အခန်း (၅၈-၅၉)

အခန်း ၅၈ - မမျှော်လင့်ထားသော ဆက်သွယ်မှု

"ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ဝမ်ထောင်။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝမ်ထောင်၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ တင်ယွီချင်သည် ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏ စကားများမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမတွင် ထိုအရာကို အကျိုးအကြောင်း စဉ်းစားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ထောင် ပြောသည်မှာလည်း မှန်ကန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဝမ်ထောင်သည် သူမအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိပါလျက်နှင့် သူမကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားပင် ။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါတွေ အားလုံးက ငါ့အပြစ်တွေပါ။ ငါက ကိုယ်ချင်းစာစိတ်မရှိတဲ့ မိန်းမဆိုးတစ်ယောက်ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်"

တင်ယွီချင်၏ မျက်ရည်များသည် ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ စီးကျလာလေသည်။

ဝမ်ထောင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မရီးက ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"

"ငါ... ငါ မင်းပြောတာ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်။ မင်း ခိုင်းတာမှန်သမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်"

တင်ယွီချင်က အလျင်အမြန် ပြော၏။

"တကယ်လား"

"တကယ်ပါ"

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ဟိုမင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကို သွားလဲလိုက်"

ဝမ်ထောင်သည် မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင် မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

"..."

"ဘာလဲ မရီးရဲ့။ အစ်မပဲ ကျွန်တော့်စကား နားထောင်မယ်ဆို"

တင်ယွီချင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဝမ်ထောင်။ ငါ မင်းစကားကို နားထောင်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အရှက်ခွဲတာမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့"

"စိတ်ချပါ မရီးရဲ့။ ငါက အဝေးကနေပဲ ကြည့်မှာပါ။ မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိပါဘူး"

အနည်းငယ်ကြာသော်...။

..."မင်း... မင်း မထိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."

"စိတ်ချပါ မရီးရဲ့။ ငါက မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံရဲ့ ပိတ်စကိုပဲ စမ်းကြည့်နေတာပါ။ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးလို့ပါ"

..."မင်း... ဝတ်စုံကိုပဲ ကိုင်မယ်လို့ ပြောပြီး လက်ကြီးက ဘာလို့..."

"စိတ်ချပါ မရီးရယ်..ကျွန်တော်က မရီးကို အကြောလျှော့ပေးနေတာပါ။ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး"

..."ဒါက အကြောလျှော့တာလား.."

"နည်းနည်းပဲ ပွတ်ရုံပါ..."

"အင်း..."

"ဝမ်ထောင်..ဟင့်အင်း.."

"ကျွန်တော်က နည်းနည်းပဲ ပွတ်သပ်..."

"ဟင့်အင်း..."

တင်ယွီချင်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးညင်းလှသော ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ထောင်၏ ပူနွေးသော လက်ဖဝါးကြီးများက အဖြူရောင်မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံအောက်မှတစ်ဆင့် မရီးဖြစ်သူ၏ နုညံအိစက်သော အသားဆိုင်အချို့ပေါ်သို့ ရဲတင်းစွာ ရောက်ရှိသွား၏။

မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရသဖြင့် တင်ယွီချင်၏ ရင်ထဲတွင် ရှက်စိတ်၊ သာယာစိတ်တို့နှင့်အတူ နံရံပေါ်ရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်ကာ မလုံမလဲဖြစ်ခြင်း၊ နောင်တရခြင်း စိတ်ဝေဒနာတို့က ဒွန်တွဲ၍ လှိုက်တက်လာရရှာသည်။

သို့သော် ဝမ်ထောင်ကမူ သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲဖက်ကာ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ သိုင်းဖက်ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထောင်က တင်ယွီချင်ကို ကုတင်ထက်သို့ အသာအယာ လှဲသိပ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ချိုမြိန်လှသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်တော့သည်။ အဖြူရောင်ပိုးသားဝတ်စုံလေးမှာ နှစ်ဦးသား၏ ပြင်းထန်လာသော အထိအတွေ့အောက်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာရပြီး၊ တင်ယွီချင်မှာလည်း ဝမ်ထောင်ပေးသော ကြမ်းတမ်းသည့်အချစ်လှိုင်းတံပိုးများအောက်တွင် ရုန်းကန်ရန် အားအင်များ လုံးဝပျောက်ဆုံးနေရ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားမိသော်လည်း ရင်ထဲ၌ မသန့်ရှင်းသလို ခံစားချက်ကြောင့် မျက်ရည်စများက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာကာ ဝမ်ထောင်၏လည်ပင်းကို အမှတ်တမဲ့နှင့် ပြန်လည်ဖက်တွယ်မိလေ၏။

အခန်းငယ်လေးအတွင်း နှစ်ဦးသား၏ မြန်ဆန်လှသော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ရင်ခုန်သံများက ဆူညံလျက်ရှိနေတော့သည်။

...တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

"အားလုံးက မင်းအပြစ်တွေပဲ ဟီး..."

