အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉) မင်း... နားလည်လား

"မင်းသား... ဒီကျွန်မလေးရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက သက်သေပါပဲ..."

ယဲ့ကျင်းလင်က ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကာ ကန်တော့လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီကျွန်မလေးကို ဘဝသစ်ပေးခဲ့တာက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မင်းသားပါပဲ... ဒီစေခံမလေး ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မင်းသားကို တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ကတိပြုထားပြီး သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် အတည်ပြုခြင်း၊ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

"ထပါ..."

နန်ကုန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီနဲ့ လှပတဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း လိုချင်တာကို ငါ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီစေခံက ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး... တကယ်လို့ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အရှင်မင်းကြီး ဒါမှမဟုတ် မင်းသားရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ နေပြီး တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုကာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် မတ်တတ်မရပ်ဘဲ ဝပ်တွားကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြတ်သားနေပုံရပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်လေ... မင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီနဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတယ်... မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်... ငါတို့နောက်လိုက်ပြီး အစေခံ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒါက မင်း တကယ် လိုချင်တဲ့ဘဝလား.."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်သည် နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ပြတ်သားနေ၏။ "မင်းသားရဲ့ ဘေးနားမှာ အစေခံ ဒါမှမဟုတ် အနိမ့်ဆုံး ကျွန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုရမယ် ဆိုရင်တောင်... ဒီစေခံက ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်း လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကိုလည်း ငါ လက်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်း ငါ မင်းကို ပေးပါဦးမယ်... ငါ ထွက်သွားမယ့်အချိန်ကျမှ မင်းရဲ့ အဖြေကို နားထောင်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "မင်းသား... ဒီစေခံက စဉ်းစားဖို့ မလိုပါဘူး... ပြောရရင် ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ... ဒီစေခံ ကို မင်းသားရဲ့ ဘေးနားမှာ ထာဝရနေပြီး အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ခွင့်ပြုပေးပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့... ပြန်သွားပြီး ငါ့ကို မပြောခင် သေချာ စဉ်းစားပါဦး…”

ယဲ့ကျင်းလင်သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသော်လည်း ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ချေ။ သူမက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဒီစေခံက အမိန့်နာခံပါ့မယ်..."

ထို့နောက် သူမက ဦးညွှတ်ကာ အဓိက အိပ်ဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အမူအယာက တွေးတောနေပုံရပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်ပုံရပေမဲ့ မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်... မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယင်းအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လှည့်ကာ အခန်းကန့်နောက်သို့၊ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဘေးခန်းရှိ ရေချိုးကန်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ရေချိုးခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဤစံအိမ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ အဓိက အိပ်ဆောင်အတွင်း လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဆံ့သော ရေချိုးခန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သန့်ရှင်းသော ရေများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး ရေချိုးကန်အတွင်း အထူးဖန်တီးထားသော အပူပေးစနစ်ဖြင့် အပူချိန်ကို ပုံမှန်ထိန်းသိမ်းထားရာ လူလုပ် ရေပူစမ်းတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

မင်းသားစံအိမ်တွင် သူ နေထိုင်ခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက် ဤသည်မှာ သူနှင့် သူ၏မိခင် အမြဲတမ်း ရေချိုးလေ့ရှိသော ရေချိုးခန်းပင် ဖြစ်၏။

နန်ကုန်းယွီသည် အခန်းကန့်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ခြားထားသည့်နေရာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပိတ်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းတွင် အဝင်အထွက်ပေါက် တစ်ခုတည်းသာရှိပြီး မျက်နှာကြက်ကို ကျောက်မျက်ရတနာ အမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်များ မရှိလျှင်ပင် အခန်းက နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပေ၏။

ထို့ပြင် အခန်းတွင်းရှိ ကျောက်မျက်ရတနာအချို့သည် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စတုရန်းမီတာ ၂၀၀ ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံ ရေချိုးကန်တစ်ခု ရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေပူငွေ့လေးများ မျောလွင့်နေကာ တစ်ခန်းလုံးကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ထပ်လောင်းပေးထားပေ၏။

ရေချိုးကန်၏ ပတ်လည်နှင့် နံရံများကို ကျောက်စိမ်းဖြူများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော ချောမွေ့သည့် ကြမ်းပြင်ဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

အခန်း၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် ပျော့ပျောင်းသော ကုတင်လေးလုံးနှင့် ဆိုဖာများထက် ပိုမို သက်တောင့်သက်သာရှိသော သားရေစစ်စစ် ကုလားထိုင်အချို့ပင် ရှိနေသေး၏။

ရင်းနှီးနေသော နေရာကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီသည် စိတ်ခံစားမှုများ ရောယှက်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အိမ်ရှိ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် မိခင်ကို လွမ်းဆွတ်မှုတို့ ရောနှောနေပေသည်။

သူက အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်ပြီး ကန်အစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှီကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိတ်ထားလျက် ဤငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်ကို ခံစားနေလိုက်၏။

...

