အခန်း (၉၁၁-၉၁၂)

အခန်း (၉၁၁) ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော နတ်လက်နက်၊ ခါးစောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် ကလေးထိန်းခ

ကျာနန်ရဟန်းသည် လီယန်ချူ၏ မီးနတ်ဘုရားကိုယ်ပွားတော် ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ဒါရှန်ပြန် (နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်) ကို အထူးတလည် ရှာဖွေယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ထိုတာအိုဆရာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ နတ်စွမ်းအားများမှာ အဆုံးအစမရှိ အန်ထွက်နေသည့်အလား လျော့ပါးသွားခြင်း အလျင်းမရှိချေ။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ပြီး မပြောင်းလဲသော မဟာဗောဓိရုပ်ပွားတော် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။ ထိုသို့ ကာကွယ်လိုက်မှသာ ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းနေသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများကြားတွင် မိမိ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ပိတ်ထားသော မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြုန်းခနဲ ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ ၎င်းမျက်ဝန်းထဲမှ ထက်မြက်လှသော နတ်အလင်းတန်းများ ဆာ့ခနဲ ဖျာထွက်လာခဲ့သည်။

“ဝူး...”

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံမန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ နားစည်များ ကွဲအက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော အသံလှိုင်းများသည် ဒြပ်မဲ့လှိုင်းတံပိုးများအသွင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ တဟုန်ထိုး လှိုင်းထန်ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မဟာနတ်နဂါးဟိန်းသံ...”

ရှေးကျလှသော ဤနတ်ဘုရားအစွမ်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေသော ခြင်္သေ့ဟိန်းသံမန္တန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထိပ်တိုက် တိုးမိကြတော့သည်။

ဂျိန်း... ဒုန်း...

မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမျှ မရှိသော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် နွေရာသီတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ အက်ကွဲမြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖြတ်ပြေးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ သန့်စင်သော ယန်အငွေ့အသက်များ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးများ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားလိုက်သည့် ခဏ၌ ကြီးမားတုတ်ခိုင်လှသော မိုးကြိုးတန်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြတ်၍ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုမိုးကြိုးသည် ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသော ကျာနန်ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မြေပြင်ထက်ရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ လွင့်စင်ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော သန့်စင်သည့် ယန်မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်ထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်လှသော တာအိုဆရာသည် ယခင်ဘဝက မည်သည့်ကြီးမြတ်သူ ဖြစ်ခဲ့သနည်း။ မည်သို့ကြောင့် ယခုဘဝတွင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံမှု ပြန်လည် နိုးထလာရရသနည်း။

ထိုအချိန်တွင် အစောပိုင်းက သူ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ဖြင့် နှိုးဆွထားခဲ့သော ရွှေကျီးကန်း၏ အရိုးစုကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး

“နောက်ဆုံးတော့... အောင်မြင်ပြီ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေးကျပြီး နားလည်ရခက်ခဲလှသော နတ်မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားကာ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းတက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဤရဟန်းပျို၏ သန့်စင်စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အရိုးစု၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေသော နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်သည်လည်း ကျာနန်ရဟန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံဆီသို့ ခွဲထွက်စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် ကောင်းကင်ယံထက်က နတ်အစွမ်းပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ မနာလိုဖြစ်ကာ အားကျစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

‘ဒီအငွေ့အသက်က... တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။’

လီယန်ချူသည် မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စိတ်ဓားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ စိတ်ဓားသည် တစ်ဖက်လူ၏ မူလဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သော အစွမ်း ဖြစ်သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ထိုစိတ်ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်သွားကာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် ယခင်ကတည်းက ကြိုတင်သတိပြုမိထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်အာရုံကို သန့်စင်စိုပြည်စေပြီး၊ စိတ်နှလုံးကို အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ စိတ်အာရုံဓားချက်အောက်တွင် မိမိ၏ မူလဝိညာဉ် ပျက်စီးမသွားအောင် အနိုင်နိုင် ကာကွယ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ သွေးသားအဟုန် ပြင်းထန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အာဏာပြင်းထန်သော မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲ၌ နားမလည်နိုင်ခြင်းများနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စိတ်များပါ တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ နက်ရှိုင်းခက်ခဲလှသော ရှေးဟောင်းမန္တန်သံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် အတောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာ ခတ်ခတ်၍ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်မှာ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ လီယန်ချူဆီသို့ တဟုန်ထိုး သတ်ဖြတ်ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းများ ဝုန်းခနဲ တိုက်ခတ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများနှင့် သဲမှုန်များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီး ပျံသန်းလာစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေစီးကြောင်းတစ်ခုတည်းပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဒုန်း...

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ချောက်ကွဲကြောင်းကြီး နှစ်ကြောင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ပေပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှည်လျားစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဓားချက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ညာလက်ကို နောက်သို့ ဆွဲဆန့်ကာ လေးကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အရှိန်ယူလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သောင်းကျန်းလှသော သွေးသားအဟုန်များကို ပေါက်ကွဲစေလျက် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်၌ မြင့်မားထည်ဝါလှသော ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အသက်ရှူစွမ်းအားပင်လယ်မှာ သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထန်နေပြီး လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထပ်တူကျလျက် လက်သီးတစ်ချက်ကို အတူတကွ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မှိုပွင့်ကြီးတစ်ခုပမာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ အရိုးအဆစ်များစွာမှာ တစ်စစီ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ၎င်း၏ အရိုးများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ အလွန်တရာ ဆွေးမြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဝါမှာ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိဘဲ အတောင်ပံများကို ထပ်မံခတ်ခတ်လိုက်ရာ၊ ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အစောပိုင်းကတည်းက ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ အံ့ဩသွားကာ

