အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀) စမ်းကြည့်ကြရအောင်

သို့သော် တုကူးကျားလော့ စကားမဆုံးမီ နန်ကုန်းကျင်းချီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အံ့ဩမနေပါနဲ့... အဲ့ဒါက ခမည်းတော် တွေးခဲ့တဲ့အရာပဲ.... ဒါပေမဲ့ ပထမအချက်က ရှောင်ယွီ က အင်ပါယာထဲမှာ မရှိဘူး... ဒုတိယအချက်က ရှောင်ယွီ က ထီးနန်းကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး ခမည်းတော်က ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက် ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာ..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ရှောင်ယွီ နဲ့ ငါက ထီးနန်းကို ဘာစိတ်ဝင်စားမှုမှ မရှိကြဘူး... ငါတို့က အဲ့ဒီ မသိနားမလည်တဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကိုပဲ သွားချင်ကြတာ..."

"ဒီနေ့ ငါက ရှောင်ယွီ စိတ်ဝင်စားမလားလို့ သိချင်လို့ သူ့ဆီကို တိုက်ရိုက်ပေးပြီး တိုက်တွန်းချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် တုကူးကျားလော့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။ သူမက သတိပေးစကား ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်သည်။

သူမ၏ သတိပေးပြီးနောက် နန်ကုန်းကျင်းချီက ရလဒ်ကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး ကျန်းပေ့မင်းသားထံ ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးလိုက်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိပေသည်။

သို့သော် သူမ မသိခဲ့သည့်အရာမှာ နန်ကုန်းယွီသည် ထီးနန်းဆိုသည့်အရာကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူမ မသိခဲ့သည့် နောက်ထပ်အရာတစ်ခုမှာ နန်းတော်အတွင်း၌ ဆက်ခံခြင်းဆိုင်ရာ ဧကရာဇ်အမိန့်တော် တစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိနေပြီး ထိုအချက်ကို နန်ကုန်းကျင်းချီက တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းကျင်းချီက ထိုအကြောင်းကို သိထားသော်လည်း သူက ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဆက်ခံခြင်းဆိုင်ရာ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ဖွင့်ဖတ်ရန်အတွက် အထူးအခြေအနေများ လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

တုကူးကျားလော့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... လော့ချန် မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး သူ့ကို ပိုပြီး ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့... လော့ချန် ထီးနန်းပေါ်မှာ အခိုင်အမာ အခြေချနိုင်တဲ့အထိ ချင်းယို ကနေ ငါ မထွက်ခွာဖို့ ခမည်းတော် ထွက်မသွားခင်က သီးသန့် ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့ ငါလည်း သဘောတူထားပြီးပါပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် တုကူးကျားလော့သည် စိတ်ထဲမှ သက်သာရာရသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နန်ကုန်းကျင်းချီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

...

ဧကရာဇ် နန်းတော်၊ နောင်တခန်းမ။

နောင်တခန်းမသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိပြီး အအေးနန်းတော်နှင့် သိပ်မဝေးလှချေ။ ချင်းယို ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွင်းရှိ အထူးနေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပို၍တိတိကျကျ ပြောရလျှင် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကို အကျဉ်းချထားသည့် နေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်ကိုယ်တော် အကျဉ်းခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်း ပြန်လာပြီလား... ဒီအရာအားလုံးက မင်းအမှားတွေချည်းပဲ... မင်းကို သေစေချင်တယ်... မင်းကို ငါ သေစေချင်တယ်..."

သူ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးကြောများ နီရဲနေပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ပေ၏။

ထို့နောက် သူက ကျောက်စိမ်း အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး အဆောင်ကို ချေမွပစ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းအဆောင် နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို မင်းအပေါ် ဖြုန်းတီးလိုက်ရတာ တန်ပါတယ်..."

လူငယ်သည် တိုးညှင်းစွာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

…

မြို့တော်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော လူတစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့... ဒီနေ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ..."

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက သားသမီးမရှိအောင် လုပ်ပစ်ခံရသင့်တာ..."

...

ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်။

အတွင်းပိုင်းခြံဝင်းထဲရှိ အဓိက အိပ်ဆောင်ရှေ့တွင် ချွန်းကျီ နှင့် သူမ၏ အဖော်သုံးဦးတို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း တံခါးဝတွင် ယဲ့ကျင်းလင် စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

လေးဦးသားသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။ "အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့ က ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ…”

သူတို့လေးဦး အတူတကွ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"ချွန်းကျီ... မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချွန်းကျီနှင့် အခြားသုံးဦးတို့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ယနေ့ ယဲ့ကျင်းလင် ထံတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူတို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ချိုးယဲ့က တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... မင်းသားနဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသမီး တို့ရဲ့ အစေခံမတွေအနေနဲ့ ငါတို့က မင်းသားကို လာရောက် အလုပ်အကျွေးပြုတာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို ဟဟလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါသိသလောက်တော့ မင်းတို့က မင်းသမီးကြီး ရဲ့ အစေခံတွေ သက်သက်ပါပဲ... မင်းသားက ချင်းလင် ကို ခေါ်သွားကတည်းက မင်းတို့ကို သူနဲ့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပေးတော့ဘူးလေ..."

