အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) အလည်အပတ် ဖိတ်ကြားခြင်း

"မင်းသား... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပို၍ သတိထားလိုက်ပေ၏။

သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။ "ရောက်လာတဲ့သူရဲ့ ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းရည်က တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်... ခင်ဗျားလို ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတောင် မရိပ်မိဘူးဆိုတော့လေ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအယာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပို၍ပင် သတိထားလိုက်ပေ၏။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး... ရောက်လာတဲ့သူက မိတ်ဆွေပါ... ရန်သူ မဟုတ်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် လည်း ရောက်နေမှတော့... ဘာလို့ ကိုယ်ထင်မပြရတာလဲ..."

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝေးမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာကာ နန်ကုန်းယွီတို့၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပေသည်။

အလင်းတန်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့၏။

သူမက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ် က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ... ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ သိသွားတယ်ပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ သိပြီးသားပါ... ဝမ်လင်း က အခု အဆင်ပြေပါတယ်... သူမရဲ့ စိတ်နှလုံးသားကို ပျိုးထောင် ဖို့အတွက် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

မှန်ပေသည်။ ရောက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ချီချီပင် ဖြစ်ပေ၏။

အစောပိုင်းက နန်ကုန်းယွီ ချင်းယိုအင်ပါယာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ နောက်မှလိုက်လာကြောင်းကို ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်ရာ ယခု ဤနေရာသို့ သူမ ရောက်လာခြင်းက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

"ဘာ... သူမက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တကယ် ရှိနေသေးတာလား... ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ပိတ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ၏ အမူအယာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... စိတ်မပူပါနဲ့... သူမက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေဆဲဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူမ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ပိုင်ချီချီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ စကားများကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ရာ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ငါက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဒီရတနာကို ရရှိခဲ့တာပဲ... ဝမ်လင်း ကတော့ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားပေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ် ပြောတာ တကယ်လား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပိုင်ဝမ်လင်းသည် သူတို့ သုံးဦး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဝမ်လင်း..."

ပိုင်ဝမ်လင်းကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာမှုဖြင့် လင်းလက်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူမ အလျင်အမြန် သတိပြုမိသွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... ဝမ်လင်း သူ..."

ပိုင်ချီချီက နန်ကုန်းယွီအား အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် စိတ်မပူပါနဲ့... ဝမ်လင်း က စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေဆဲမို့လို့ ငါ သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ဆက်လုပ်ခွင့် ပေးထားတာပါ..."

"အဲ့ဒါအပြင် ဒီရတနာကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုရဲ့ အခက်အခဲကို ထိထိရောက်ရောက် စီမံခန့်ခွဲနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် သူမနဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လေးယောက်စလုံး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ပျိုးထောင်နိုင်စေဖို့ အာမခံပေးနိုင်သလို သူတို့အပေါ် ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင်လည်း လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

"သေချာတာပေါ့... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် လည်း သိထားသင့်တာက..."

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါ ရက်အနည်းငယ်လောက် စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်တတ်တာက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး... တကယ်လို့ တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် က ဝမ်လင်း ကို ဆက်မလုပ်စေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အခုချက်ချင်း သူမကို နှိုးပေးလို့ ရပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီသည် တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ငါ တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ် ကို ယုံကြည်ပါတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ဖန် ဝှေ့ယမ်းကာ ပိုင်ဝမ်လင်းအား စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူက မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ရှားရှားပါးပါး ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ရောက်လာတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စံအိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ခွင့် ပြုပါလား... ပြီးတော့ ဝမ်လင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးမယ့် အချိန်ကိုလည်း စောင့်လို့ ရတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီသည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသော်လည်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... မင်းရဲ့ နာမည်က ရှန်ကွမ်စစ်ချန် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်... မင်းရဲ့ နာမည်အရင်းကို ငါ့ကို ပြောမပြတော့ဘူးလား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ခရီးသွားတဲ့အခါ အမည်ဝှက်ကို အမြဲတမ်း သုံးရတာပါပဲ... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် အခု တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်အရင်းကို သိခွင့်ရမလား..."

"သေချာတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့အမှားပါ... ငါတို့ လမ်းခွဲတုန်းက တာအိုမိတ်ဆွေကို ပြောခဲ့သင့်ပေမဲ့ မေ့သွားလို့ပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ နန်ကုန်းယွီ ဆက်ပြောမည့်အရာကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်မိတ်ဆက်ကြရအောင်... ငါက နန်ကုန်းယွီ ပါ... ဂုဏ်ပြုအမည်က စစ်ချန်... ငါ့အမေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ရှန်ကွမ် ဖြစ်လို့ ရှန်ကွမ်စစ်ချန် ဆိုတဲ့ အမည်ဝှက်ကို သုံးခဲ့တာပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ "ရှန်ကွမ်စစ်ချန် ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုး ခေါ်လို့ရနိုင်တာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့..."

သူမသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် များများစားစား မတွေးတောဘဲ အလျင်အမြန် လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ငါ့အိမ်မှာ ဧည့်ခံခွင့်ရဖို့ ဂုဏ်ယူရမလား..."

ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ... တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... သွားကြစို့..."

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် နန်ကုန်းယွီ၏ စကားများသည် သူမ ပြောချင်နေသည့် အရာများနှင့် အတိအကျပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်း အဆင်ပြေကြောင်း မသေချာသည်အထိ သူမ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် တစ်ယောက်တည်း နေမည့်အစား နန်ကုန်းယွီနောက်သို့ ခဏလောက်လိုက်ပြီး ဤလူငယ်လေးအကြောင်းကို ပိုသိအောင် လုပ်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ သမီးမိုက်လေး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး သို့မဟုတ် အချစ်ရေးကိစ္စသည် ယခုအခါ နန်ကုန်းယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေပုံရပြီး မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက စောင့်ကြည့်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် သားရဲနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦးဖြစ်သော သူမအတွက် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရန်က သင့်လျော်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ကြွပါ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြုံးကာ အတူတကွလျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ချင်ဝူဟွေ့က နန်ကုန်းယွီ၏ နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်တော်စောင့်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားပေ၏။

...

ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်။

ယဲ့ကျင်းလင်နှင့် သူမ၏ လူများသည် မင်းသားစံအိမ်၏ အဓိကတံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြိုဆိုပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ နန်းတော်က သတင်းလာတယ်... မင်းသားနဲ့ အခြားသူတွေ ပျံသန်းတဲ့ အမြန်နှုန်းအရဆိုရင် ဘာလို့ ပြန်မရောက်လာသေးတာလဲ…”

နန်ကုန်းတယ်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။

ယဲ့ကျင်းလင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအယာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေပေသည်။

"စိတ်ရှည်ရှည်လေး စောင့်နေလိုက်ပါ... ဒါမှမဟုတ် အစောင့်တပ်မှူး နန်ကုန်း က ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့လို့လား..."

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." နန်ကုန်းတယ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "အိမ်တော်ထိန်း... ငါက မင်းသားကို ဘယ်လောက်ကြာကြာပဲ ဖြစ်ဖြစ် စောင့်နေမှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အကွက်ဆင်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့..."

သူသည် ပါရမီ ချို့တဲ့ပြီးအဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်မြစ်သာ ရှိသော်လည်း မင်းသားစံအိမ်၏ အရင်းအမြစ်များနှင့် ထောက်ပံ့မှုတို့ကြောင့် ယခုအခါ ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ကျင်းလင်၏ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် နှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး ကွာဝေးနေသေးရာ သူမအပေါ် သူ၏ သဘောထားမှာ အတော်လေး ရိုသေလေးစားမှု ရှိပေ၏။

ဤလောကတွင် အင်အားကြီးသူကို လေးစားရမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းသည် မပြောင်းလဲသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ပါက မည်သို့သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိလိုက်ရမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်၏ အစောင့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယဲ့ကျင်းလင်၏ စကားများကို သူ လက်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

မင်းသား ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ သူ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ယဲ့ကျင်းလင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့ကို ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ ယင်းအစား သူမက အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် နန်းတော်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေခြင်းပင်။

ထိုစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး အမူအယာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူတို့ ရောက်လာပြီ ထင်တယ်..."