“ဒီကောင်... တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်အခါက မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အစွမ်းထက်ခဲ့မည်ကို စဉ်းစား၍ပင် မရချေ။ ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်ကို မိမိ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်မရှိဘဲ အရိုးစုသက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် တည်ရှိမှု ဖြစ်ပေသည်။

ကျာနန်ရဟန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ စိတ်ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှအထိ သိပ်သည်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဤနဂါးအကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစု ရှိနေသရွေ့ ထိုတာဆရာ ကို ဤနေရာ၌ ဧကန်မုချ အမှုန့်ချေဖျက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုအေးစက်ကာ မည်းမှောင်လာခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာက ကျာနန်ရဟန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ‘ဒီမအေဘေးရဲ့ မျက်နှာက တကယ်ကို ရိုက်ချင်စရာကောင်းလွန်းတယ်’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လှသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအသွင်ဖြင့် လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အသက်ရှူစွမ်းအားအားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လုံးဝ ကွယ်ဝှက်ထားခဲ့သည်။

…………

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် ရုန်းခါလိုက်ပြီး ဖာထျန်ရှန့်တီ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ပေပေါင်း ရာချီ၍ မြင့်မားလှသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ပမာ ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သန့်စင်သော ယန်မိုးကြိုးမီးတောက်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေပြီး၊ သွေးသားအဟုန်၏ နီမြန်းသောအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးကို အမိအရ ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘုန်း...

သူသည် ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီး၏ ထက်မြက်လှသော ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

ထိုဓားချက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးအလင်းတန်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြီးကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟန်ချက်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“လာစမ်း...”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို နတ်ဆေးအိုးတစ်လုံးပမာ ပုံသဏ္ဍာန် ပြုလုပ်လျက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း ပြင်းထန်စွာ လှမ်းကာ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုခဏ၌ မြေပြင်နှင့် တောင်တန်းကြီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားကြီးသည် ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးပေါ်သို့ ထိပ်တိုက် ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ‘ခလွပ်... ခလွပ်’ ဟူသော အရိုးကျိုးသံကြီးများနှင့်အတူ ၎င်း၏ အရိုးအဆစ်များစွာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကြွေကျပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစု၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် တောက်ပနေသော နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤအရိုးစုကြီး ရုတ်တရက် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းသည် ဤနေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်နှင့် ဧကန်မုချ ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤမီးတောက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ပါက ဤအရိုးစုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြီးမားလှသော ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် ခေါင်းကို ဖြုံးခနဲ လှည့်လိုက်ရာ၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်သည် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မီးတောက်ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုပမာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တဟုန်ထိုး ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမီးတောက်ရေလှိုင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ နတ်မန္တန်ချပ်ဝတ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမီးတောက်များ၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေခဲ့ရသည်။

ရှူး...

ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် အတောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာ ခတ်၍ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး၊ အတောင်ပံများကို လီယန်ချူဆီသို့ ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် အက်ကွဲသွားခဲ့ရပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားချက်အလင်းတန်းနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ခရမ်းရောင် နတ်ဖဲကြိုးတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဆန်းပြားသော နတ်အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ထိုထက်မြက်လှသော ဓားချက်များကို အလွယ်တကူ ကာကွယ်ပစ်လိုက်သည်။

ဒါက... နတ်လက်နက် ပဲ။

ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်စုံ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိမိ၏လက်ထဲ မှ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ရှေးကျလှသော မှန်ပြင်ထက်မှ ထက်မြက်သော နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ တောင့်တင်းသွားခဲ့တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ အစောပိုင်းက ထိုကောင် သည် ပေပေါင်း ရာချီသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ပမာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းထဲတွင် မည်သည့် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ကိုမျှ သူ မခံစားခဲ့ရချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါ...ဖာထျန်ရှန့်တီ ပဲ။”

ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ခရမ်းရောင် နတ်ဖဲကြိုးတန်းများသည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲက နတ်လက်နက်စစ်စစ်ဖြစ်သော ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်စံု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ မိမိလက်ထဲရှိ ‘ဒါရှန်ပြန်’ (နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်) သည် နတ်ဘုရားများနှင့် သက်ဆိုင်သူများကို အထူးတလည် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော လက်နက်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် ယခုအချိန်အထိ ရှေးကျပြီး ထည်ဝါလှသော မီးနတ်ဘုရားကိုယ်ပွား ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိသေးချေ။

သူသည် မိမိ၏ နတ်စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ မျက်ခုံးအလယ်ဗဟိုမှ စတင်၍ ရွှေရောင်ဆေးများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှုကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော ရွှေရောင်ဆေးများသည် ချက်ချင်းပင် ပြည့်စုံသန့်စင်သော ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် မယုံကြည်ချင်သော်လည်း၊ ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် အပြောင်းအလဲ နည်းပါးလှသဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို ဧကန်မုချ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါဝါကို အသုံးချ၍ ဤနေရာတွင် ထိုတာအိုဆရာ ကို အမိအရ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ရည်ရွယ်လိုက်တော့သည်။

ဒေါင်...

ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကျာနန်ရဟန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု၏ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုတိုက်ခိုက်သူမှာ အစောပိုင်းက တာအိုဆရာ၏ ဘေးနားက ကြောင်ကြီး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“တိရစ္ဆာန်စုတ်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ။”

ကျာနန်ရဟန်း၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဝိညာဉ်သန့်စင်လက်သီးချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားများသည် တောက်ပလင်းလက်စွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်မူ ထိုကြောင်ကြီး ကျွေ့ဟွာ၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြုံးခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါင်...

သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျွေ့ဟွာ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ချက် တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

ကျာနန်ရဟန်းသည် နောက်သို့ ခုနစ်လှမ်း ရှစ်လှမ်းမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ခြေရာကျင်းကြီးများကို ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားကြီးကို လျော့ပါးသွားစေနိုင်ခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ထိုကြောင်ကြီး အသုံးပြုလိုက်သော စွမ်းအားမှာ သာမန် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန်းပြားပြီး နက်ရှိုင်းလှသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာက မိမိဆီသို့ ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးတွင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော ရွှေနဂါးနှစ်ကောင်သည် ရစ်ပတ်ပျံသန်းလျက် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုရွှေနဂါးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ဆန်းပြားလှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျာနန်ရဟန်း၏ ဘေးစောင်းနောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခါးစောင်းကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း...

ကျာနန်ရဟန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သော်လည်း၊ ခြေလှမ်းများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်လောက်သော ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လေထဲသို့ လွင့်စင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအားများသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ကျာနန်ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြင့်မားထည်ဝါပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း ရွှေချထားသည့်အလား လျှံပတ်နေခဲ့ကာ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကြောင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် ခံလိုက်ရရှာသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်၊ လည်ချောင်းနှင့် ခါးစောင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ အမှုန့်ချေခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

‘ကိုယ်ခံပညာတတ်တဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လား...’

ကျာနန်ရဟန်းသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုကြောင်ကြီးသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းများသည် တောင်တန်းကြီးများကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်း၏ အသံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုပမာ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် စကားသံမဆုံးမီမှာပင် သူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ခြေကျင်းဝတ်ရိုက်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲပြိုသွားခဲ့ရသည်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ထိုကြောင်ကြီး၏ လက်သည်းချက်က ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...

မြေပြင်ကြီးသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အတူတကွ ပူးကပ်လျက် မပြောင်းလဲသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။ ကြောင်တစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုစတိုင်မှာ ဤမျှအထိ ညစ်ပတ်လိမ့်မည်ဟု...

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် မပြောင်းလဲသော ရုပ်ပွားတော်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်နေခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ဒါရှန်ပြန် ကို ပျံသန်းထွက်ခွာစေလျက် ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဤနတ်လက်နက်သည် နတ်ဘုရားများနှင့် သက်ဆိုင်သူများကို အထူးတလည် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော အစွမ်း ရှိပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တောင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ရာ အမွှေးနံ့သာ အငွေ့အသက်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်၏ ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် လေထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

သူသည် တောင်တန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိလျက် လွင့်စင်ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌

‘ဒါရှန်ပြန်’ သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် သူမဆီသို့ ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ဆင်းသက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လေလှိုင်းများကို စီးနင်းလျက် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုတွင် သူမသည် မိမိ၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြီး၏ သွေးဆက်အမွေအနှစ်များကို နိုးထထားခဲ့ခြင်းမရှိပါက၊ ဤတောင်နတ်ဘုရားရာထူးသက်သက်ဖြင့်သာ ဆိုလျှင် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ရရှိထားခဲ့သော အားသာချက်အားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်သည် ကိုးကွယ်ရာအမွှေးနံ့သာရှိသော နတ်ဘုရားများကို တကယ့်ကို အမိအရ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အရှိန်အဟုန်အပိုင်းတွင် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်လှသူ ဖြစ်ပြီး၊ သွေးဆက်အမွေအနှစ်များ နိုးထလာပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင် ခြောက်ခု ခုနစ်ခုမျှ ထင်ကျန်ရစ်အောင် ပြေးလွှားနေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်၏ လိုက်လံထိမှန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ဘုန်း...

ကျွေ့ဟွာသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ထိုတုတ်ကောက်ထက်က စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားပြီး ကြီးမားလှသဖြင့် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးဆက်အမွေအနှစ်များ နိုးထလာပြီးကတည်းက သူမသည် ထိုဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူသားထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကပင် နယ်ပယ်ကျော်လွန်၍ အသာစီး ရယူနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့တွင်မူ ဤနတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်၏ တိုက်ရိုက်နှိမ်နင်းမှုကို ခံလိုက်ရရှာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်နေခဲ့ပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် စွမ်းအားများကို မလှည့်ပတ်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

ရှူး...

နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်သည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် သူမဆီသို့ ထပ်မံ ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ရင်ထဲ၌ ‘သွားပြီ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အစောပိုင်းက မိမိ၏ နတ်စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ထားစဉ်ကပင် ထိုတုတ်ကောက်ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ရာ၊ ယခုတစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရိုက်ခံရပါက ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ဧကန်မုချ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု တဟုန်ထိုး ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ထိုနတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်နှင့် ထိပ်တိုက် တိုးမိလျက် ၎င်းကို ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ရှေးကျလှသော ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်သည် ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လျက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် အစောပိုင်းက ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးကို တစ်ချက် တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ နတ်ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ကို ရုပ်သိမ်းလျက် ဤနေရာသို့ ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

အစောပိုင်းက ကျွေ့ဟွာသည် ကျာနန်ရဟန်းကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အနိုင်မယူနိုင်သေးလင့်ကစား အသာစီးအပြည့် ရယူထားနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဤတုတ်ကောက်၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် မည်သို့မျှ မခုခံနိုင် ဖြစ်သွားရခြင်းကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

ကျွေ့ဟွာက အားနည်းလှသောအသံဖြင့် ပြောပြသည်။

“ဒါ... ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေထဲက နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက် ဖြစ်ရမယ်။ နတ်ဘုရားတွေကို အထူးတလည် ရိုက်နှက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ငါက ရှောင်ဖုန်းတောင်ရဲ့ တောင်နတ်ဘုရားရာထူးကို လက်ခံထားခဲ့မိလို့၊ ဒီကောင့်ရဲ့ နှိမ်နင်းမှုကို ခံလိုက်ရတာ။”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဒါက... ထူးဆန်းလှတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက နတ်မင်းကြီး ကျန်းကျီယာ ရဲ့ လက်ထဲက နတ်လက်နက် မဟုတ်ပါလော။

ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်အရှိန်အဝါများကို ထပ်မံ ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရိုးအဆစ်များစွာ ပျက်စီးနေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းအတွက်မူ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ရှေးယခင်ကတည်းက ကျဆုံးကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မိမိ၏ နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ဤအစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ အခြေအနေအရ အရပ်ရပ်သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချရင်း

“ဒီငှက်ကြီးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ဟို အ အထက် ပိုပြီးတော့ စွမ်းတယ်” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အာရုံထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထည်ဝါလှပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် ရှေးကျလှသော စိတ်အာရုံများ ကိန်းဝပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လင့်ကစား ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေခဲ့ရာ၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုနောက်ခံ သားသမီးများကို တွေ့ရလျှင်လည်း ဤမျှအထိ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ရဲမည်ဟု သူ မယုံကြည်ချေ။

သူသည် မိမိ၏ နတ်ဆေးအိုး ထဲမှ ရွှေကျီးကန်းလေး ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။ ထက်မြက်လှသော ငှက်သံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ခတ်လျက် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်ပျံသန်းနေခဲ့တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး

“ရွှေကျီးကန်း...” ဟု အော်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဤနေရာ၌ ရွှေကျီးကန်း၏ အရိုးစုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ လျှို့ဝှက်နတ်မန္တန်များဖြင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ကာ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲစစ်စစ်ဖြစ်သော သက်ရှိထင်ရှားရှိသည့် ရွှေကျီးကန်းလေးတစ်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ကျာနန်ရဟန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပိုမိုအေးစက်လာခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ဤရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကို အသုံးချ၍ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို ဤနေရာ၌ ဧကန်မုချ သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက နောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ထပ်မံ ရှာဖွေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ ပါးစပ်မှ ရှေးကျပြီး နားလည်ရခက်ခဲလှသော နတ်မန္တန်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးထက်မှ တောင်တန်းကြီးများကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အတောင်ပံများကို ခတ်ခတ်လျက် ပါးစပ်မှ နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်များကို တဟုန်ထိုး မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင်၊ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဝဲပျံနေသော ရွှေကျီးကန်းလေးသည်လည်း ထက်မြက်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှလည်း နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်များကို အတူတကွ မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် လီယန်ချူအပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော်လည်း၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုတူ အရိုးစုကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ မည်သို့မျှ တွေးတောမနေဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းလာသော ကြီးမားလှသည့် မီးတောက်ရေလှိုင်းကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ဤရွှေကျီးကန်းလေး၏ မီးတောက်မှာ အလွန်တရာ သေးငယ်လွန်းလှပေသည်။

ကျာနန်ရဟန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ‘တော်သေးတာပေါ့... သူ့လက်ထဲက ရွှေကျီးကန်းက မကြီးထွားသေးဘူး။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဒီရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်ကြီးသည် ဖြုန်းခနဲ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်မူ ရွှေကျီးကန်းလေး၏ မီးတောက်တစ်ခုတည်းသာ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်း : “………………”

သူသည် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ကောင်းကင်ယံထက်က ကြီးမားလှသော ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသာမက လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း လက်ရှိတွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မသိချေ။ အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုတွင် ရွှေကျီးကန်းလေး၏ မီးတောက်သည် ထိုအရိုးစုကြီး၏ မီးတောက်ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ထိုရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် မိမိ၏ မီးတောက်များကို ကိုယ်တိုင် ရုပ်သိမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ငြိမ်သက်သွားခြင်းမှာ ‘ငါ ဆက်မတိုက်တော့ဘူး’ ဟု ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ဝမ်းသာအားရဖြင့်

“ကြည့်စမ်း... ဒီကောင်လေးကို ထုတ်လိုက်တာ တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျာနန်ရဟန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကျန့်‌ေကျာင်းဓား သည် ဖြူဖွေးလှသောအလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ ကျာနန်ရဟန်း၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ‘ဒါရှန်ပြန်’ ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်စေလျက် ထို ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ကာကွယ်လိုက်ရသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုပမာ လျင်မြန်လှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်နှင့် ကျန့်ကျောင်း ဓားတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တိုးမိကြတော့သည်။ လက်နက်နှစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့် ပျက်စီးမှုမျှ မရှိသော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင်မူ ဒြပ်ရှိလှိုင်းတံပိုးများအသွင်ဖြင့် စွမ်းအားလှိုင်းကြီးများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဤရဟန်းပျို၏ မပြောင်းလဲသော ရုပ်ပွားတော်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေးအတတ်သည် အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ ကျင့်ကြံထားသော အဖိုးကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ပါက၊ ဧကန်မုချ ကြီးမားလှသော ကံတရားနောက်ခံ ရှိသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရွှေရောင်တောက်ပလှသော တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ခြေတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ရှိကာ အထက်တွင် ရွှေပန်းပွင့် သုံးပွင့် ပါရှိသည်။ ထိုတိုင်ကြီးသည် လေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပေပေါင်းများစွာ ကြီးမားသွားခဲ့ပြီး ကျာနန်ရဟန်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

နဂါးချုပ်တိုင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည်လည်း အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက ၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျာနန်ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် တိုက်ရိုက် ချည်နှောင်ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး၊ စိတ်အာရုံကို နှစ်ဖက်ခွဲလျက် မိမိ၏ ကြေးညိုရောင်အိုးကြီး ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းရှာဖွေစဉ်က ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးများနှင့် ရတနာပစ္စည်းများစွာကို ရရှိခဲ့ဖူးရာ၊ ဤကြေးညိုရောင်အိုးကြီးသည်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မဟာရှခေတ်ကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော နတ်လက်နက်စစ်စစ်ဖြစ်ပြီး၊ ရှို့ရှန်းတောင် ၏ သန့်စင်သော ကြေးနီများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိုး၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် တောတောင်ရေမြေများနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ တာအိုအမှတ်အသားများ ရေးဆွဲထားခဲ့သည်။

ကြေးညိုရောင်အိုးကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တောင်ပတ်တစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ နဂါးချုပ်တိုင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကိုမူ မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှူး...

ကြေးညိုရောင်အိုးကြီးသည် လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကြေးညိုရောင်အိုးမျိုး မိမိလက်ထဲတွင်လည်း တစ်လုံး ရှိပေသည်။ ၎င်းကို ငါးရောင်ခြည်နတ်မြေဆီ များ ထည့်သွင်းရန် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည်လည်း မိမိ၏ ကြေးညိုရောင်အိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ကြီးမားလှသော ကြေးညိုရောင်အိုးကြီးနှစ်လုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထိပ်တိုက် ပြင်းထန်စွာ တိုးမိကြတော့သည်။

ဒေါင်...

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး မီးပွားများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ဖျာထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပတ်ကြီးနှစ်ခု လေထဲတွင် ထိပ်တိုက် တိုးမိကြသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရပြန်သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်များ မည်မျှအထိ များပြားနေသနည်း။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ရွှေချထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော ကြွက်သားများထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ နဂါးချုပ်တိုင်၏ ချည်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ လီယန်ချူသည် နဂါးချုပ်တိုင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဒေါင်...

ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ သံနှင့်ကြေးနီတို့ ထိပ်တိုက်တိုးမိသည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မီးပွားများ ဖျာထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှ နီးကပ်လှသော အကွာအဝေးတွင် ကျာနန်ရဟန်းသည် မိမိ၏ မူလဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းလွတ်သွားခဲ့သော ကြေးညိုရောင်အိုးကြီးသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျမသွားဘဲ၊ လီယန်ချူ၏ ကြေးညိုရောင်အိုးနှင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အပြန်အလှန် လုံးထွေးလျက် ဝဲပျံနေခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ကျာနန်ရဟန်း၏ ဦးခေါင်းထက်က ရွှေရောင်ဆေးများ ကွာကျသွားခဲ့ပြီး သွားတစ်ချောင်းပင် ကျိုးထွက်သွားခဲ့ရသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး မူးဝေနောက်ကျိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၍၊ နဂါးချုပ်တိုင်၏ ချည်နှောင်မှုမှ ဘယ်လိုမှ မရုန်းထွက်နိုင်တော့ချေ။

ကျန့်ကျောင်း ဓားမှာလည်း နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် လေထဲတွင် အပြန်အလှန် ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ရှေးကျလှသော နတ်ဓားရှည်ကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိုရှဲနတ်ဓား ဖြစ်ပေသည်။

ဤဓားမှာ သူသည် ယခင်က လုံချွမ်ကျိန်းရန် ၏ ဂူဗိမာန်ထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းဟွာနန်းတော်သခင် ၏ ချိတ်ပိတ်မှု ဖြေလျှော့ပေးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရှေးဟောင်းနတ်ဓားစစ်စစ် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိုရှဲနတ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျာနန်ရဟန်း၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်း၏ လည်ပင်းထက်မှ သွေးနီမုန်တိုင်းများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ လျော့ပါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၍၊ ဤခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေးအတတ်ကို ပြည့်စုံအောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။

ဒုတိယမြောက် ဓားချက်အောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထက်မြက်လှသော မူလဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ခုသည် သူ၏ အလောင်းကောင်ထဲမှ ဖြုန်းခနဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤနဂါးအကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ အမိအရ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ယင်ယန်ပုလင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ မူလအစ ယင်ယန်စွမ်းအားနှစ်ပါးသည် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုကျာနန်ရဟန်း၏ မူလဝိညာဉ်ကို အိုးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မည်သည့် အော်ဟစ်သံမျှပင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကမ္ဘာကြီးထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရရှာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သိုလှောင်ရေး နတ်လက်နက်များကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သန့်စင်သော မီးနတ်ဘုရားမီးတောက် ဖြင့် တိုက်ရိုက် ရှို့မြှိုက်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ပြင်ပက မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ၏ သွေးသားများကိုပင် ခဏချင်းအတွင်း ပြာချနိုင်သော ဤမီးတောက်သည်၊ ကျာနန်ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ အချိန်အတော်ကြာအောင် တောက်လောင်နေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တစ်ခုလုံး၌ လုံးဝ ပြာကျပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

‘ဒီသွေးသားခန္ဓာကိုယ်က တကယ့်ကို တောင့်တင်းလွန်းတာပဲ’ လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ ဤရဟန်းပျို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဧကန်မုချ ကိန်းဝပ်နေခဲ့ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤမျှအထိ တောင့်တင်းခိုင်မာနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ထိုအချိန်တွင်

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို ထိုရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးပေါ်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ အရိုးစုကြီးထက်တွင် အလွန်တရာ ရှေးကျလှသော အငွေ့အသက်များ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ရွှေကျီးကန်းလေးသည် ထိုအရိုးစုကြီး၏ ပတ်လည်တွင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေခဲ့သည်။ ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာက ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲ... ဒီကောင်လေးနဲ့ စကားပြောလို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုက သူ့ရဲ့ မိသားစုထဲက လူကြီးလားဆိုတာ သိနိုင်မှာ။”

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း

“ဟုတ်တယ်... ရွှေကျီးကန်းက ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲ ဖြစ်ပြီး၊ အရေအတွက်ကလည်း အရမ်းရှားတာ။ မဖြစ်နိုင်တာမှမဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့်ကို သွေးသားတော်စပ်တဲ့သူ ဖြစ်နေနိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့မဟုတ်ပါက၊ အစောပိုင်းက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် ဤရွှေကျီးကန်းလေးကို တွေ့ရလျှင် မည်သို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ပစ်ရမည်နည်း။ ထိုရဟန်းပျို၏ လျှို့ဝှက်နတ်မန္တန်များ၏ တိုက်တွန်းမှုကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရပ်တန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သာမန် ပတ်သက်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။

‘သူ့ရဲ့ မိဘတွေများ ဖြစ်နေမလား...’

