အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) မှတ်ထား... သူက ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတာ..

.

ပြီးခဲ့သောအကြိမ်က တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထားခံရပြီးကတည်းက ကျောက်ချောင်အာသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထူးထူးခြားခြား ထိခိုက်လွယ်နေခဲ့သည်။

ယနေ့ တာအိုဆရာလုံချွမ်း ရောက်လာပြီး အဆောင်က နေရာပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ချောင်အာက လူများကို ချက်ချင်း စုဝေးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

*တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပစ်မှတ်ထားနေပြန်ပြီလား…*

*သူတို့က ဘယ်လို ယုတ်မာတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို သုံးနေကြပြန်တာလဲ…*

တာအိုအဆောင်၏ နေရာပြောင်းလဲခြင်းက သူမအပေါ် မည်သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်စေမည်နည်းနှင့် သူမအနေဖြင့် မည်သို့သော အခက်အခဲများကို ခံစားရမည်ကို ကျောက်ချောင်အာက မူလက မေးမြန်းချင်ခဲ့သည်။

မည်သူကမျှ မမေးမြန်းရသေးမီမှာပင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူ၏အဆောင်များ နေရာပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စကို သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဇနီးဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသော လုယွမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်... ကျွန်တော် ပြောင်းလိုက်တာပါ... အစောင့်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

"တာအိုဆရာလုံချွမ်း ကပ်ထားတဲ့ တာအိုအဆောင်ရဲ့နေရာက သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ထင်လို့ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလိုက်တာပါ…”

"ကိစ္စသေးသေးလေးမို့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ပြောင်းလိုက်လို့ရတယ်လို့ ထင်လို့ အဒေါ့်ကို မပြောလိုက်တာပါ..."

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး..."

လုယွမ်၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲရှိ မျက်လုံးအားလုံးက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျောက်ချောင်အာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းကိုယ်တိုင် ပြောင်းလိုက်တာလား ကလေးရဲ့…”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျောက်ချောင်အာက မယုံနိုင်လောက်အောင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တင်းမာနေသော လှပသည့်ခန္ဓာကိုယ်လေးက ယခုအခါ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သောအကြိမ်က ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် ကျောက်ချောင်အာက ဤကိစ္စကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လာမည်ကို မကြောက်သလို တိတ်တဆိတ် လာမည်ကိုလည်း မကြောက်ပေ။

သို့သော် သူမကို တိတ်တဆိတ် မှော်ပညာများ အသုံးပြုလာမည်ကိုတော့ တကယ်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

၎င်းကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းလုံးဝ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ၏အချစ်တော်လေးကိုယ်တိုင်က ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက အဆင်ပြေပေသည်။ သူမ၏အချစ်တော်လေးက မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ကံဆိုးမှုများကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းအချို့ကိုလည်း သိထားသည်မဟုတ်ပါလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုစဉ်က သူမ၏အချစ်တော်လေးက သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောက်ချောင်အာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးမီမှာပင်…

ဘေးတွင်ရပ်နေသော တာအိုဆရာလုံချွမ်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လေး...မင်းက ဘာမို့လို့လဲ…”

“နာမည်ကြီး လုံချွမ်းတာအိုအဖွဲ့ရဲ့ အဆောင်တွေကို မင်းက ဒီလိုပဲ ပြောင်းလဲလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား…”

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းက ထိုသူ၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။

လုယွမ်၏စကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့်ထုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေး..."

"မင်းလို ကောင်လေးက ဘာသိလို့လဲ..."

"မင်း ဘာမှမသိဘူး..."

"ငါ့အဖွဲ့ရဲ့ မှော်ပညာတွေကို မင်းလို ကောင်လေးက ဝင်စွက်ဖက်စရာ လိုလို့လား..."

"မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ ကလေးလဲ.."

"မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ... မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးက ဘယ်သူလဲ... မင်းနာမည်ကို ပြောစမ်း..."

"မင်းက စည်းကမ်းတွေကို မသိဘူးလား..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။ ဤသည်က ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

ဤသည်က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူ တပ်ဆင်ထားသော အဆောင်ကို အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်တစ်ဦးက ဖြုတ်ချပြီး ပြန်လည်တပ်ဆင်ခဲ့သည်လား။

ပြီးတော့ သူတို့က ပြန်လှည့်ပြီး ငါတို့က မှားတယ်လို့ ပြောနေတာလား။

အကယ်၍ သတင်းထွက်သွားပါက သူ့မျက်နှာ ပျက်ရမည်မဟုတ်ပါလား။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက သူမဘေးရှိ ဒေါသထွက်နေသော တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းမတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... တာအိုဆရာလုံချွမ်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ဒီကလေးက ကျွန်မရဲ့ တူအရင်းပါ... ကလေးတွေက စကားသေချာ မပြောတတ်လို့ပါ နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုခုရှိမှာပါ..."

လုယွမ်က စည်းကမ်းများကို သေချာပေါက် သိပေသည်။

သူ၏လုပ်ရပ်က အလွန်ဆိုးရွားကြောင်းကို သူသိပေသည်။

သို့သော် လုယွမ်က သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဤအဆောင်ကို အခြားသူတစ်ဦးအပေါ် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက ၎င်း၏အာနိသင်က အားနည်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်က သူ၏ အဒေါ်ကျောက်အတွက်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို သင့်လျော်စွာ အသုံးချနိုင်ပါမည်လား။

ထို့အပြင် လုယွမ်က မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ယနေ့တွင် သူ့ဘာသာ ထုတ်ပြောလာခဲ့ပြီး ဤသို့ ဤပုံ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောကြမည်ဆိုပါက ယနေ့ သေချာပေါက် ဆွေးနွေးကြမည်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်က သူ့ကိုလည်း မကြောက်ပေ။

လုယွမ်က ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် နားလည်မှုလွဲတာ မဟုတ်ပါဘူး... တာအိုဆရာလုံချွမ်း မှားနေလို့ပါ..."