တင်ယွီချင်သည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံနှင့်အတူ ဝမ်ထောင်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အားအင်မဲ့စွာ လှဲလျောင်းကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေရှာသည်။

ဝမ်ထောင်သည် နံရံပေါ်ရှိ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တင်ယွီချင်၏ နဖူးတွင် ချွေးများကြောင့် ကပ်ငြိနေသော ဆံစများကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မရီး။ကျွန်တော် သတိမထားမိဘဲ မရီးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်မိသွားတယ်။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်သွားရင်လည်း ပြန်လျှော်ပေးပါ့မယ်"

"မင်းက... အရှက်မရှိတဲ့လူ။ လူမိုက်။ လူဆိုးကြီး... အား—"

"ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးလာပြီနော်။ မရီး ကျွန်တော့်ကို ယောက်ျားလို့ ခေါ်တာကို ကြားချင်တယ်။ မခေါ်ရင် ဒီနေ့ ဒီအတိုင်း ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး"

"..."

"ခေါ်မှာလား"

..."ယော... ယောက်ျား..."

"လိမ္မာတယ် မရီး"

"မရီးရဲ့ အိမ်မှာလည်း ရေသိုလှောင်ထားတာတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။ သွားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ညတော့ ဒီမှာပဲ နားကြတာပေါ့"

"မင်းနော်"

"ညစ်ပတ်ရင် မနေတတ်လို့ပါ ..လာပါ ငြင်းမနေနဲ့တော့.."

"အား..ငါ့ကိုအောက်ချပေး.."

နောက်တစ်နေ့တွင်..

ဝမ်ထောင် စောစောထလေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် တင်ယွီချင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင်သည် သူမ၏ နုညံ့သောတင်ပါးအား ပုတ်လိုက်၏။

"မရီး။ နေ ဖင်ထိုးနေပြီ"

တင်ယွီချင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးလာသည်။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်နာရီသာ ရှိသေးသဖြင့် သူမသည် ဝမ်ထောင်ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လေသည်။

"ဟွန်း။ မရီးရဲ့ ကုတင်က တော်တော်အိလွန်းလို့ပါ။ ကျွန်တော် အိပ်ရတာ အသားမကျသေးလို့"

ဝမ်ထောင်က စနောက်သော လေသံဖြင့် ပြော၏။

"ပြောတာပဲ"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ နောက်ထပ် အကြိမ်နည်းနည်းလောက် လာအိပ်ရမယ်လို့ ထင်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ ကုတင်ရွေးတတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကို ပြင်ရမယ်လေ"

"ငါ မင်းကို စကားမပြောချင်တော့ဘူး"

တင်ယွီချင်လည်း နိုးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ထောင်က နောက်ထပ် ကမြင်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ထမင်းဟင်းချက်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူမကို မတားဆီးပါ ။ ထို့နောက် သူ၏ သွေးဘားတန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

"သွေးပမာဏ ပြန်တက်လာပြန်ပြီ"

သူ၏ လက်ရှိ သွေးပမာဏမှာ ၃၆၀/၄၈၀ ဖြစ်နေလေပြီ။

"ဟိုတစ်နေကတော့ မတိုးလာဘူး ၊ ဘာလို့ ဒီနေ့မှလဲ "

ထိုအရာက ဤသို့ အတူတူချစ်ကြခြင်းဖြင့် သွေးပမာဏ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးသည့်စွမ်းရည်မှာ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် တစ်ရက်ကြာသည်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။

တစ်ကြိမ်လျှင် သွေးပမာဏ ၁၀၀ ပြန်တက်သည်မှာ အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ဤနည်းလမ်းဖြင့် သွေးပမာဏ မဖြည့်တင်းပါက သူ၏သွေးပမာဏက များလာသောအခါ သဘာဝအလျောက် ပြန်တက်ရန်မှာ အလွန် နှေးကွေးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ယခု သွေးပမာဏ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးသော စွမ်းရည်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်လား သို့မဟုတ် တင်ယွီချင်၏ စွမ်းရည်လား ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။