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားရင်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ရွှေကျီးကန်းအရိုးစု၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် နေမင်းစွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်သည်၊ မီးပွားလေးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်းလာကာ ငြိမ်သက်စွာ ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးအတွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား အကြွင်းအကျန်များ သည်၊ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုစည်းစီးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်က အရှိန်အဝါသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး၊ ထက်မြက်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်းအသံသည် နဂါးအကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤနဂါးအကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် မူလကမူ ရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး မွေးဖွားလာရမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ နဂါးအကြော ပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်းသည် ဤရွှေကျီးကန်းနှင့် ဧကန်မုချ ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိ မြင်ကွင်းအရမူ၊ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းကျွမ်းကျင်သူကြီးက မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုနောက်ခံ သားသမီးလေးအား ပေးအပ်ခဲ့သော လက်ဆောင်မွန်စစ်စစ် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်လေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဒါက... ဒဏ္ဍာရီထဲက ကလေးထိန်းခ ပေါ့ ဟုတ်လား...” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် မနေနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားရသည်။

ရွှေကျီးကန်းမျိုးနွယ်စုတွေက ကိစ္စအဝဝကို ဤမျှအထိ စနစ်တကျ ရှိလှသည်လား။

အခန်း (၉၁၂) ပြီးပြည့်စုံသော လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း ၊ မင်းရှန်တောင်တန်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ္ဍာရီ ၊

သဲကန္တာရ

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများသည် ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မြစ်ရေစီးကြောင်းပမာ အဆက်မပြတ် စီးဝင် စုစည်းနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်ခြင်း ကျောက်စိမ်းပြား ၏ အစွမ်းကို နှိုးဆွလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ သူသည် ရှေးဦးစွာ မိမိရှေ့မှောက်၌ လွင့်မျောနေသော 'နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်' ကို အကဲခတ် စစ်ဆေးလိုက်၏။

ထိုမီးတောက်ထဲတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချန်ထားခဲ့သည့် တားမြစ်ချက် စိတ်အာရုံ သို့မဟုတ် အကြွင်းအကျန် အသိစိတ်ဟူ၍ မည်မည်ရရ မရှိဘဲ အလွန်တရာ သန့်စင်နေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး ပြင်းပြလှသော နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက် တစ်ခုဖြစ်ကာ ယခင်က မိမိ ရရှိခဲ့ဖူးသည့် နဂါးချုပ်တိုင် အောက်ခြေရှိ လျှို့ဝှက်နေရာမှ မီးတောက်ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ဤမီးတောက်၏ အမြုတေအနှစ်သာရထဲတွင် စွမ်းအင် အတော်များများ ကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရွှေကျီးကန်းလေးနှင့် ထိုကြီးမားလှသော အရိုးစုကြီးဆီသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်၏။ ထိုအရိုးစုကြီးသည် မသေဆုံးမီ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးလျှင်ပင် ထိုအဆင့်နှင့် အလွန် နီးစပ်နေပေလိမ့်မည်။

ရွှေကျီးကန်းမျိုးနွယ်ဟူသည် ရှေးဟောင်းကာလက ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကြားတွင် စိတ်တိုင်းကျ မင်းမူခဲ့ကြသော အင်အားကြီး သက်ရှိများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အကယ်၍ အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာပါက အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းပြား၏ အစွမ်းဖြင့် ထပ်မံကြည့်ရှုရာ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ရိုးရှင်းသော ကျင့်စဉ်အာဏာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကြွင်းကျန်ရစ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများသည် ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တသွင်သွင် စီးဝင်နေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကျင့်စဉ် လွှဲပြောင်းပေးအပ်သည့် ဖြစ်စဉ်မျိုးတွင် စွမ်းအင် အမြောက်အမြားသည် ပြင်ပသို့ လွင့်စင် ဆုံးရှုံးသွားတတ်ပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်သော သတ်မှတ်ချက် အခြေအနေများလည်း ရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ လူတစ်ယောက်သည် မသေဆုံးမီ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အစွမ်းအားလုံးကို နောက်မျိုးဆက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရုံမျှဖြင့် တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းကာ ရှေးယခင်က မရှိဖူးသမျှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကျင့်စဉ် လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း၏ ခက်ခဲမှုသည် ထိုထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် ပြင်ပသို့ လွင့်စင်မသွားဘဲ အားလုံးကို ရွှေကျီးကန်းလေးက အပြည့်အဝ စုပ်ယူနေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... နည်းနည်းလေးတောင် အလေအလွင့် မရှိဘူး"

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို ထက်မြက် ပြင်းထန်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားသည်လည်း ယခင်ကထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆခန့် ကြီးမားလာကာ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးတွင် ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ လွင့်မျော ဖြာထွက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... နင်လည်း လိုချင်လို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး

"ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို မျိုးနွယ်စုထဲက ရှေးဟောင်း အင်အားကြီး သက်ရှိတွေက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေနဲ့ စွမ်းအားတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့အခါ၊ အနည်းဆုံး ကိုးပုံခန့်က ပြင်ပကို လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တာ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် တိုက်စားခံထားရတာဆိုတော့ မူလကတည်းက ကြွင်းကျန်တဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး မရှိတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခုတင်ပဲ ဒီငတုံးလေးက အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် အကုန်စုပ်ယူသွားနိုင်တယ်..."