"အိုး ဟုတ်သားပဲ... ခွင့်ပြုထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အများဆုံးက မနက်ခင်း အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်တာနဲ့ မျက်နှာသစ်တာလောက်ပဲလေ... အခုက မင်းသား ရေချိုးနေတဲ့ အချိန်ပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချွန်းကျီနှင့် အခြားသုံးဦးတို့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ဘာတွေမှားယွင်းနေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားပုံရပေသည်။

ချိုးယဲ့သည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... ငါတို့ လေးယောက် ဘာလို့ ရောက်လာသလဲဆိုတာ မင်း သိပြီးလောက်ပါပြီ... ယင်ရွှမ် နဲ့ ချင်းလင် တို့က မင်းသားကို အလုပ်အကျွေး မပြုကြတဲ့အတွက် မင်းသား ရေချိုးနေချိန်မှာ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ငါတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်က ထိုလေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်..."

"အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..." တုန်းရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအယာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ယဲ့ကျင်းလင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားကာ အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတိုချုပ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူမက ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး ပြန်သွားသင့်တယ်... မင်းသားကလည်း အဲ့ဒီလို သဘောထားမျိုး ရှိလောက်မှာမို့လို့ သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့..."

ယဲ့ကျင်းလင်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချွန်းကျီနှင့် အခြားသုံးဦးတို့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး အချင်းချင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှာ့လျန် က ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ဝင်စမ်းခွင့်ပေးပါ... ငါတို့က အရှင်မင်းကြီးကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အလုပ်အကျွေး ပြုလာခဲ့တာပါ... အခု မင်းသားက ချင်းယို ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတော့ ငါတို့က သူ့ရဲ့အနားမှာ နေပြီး မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးကြီးကို ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရမလားလို့ မေးချင်လို့ပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ "ငါ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းသား လိုအပ်တာက လုံးဝ သစ္စာရှိတဲ့ သူပဲ... ဒီတစ်ခေါက် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သူ ခေါ်သွားမယ့် အစေခံမလေးတွေက သူ သဘောကျတဲ့ သူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်းတို့က မင်းသားရဲ့ သဘောကျမူကို ရနိုင်မယ်လို့ ဘာက ယုံကြည်စေတာလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချိုးယဲ့နှင့် အခြားသူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပေ၏။ သူတို့က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို အခု ငါတို့ သိလောက်ပြီ..."

လူအုပ်စုသည် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ယဲ့ကျင်းလင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအယာဖြင့် ကြည့်နေပြီး ထိုလေးဦးမှာ ရုတ်တရက် ဘာတွေဖြစ်သွားကြမှန်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး တခြားသူများ နန်ကုန်းယွီအား လာရောက်မနှောင့်ယှက်စေရန် တံခါးကို ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေလိုက်၏။

သို့သော် မကြာမီ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်များ ပြန်လည်ပေါ်လာသဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ချွန်းကျီ... မင်းတို့အားလုံး..."

ယဲ့ကျင်းလင်က မေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် ချိုးယဲ့က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... ငါတို့ ဝင်ပြီး မစမ်းကြည့်ရသေးဘူးလေ... တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် မင်းကိုတောင် အကြံဉာဏ် နည်းနည်း ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိရန်အတွက် စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ထိုလေးဦးအား ကြည့်ရှုလိုက်သည်။သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

တုန်းရွှယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်စက် အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိမ်တော်ထိန်း ယဲ့... ဒါကို ခဏလောက် လျှို့ဝှက်ထားခွင့် ပြုမလား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလင်သည် တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "တကယ်လို့ မင်းတို့ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းတို့ရဲ့ နည်းလမ်းကို ငါ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြ..."

"သေချာတာပေါ့..."

လေးဦးသား ပြုံးလိုက်ကြပြီး အဓိက အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ယဲ့ကျင်းလင်သည် သူတို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ တံခါးကို ဆက်လက် စောင့်ကြပ်ရန် နောက်လှည့်လိုက်ပေ၏။

ရေချိုးကန်အတွင်း၌။

နန်ကုန်းယွီက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အိပ်ခန်းဘက်သို့ အသံမထွက်ဘဲ တစ်ချက်စစ်ဆေးလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်ပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လှပသော ပုံရိပ်လေးခုသည် ရေချိုးကန်ရှိရာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟဟလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းတို့ လေးယောက် ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ... ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လေးဦးသား၏ အမူအယာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး "ဝုန်း" ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပေသည်။

"မင်းသား... ကျွန်မတို့ဘာသာ ကျွန်မတို့ သဘောဆန္ဒအရ ဝင်လာခဲ့တာပါ... မင်းသား ရေချိုးနေချိန်မှာ အလုပ်အကျွေးပြုချင်လို့ပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ အေးအေးလူလူ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ မလိုအပ်ဘူး... မင်းတို့အားလုံး ပြန်ပြီး အနားယူကြတော့..."

သို့သော် သူ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေးဦးသားသည် အချင်းချင်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ချိုးယဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။