အခန်း ၁၈၇

အခန်း (၁၈၇) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပျက်စီးသွားပြီလား

ယဲ့ကျင်းလင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူသုံးယောက်သည် အဝေးမှနေ၍ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

လူတိုင်းက သေချာကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာမှုများဖြင့် လင်းလက်သွားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့က သဘာဝကျကျ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်သော မင်းသားကို မှတ်မိနေကြပေသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ကျင်းလင်၏ အမူအယာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းသား ပြန်ရောက်လာပြီ... သွားကြိုဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ..."

သူမက စကားပြောရင်း သူမ၏ လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် သွားရောက် ကြိုဆိုလိုက်ပေသည်။

လူတိုင်းက ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"မင်းသား... မင်းသား ကျန်းမာပါစေ..."

နန်ကုန်းယွီက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တခမ်းတနား လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ထကြပါ..."

"မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လူတိုင်းက ရိုသေလေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျင်းလင်... ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ဟင်းလျာတချို့ ပြင်ဆင်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါ..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

ယဲ့ကျင်းလင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက နန်ကုန်းယွီနှင့် အခြားနှစ်ဦးနောက်မှ ဧည့်ခန်းမဆီသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချိုးယဲ့နှင့် ချွန်းကျီတို့က လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်နှင့် သရေစာအချို့ကို ယူဆောင်လာကြသည်။

"ဧည့်သည်တော်... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပိုင်ချီချီက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တွေးတောနေမိပေ၏။

‘ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ... အစေခံမလေး နှစ်ယောက်စလုံးက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နေတာပဲ…’

သူမက နန်ကုန်းယွီ၏ နောက်တွင် ရိုသေစွာဖြင့် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ရပ်နေသော ယဲ့ကျင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် လုပ်နေတာ... ဘယ်လောက်တောင် ရက်ရောလိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်လဲ..."

အဝင်ဝရှိ အစောင့်မှာလည်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ မှေးမှိန်စွာ ရှိနေပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ အလွန်အားကောင်းနေကာ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရပေသည်။

‘ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်က တကယ်ကို ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ။’

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... သုံးဆောင်ပါဦး…”

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ကျေးဇူးပါ..."

ပိုင်ချီချီက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း မသိမသာ အနည်းငယ် နိမ့်ချထားလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ချီချီက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်းရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေက ဘာများလဲ သိချင်လို့ပါ... ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ အမြဲတမ်း နေမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ဆက်ပြီး ခရီးထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပိုင်ချီချီ မေးရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားပေသည်။

ထို့နောက် သူက ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ငါ အခွင့်အရေးငယ်လေးတစ်ခု ရခဲ့တယ်... အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ဝင်ရောက်ဖို့ လုံလောက်နေပြီလေ... ဒါကြောင့် အမေ့ကို သွားရှာဖို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ လူများ၏ အမူအယာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် မတူညီသော အမူအယာများ ရှိနေကြပေသည်။

ချင်ဝူဟွေ့၏ ဂရုမစိုက်တတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု မသိမသာ ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည့်အလား အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ချုပ်တည်းထားလိုက်ပုံရ၏။

ယဲ့ကျင်းလင်၊ ချွန်းကျီနှင့် ချိုးယဲ့တို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူတို့က စိုးရိမ်နေပုံရပေသည်။ ပိုင်ချီချီမှာမူ သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပြီး ဘာကို တွေးနေမှန်း မသိရချေ။

နန်ကုန်းယွီက ထိုလူအုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပိုင်ချီချီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါသိသလောက်တော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် နောက်ပိုင်းအဆင့် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်တယ်... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာတာလား..."

"ဒါကတော့ တချို့အတွက်ကတော့ အခွင့်အရေးငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ တချို့အတွက်ကတော့ အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အခုလက်ရှိ ငါက... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့် ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့က အလွယ်လေးပါပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း က တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..."

သူမ၏ သမီးသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ မသွားနိုင်ချေ။ သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။

‘ အချစ်ရေးလား... မဟုတ်ဘူး... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ဖြစ်နိုင်တယ်...

အရမ်း မဆိုးရွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့…’

ပိုင်ချီချီသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်ကုန်းယွီ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ သွားမည့်အရေးကို သူမ မတားဆီးနိုင်သောကြောင့်ပင်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အတူသွားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

"အစ်မရွှယ် က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကိုရောက်နေတာ လဝက်ရှိပြီ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား စစ်သူကြီး ချင်ဝူဟွေ့ကလည်း ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် အဲ့ဒီအဆင့်မှာ နေနေတာ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်လောက် ရှိပြီလေ..."

