အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) မြန်မြန်မောင်း... မြန်မြန်မောင်းစမ်းပါ…

"ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း..."

လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျနေရင်းမှ လက်ခုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာတီးကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ... အံ့ဩစရာပဲ..."

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏စကားက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ကျောက်ချောင်အာက လုံးဝနားမလည်နိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ် ဟုတ်လား..."

ကျောက်ချောင်အာ စကားပြောသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူမကိုကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကြီး... ခင်ဗျား ဒါကိုတောင် မသိဘူးလား..."

"ဒီအရာက အနောက်တိုင်း ဘာသာစကားတစ်ခုလေ..."

"ဂွတ်ဒ် ဆိုတာက အံ့မခန်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်..."

"ဝဲရီးဂွတ်ဒ် ဆိုတာက အလွန်စွမ်းအားကြီးတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်..."

ကျောက်ချောင်အာ - "..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး - "..."

အားလုံးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤသည်က...ဤအရာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

*တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဒါကိုပြောပြီး ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ...ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားရတာလဲ…*

“ဟင်…”

ကျောက်ချောင်အာက လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်လျှင် တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏စကားက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောနေပုံမရပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

*ဒါဆို ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီပေါ့…*

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဒိုရှီးကျောင်းတော်၏ တရားဝင် ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ အခြေအနေများ တင်းမာသွားပါက ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ယခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်ရာ ကျောက်ချောင်အာက ပြုံး၍ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏အချစ်တော်လေးနှင့် စုလီယန်ကို ဘေးသို့ခေါ်သွားပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူမက တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... ရှင်က အနောက်တိုင်း ဘာသာစကားတွေတောင် နည်းနည်းပါးပါး သိတာပဲ..."

ကျောက်ချောင်အာကလည်း စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဒီအနောက်တိုင်း ဘာသာစကားကို သိရုံတင်မကဘူး ဂျပန်ဘာသာစကားကိုလည်း သိသေးတယ်..."

"ဒီဂျပန်ဘာသာစကားရဲ့ စွမ်းအားကတော့..."

"ဆူပါရာရှီး..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက စူးရှသောအသံဖြင့် ဂျပန်ကောင်လေး စကားပြောပုံကို တုပကာ ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်းကို ပြုံးရွှင်သွားစေခဲ့သည်။

ယခင်က တင်းမာနေခဲ့သော လေထုမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ စကားအနည်းငယ်အပြီးတွင် အနည်းငယ် ရွှင်လန်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ချောင်အာက တာအိုဆရာလုံချွမ်း ဘာကိုဆိုလိုချင်မှန်း နားမလည်ပေ။

သူမက ရိုးရှင်းစွာပင် လိုက်လျောညီထွေ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလုံချွမ်းက တကယ့်ကို... ပညာတတ်တာပဲ... သူက ဂျပန်နဲ့ အနောက်တိုင်း ဘာသာစကား နှစ်ခုလုံးကို ပြောတတ်တယ်..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ချက်ချင်း လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါပြောတတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... စကားလုံး နည်းနည်းပါးပါးလောက်ပဲ သိတာပါ..."

"ဒီဂျပန်တွေနဲ့ အနောက်တိုင်းသားတွေက ဂါရဝပြုဖို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွေ စေလွှတ်ခဲ့ကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဒေသခံ တာအိုဆရာအချို့ကိုတောင် ခေါ်လာခဲ့ကြတယ်..."

"တာအိုဆရာအချို့က ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှာနေပြီး နေ့တိုင်း အဲ့ဒီမှာ ကြွားလုံးထုတ်နေကြတာ..."

"အဲ့ဒီဂျပန်ကောင်လေးက သူ့ရဲ့အိုးထဲကနေ ယာမာတာနို အိုရိုချီဆိုတဲ့ မြွေကြီးကို လွှတ်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ကို မြိုချပြီး ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ထွေးထုတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"အဲ့ဒီအနောက်တိုင်းကောင်လေးကလည်း ကြက်ခြေခတ်ဆွဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားရင် အရာအားလုံးကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"သူတို့ကြွားလုံးထုတ်တာကို နားထောင်ရတာ ငါ့ခေါင်းတွေတောင် ကိုက်လာပြီ... သူတို့ ပြန်သွားတာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ် အခု ပြန်ထွက်လာကြပြန်ပြီ..."