ထိုအရာက ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက သူသည် သက်ရှိများ၏ သွေးဘားတန်းနှင့် သားရဲများကို သတ်လျှင် ရရှိမည့် ပစ္စည်းများကို မြင်နိုင်သော စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တင်ယွီချင်တွင်လည်း စွမ်းရည်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်၏။

သို့သော် ဤအရာကို အခြားမိန်းမများနှင့် စမ်းသပ်မကြည့်ဘဲ သက်သေပြရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဝမ်ထောင်သည် အိပ်ရာမှထပြီးနောက် တင်ယွီချင်၏ အိမ်၌ ဦးခေါင်းခွံမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရာကို အပေါ်ထပ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့၏။

"မရီး။ ဒါက ငါ့အတွက် သီးသန့် လုပ်ပေးထားတာလား"

တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်၏ လက်ထဲရှိ အရာကို မြင်သောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားလေသည်။

"..."

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။ ကျွန်တော် သဘောကျတယ်"

."ဝမ်ထောင်။ ငါ ဒါတွေကို ဘယ်လောက် သေသပ်အောင် စီထားလဲ ကြည့်ပါဦး"

ခေါင်မိုးထပ်တွင် တင်ယွီချင်သည် သေသပ်စွာ စီထားသော အပင်များကို ကြည့်ကာ ဝမ်ထောင်ကို အမှတ်ပေးစေချင်သည့် ပုံစံဖြင့် လှမ်းခေါ်လေသည်။

မှန်ပြောင်းဖြင့် ဇွန်ဘီများကို စောင့်ကြည့်နေသော ဝမ်ထောင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ တင်ယွီချင်သည် အနက်ရောင် ပိုးသား ရုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပင်များကို ပြုစုရန် အနည်းငယ်ကုန်းနေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်လို့ကောင်းတယ်"

"ဟိဟိ။ ဘယ်လောက် သေသပ်လဲ ကြည့်ဦး"

တင်ယွီချင်သည် မိမိရှေ့ရှိ စိမ်းစိုနေသော အပင်အိုးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အပင်များအပြင် အခြားသော အစိမ်းရောင် အပင်များကိုလည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ထားရှိသည်။ သူမသည် ဤအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အစိမ်းရောင်အပင် အားလုံးကို စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်၏။

"မိုးမရွာတာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်..."

တင်ယွီချင်သည် ကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် အစိမ်းရောင်အပင်များကို ရေလောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မကျရောက်မီလေးတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ ယခုတိုင် နေသာနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဆောက်အအုံအတွင်း သိုလှောင်ထားသော ရေများသာ မရှိပါက သူမတို့တွင်ရေများသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုရေများသည်လည်း အများကြီး မကျန်တော့ပေ။ ရေပြတ်တောက်သွားသည်မှာ ဆယ်ရက်ကျော် ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရေအများစုမှာ ပုပ်သိုးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုရေများကို အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် အပင်ရေလောင်းခြင်း စသည်တို့အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

သောက်ရေအတွက်မူ ဝမ်ထောင် ပေးထားသော သန့်စင်ပြီး ရေဘူးကြီးများကို အသုံးပြုကြရ၏။

တင်ယွီချင်၏ ညည်းညူသံကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ထောင်လည်း ကောင်းကင်ကြီးကို အလိုလိုမော့ကြည့်မိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ပြာလဲ့နေပြီး မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ၍ တိမ်တစ်တုံးမျှ မရှိပေ။

သို့သော် သူက မိုးရွာမလား မရွာမလားကိုစဉ်းစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် လေထီးရိက္ခာထုပ် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကို စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရေပြဿနာအတွက်မူ ဇွန်ဘီများကို သတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော သန့်စင်သောရေများအပြင် မတတ်သာပါက ရေတွင်းတူးခြင်းဖြင့်လည်း ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၌ တွင်းတူးကိရိယာများ မရှိသေးခြင်းသာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသည် သံပိုက်အရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပါက အချင်း စင်တီမီတာ အနည်းငယ်ရှိသော လက်နှိပ်ရေတွင်းတစ်ခုကို တူးရန် ကြိုးစားနိုင်သည်။