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ရင်း

"ငါလည်း အဲဒါကို သတိထားမိတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ထပ်မံခါယမ်းရင်း

"ကျွန်မ ပြောချင်တာက... ဒါဟာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ"

လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီးဖြင့် "မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်ကာ

"သီအိုရီအရ ပြောရရင် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အကောင်းမွန်ဆုံး၊ အပြီးပြည့်စုံဆုံး အခြေအနေမျိုးမှာတောင် တစ်ပုံ လောက်ပဲ စုပ်ယူနိုင်တာ။ အဲဒါကလည်း အထူးခြားဆုံး နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှ ရတာမျိုး။"

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို အသာပင့်ကာ ရွှေကျီးကန်းလေးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒီငတုံးလေးက ဘာနတ်ဘုရား စွမ်းရည်၊ ဘာနည်းလမ်းမျိုးကို တတ်မြောက်ထားလို့လဲ"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ရင်း

"ဒါဆို... ကိုယ်ပွားဖန်တီးပြီး ဝိညာဉ်ဝင်ပူးတာ များလား"

သို့သော် သူသည် ခုနက ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်သွားသော ရှေးဟောင်းအသိစိတ်ထံမှ မရိုးမသား လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ အာရုံမခံမိခဲ့ချေ။

ကျွေ့ဟွာက ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေမိသည်။

သူမသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင်ကြီး ၏ သွေးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊ သွေးဆက် အသိစိတ်များ နိုးထလာသည်နှင့်အမျှ သွေးထဲတွင် ပါရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုခေတ် ကမ္ဘာလောကတွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် တည်ရှိနေသော အစွမ်းထက် သတ္တဝါများ၏ အကြောင်းကို သူမ အတော်အတန် နားလည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်ဝင်ပူးတာဆိုရင် စွမ်းအားတွေကို ဆက်ခံတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မူလက ရှိတဲ့စွမ်းအားတွေကိုတောင် စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။"

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ဒီငတုံးလေးရဲ့ နောက်ကြောင်းက... ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲပုံရတယ်"

ကျွေ့ဟွာက ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိ၏။ မိမိကိုယ်တိုင်ကပင် ရှေးဟောင်းမျိုးဆက်ဖြစ်သော ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကိုပင် ဤနောက်ကြောင်းက မသေးပေ၊

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာ ပထမတွင် ကြီးမားလာပြီးနောက်၊ တဖန် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားပြန်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန်းကြယ်သော နတ်စွမ်းအားလှိုင်းများက လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော အလင်းကွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

လီယန်ချူသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်း ကို နှိုးဆွလိုက်ပြီး၊ ဒါရှန်ပြန် (နတ်ရိုက်နှက်တုတ်ကောက်) ပေါ်တွင် ရှိနေသော ယခင်က လူငယ်ရဟန်း ချန်ထားခဲ့သည့် ကျင့်စဉ် အမှတ်အသားများကို ပွတ်တိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဤတုတ်ကောက်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းဝပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ယခုတိုင် ထို ဒါရှန်ပြန်ကို ကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေတုန်းပင်။

"စောစောက နင်သာ နည်းနည်းလေး နောက်ကျပြီး ရောက်လာရင်... ငါတော့ အဲဒီရဟန်းလက်ထဲမှာ သေချာပေါက် ဒုက္ခလှလှတွေ့နေလောက်ပြီ"

ဒါရှန်ပြန်ဟူသည် သတ်မှတ်ထားသော သတ္တဝါအမျိုးအစားများကို သီးသန့် တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အလွန် ထိရောက်သော ရတနာဆန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဒါရှန်ပြန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုလူငယ်ရဟန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျာနန်ရဟန်းသည် မူလက အင်အားကြီး ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စားဖြစ်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝလှပြီး၊ အထူးသဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများစွာကို လှည့်လည် ရှာဖွေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဘာသာဟူသော ဘာသာကြီးသုံးခုနှင့် မတူညီသည့် ထူးခြားသော ရတနာပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ယခင်က မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကြေးညိုရောင်အိုးကြီး နှင့် ပုံစံတူ အိုးနှစ်လုံးကို ကျာနန်ရဟန်း၏ ပစ္စည်းများထဲတွင် ထပ်မံတွေ့ရှိရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သူ့လက်ထဲမှာ ဒါတွေ ရှိနေပါလျက်နဲ့... ဘာလို့ စောစောက တိုက်ပွဲမှာ အကုန်လုံးကို ထုတ်မသုံးခဲ့တာလဲ"

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ အဖြေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထိုအိုးများကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာအဖြစ် သန့်စင်ရန် အချိန်မရသေးဘဲ၊ စောစောက သုံးခဲ့သည့် အိုးတစ်လုံးတည်းကိုသာ သန့်စင်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ့လက်ထဲက အိုးနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် အခု ငါ့မှာ အိုးလေးလုံး ရှိသွားပြီ။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အိုးကိုးလုံး ကို ပုံတူကူးပြီး သွန်းလုပ်ထားတာများလား..."