ချင်းယို ဧကရာဇ်နန်းတော်၊ ရှိုးရှန်း နန်းဆောင်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် သူမ၏ မိခင် ချင်အန်းလန် တို့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ လှဲလျောင်းနေကြပြီး ပြောစရာ စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းမက ရှိနေသည့်အလားဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စပြောရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေကြပေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "မယ်တော်... ရှောင်ယွီနဲ့ သမီးက အဖွားတို့နဲ့ တခြားသူတွေကို သွားရှာဖို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... မယ်တော်ပါ သမီးတို့နဲ့ ဘာလို့မ လိုက်တာလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲနေကာ ဤအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရန် ဆန္ဒမရှိသည့်အလားပင်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအယာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"မယ်တော်... မယ်တော်က... ဆန္ဒမရှိဘူးလား..."

ချင်အန်းလန်သည် တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အာ... မယ်တော်က တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်ချင်ပြီး မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောရင် မင်း ဘယ်လို ထင်မလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အကြည့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဘာလို့ မယ်တော်က အဲ့ဒီလို တွေးရတာလဲ..."

ချင်အန်းလန်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရွှယ်အာ... မယ်တော်က ချင်မိသားစုရဲ့ ရပ်တည်မှုကို ခိုင်မာစေဖို့ စတေးခံရတဲ့ နယ်ရုပ်လေး တစ်ခုပါပဲ... အခု မယ်တော်က မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို ဝင်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ချင်မိသားစုနဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုဆီကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာနိုင်တယ်... မယ်တော်က ထပ်ပြီးတော့ ကန့်သတ်မခံချင်တော့ဘူး…”

"မင်း... နားလည်လား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ မိခင်၏ အတွေးများကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

သူမသည် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မယ်တော်က ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ရွှယ်အာ က သဘာဝကျကျ မယ်တော့်ကို ထောက်ခံမှာပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပေ၏။

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူမကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မယ်တော့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမယ်ဆိုရင် သမီး စိတ်မအေးနိုင်ဘူး... မယ်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့မှာကို သမီး မလိုလားဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ ဘာပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေ၏။ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မော့ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မယ်တော်... ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ... မယ်တော် သမီးတို့နဲ့အတူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လိုက်ခဲ့လေ... တကယ်လို့ ခမည်းတော် အဲ့ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာရင် မယ်တော် ဆက်နေမလား၊ ထွက်သွားမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာပေါ့..."

"ဒါမှမဟုတ် မယ်တော့်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား အလုံအလောက် ရှိလာတဲ့အချိန်ကျမှ တခြားအရာတွေကို စဉ်းစားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်အန်းလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရွှယ်အာ မယ်တော့်ကို စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ မယ်တော် သိပါတယ်... မယ်တော် ရွှယ်အာစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မယ်တော် ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် မင်းက မယ်တော့်ကို တားပိုင်ခွင့် မရှိဘူးနော်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်အန်းလန်က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... အခု မင်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာကို မယ်တော့်ကို ပြောပြသင့်ပြီ မဟုတ်လား..."

"သေချာတာပေါ့..."

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အမှတ်တရများ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟဟလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်တာကာလအတွင်း သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

...

ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်။

ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်အတွင်း နန်ကုန်းကျင်းချီသည် တုကူးကျားလော့အား ပွေ့ဖက်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် အမောဆို့နေကြပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေ၏။

အခန်းအတွင်း၌ ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုဖြစ်သည့် ယမ်းမှုန့်အနံ့တို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

တုကူးကျားလော့ သည် နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ ရင်ဘတ်ကို မှီကာ အစောပိုင်းက စားသောက်ပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စဉ်းစားရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မမှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပေမဲ့ မေးသင့်၊ မမေးသင့် မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ဒီအထိ ခွင့်တောင်းဖို့ မလိုပါဘူး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ..."

တုကူးကျားလော့ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အပ်ကာ ချိုသာသော စကားများကို တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေ့ အရှင်မင်းကြီးက ထီးနန်းကို ကျန်းပေ့မင်းသားဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်နော်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းကျင်းချီသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အလှပဂေးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခမည်းတော်ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးဖို့ပဲ... ပြီးတော့ ခမည်းတော်က ရှောင်ယွီ ကိုတောင် ပိုပြီး သဘောကျခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် တုကူးကျားလော့ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး နန်ကုန်းကျင်းချီကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျန်းပေ့မင်းသားက ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့…”