အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) အဒေါ်ဖြစ်သူကို အိပ်ခွင့်မပေးဘူးလား

နေ့လယ်သုံးနာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။

စားသောက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ရွာထဲရှိ ယောက်ျားများအားလုံး လုံးဝမူးယစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

တချို့က လှဲလျောင်းနေကြပြီး တချို့က ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်နေကြကာ ဤနေရာ၌ အားလုံး ပုံကျနေကြသည်။ လူသတ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက ယုတ္တိရှိပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရက်က ဈေးကြီးပြီး ကောက်နှံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်များ၌ အလုပ်များပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ညများတွင်သာ တစ်ငုံနှစ်ငုံခန့် ခိုးသောက်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူတို့၏စိတ်တိုင်းကျ သောက်သုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မြို့မှလာသော အရက်အိုးများဖြစ်ကြသည်။

ယောက်ျားများ လုံးဝမူးယစ်နေချိန်တွင် အဘွားအိုတစ်ဦးက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကိုသယ်ကာ အိမ်ထဲမှ အစားအစာများကို စတင်ယူငင်တော့သည်။

ဤအရာက စုလီယန်၏ မိဘများကို ရင်နာစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤစားသောက်ပွဲကြီးကို အစမှအဆုံးတိုင်အောင် အလွန်ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ကျင်းပခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး၌ မျက်နှာအပျက်ခံ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် အားလုံးကို ပြန်ယူသွားလျှင်လည်း ကုန်အောင်စားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ရွာမှ အဘွားအိုများကိုသာ ယူခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်၌ ဤစားပွဲတွင် အဒေါ်နှစ်ဦး၊ စုချန်းလျန်၊ ဒုတိယဦးလေးနှင့် တတိယဦးလေးတို့ ရှိနေကြသည်။

စုလီယန်၏ မိဘများက သူမနှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်သွားကြသည်။

သမီးဖြစ်သူနှင့် သားမက်ဖြစ်သူတို့ ပြန်သွားကြမည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူမက ပြန်သွားပြီး အလုပ်များကို ကူညီပေးရမည်ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် စုလီယန်၏မိဘများက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

စုလီယန်က အိမ်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပစ္စည်းများကို စတင်ယူငင်တော့သည်။ အုတ်အော်သောင်းနင်းဖြစ်မှုက ဂျပန်ကျူးကျော်သူများ ရွာထဲသို့ဝင်လာသည်နှင့်ပင် တူနေပေသည်။

ဆန်၊ ခေါက်ဆွဲ၊ အရက် အားလုံးကို အိမ်ထဲမှထုတ်လာပြီး ခြံဝင်းထဲ၌ ပုံထားလိုက်သည်။

သူမတို့က အားလုံးကိုယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြပုံရသည်။

အိမ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေစဉ် သူမက ထိုနေရာ၌ရှိဖူးသော ကြက်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ အစ်ကိုက ဟိုတစ်နေ့က ကြက်သားစွပ်ပြုတ်လေးက အရသာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ကြက်တွေက ကောင်းတော့ သူ့အတွက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးဖို့ နည်းနည်းလောက် ပြန်ယူသွားမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်က သူမ၏အင်္ကျီလက်များကိုပင့်တင်ကာ ကြက်များကို လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းများက စုလီယန်၏မိဘများနှင့် ခြံဝင်းထဲရှိ ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကျောက်စိမ်းဆေးတံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျောက်ချောင်အာတို့ကို လုံးဝ ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

စုလီယန်၏ မိဘများက ဘာမှမတတ်နိုင်စွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏သမီးလေးက တကယ့်ကို အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်ကျသွားသော သမီးတစ်ယောက်သည် ဖိတ်ကျသွားသော ရေကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ရာ သူမက ဤနေရာ၌ ရှိမနေတော့ပေ။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လုယွမ်က ကြက်များကိုလိုက်ဖမ်းတော့မည့် သူ၏ဇနီးကို ဖက်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ယူသွားမှာလဲ... ကိုယ်တို့ဆီမှာ အစားအသောက်တွေ မရှားပါဘူး... အားလုံးကို ဒီနေရာမှာပဲထားခဲ့ပြီး နောက်မှ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ တတိယဦးလေးတို့ကို ခွဲပေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းဆေးတံကိုကိုင်ကာ ထိုင်နေသော ကျက်သရေရှိလှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် သွားကြစို့... အခုမှမသွားရင် ကျွန်တော့်ဇနီးက ရူးသွပ်သွားပြီး အိမ်ကိုပါ သယ်သွားလိမ့်မယ်..."

လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူများစွာ၏ရှေ့၌ သူမ၏ယောက်ျားဖြစ်သူက တင်းကြပ်စွာဖက်ထားခြင်းကြောင့် ရှက်သွေးဖြာနေပြီးဖြစ်သော စုလီယန်မှာ ပို၍ပင် ရှက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ယောက်ျားဖြစ်သူ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ချွဲနွဲ့သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ထိုချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးက လုံးဝကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏လှပသောဇနီးလေးက ယနေ့ သူနှင့်အတူ အရက်ကို အတော်အသင့်သောက်ထားခြင်းကြောင့် သူမ၏မျက်နှာလေးက အရက်ရှိန်ဖြင့် နီမြန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် လှပလွန်းသော ဤမျက်နှာလေးက ယခုအခါ ပို၍ပင် သိမ်မွေ့လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေသည်။

လုယွမ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုလူများအားလုံး၏ရှေ့၌ပင် သူမကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။

စုလီယန်က ညင်သာစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူမ၏လှပသောမျက်နှာလေးကို ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရှက်ရွံ့စွာ ဖွက်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုယွမ်က အားရပါးရရယ်မောလိုက်ကာ ဇနီးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မြင်းလှည်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စုလီယန်၏ မိဘများနှင့် ကျောက်ချောင်အာတို့က ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ မပြုံးဘဲမနေနိုင်ကြတော့ပေ။

ဤမျှချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော စုံတွဲကိုမြင်ရလျှင် မည်သူကများ သဘောမကျဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော်လည်း စုလီယန်၏ မိဘများက ဘာဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး လုယွမ်နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်အာ အစားအသောက်တွေကို ယူသွားပါဦး... အများကြီးကျန်နေသေးတာ... မိသားစုသုံးစု ခွဲလိုက်ရင်တောင် အကုန်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် လုယွမ်က ခေါင်းလှည့်မလာဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေများစားစရာရှိလို့လဲ... ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ လယ်ထဲမှာ အလုပ်မရှိတော့ အိမ်မှာပဲနေပြီး စားချင်တာစားလို့ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က တစ်နေ့ကို ထမင်းငါးနပ် စားတယ်... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့မိသားစုက အစားအစာတိုင်းမှာ ဂျုံဖြူနဲ့ အသားတွေ ပါရတော့မယ်... စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ စားကြပါ... နောင်ကျရင် လီယန်ကို ခဏခဏ ပြန်ခေါ်လာပြီး အမေတို့အတွက် ထပ်ယူလာပေးပါ့မယ်..."

လုယွမ်၏စကားက စုလီယန်၏ မိဘများကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"ဟင်..."

စားသမျှတိုင်းမှာ စားရမယ်...

တစ်နေ့ကို ထမင်းငါးနပ်တောင် စားတယ်…

ဤသည်က…

စုလီယန်၏ မိဘများက သတိပြန်ဝင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ရာပြောရန် သူမတို့နောက်သို့ လိုက်သွားမည်ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် စုလီယန်၏မိခင်က တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ပုခုံးကို နှစ်ကြိမ်မျှ ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ချောင်အာက ပြုံး၍ ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မရဲ့ သားမက်စကားကိုပဲ နားထောင်လိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက အစေခံမလေး၏ အကူအညီဖြင့် ယိမ်းနွဲ့လှပစွာ လျှောက်လှမ်းကာ လုယွမ်၏နောက်မှ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ အဖေနဲ့ အမေ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တော့မယ်... နှစ်သစ်ကူးကျရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ရွာအဝင်ဝတွင် လုယွမ်က မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာကိုမတင်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းလှည်းက ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

စုလီယန်က သူမ၏ယောက်ျားဖြစ်သူ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့စွာ မှီခိုနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့က ချန်လျိုရွာမှထွက်ခွာလာပြီး အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လုယွမ်က ရင်ခွင်ထဲရှိ လှပသောဇနီးလေးကို ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေလား... သွားပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ပါ..."