ကျောက်ချောင်အာ - "..."

ကျောက်ချောင်အာက ဂျပန် သို့မဟုတ် အနောက်တိုင်းအကြောင်း ဘာကိုမျှ နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

*အခုလောလောဆယ် ငါသိချင်တာက တာအိုအဆောင်ကိစ္စက ပြီးသွားပြီလား ဆိုတာပဲ…*

*အကယ်၍ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အဖြေပေးပါ... ရှင်းသွားပြီဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် ပြဿနာရှာလို့ မရတော့ဘူး…*

*ဘာလို့ အပိုစကားတွေကို ဆက်ပြောနေရတာလဲ…*

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ရေစုန်မျောကာ လျှောက်ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ကျောက်ချောင်အာက ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက စကားကို လိုရင်းမရောက်ဘဲ လှည့်ပတ်ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလုံချွမ်း... ကျွန်မတူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စအပေါ် ရှင့်ရဲ့အမြင်က ဘယ်လိုလဲ..."

ယနေ့ ဤကိစ္စကို ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူက ချက်ချင်းလှည့်ကာ အနည်းငယ် ကြက်သေသေနေသော လုယွမ်ကို ကြည့်ပြီး လက်မထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်..."

"ဒီလူငယ်လေးပြောတာက တကယ့်ကို ဗဟုသုတရစရာပဲ... အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားစေတယ်..."

"ဒါက တကယ့်ကို ငါတို့ရဲ့ ရမ်းသန်းလုပ်ဆောင်မှုပါပဲ..."

"ဒီပညာရှိလေးက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သင်ယူဖို့ စိတ်အားထက်သန်တယ်... ပြီးတော့ သူက ဗဟုသုတနည်းပါးသူတွေကို မေးခွန်းတွေမေးရမှာကိုလည်း မရှက်ဘူး... စောစောက ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ရာထူးကြောင့် မောက်မာစွာ ပြုမူခဲ့တာပါ... အဲဒီလိုလုပ်ဖို့လည်း ဝန်လေးနေခဲ့တာပါ..."

"ငါတို့ရဲ့အမှားပါ... ငါတို့ သခင်လေးကို တောင်းပန်ပါတယ်..."

လုယွမ်က လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

ဤသည်က...ငါ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။

သူ၏အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူက ဟန်ဆောင်နေပုံမရပေ။ တစ်ခဏမျှ လုယွမ်က သဘောမပေါက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကိုသာ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ခရီးသွားခဲ့ပြီး နေရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူ စကားပြောစတင်လိုက်သောအခါ ဘယ်တော့မှ ပျင်းစရာမကောင်းပေ။ သူက အရာအားလုံးအကြောင်း ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။

သူက တစ်ခါတစ်ရံ အနောက်သို့လှည့်ကာ လုယွမ်၏ပုခုံးကို ပုတ်လေ့ရှိသည်။

သူမ၏တူလေးက ထူးခြားစွာ ထက်မြက်ပြီး လူငယ်သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ ကြီးမားသောအနာဂတ် ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လုယွမ်က လုံးဝ ကြက်သေသေနေခဲ့သည်။

ကျောက်ချောင်အာက တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူမ၏အချစ်တော်လေးကို ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူသာ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျောက်ချောင်အာက လက်ဆောင်များစွာ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ညစာစားချိန်နီးလာပြီဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လုယွမ်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စုလီယန်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

စုလီယန်၏ အမူအရာက အရင်ကလိုမျိုး မဟုတ်တော့သည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရာက ကြီးမားသော သက်သာရာရမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤစကားများအားလုံးကို ပြောပြီးနောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ဘာကိုလိုချင်နေသနည်း။ သူက အင်မော်တယ်ကို နှစ်သိမ့်ချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

ယခု ပညာရှိလေး ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်ရာ အမြန်ထွက်သွားကြစို့။

ချက်ချင်းပင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကြီး... ဒါဆို ငါတို့ သွားတော့မယ်... အရင်က ရှင်ပြောခဲ့တာ ဒီနှစ် ရှီလင်းကျီက မိုင်းတွင်းဒေသမှာ အကြီးအကျယ် ရှုပ်ထွေးနေတယ်ဆို..."

