အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) ဒီခေါင်းမာတဲ့ မြည်းပေါက်လေး... အဒေါ်က အားတဲ့ရက်လေး တစ်ရက်ရှာထားရတာကို မင်းက ဘဝင်မြင့်နေတာလား…

တိုင်နင်းမြို့၊ တောင်ဘက်ဂိတ်တံခါးဝ။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက စုလီယန်ကိုကြည့်ကာ ထိုအရာက နားလည်မှုလွဲခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ငိုယိုပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သို့သော် စုလီယန်က တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်မနေနဲ့တော့... ကျွန်မက အဲ့ဒီကိစ္စအတွက် လာပြောတာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်မိသားစုအိမ်တွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက သူ၏အမှားကို ဝန်ခံခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် စုလီယန်က သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရန် သဘာဝကျစွာပင် လာရောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုလောက်ထိ ဆိုးရွားခြင်းမရှိပေ။

သူမက အခြားအရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

စုလီယန်၏စကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ပြဿနာမဖြစ်ချင်ပေ။ နာမည်ကြီး တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ငိုယိုတောင်းပန်နေသည်ကို အခြားသူများ မြင်သွားမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ပါက အလွန် သိက္ခာကျစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူ၏မြင်းလှည်းနှင့် သူ၏တပည့်များက အဝေးတွင် မီးရှူးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ စောင့်နေကြသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်သောအခါ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် စုလီယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပထမအချက် ကျွန်မအကြောင်းတွေကို တခြားလူတွေကို မပြောပြနဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိပါတယ်... ငါသိပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ ပြည်နယ်မြို့တော်က ညီအစ်ကိုတွေအပါအဝင် ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး... ငါတို့ ဘာမှကို မပြောခဲ့တာပါ..."

ဤကိစ္စကို သူတို့ ပြောပြရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဤကြီးမြတ်သော အင်မော်တယ်က ကျော်ကြားမှု သို့မဟုတ် ဓနဥစ္စာကို မလိုချင်ခဲ့သဖြင့် တာအိုဆရာလုံချွမ်းနှင့် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ကောင်းကင်ဆရာသခင်တို့က ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို အလကားရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်က ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ဤအကြောင်းကို အခြားသူများကို မည်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောပြနိုင်မည်နည်း။

ထို့နောက် စုလီယန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်မဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှင်သိသွားတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ကြောက်လို့ အဒေါ်ကျောက်ဆီကို မသွားဘဲတော့မနေနဲ့..."

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲသွားပါ... တမင်ရှောင်မနေနဲ့..."

ဤသည်မှာ စုလီယန်က ဤတာအိုဆရာလုံချွမ်းကိုတွေ့ရန် အထူးတလည် ရောက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

ဤလူက သူမကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ထိုအရာက ဘာမှမဟုတ်ပေ။

အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့က သူမကို ကြောက်ရွံ့နေပါက ကျောက်မိသားစုအိမ်သို့ သွားမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ဖြစ်ပါက ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စုလီယန် သူမ၏စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍မရနိုင်သော ကိစ္စအချို့ ရှိနေပေသည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပါ... သေချာပေါက်ပါ... ဒါ့အပြင် ငါတို့က ရှောင်လွှဲလို့မှ မရတာ..."

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပါ... မင်းသာ တာအိုဆရာတစ်ပါးလို မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့က မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ စားသောက်ပွဲတစ်ခု သေချာပေါက် ကျင်းပပေးခဲ့မှာပါ..."

"ငါတို့က ဒီအရာကနေ ဘယ်လိုလုပ် ရှောင်လွှဲလို့ရမှာလဲ..."

စုလီယန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်..."

"နောက်တစ်ချက် ကျွန်မကို ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြားပေး..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း - "..."

"ဟင်..."

ဤပညာရှိက ငွေတောင်းရန် ဝန်မလေးပေ။ သူမက သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ငွေစင်တစ်ထောင်ပင် တောင်းနိုင်ပေသည်။

သို့သော် မကိန်းနှင့် စုံကိန်း နှစ်မျိုးလုံးပါဝင်နေသော ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြားဟူသော ဤပမာဏက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

စုလီယန်က မက်မွန်သီးမုန့် သေတ္တာငယ်တစ်ဝက်ခန့်ကို ကိုင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

စုလီယန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို လာတွေ့ရမှာမို့လို့ ကျွန်မ မက်မွန်သီးမုန့် သေတ္တာငယ်တစ်လုံး ဝယ်ခဲ့တယ်..."