သူ၏ မိသားစုသည် ယခင်က ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်က အိမ်တိုင်း၌ လက်နှိပ်ရေတွင်းများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထိုအရာကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သိရှိပြီး ကိရိယာအချို့နှင့် ခွန်အားသာ လိုအပ်သည်။

"သွားကြစို့ မရီး"

ဝမ်ထောင်သည် လျှောက်သွားပြီး တင်ယွီချင်၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်၏။

"အမလေး"

တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာ၏။

"ဝမ်ထောင်။ နေ့လယ်စာအတွက် ဘာစားကြမလဲ"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမူ သူမသည် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် အစားအစာကို ရွေးချယ်စားသောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။ ဝမ်ထောင်သည် ဤအရာကို သူမထံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ— နေပါဦး။ ဒီနေ့တော့ အပြောင်းအလဲဖြစ်အောင် အသင့်စား အစားအစာထုပ်တွေကိုပဲ စားကြရအောင်"

ပြင်ပသို့ တစ်ခေါက် ထွက်ပြီးနောက် အိမ်ရှိ ရိက္ခာများသည် ကြွယ်ဝသည်ဟု ဆိုနိုင်သဖြင့် ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အရေး ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တင်ယွီချင်သည် မီးဖိုချောင်၌ ဟင်းချက်နေပြီး ဝမ်ထောင်သည် ရေဒီယိုနှင့် ဝေါ်ကီတော်ကီကို စမ်းသပ်နေ၏။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ရေပေးဝေရေးစက်ရုံရှိ ဝေါ်ကီတော်ကီမှတစ်ဆင့် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ဆက်သွယ်မိကတည်းက ဝမ်ထောင်သည် အားလပ်ချိန်တိုင်း ၎င်းကို စမ်းသပ်ရသည်ကို သဘောကျနေခဲ့သည်။

"ရှဲ... ရှဲ... တစ်ယောက်ယောက် ကြားရလား... ရှဲ..."

"ဟင်"

ဝေါ်ကီတော်ကီမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ထောင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သော်လည်း လိုင်းကွန်ရက်မှာ အဆင်မပြေသေးပေ။

"မရီး။ ငါ ခေါင်းမိုးထပ်ကို ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။ ထမင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ"

"ကောင်းပါပြီ"

ဝမ်ထောင်သည် ဝေါ်ကီတော်ကီကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခေါင်မိုးထပ်သို့ ပြေးတက်သွားလေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ကြားရလား... ရှဲ..."

ခေါင်မိုးထပ်သည် ပွင့်လင်းပြီး မြင့်မားသောကြောင့် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိပေ။ သူ အပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လိုင်းကွန်ရက်မှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ဝေါ်ကီတော်ကီရှိ စကားပြောခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်မှာလဲ။ ပြန်ပြောပါဦး။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်မှာလဲ"

"အား... နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက် ကြားရပြီ။ ကျွန်မနာမည် အိုရင်းရင်းပါ။ ကျွန်မတို့ ပိတ်မိနေလို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ကြပါဦး..."

"အိုရင်းရင်း"

ထိုနာမည်သည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

.......

အခန်း ၅၉ - အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အခြေအနေ

အတန်ကြာစဥ်းစားပြီးမှ ဝမ်ထောင် ယခုမှပင် သတိရသွားတော့သည်။ ဤအိုရင်းရင်းဆိုသူမှာ ရေပေးဝေရေးစက်ရုံ၌ ပိတ်မိနေခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူသည် သူမနှင့် ထိုအိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသားတို့၏ အချစ်ကြမ်းနေသောဗီဒီယိုကိုပင် ဖုန်းထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သေးသည်။

သူတို့နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆက်သွယ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဝမ်ထောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ စုစုပေါင်း ဘယ်နှယောက်ရှိလဲ။ အခြေအနေက ဘာလဲ"

"သုံးယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ စုစုပေါင်း သုံးယောက်ရှိတာ။ တစ်ယောက်က ရဲအရာရှိ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေလို့။ အပြင်မှာလည်း ဇွန်ဘီတွေအပြည့်ပဲ... အီးဟီးဟီး ဟီး..."

တစ်ဖက်လူသည် တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း ပြောလေသည်။

"နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နာမည်က ဘာလဲ။ ဒဏ်ရာရထားသေးလား။ ရဲအရာရှိကို စကားပြောခိုင်းလိုက်"

ဝမ်ထောင်သည် သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းမိခြင်း ဖြစ်၏။

"စီမေ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပါ။ ကျွန်မတို့ ရွေ့ချိုက်စီးပွားရေးလမ်းမပေါ်က စီမေ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ရောက်နေတာ။ ကျွန်မကတော့ ဒဏ်ရာမရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝေကွမ်ကတော့... အော်... သူက ကျွန်မရဲ့ အဖော်ပါ။ သူ ဒဏ်ရာရထားတယ်‌။ ဒါပေမဲ့ ဇွန်ဘီကိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ အိပ်ပျော်နေတယ်။ အရာရှိဟန်ကတော့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာက နှစ်ဒေါ်လာတန် စတိုးဆိုင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ။ သူမ ဘယ်လိုနေလဲတော့ မသိဘူး... အစ်ကိုကြီးရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပါဦး"

ဝမ်ထောင်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားလေသည်။ အမျိုးသမီးရဲအရာရှိက သူတို့နှင့်အတူ ရှိမနေဘူးလား။ ဒါဆိုလျှင် ထိုသူများမှာ သေရန်များနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုလူမိုက်စုံတွဲသည် စိတ်ဓာတ်ကတော့ရက်စက်ကြသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် ခွန်အားနှင့် သတ္တိကသာ ပို၍အရေးကြီးသည်။ သူတို့၌ ခွန်အားလည်းမရှိ၊ သတ္တိလည်းမရှိသဖြင့် ကာကွယ်ပေးမည့်သူမရှိလျှင် ရှင်သန်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

စီမေနို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဝမ်ထောင် မကြားဖူးသော်လည်း ရွေ့ချိုက်စီးပွားရေးလမ်းမကိုမူ သူ သိသည်။ ထိုနေရာသည် ရွှေကျဲတက္ကသိုလ်နှင့် မဝေးလှပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤလူစုသည် ရွှေကျဲတက္ကသိုလ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများစခန်းသို့ ရောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလို၌ ပိတ်မိသွားခြင်းပင်။ သူတို့ကို ကံကောင်းသည်ဟု ပြောရမလား ကံဆိုးသည်ဟု ပြောရမလား မသိတော့ပေ။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပိတ်မိသွားတာလဲ။ အပြင်မှာ ဘာအန္တရာယ်ရှိလို့လဲ"

ဝမ်ထောင်က ဆက်လက်မေးမြန်း၏။

"ကျွန်မတို့ စောစောက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့တာ။ အရာရှိဟန်က ကျွန်မတို့ကို ကယ်ဖို့ သေနတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူမက ဇွန်ဘီကို သတ်လိုက်နိုင်ပုံရပေမဲ့ သေနတ်သံကြောင့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲပြေးကြရတာ။ ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ ဝေကွမ် ဒဏ်ရာရသွားတယ်..."

ကြောက်စရာကောင်းသော ဇွန်ဘီဆိုသည်မှာ အထူးဇွန်ဘီ ဖြစ်ရမည်။

လူစည်ကားသော လမ်းမထက်တွင် သေနတ်ကို အသုံးပြုခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးရဲအရာရှိသည် အကျိုးဆက်ကို သိပါလျက်နှင့် လူကယ်ရန် သေနတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဝမ်ထောင်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုး ဖြစ်မလာနိုင်သော်လည်း ထိုသို့သောလူမျိုးကိုမူ လေးစားမိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံမေးလိုက်၏။

"အဲဒီနို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ စားစရာ မရှိဘူးလား"

"ရှိတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ဇွန်ဘီတွေ အရမ်းများတယ်။ သူတို့ တံခါးကို လာထုနေတုန်းပဲ... ကျွန်မ အရမ်းကြောက်တယ်။ အစ်ကိုကြီးရယ်... လူလွှတ်ပြီး ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပေးလို့မရဘူးလား..."

