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ကလေးမရနိုင်ဘဲ နေပါ့မလဲ…”

သခင်မလျူ :....

လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်စားနေသော အမတ်လျူထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရယ်မောချင်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမတ်လျူ၌ တရားမဝင် မွေးဖွားထားသော သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်းကို သူတို့ သိထားကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

အမတ်လျူသည် ဝိုင်ငဲ့နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူတို့က ငါ့ကို ဘာလို့ ဤမျှလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတာလဲ။