အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) တာအို လက်တွဲဖော်၊ အဲ့ဒါက ဘာလဲ

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်း ခေါင်းခါနေတာကို မြင်လို့ ငါ မေးကြည့်တာပါ... ဒါက မင်း မွေးဖွားတဲ့ နေရာဆိုတော့ မင်း စိတ်ဝင်စားမလားလို့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"အစ်မရွှယ်သာ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အဖော်ပြုပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေးတာဆိုရင်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး..."

"အိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... အစ်မရွှယ်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်ကို ရောက်နေတာ အခုဆိုရင် လဝက်လောက် ရှိပြီပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဒေါ်ကလည်း သေမျိုးနယ်ပယ်မှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က အစ်မတို့ အားလုံးကို မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ခေါ်သွားပြီး အမေတို့နဲ့ သွားတွေ့ဖို့ စီစဉ်နေတာ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... ခုနက 'အဒေါ်' လို့ ပြောလိုက်တာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော် အစ်မရွှယ်ကို ပြောပြဖို့ မေ့သွားတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်မရွှယ်... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာအကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြဖူးတာ မှတ်မိလား..."

"မှတ်မိတာပေါ့" နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်းကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့အရာက မင်းရဲ့ အဒေါ် ဖြစ်နေတာလား..."

"ဟုတ်တယ်" နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်တုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဒေါ်က နေရာဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းထန်မှုကြောင့် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို အမှတ်မထင် ရောက်သွားခဲ့ပြီး အဲ့ဒီမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ..."

"သူမက ဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ကို ထွက်လို့ မရခဲ့ဘူး... သူမက အဆိပ်လည်း သင့်နေပြီး နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ... တကယ်လို့ ဒီတစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်မလာခဲ့ရင် သူမဟာ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်အတွင်းမှာ သေဆုံးသွားပြီး ဒီလောကကြီးကနေ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဖြစ်နိုင်တာက ဒီအကြောင်းအရင်းကြောင့်ရယ်... သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဒေါ် ဖြစ်နေတာကြောင့်ရယ်ကြောင့် ကျွန်တော်က သူမနဲ့ ဆက်နွယ်မှုကို ခံစားရပြီး သူမဆီကို ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် တွေးတောနေပုံရ၏။ "ဒါဆို ရှောင်ယွီ... မင်းက အဒေါ်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပေါ့... သူမ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ... ဒါတင်မကဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းအရင်းကြောင့်ပဲ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာထဲမှာပဲ ခဏလောက် နေနေရပြီး သေမျိုးနယ်ပယ်မှာ ပေါ်လာလို့ မရသေးဘူး... ဒါကလည်း ကျွန်တော် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို အမြန်ဆုံး သွားချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... အဒေါ်နှစ်က မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေဖို့နဲ့ သူမက လူလွှတ်ပြီး လာကြိုမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... သူမက မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေတာ ဖြစ်မယ်... ငါတို့ အခု မြင့်မြတ်နယ်မြေကို အလျင်စလို သွားလိုက်ရင် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားနိုင်မလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။ "ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က လုံလောက်အောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... ထပ်ပြီး စောင့်နေဖို့ မလိုအပ်တော့ပါဘူး…”

"ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်... ကျွန်တော် အမေတို့နဲ့ တခြားသူတွေကို လွမ်းနေပြီ... ဒါကြောင့် ထပ်ပြီး မစောင့်ချင်တော့ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ အတွေးများကို နားလည်သွားပုံရပေသည်။

သူမ၏ မိခင်အကြောင်း ပြောရလျှင် သူမသည်လည်း ရှောင်ယွီနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသဖြင့် သူမ၏ မိခင်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် မေ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်ယွီနှင့် ရှိနေပြီးနောက် သူမ၏ မိခင်ကို မေ့သွားခဲ့သည်လော။

သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ရှောင်ယွီ... ငါတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ မယ်တော်ကိုပါ ခေါ်သွားလို့ ရမလား..."