"အရီးတော် ချင်အန်းလန် ကလည်း ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကို ရောက်နေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရတယ်... အတူသွားမယ့်သူ တော်တော်များများ ရှိလို့ သူမကလည်း လိုက်ပါလာလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ လူများ၏ အမူအယာများမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာသည့် အနေအထားရှိပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ချွန်းကျီနှင့် ချိုးယဲ့တို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုရှိနေပြီး ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် စိုးရိမ်သောကများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ရှိနေကြ၏။

သူတို့က ပါရမီ ချို့တဲ့ကြပေသည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် သည် ဤဘဝတွင် သူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေပြီပင်။

ကျန်းပေ့မင်းသမီးနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာပြီး မင်းသားစံအိမ်တွင် ယခုအချိန်အထိ နေထိုင်ခဲ့ရာ သူတို့က သခင်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်လား။ နောက်ထပ်ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာသူတို့ မသိကြတော့ချေ။

ပိုင်ချီချီက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ငါ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒါပေမဲ့ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့တော့ တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးပါ... ဖြေနိုင်သမျှတော့ ငါ ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမအတွက် အရေးကြီးသော မေးခွန်းကို မမေးမီ စကားလုံးများကို သေချာရွေးချယ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ဝမ်လင်း အပေါ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပျောက်သွားပြီလား..."

ဤမေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ခုနက သေချာ မကြည့်လိုက်မိလို့ သတိမထားမိလိုက်ဘူး... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် အတွက် ငါ ကြည့်ပေးပါ့မယ်..."

နန်ကုန်းယွီ စကားပြောရင်း သူ၏ စိတ်သည် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် အတွင်းသို့ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကပ်ဘေးအလင်းတန်းကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် မပင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ပျက်စီးသွားပြီလား..."

‘အစ်မရွှယ် ပြောခဲ့တာက တကယ်ပဲလား…’

သူက အံ့အားသင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပိုင်ချီချီကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်… အံ့သြစရာပဲ… ကပ်ဘေးအလင်းတန်းက ပျက်စီးသွားပြီး ဝမ်လင်း ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးက ငါမသိဘဲနဲ့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ... ဒါက ငါ့ကို အံ့အားသင့်စေတယ်…”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ဒါက တကယ်ပဲ မှန်သလား..."

"အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ အမူအယာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ မသေချာဖြစ်နေ၏။

သူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့သူများသည် တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာလား။

ပိုင်ချီချီက သူ၏ အမူအယာကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား..."

"သံသယဖြစ်စရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာရပ်က မှားနေလို့ မရဘူး... ဒါက ကပ်ဘေးအလင်းတန်းကို ပျက်စီးသွားစေတဲ့ တစ်ခုခု ဝမ်လင်း ဆီမှာ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတွေးများထဲ နစ်မျောသွားပုံရပေသည်။

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပျက်စီးသွားခြင်းသည် ရှေ့ရှိလူနှင့် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် ဆက်စပ်နေကြောင်းကို သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရ၏။

ပိုင်ချီချီက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... တောင်းဆိုချင်တာလေး တစ်ခု ရှိပေမဲ့ ပြောသင့်၊ မပြောသင့် မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စကားဆွံ့အသွား၏။ ‘ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်ပါလား... ဘာလို့ ဤမျှအထိ လှည့်ပတ်နေရတာလဲ။’

သို့သော် သူက မပြသခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဝမ်လင်း နဲ့ ငါက မိတ်ဆွေတွေပါ... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ... ကူညီနိုင်ရင် ငါ သဘာဝကျကျ အများကြီး ပြောနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက ပြန်မဖြေမီ တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပေ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားတဲ့အခါ သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နေရာ ရှိမလားလို့ မေးချင်လို့ပါ... အကယ်၍ ဝမ်လင်း နောက်ပိုင်းကျရင် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကို လာရှာပြီး မင်းရဲ့ အနားမှာ အလုပ်ကျွေးခွင့် ပြုနိုင်မလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ပြောတာကို ထောက်ရှုရရင် ဝမ်လင်းကို အခု မြင့်မြတ်နယ်မြေကို မပို့ချင်ဘူးပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်... တကယ်လို့ ဝမ်လင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားရင် သူမ ပြန်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... သားအမိ နှစ်ယောက် တွေ့ချင်ရင် မင်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လာရတော့မယ်လေ... မင်း မလုပ်ချင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

ပိုင်ချီချီက ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နန်ကုန်းယွီ၏ စကားထဲမှ ပြဿနာကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ အမူအယာမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း ပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အခုလောလောဆယ် ဝမ်လင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကို မသွားနိုင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ အတွေးများထဲ နစ်မျောသွားပုံရပေ၏။