အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) အတွေ့အကြုံများ လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းနှင့် တရားသူကြီး ရောက်ရှိလာခြင်း

နန်ကုန်းယွမ်သည် ပါးစပ်ထဲရှိ အရက်ကြောင့် သီးသွားကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ သူသည် အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သော မိန်းမနှင့် ဇနီးလုရန် မရည်ရွယ်တော့ပေ။ သူက နန်ကုန်းယွမ်အနီးသို့ ချက်ချင်း တိုးကပ်သွားလေသည်။

"ကျစ် ကျစ် ကျစ်..."

"မင်း စောစောက ဟန်ဆောင်နေတာကို ငါသိသားပဲ... မင်းက သူမကို ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့်လည်း ငါကတော့ ချစ်သူတွေနဲ့ ပိုတူတယ်လို့ ထင်မိတယ်..."

"မင်းရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းအတွက် အတွေ့အကြုံတချို့ ဝေမျှပေးပြီး အတင်းအဖျင်းဝါသနာရှင်လေးကို အမြန်ဆုံး အပိုင်ရအောင် လုပ်ပေးရမလား..."

ကောင်းပြီ၊ အလွန်ကောင်းသည်။ သူ့ကို အပိုင်သိမ်းပြီးနောက် ထိုအတင်းအဖျင်းဝါသနာရှင် အဘိုးကြီးများက သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို လုယူမည့်အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးရပေမည်။

နန်ကုန်းယွမ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော ယွင်ဟွားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ရင်ခုန်သံများကို ဖုံးကွယ်ရင်း လည်ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"သူမ... သူမက ငယ်ပါသေးတယ် ငါတို့... အနည်းငယ် ထပ်စောင့်သင့်တယ် ထင်တယ်..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ နေရာတွင်ပင် မှင်သက်သွားလေသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသော ငရဲလကျောက်လေးမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်တက်သွားပြီး အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူ့အား လုံးဝ စကားမပြောချင်တော့ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ အဆိပ်ကို ဖြေပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်နှင့် ပန်းကလေးကို အပိုင်ရနိုင်ကာ ငရဲပြည်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ပျင်းရိနေမည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

ဤသစ်သားတုံး သခင်က သူ့ကို တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။

အဆိပ်ဖြေပေးရသည်မှာ အလကားပင်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော တစ်သက်လုံး ဒုက္ခိတအဖြစ် နေလိုက်သင့်သည်။

ငရဲလကျောက်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့အား လျစ်လျူရှုကာ ရှောင်ရှူးရှူး၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်သွားပြီး တစ်ဦးတည်း တွေးတောနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"စောင့်မယ် ဟုတ်လား... ထပ်စောင့်နေမယ်ဆိုရင် အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

အိမ်ရှေ့စံသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထခုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး

"ငါ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူးလား... ဖရဲသီးဝိညာဉ်လေးကို လက်ရှိအသက်အရွယ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ... သူမက နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးဆိုတာ သိတဲ့သူတွေ သိကြတယ်..."

"ဘာလို့ စေ့စပ်ပွဲကို အရင်မစီစဉ်နိုင်ရမှာလဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းကာ တွေးတောနေဟန်ရှိသည်။ သူသည် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်... ငါတို့ ဘယ်လို... လုပ်သင့်သလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်း သူမကို ခေါ်တဲ့ပုံစံ ပြောင်းရမယ်... ယုံအန်းမင်းသမီး ဒါမှမဟုတ် သခင်မလေးယွင်လို့ မခေါ်သင့်ဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးကို တိုတောင်းသွားစေဖို့ ပိုပြီး ရင်းနှီးတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို သုံးရမယ်..."

"အတင်းအဖျင်းဝါသနာရှင်တွေက ရုပ်ရည်ကို အဓိကထားကြတာ... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ မျက်နှာကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းပြီး အတင်းအဖျင်းဝါသနာရှင်လေးကို အပြည့်အဝ အပိုင်သိမ်းရမယ်..."

"ဒါ့အပြင် ခေတ်အဆက်ဆက်က အမျိုးသမီးတိုင်းဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကို သဘောကျကြတယ်... မင်းက စကားတစ်ခွန်းပြောဖို့တောင် အကြာကြီး ရုန်းကန်နေရတယ်... အဲ့အကျင့်ကို ပြင်ရမယ်.."