"မယ်တော်က နန်းတော်ထဲမှာနေရတာ အဆင်မပြေလှဘူး... အခု ငါတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားတော့မယ်ဆိုတော့ သူမကိုပါ ခေါ်သွားချင်တယ်..."

"ရတာပေါ့" နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အစ်မရွှယ် မပြောရင်တောင် ကျွန်တော် နောက်မှ ပြောမလို့ပါ... နောက်ဆုံးမှာ အဒေါ်ချင်ဟာ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားရမှာပဲလေ..."

"သူမ တစ်ယောက်တည်း သွားပြီး မသိနားမလည်တဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ အန္တရာယ်တွေ ရင်ဆိုင်ရတာထက် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ပေးကြတာက ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီ... မင်းက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လို နတ်သမီးလေးက မင်းရဲ့ တာအို လက်တွဲဖော် ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... အစ်မ တစ်ခုခု မှားနေပြီထင်တယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အစ်မရွှယ်က ဘယ်လို လူညံ့တစ်ယောက်နဲ့ တာအို လက်တွဲဖော် ဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာကို ပြောရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟမ့်"

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမသည် နန်ကုန်းယွီ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်၏။

"တာအို လက်တွဲဖော်… အဲ့ဒါက ဘာလဲ"

"ငါ့ရဲ့ ရှောင်ယွီကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါက တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး... ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ငါက ရှောင်ယွီရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း နေသွားမှာဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အစ်မတော် ပဲဆက်ဖြစ်သွားမှာ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ငယ်သေးတော့ ဒီအရာတွေကို သိပ်နားမလည်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အစ်မရွှယ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်သမျှကို ကျွန်တော် ထောက်ခံပါတယ်..."

"ဟီးဟီး... ဒါဆိုရင်တော့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီနော်... ငါ မထွက်သွားသရွေ့ မင်းက ငါ့ကို မောင်းထုတ်လို့ မရဘူးနော်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်မက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မတော်က​ပဲလေ... အစ်မတော်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်က အစ်မကို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထာဝရ ရှိနေစေချင်တာ... အစ်မကို ဘယ်လိုလုပ် မောင်းထုတ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟီးဟီး" နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို မောင်းထုတ်ရဲရင် ငါက အဒေါ်နှစ်နဲ့ အဖွားကို သွားတိုင်ပြီး မင်းကို အရိုက်ခိုင်းမှာ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဲ့ဒီနေ့က ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ဝိညာဉ်ယာဉ်ပျံသည် ဖူကွမ်းမြို့ရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကွင်းပြင်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။ ချင်းယိုတော်ဝင်မိသားစု၏ ပျံသန်းလှေ ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်၌ ကွင်းပြင်ရှိ လူများမှာ အမူအယာ ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး အုပ်စုဖွဲ့ကာ တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"ဒါက ချင်းယိုတော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ပျံသန်းလှေပဲ... သူတို့ လာတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရရင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ပြန်လာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ လူဘယ်နှစ်ယောက် ပြန်ပါလာမလဲ... ဘယ်နှစ်ယောက်ကများ ရူးသွပ်သွားပြီး ဘယ်နှစ်ယောက်ကများ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့မလဲ ဆိုတာ သိချင်မိတယ်..."

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပွင့်တာလေ... ပြီးတော့ သေဆုံးမှုနှုန်းကလည်း သိပ်မများလှပါဘူး…”

"..."

လူတိုင်း ဝိညာဉ်ယာဉ်ပျံပေါ်မှ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ချင်မင်းသားသည် ယာဉ်ပျံကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤပျံသန်းလှေ မှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များအတွက်သာ သီးသန့် အသုံးပြုသော ပျံသန်းလှေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်းသားသည် ပျံသန်းလှေ ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့... ဧကရာဇ်က မင်းတို့ ပြန်လာတာကို သိနေပြီး မြို့ပြင်မှာ ခဏလောက် စောင့်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးရီးတော်နဲ့ တခြားသူတွေ အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ချင်မင်းသားသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ ဆိုတာကို မသေချာသလို ဖြစ်နေပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် အမူအယာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား…”