လူလွှတ်ပေးရမည်လား။

ဝမ်ထောင်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤအိုရင်းရင်းသည် တစ်ခုခုကို လွဲမှားစွာ တွေးတောနေပုံရ၏။

သူ့အား ရွှေကျဲစခန်းမှ လူတစ်ယောက်ဟု သူမ ထင်နေခြင်းလား။

ဝမ်ထောင်သည် ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ အခြားအကြောင်းအရာများကိုသာ အများကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိုရင်းရင်းသည် ရေနစ်သူ ဖောင်တွေ့သကဲ့သို့ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဝမ်ထောင်အား ရင်ဖွင့်ပြောပြလေသည်။

သို့သော် ရေပေးဝေရေးစက်ရုံအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကိုမူ သူမ အသေးစိတ် ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

ထိုအရာအားလုံးကို ကြားရပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် သူတို့၏ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူတို့သုံးဦး ရေပေးဝေရေးစက်ရုံမှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် ကံကောင်းခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးများနှင့် မတွေ့ခဲ့ရသလို ဟန်ရွှေကလည်း ဤနေရာရှိ လမ်းများကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် ရွေ့ချိုက်စီးပွားရေးလမ်းမထဲသို့ မဝင်မချင်း ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့၏။

ဟန်ရွှေသည် ထိုအချိန်က ရွေ့ချိုက်စီးပွားရေးလမ်းမထဲသို့ မဝင်ချင်ခဲ့ကြောင်း ကိုလည်း အိုရင်းရင်းက ပြောပြသည်။ ထိုလမ်းမှာ ဖြတ်လမ်းဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးလမ်းမဖြစ်သဖြင့် ဇွန်ဘီများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့သုံးဦး ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်သောအခါ စီးပွားရေးလမ်းမပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများစွာ မရှိဘဲ အတော်လေး ဆိတ်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဆန်းဝေကွမ်က ဤအရာမှာ လက်လွှတ်မခံသင့်သော အခွင့်အရေးဟု ခံစားခဲ့ရ၏။

သူတို့သည် ယခင်က ရေပေးဝေရေးစက်ရုံတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဇွန်ဘီများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသဖြင့် လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများမှာလည်း အခြားနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အိုရင်းရင်းသည်လည်း ဆန်းဝေကွမ်၏ သဘောထားကို ထောက်ခံခဲ့သည်။ အများဆန္ဒအတိုင်း သူတို့သုံးဦးသည် စီးပွားရေးလမ်းမထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြ၏။

အမှန်တော့ သူတို့သည် စီးပွားရေးလမ်းမကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သော်လည်း ဆန်းဝေကွမ်သည် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအတွက် နို့လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ယူရန် ဆိုင်ထဲသို့ ဇွတ်ဝင်ချင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး အတွင်း၌ အန္တရာယ်မရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဟန်ရွှေက ခွင့်ပြုခဲ့၏။ ထိုစဉ် ရှေ့နားတွင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ရှိနေသဖြင့် ဟန်ရွှေက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်သွား၍ ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ဆန်းဝေကွမ်နှင့် အိုရင်းရင်းတို့သည် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြသည်။

ထိုသို့ဝင်သွားရာမှ ဆန်းဝေကွမ်သည် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် အသံမြည်အောင် လုပ်မိသွားသဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အန္တရာယ်ကြုံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ အဝေးတွင်ရှိနေသော ဟန်ရွှေသည် သေနတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး ဇွန်ဘီကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်စေခဲ့၏။

ဇွန်ဘီသည် ချက်ချင်းပင် ပစ်မှတ်ပြောင်းကာ ဟန်ရွှေထံသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ဇွန်ဘီသည် ဟန်ရွှေ၏နောက်သို့ လိုက်လံကာ လက်မှုပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို အိုရင်းရင်း မြင်ခဲ့ရပြီးနောက် သေနတ်သံအချို့ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာကာ ဇွန်ဘီမှာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဟန်ရွှေသည် ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းသွားသော်လည်း ထိုသေနတ်သံများက အလွန်များပြားသော ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

အိုရင်းရင်းနှင့် ဆန်းဝေကွမ်တို့သည် ပျာပျာသလဲဖြင့် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းခဲ့ကြသည်။ ဟန်ရွှေ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် သူတို့သည် သံလိပ်တံခါးကို အလျင်အမြန် ဆွဲချလိုက်ကြ၏။ ထိုအရာမှာ မနေ့ကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေမှာ အပြင်တွင် ဇွန်ဘီများ ဝိုင်းရံနေပြီး ဟန်ရွှေသည်လည်း သူတို့နှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့သည်။ ဘယ်ဖက်ကမှ အခြားတစ်ဖက်၏ အခြေအနေကို မသိရှိကြပေ။