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်…

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း လျှို့ဝှက်စွာ အကြံဉာဏ်များ ဖလှယ်နေကြပြီး မကြာမီတွင် ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးသည် အထိန်းတော်ချောင်၏ စူးရှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွချီလာပါပြီ... မယ်တော်ကြီး ကြွချီလာပါပြီ... ဧကရီကြွချီလာပါပြီ..."

အရေးပါသူများ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ယာသည် သူမ၏ ပြဿနာကောင် ညီမလေးကို အိမ်ရှေ့စံ၏ အနီးမှ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ ထကြပါ... ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ဖြစ်တာကြောင့် မိသားစု ညစာစားပွဲလို သဘောထားပြီး အားမနာကြပါနဲ့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ဟွားထံသို့ အကြည့်ကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူသည် ရွှေစကလေးများကို စုဆောင်းနေသဖြင့် အရေးပါသော တင်ဆက်မှုတစ်ခုကို လွတ်သွားခဲ့သည်ဟု သိရသည်။

မယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရီတို့သည် နေရာယူပြီးနောက် ယွင်ဟွားကို အချစ်ပိုနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဧကရီသည် မိန်းကလေးကို သူမ၏ ချွေးမအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်ရန် နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် မမွေးဖွားခဲ့ရသည့်အတွက် နောင်တရနေပြီး ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် နန်းတွင်းဆောင်များ ပိုမို သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိလာမည်မှာ သေချာလေသည်။

ဧကရီသည် သူမ၏ ယောင်းမဖြစ်သော တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမက မိန်းကလေးကို မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ညီမတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံသည်ဟု ကြားသိရသည်။

အင်း…နှမြောစရာပင်... ဤမိန်းကလေးသည် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်တစ်ဦး တကယ်ပင် ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

"ချစ်စရာ ညီမလေး... ငါ့အနားကို မြန်မြန်လာပါဦး... ငါ့မှာ နင့်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ရှိတယ်.."

မယ်တော်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ နေရာကို ပုတ်ပြလိုက်၏။

လူတိုင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယုံအန်းမင်းသမီးသည် မျက်နှာသာပေးခံရရုံသာမက ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးကိုပါ ရရှိထားသဖြင့် သူတို့မှာ အားကျရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ပေ။

"လက်ဆောင်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

“အို... ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်.. ပေါင်းထည့်လိုက် သူမရဲ့ သက်တမ်းကို နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ် ပေါင်းထည့်လိုက်၊ ဒါမှ သူမရဲ့ မြစ်တွေကိုတောင် မြင်တွေ့နိုင်မှာ…”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် နှလုံးကွဲကြေသွားလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ရှင်းထုတ်ကာ မိန်းကလေးအား မင်းသမီးဘွဲ့ကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း အသက်နှစ်နှစ်သာ အပိုရရှိခဲ့သည်။

“ဟွားဟွား သဘောကျတဲ့သူကို ပေပေ့လည်း သဘောကျတယ်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တရားသူကြီးစုတ်တံသည် စာအုပ်၏ ပင်မကိုယ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ စုတ်တံကို ကိုင်လျက် အနည်းငယ် ဖြည့်စွက်ရေးဆွဲလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သွားချွန်ချွန်လေးများဖြင့် စုတ်တံထိပ်ကို ကိုက်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေဟန်ဆောင်လျက် နောက်ထပ် စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ထပ်မံရေးသားလိုက်၏။ သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်ပြီး အသံပင် အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး... ဒီစုတ်တံအစုတ်လေးက နင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာထဲကို ရုပ်ချောတဲ့ အမျိုးသားတချို့ ပေါင်းထည့်လိုက်ပြီ... သူမရဲ့ အသက်ကွာဟတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းက စတင်တော့မယ်…”

လူအားလုံး : ……

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧကရီက သူ့အား ဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။

ဤသည်က ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဖောက်ပြန်ရာရောက်မည်လား သို့မဟုတ် သူ့အတွက် ဖခင်အသစ်တစ်ယောက် ရှာပေးမည်လားဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