"ဆရာ ဒီကိစ္စက ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် သို့မဟုတ် မျိုးရိုးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

"တာအိုဆရာ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့..."

"အရာအားလုံးကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ လုပ်ဆောင်သင့်ပါတယ်..."

"တာအိုဆရာက ကျွန်တော်တို့ မှားတယ်လို့ ထင်နေမှတော့..."

"ဒီနေ့ သေချာဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူ၏ရှေ့ရှိ ကောင်လေးသည် သူမ၏တူဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ချောင်အာ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရန် တွေးတောနေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဒိုရှီးကျောင်းတော်၏ ကောင်းကင်ဆရာသခင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမက တိုင်နင်းမြို့၏ အနက်ရောင်မုဆိုးမ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏လက်များက နက်မှောင်နေသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် သူကြားခဲ့ရသော ကောလာဟလများအရ အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိရသည်။

လုယွမ်၏စကားက တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို ချက်ချင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လေး...မင်းက ဒိုရှီးကျောင်းတော်ရဲ့ တရားဝင် ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်နေတာလား…”

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူ၏ဒေါသကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဆူပူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"မင်းက ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ချင်နေတာလား... ကောင်းပြီလေ... မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... မင်း အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်ရင်တော့ မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဤအရာမှ အကျိုးအမြတ် ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သူ့ရှေ့ရှိ ဤကောင်လေးက မည်သူနည်း။ သူက မည်သူနည်း။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော မျိုးဆက်များစွာ ခြားနားနေပေသည်။

သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မည်ဆိုပါက သူက အနိုင်ရရှိရန်သာ သေချာပေသည်။

*ငါတို့ရှုံးရင်...ငါ ဘယ်လိုမှ ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး…*

သို့သော် လျော်ကြေးမပေးဘဲ နေ၍လည်း မရနိုင်ပေ။ သတင်းထွက်သွားပါက သူ၏ဂုဏ်သတင်းက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

သို့သော် လုယွမ်က ထိုအကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားဘဲ သူ၏ဇနီး သင်ပေးထားသော စာသားအတိုင်း ချက်ချင်း စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလင်းတာအိုအဆောင်ကို အနောက်ဘက် အရိပ်ကျတဲ့နေရာနဲ့ မြောက်ဘက်ကို တည့်တည့်မျက်နှာမူပြီး ကပ်ထားတယ်..."

"အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ချီငှားရမ်းတဲ့ အဆောင်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့..."

"ချီငှားရမ်းတဲ့ အဆောင်ရှိနေတာကြောင့် လင်းတာအိုအဆောင်ကို သာမန်အတိုင်းပဲ ကပ်ထားမယ်ဆိုရင်..."

"..."

လုယွမ်က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေပါသလား။

သို့မဟုတ် လုယွမ်ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားမည်လား။

အံ့အားသင့်မှုနှင့် နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လုယွမ်ပြောသည်က လုံးဝမှန်ကန်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွားမည်လား။

မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လုယွမ်ပြောသော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ နားမထောင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ နားမထောင်ခဲ့ပေ။

အဓိကအချက်မှာ တာအိုဆရာလုံချွမ်း ယခု ပြောစရာရှိသည်က…

တစ်ခဏချင်းမှာပင်…

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ယားယံပြီး သက်တောင့်သက်သာမရှိဖြစ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး အမွှေးများ ထောင်ထလာသလို ခံစားနေရသည်။

သူက "ကောင်စုတ်လေး" ဟု ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဤခံစားချက်က ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးက ရွာတစ်ရွာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်က ကြက်တွန်သံများနှင့် ခွေးဟောင်သံများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သော ရွာလေးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ အော်မြည်သံများပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်စုံတစ်ခုက ရုတ်တရက် မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်း အလွန်ထိတ်လန့်နေစဉ် သူက ပင်မခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို အလျင်အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လုယွမ်၏နောက်တွင် ရပ်နေသော စုလီယန်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်နှင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုသာ မြင်နေရသည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဤသည်မှာ သူ၏ အသက်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ် သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရဲဝံ့စွာ ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဤမျက်နှာကို မှတ်မိနေသည်။

သို့မဟုတ် ဤဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျက်လုံးများနှင့် နားရွက်များက ထိုညကလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်မကောင်းသလို ဆွဲဆောင်မှုလည်း မရှိသော်လည်းပင်။

သို့သော် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လှပသောအမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ထိုညက နတ်ဝင်သည်…

လုံးဝကို...

အထူးသဖြင့် ထိုအင်မော်တယ်က သူ့ကိုကြည့်နေပုံက ထိုညက ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးဗီဇ ပြန်ပေါ်လာချိန်ကထက်ပင် ပို၍ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အကြည့်မျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

စောင့်ကြည့်နေလိုက်…

ဤကြီးမြတ်သော အင်မော်တယ်၏ လက်ကို ဤကောင်လေးက ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုယွမ်က စကားပြောပြီးသွားကာ တာအိုဆရာလုံချွမ်း အကြောင်းပြချက်ပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နားလည်သွားပြီ။

ယခု အရာအားလုံးကို ငါနားလည်သွားပြီ။

သူ၏အမြင်အာရုံများက မည်းမှောင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေသွားကာ တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့သည်။

*အိုး... ဘုရားရေ...သူက သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး…*

*သူက ငါတို့ရဲ့ တကယ့်အဖေပဲ…*

လုယွမ်က ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားသော တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။

*ဟင်...မှတ်ထား... သူ့ဟာသူ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတာ…*