"ရှင်က ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြား ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ... အကြွေပြန်အမ်းပေးဖို့ လိုတယ်..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း - "..."

"... ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်… ဒါက ငွေစင်တစ်ရာပါ..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း စကားမဆုံးမီမှာပင် စုလီယန်က ချက်ချင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ငွေကို မလိုချင်ပါဘူး အဲဒါက ခေါင်းပုံဖြတ်တာပဲ... ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြားပဲ ယူမယ်..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း - "..."

"ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... တပည့်တွေဆီက သွားတောင်းလိုက်ပါ့မယ်... ငါ့ဆီမှာ အကြွေမပါလို့ပါ..."

မကြာမီ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြားနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် စုလီယန်က ရုတ်တရက် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အနောက်တိုင်း ဘာသာစကားမှာ "ရှားပါးတယ်" ဆိုတာကို ဘယ်လိုပြောလဲ..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ထို့နောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လေးနက်သော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... တိုက်ဂါး..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က နားမလည်နိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တိုက်ဂါး..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါ တိုက်ဂါးပဲ..."

စုလီယန်က တွေးတောစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်တိုင်း ဘာသာစကားမှာ "ညီမက အစ်ကို့ကို သဘောကျတယ်" ဆိုတာကို ဘယ်လိုပြောလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ကြက်သေသေသွားပြီး ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်... ငါတကယ်မသိဘူး... အနောက်တိုင်း စကားလုံး နည်းနည်းပဲသိတာပါ..."

ထို့နောက် စုလီယန်က မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဂျပန်ဘာသာစကားကရော..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက... သေသွားပြီ... နဲ့ တူတယ်..."

"ဂျပန်လို ဝါကျအပြည့်အစုံဆိုရင်တော့... အင်း ငါတို့လည်း မသိဘူး..."

စုလီယန်က သိနားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

"ရှင့်မျက်နှာကို နီးနီးလေး ကပ်ခဲ့စမ်းပါ..."

“ဟင်…”

တာအိုဆရာလုံချွမ်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤကြီးမြတ်သော အင်မော်တယ်က သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ တီးတိုးပြောချင်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သူက သိပ်မစဉ်းစားဘဲ မျက်နှာကို နီးနီးလေး ကပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ဖြန်းခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အလွန်ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြယ်များပင် မြင်သွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် လည်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာကိုအုပ်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ စုလီယန်ကို ကြက်သေသေဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

စုလီယန်၏ လှပသောမျက်နှာလေးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမ၏ ယခင်အသွင်အပြင်မှ မူလအသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြွေအမြီး မရှိတော့ပေ။ သူမ၏မျက်နှာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။

"နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို မရိုင်းစိုင်းနဲ့..."

"မဟုတ်ရင် ရှင်က ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်မအစ်ကိုအကြောင်း နောက်တစ်ခါ မကောင်းပြောရင် ရှင့်ရဲ့လျှာကို အူတွေနဲ့အတူ ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်..."

စုလီယန်က တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ တာအိုဆရာလုံချွမ်းဘက်မှ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း စုလီယန် သိပေသည်။

သို့သော် ၎င်းက စုလီယန် ဒေါသမထွက်ဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

စုလီယန် ပိုတွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်သည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမက ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးဗီဇအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

...

ကျောက်မိသားစုအိမ်။

ကျောက်ချောင်အာ၏ အခန်းလည်းဖြစ်သော ခြံဝင်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်တွင်ဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ပူငွေ့များထနေသော ဟင်းလျာများ အပြည့်အစုံကို ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

လုယွမ်နှင့် ကျောက်ချောင်အာတို့က ညစာအတူတူစားရန် စုလီယန် ပြန်လာမည်ကို စောင့်နေကြသည်။

"ဤအကြောင်းကို ဘာတွေပြောစရာ ရှိလို့လဲ..."

"အဆောင်က မှားနေတာကို မြင်ရင် ပြင်လိုက်ရုံပဲလေ... အဲဒါက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဒေါ်က ဤရက်ပိုင်းမှာ အရမ်းအလုပ်များနေတာဆိုတော့ အဒေါ့်ကို သိပ်မတွေ့ရဘူး... အဲဒါကြောင့် ဤကိစ္စလေးကို ပြောပြဖို့ သေချာလာခဲ့တာပါ..."

"အဲဒါက အဒေါ့်ကို မျက်နှာချိုသွေးဖို့ တမင်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ရစေတယ်..."

လုယွမ်က သူ့ရှေ့ရှိ အဒေါ်ကျောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို မကျေနပ်သလို ကြည့်ကာ ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဒေါ့်အမှားပေါ့..."

လုယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလိုမပြောပါဘူး... အဒေါ့်ဘာသာ ပြောတာပါ..."

ကျောက်ချောင်အာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက ဤလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး ငါ့အချစ်တော်လေး... မင်းက အဲဒီ တာအိုဆရာလုံချွမ်းကိုတောင် ပညာပေးလိုက်သေးတယ်..."

"အို... ငါ မေ့နေတာ..."

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နားမလည်နိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ..."

အဒေါ်ကျောက်က ချက်ချင်း သူမ၏ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အချစ်တော်လေး... ဒီလိုပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်းက တာအိုဆရာလုံချွမ်းဆီကနေ မှော်ပညာတွေ သင်ယူသင့်တယ်... အဲဒါကို ပြောမလို့ပဲ မေ့သွားတယ်..."

ချက်ချင်းပင် အဒေါ်ကျောက်က သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုလို တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... တာအိုဆရာလုံချွမ်းနောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်... ပြီးတော့ သူ့ကို ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန်ကလေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်..."

အဒေါ်ကျောက် စကားမဆုံးမီမှာပင် လုယွမ်က အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး အဒေါ်ကျောက်... ကျွန်တော်တို့က မှော်ပညာသင်ဖို့ ဒိုရှီးကျောင်းတော်ကို မသွားချင်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က ဇနီးသည်ရယ် အဒေါ်ရယ်နဲ့ အိမ်မှာပဲ အတူတူ နေချင်တာပါ..."

ကျောက်ချောင်အာက အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အို... မင်းကလေးကတော့ တာအိုဆရာလုံချွမ်းဆီကနေ မှော်ပညာတွေ သင်ယူနိုင်ရင် မင်းအတွက် အရမ်းကောင်းမှာပေါ့... မင်းမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိလာမှာ..."

"သူမင်းကို လက်ခံပြီး သေချာသင်ပေးအောင် သူ့ကို ငွေပိုပေးလိုက်မယ်..."

လုယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဘာကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုကိုမှ မလိုချင်ပါဘူး... ဤဘဝမှာ လိုချင်တာက ဇနီးသည်နဲ့အတူနေပြီး အဒေါ့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ပါပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဒေါ်... ကျွန်တော်တို့ကို ရွံပြီး နှင်ထုတ်ချင်နေတာလား..."

"နောက်ကျသွားပြီ... အရင်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို ပို့ခဲ့တာ အဒေါ်လေ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အခု သေချာပေါက် ထွက်မသွားတော့ဘူး... နေ့တိုင်း ဒီမှာနေပြီး အဒေါ့်ကို ဒုက္ခပေးမှာပဲ..."

လုယွမ်၏စကားများက လူကြီးများကို ချစ်စရာကောင်းအောင် ချွဲနွဲ့နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။

လုယွမ်ကို အလွန်အမင်း မြတ်နိုးနေပြီးဖြစ်သော ကျောက်ချောင်အာမှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် မြတ်နိုးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျောက်ချောင်အာက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လုယွမ်ကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"အဒေါ်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ခွဲနိုင်မှာလဲ..."

သဘာဝကျစွာပင် ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို မထွက်သွားစေချင်ပေ။ သို့သော် သူမ၏တူလေးက ဤအရာကို သဘောကျသောကြောင့် သူ့ကို ကူညီချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏တူလေး၌ ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ပို၍ပင် ကောင်းပေသည်။

လုယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နူးညံ့လှပသော အသားအရေများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်သူ အဒေါ်ကျောက်၏ ဖက်တွယ်ထားမှုကို ခံရသဖြင့် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အဒေါ်ကျောက်၏ လှပသောခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားကျစရာကောင်းလှပေသည်။

လုယွမ် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောနိုင်မီမှာပင် ကျောက်ချောင်အာက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က မနက်ဖြန် အားတယ်... ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ လီယန်ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကောင်း လည်ပတ်ကြမယ်..."

အဒေါ်ကျောက်၏ လှပသောခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် လုယွမ်က ခေါင်းမော့ကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို အဆင်မပြေဘူး... ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် လုပ်စရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

ထိုစကားကြောင့် ကျောက်ချောင်အာက အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးလန်ကာ ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ဤခေါင်းမာတဲ့ မြည်းပေါက်လေး... အဒေါ်က အားတဲ့ရက်လေး တစ်ရက်ရှာထားရတာကို မင်းက ဘဝင်မြင့်နေတာလား..."

"မင်းမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်နိုင်လို့လဲ... မရဘူး မနက်ဖြန် မင်းငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်... ငါ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပြီ…”