သူ၏ဇနီးလေးက ယနေ့စောစောထခဲ့ရသည်။

မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအား ဂါရဝပြုခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပုံရသည်။

ခြောက်နာရီ သို့မဟုတ် ခုနစ်နာရီအထိ အိပ်ပြီးမှ ထလေ့ရှိသော လုယွမ်နှင့်တော့ တူမည်မထင်ပေ။

အလုပ်များသော တစ်နေ့တာအပြီးတွင် သူမက မွန်းလွဲပိုင်းမှစ၍ လုယွမ်နှင့်အတူ အရက်အတော်အသင့် သောက်ထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမက ပို၍ပင် ခေါင်းမူးနေသလို ခံစားနေရသည်။

စုလီယန်က ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကိုရှာကာ မကြာမီပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လုယွမ်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးကာကြည့်နေသော အဒေါ်ကျောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့ ချစ်ချစ်ခင်ခင်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မူလကတည်းက တမ်းတမှုများနှင့် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ကျောက်ချောင်အာမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ယခု လုယွမ်၏လုပ်ရပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက မရှက်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

*ဘာ... အဲ့တာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... သူက ငါ့ကို ဖက်ထားတုန်းပဲလား…*

သို့သော် လုယွမ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေခဲ့ရမှာပဲ... ဘာလို့ အနားလာပြီး တစ်ရေးလောက် မအိပ်တာလဲ..."

ကျောက်ချောင်အာက အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာအနည်းငယ်နီမြန်းသွားကာ လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... အဒေါ်က မအိပ်ချင်သေးပါဘူး..."

သို့သော် လုယွမ်က သူ၏လက်ကို ပြန်မချဘဲ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် အိပ်ချင်နေတာ သေချာပါတယ်... အထူးသဖြင့် အဒေါ်က နေမကောင်းသေးဘူးလေ..."

"ဘာလဲ... ကိုယ့်တူအရင်းနဲ့ အတူရှိနေတာကို ရှက်နေတာလား..."

လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာ၏ လှပသောမျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး ချွဲနွဲ့သောလေသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ရှက်စရာရှိလို့လဲ..."

သို့သော်လည်း စကားပြောပြီးနောက် သူမက ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိပြီး လုယွမ်ကို စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ...မင်း စကားကိုပဲ နားထောင်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး အနားသို့ တိုးလာခဲ့သည်။

လုယွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို မတွန့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

*ဟေး…သူတို့က ဒီလှည့်ကွက်ကို ထပ်သုံးနေပြန်ပြီ…*

*ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒါကို ဘယ်တော့မှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်…*

ကျောက်ချောင်အာက အရပ်ရှည်ပြီး လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူမက စုလီယန်ကဲ့သို့ လုယွမ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်၍မရနိုင်ပေ။

သူမက လုယွမ်၏ပုခုံးပေါ်သို့ ရိုးရှင်းစွာ မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ ချောမွေ့သောနဖူးလေးကို လုယွမ်၏လည်ပင်းနှင့် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အဒေါ်ကျောက်က တကယ့်ကို မက်မောစရာကောင်းလှပေသည်။

မျက်နှာပေါင်ဒါနံ့တင်မကဘဲ အလှဆုံးအရွယ်သို့ရောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရနံ့လည်းဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာမြေ၏ လက်ရှိစကားအရပြောရလျှင် ဘာခေါ်မည်နည်း... ဟော်မုန်း သို့မဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်မည်လား…

လုယွမ်ကတော့ မသိပေ။ သို့သော် ၎င်းက အလွန်မွှေးကြိုင်ပြီး တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပေသည်။

ထို့အပြင် အဒေါ်ကျောက်၏ နူးညံ့လှပသော အသားအရေကလည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပေါင်းထားသော ပေါက်စီဖြူဖြူလေးကဲ့သို့ နူးညံ့အိစက်နေပေသည်။

လုယွမ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ခဏမျှ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခါးတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ပုခုံးများက ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မျက်နှာနီမြန်းနေသော ကျောက်ချောင်အာက သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် လုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အဒေါ်ဖြစ်သူကို အိပ်ခွင့်မပေးဘူးလား..."