"ငါတို့ လမ်းကြုံရင် အဲဒီကို သွားကြည့်လိုက်မယ် ပြီးတော့ မင်းအတွက် အဲဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သဘာဝကျစွာပင် ကျောက်ချောင်အာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီတိုင်းတွင် တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းများ ရပ်နားထားသောကြောင့် မိုင်းတွင်းဒေသတွင် လူသူကင်းမဲ့နေလေ့ရှိပြီး ခရီးသွားများအားလုံးက အနားယူရန် ပြန်လာလေ့ရှိကြသည်။

ဤကာလအတွင်း လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးမှ လူအများအပြားက ဤနေရာတွင် စုဝေးလေ့ရှိကြသည်။

နွေဦးရာသီတိုင်းတွင် ခရီးသွားများက ပြန်သွားလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင် ရှီလင်းကျီ မိုင်းတွင်းဒေသ၌ အခြေအနေများ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ မူလက ကျောက်ချောင်အာသည် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ကူညီပေးမည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုပါက ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းခြင်းထက် သဘာဝကျစွာပင် များစွာ ပိုကောင်းပေသည်။

သို့သော် ယခု မှောင်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို မနေခိုင်းဘဲ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ချောင်အာက တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို နေခဲ့ရန် တောင်းဆိုချင်ခဲ့သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤတာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူမ၏အချစ်တော်လေးကို ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပါက သူမ၏တူလေးကို တာအိုဆရာလုံချွမ်းထံမှ ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ သင်ယူခိုင်းလျှင်ကော ဘာဖြစ်မည်နည်း။

ဤသည်က အလွန်ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကျောက်ချောင်အာ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အချိန်ကျပ်တည်းနေကြောင်းနှင့် သူတို့ အမြန်ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ကြောင်း အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရာက ကျောက်ချောင်အာကို လုံးဝ ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

*အချိန်က ကျပ်တည်းတယ်...ဒါဆို ဘာလို့ အရင်က အချိန်အကြာကြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေသေးလဲ…*

သို့သော် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောက်ချောင်အာက သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

ယနေ့ နောက်ဆုံးတွင် အားလပ်ချိန်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့ရာ ကျောက်ချောင်အာက သူမတူလေးနှင့် သူ၏ဇနီးတို့နှင့်အတူ ညစာစားချင်ခဲ့သည်။

အပြင်လူတစ်ဦးရှိနေပါက သူမ အနေခက်သလို ခံစားရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ချွေးများရွှဲနစ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ဂိတ်တံခါးဝတွင် နှုတ်ဆက်ပြီး တာအိုဆရာလုံချွမ်း မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် စုလီယန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အစ်ကို... ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့တယ်... အခု ပြန်သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့... မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့..."

စုလီယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆိုရင် သိပ်မကောင်းတော့ဘူး..."

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျောက်ချောင်အာက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အေးခဲနေတဲ့ရာသီဥတုကြီးမှာ မသွားပါနဲ့... အအေးမိသွားလိမ့်မယ်... အစေခံတွေကိုပဲ ပြန်သွားယူခိုင်းလိုက်ပါ..."

စုလီယန်က ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ခါလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ စတင်ရွေ့လျားနေပြီဖြစ်သော မြင်းလှည်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ခဏလေး ပြေးသွားလိုက်ရင် ချက်ချင်း ပြန်ရောက်မှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်က လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်က မြို့ထဲတွင်ဖြစ်ရာ မှောင်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအတောအတွင်း မြင်းလှည်းထဲ၌ တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ မျက်နှာက ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

*ဘုရားရေ... သူမက ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ...ဘာလို့ အင်မော်တယ်က အဲ့လောက် စိတ်တိုလွယ်ရတာလဲ…*

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ကန့်လန့်ကာကိုမတင်ကာ မြင်းလှည်းမောင်းသူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်မောင်း... မြန်မြန်မောင်းစမ်းပါ..."