ဝေါ်ကီတော်ကီ ပြဿနာမှာမူ ယခင်က ဟန်ရွှေသည် လက်လှည့်လျှပ်စစ်ထုတ်စက် အသေးစားတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဆန်းဝေကွမ်အား ဝေါ်ကီတော်ကီကို အားသွင်းရန် ကိုင်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝေါ်ကီတော်ကီမှာ အိုရင်းရင်းနှင့် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအချက်အလက်များကို နားလည်ပြီးနောက် ဝမ်ထောင်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"အသက်ဆက်ရှင်အောင် ကြိုးစားပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်ပါ။ တောင့်ခံထားကြ"

ထို့နောက် သူသည် တစ်ဖက်လူအား စကားပြောခွင့် မပေးတော့ဘဲ ဝေါ်ကီတော်ကီကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

"ဝမ်ထောင်။ ထမင်းစားရအောင်"

ထိုအချိန်တွင် တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်အား ထမင်းစားရန် လာခေါ်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"လာပြီ"

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဖုန်ခါလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့၏။

ထမင်းစားပွဲတွင် တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်အတွက် ထမင်းခူးပေးပြီး သူ ထိုင်ပြီးမှသာ လိုက်ထိုင်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေး၏။

"ဝမ်ထောင်။ စောစောက မင်း ဆက်သွယ်နေတာ ဘယ်သူလဲ"

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေပါ‌။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ အရင်က တွေ့ဖူးတယ်..."

ဝမ်ထောင်သည် အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ထိုလူမိုက်စုံတွဲက အခြားသူများကို မည်သို့ တမင်တကာ အန္တရာယ်ပြုခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။

"မိမိတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အဖော်ရဲ့ အသက်ကို အသုံးချရဲတယ်... သူတို့က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတာပဲ"

တင်ယွီချင်သည် စိတ်ထဲတွင် ချောက်ချားသွားရသည်။ သူမသာ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ရှိနေပါက တစ်ရက်မျှပင် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လေလေ သူမသည် ဝမ်ထောင်ကို ပို၍ ကျေးဇူးတင်မိလေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မရှိပါက သူမသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးပဲလေ။ ရက်စက်တယ် မရက်စက်ဘူးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်သာ အဲလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်မိမှာပဲ။ မရီးလည်း သတိထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ဝမ်ထောင်က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် စနောက်သော လေသံဖြင့် ပြောနေသော်လည်း လူ့သဘာဝသည် စမ်းသပ်မှုကို မခံနိုင်ပေ။

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ မလုပ်မိပါဟု သူ အာမမခံနိုင်ပါ။

"မင်းကတော့ သေချာပေါက် အဲလိုမလုပ်ပါဘူး"

တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်ကို စနောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ဝမ်ထောင်၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ထမင်းများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထမင်းထပ်ထည့်ပေးရန် အလျင်အမြန် ထလိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်က ရုတ်တရက် ပြော၏။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အဆောက်အဦး ၃ ကို သွားမလို့။ မရီး အိမ်မှာပဲ နေပါနော်။ လျှောက်မသွားနဲ့ဦး"

"အာ။ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

တင်ယွီချင်က ပျာပျာသလဲ မေးသည်။

"အဆောက်အဦး ၃ ထဲက ဇွန်ဘီတွေကို သတ်လို့ရမလား သွားကြည့်မလို့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တင်ယွီချင်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝမ်ထောင်၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"မ... မသွားလို့ မရဘူးလား။ အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။ ဒါတင်မကဘူး အဲဒီအဆောက်အဦးထဲက ဇွန်ဘီတွေက ငါတို့ကို ဘာမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ပါဘူး..."

ဝမ်ထောင်သည် သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ကိုသတ်ရမယ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တာက ခွန်အားကို ပိုမိုအားကောင်းစေလို့ပဲ။ ခဏနေရင် မရီး စမ်းကြည့်ဖို့အတွက် ခြေပြတ်လက်ပြတ် ဇွန်ဘီအချို့ကို ငါ ယူလာပေးမယ်။ ဒါဆိုရင် မရီး နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

"အာ။ ငါကတော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

တင်ယွီချင်သည် လက်ကို အလျင်အမြန် ယမ်းခါလေသည်။

ဝမ်ထောင်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"မရီး။ စကားမနားထောင်ပြန်ဘူးလား။ ကျွန်တော်က လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် လုပ်ကိုလုပ်နိုင်ရမယ်"

သူ၏ လေသံမှာ ငြင်းပယ်၍မရသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

တင်ယွီချင်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ထမင်းဖြူများကိုသာ ထိုးဆွနေတော့သည်။

"အင်းပါ"

.........