မယ်တော်ကြီး၏ မျက်ခွံများက ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွား၏။ အကယ်၍ သူမသာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ပိုငယ်မည်ဆိုလျှင် အမျိုးသား ကိုယ်လုပ်တော် အနည်းငယ်လောက် ထားချင်မိမည်ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ခံစားရန် ကံမပါတော့ပေ။ ရှောင်ပေပေ့၏ စေတနာများမှာ အလဟဿဖြစ်သွားရလေသည်။

“အရူးလေး... ပြန်ပြင်လိုက်စမ်း... ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လှနေတာ ပိုမကောင်းဘူးလား... ငါက မယ်တော်ကြီး၊ ငါ့အမေ၊ ဧကရီ၊ တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စု၊ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်နဲ့ တခြား အလှမယ်တွေ အများကြီးကို ခေါ်ပြီး စွန့်စားခန်းတွေ ထွက်ရဦးမှာ... ယောက်ျားတွေက ငါ့အတွက် အတားအဆီးတွေသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မှိုင်းညှို့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီဝမ်းကွဲ... မင်းရဲ့ တာဝန်က အတော်လေး ခက်ခဲပြီး အလှမ်းဝေးလှတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ် - ......

တရားသူကြီးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ် မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ယင်ယန်ကျောက်စိမ်းကို အသုံးပြု၍ သာမန်လူများ၏ ကံကြမ္မာကို စုံစမ်းရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဤလောကရှိ အင်အားကြီးသူ အချို့၏ ဇာတ်လမ်းကို မတော်တဆ ဖော်ထုတ်မိသွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီး၏ သက်တမ်းမှတ်တမ်းမှာ အနှစ်တစ်ရာမှ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာမှတ်တမ်းတွင် စာကြောင်းအနည်းငယ် ပေါင်းထည့်ခံရသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွား၏။

ဤအခြေအနေသည် ထိုခွေးကောင် တရားသူကြီးစုတ်တံကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

"မင်းတို့လို ကပ်ဘေးဒုက္ခတွေ ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့ နေရာကို ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

နှင်းမုန်တိုင်းကပ်ဘေးကြောင့် သေဆုံးသင့်သည့် လူသောင်းပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ရခြင်းကို ဤအရာက ရှင်းပြနေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုပြဿနာကောင် အနည်းငယ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီး…

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် မြို့တော်နှင့် မဝေးသော နေရာတွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပတ်သက်မှု ရှိနိုင်လေသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲနှင့် ပျောက်ဆုံးသွားသော ရတနာများအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရှင်အစစ်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချွေ့ကျွယ်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဟက်ချိုး..."

ယွင်ဟွားသည် နှာချေလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ထပ်မံ၍ မစဉ်းစားရသေးမီ မယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရီတို့ ပေးထားသော ရွှေဆွဲကြိုးလေးက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ယွင်ဟွားက အရှင်မင်းကြီးအတွက် အဆုံးအစမရှိတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ ထာဝရနုပျိုမှုကို ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

"မယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရီမင်းမြတ်... ယွင်ဟွားက ရှင်တို့အတွက်လည်း ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို ထာဝရလှပနေပြီး မြင့်မြတ်ကျက်သရေရှိစွာနဲ့ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပွင့်လန်းနေပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ကျောဘက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်၏။ အချိန်ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူမသည် အကာအကွယ်ကျောက်စိမ်းပြား အနည်းငယ်ကိုသာ ထွင်းထုနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သူမ၏ မိသားစုအား ပေးပြီးဖြစ်၏။ ဤနှစ်ခုမှာ သူမထံရှိ နောက်ဆုံးနှစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မောင်ငယ်သုံးဦး၊ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၊ တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုနှင့် အခြားသူများအား ပေးရန် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နောက်ထပ်တစ်သုတ် ပြုလုပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ ဧကရီ... ဒါတွေက အကာအကွယ်အဆောင်တွေပါ... ကျွန်တော်မျိုးမကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပါ..."

“ဟီးဟီး…ဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေ ပါဝင်တာကြောင့် ဘေးကင်းစေပြီး မိစ္ဆာတွေကို ဖယ်ရှားပေးတဲ့အပြင် သေစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်သုံးခုကိုတောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်…”

လူအားလုံး …..

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားလေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်မလေး၊ ငါလည်း မင်းအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်... ရွှေစကလေးလည်း ပါတယ်..."