လီယန်ချူက စဉ်းစားရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဆိုလျှင် ထိုကိုးလုံးသော အိုးများ အားလုံး စုံညီသွားမှသာ ပြီးပြည့်စုံသော ရတနာအစုံအလင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကြေးညိုရောင်အိုးများအပြင် လီယန်ချူသည် ပစ္စည်းများထဲမှ ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေသော ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုကျမ်းစာထဲတွင် အလွန် ထက်မြက်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

၎င်းတို့မှာ မလှုပ်မယှက် မင်းကြီး စိတ်အာရုံပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

'မလှုပ်မယှက် မင်းကြီး'၏ ဓမ္မခန္ဓာပုံရိပ်ဟူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွေ့လျား၍ မရနိုင်တော့သော်လည်း၊ ရုပ်ခန္ဓာ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကိုမူ အမြင့်ဆုံး အစွန်းဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့အပြင် အမည်မဖော်ပြထားသော ရုပ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခန်း ကျင့်စဉ် တစ်ခုလည်း ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းကို ကျင့်ကြံပါက စိန်ကဲ့သို့ မာ‌သော ရုပ်ခန္ဓာ ကို ရရှိစေနိုင်သည်။

ထိုလူငယ်ရဟန်းသည် ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက မိုရှဲနတ်ဓားရဲ့ ဓားချက်ကိုတောင် ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ ထိပ်တိုက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာကိုး..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက ကျိတ်၍ တွေးလိုက်သည်။

ယခင် တိုက်ပွဲတွင် မိမိ၏ လက်သီးချက်များစွာသည် ထိုရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်သည့်နေရာတွင် တကယ်ကို ထူးခြားသော အစွမ်းရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားပြီး၊ စိတ်အာရုံဖြင့် စကြဝဠာအနှံ့ လှည့်လည်ကာ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် သည်လည်း အကြိမ်ကြိမ် အချောသတ် ထုဆစ်ခံထားရပြီး ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ သန့်စင်ကာ အားကောင်းလှသည်။

သူသည် မူလဝိညာဉ် ပုံရိပ်များကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ပြင်းထန်သော အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ ပို၍ သဘောကျသည်မှာ နောက်ကွယ်မှ ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေပြီး တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်စေ၊ ကာကွယ်မှုဖြစ်စေ အလွန်တရာ ဖျတ်လတ် လျှင်မြန်စေသည်။

"ဒါက မိုရှဲနတ်ဓားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ ခံနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲလေ..."

ကျာနန်ရဟန်းသည် ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် လျှင်မြန်စွာ တိုးတက်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ပညာများ နိုးထလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို သူသည် အတိတ်ကတည်းက ကျင့်ကြံဖူးပြီးသား ဖြစ်ရာ၊ ယခုဘဝတွင် တဖန် ပြန်လည် လေ့ကျင့်ယူရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ သူ၏ ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသော ပါရမီရည်စွမ်းချက်ဖြင့် ကျမ်းစာကို တစ်ခေါက်မျှ အစအဆုံး ဖတ်ရှုလိုက်ရုံဖြင့် ဤရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ဆေးစက်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ စတင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျှင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သူ၏ ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းသည် ရွှေရည်ကျို၍ လောင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး ဝင်းပ တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နတ်လူသား တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ခုနက ရဟန်း သုံးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ရွှေရောင်အတိ တောက်ပနေသော လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အသာအယာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်"

ကျွေ့ဟွာသည် ယခင်က ထိုရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ထိရောက်သော ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထိုရဟန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်အပေါ် သူမလည်း အလွန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲဟင်"

ကျွေ့ဟွာက မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ မှင်တက်သွား၏။ ကျမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် မည်သည့် အမည်နာမမျှ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိဘဲ၊ စိန်လိုမာသော ရုပ်ခန္ဓာကို ရရှိစေနိုင်ကြောင်း၊ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့် ထာဝရမီးတောက်များကို မမှုဘဲ ဓားခုတ်ပုဆိန်ပေါက်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်းသာ ရေးသားထားသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "စိန်စီရွှေကိုယ် ကာကွယ်ရေးကျင့်စဉ် " ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ထိုစာအုပ်ငယ်ကို ကျွေ့ဟွာထံသို့ လွှဲပေးလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုပြီးနောက် အံ့ဩစွာဖြင့်

"ဟင်... ဒီပေါ်မှာ နာမည်မှ မပါတာ"

လီယန်ချူက အေးအေးလူလူပင်

"အခုတင်ပဲ ငါ ပေးလိုက်တာလေ "

ကျွေ့ဟွာ : "..............."

သူမတွင် လီယန်ချူကဲ့သို့ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီမျိုး မရှိသဖြင့် စာအုပ်ကို တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခေါင်းများ မူးနောက်လာပြီး ဆက်လက် ဖတ်ရှု၍ မရတော့ချေ။

အမှန်စင်စစ် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအရှင်သခင်ကြီး၏ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေအနှစ်များသည်ပင် သူမ တစ်သက်တာလုံး သုံးမကုန်နိုင်အောင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်ရာ၊ စိတ်နှစ်ခွဖြစ်ရန် မလိုပေ။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကျင့်ကြံခြင်းဟူသည် ခက်ခဲနက်နဲလှပြီး၊ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းရသည်ထက်မနည်း၊ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်ချီ၍ အားထုတ်မှသာ အခြေခံအဆင့် သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လောဘကြီးက အရာရာ မအောင်မြင်နိုင်ဟူသော အမှန်တရားကို ကောင်းစွာ သိရှိသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

မကြာမီပင်၊ ရွှေကျီးကန်းလေးကို ဝန်းရံထားသော အလင်းကွင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် လုံးဝ ခြားနားသော ပြောင်းလဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်မှာ ထိုကောင်လေး၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ယခင်အတိုင်းပင် မည်သည့် အသိဉာဏ်မျှ မရှိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ခုနက အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူလိုက်တာတောင်... အသိဉာဏ် ပွင့်မလာသေးဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိသည်။

သူသည် 'စိတ်ကြည်လင်ခြင်းကျောက်စိမ်းပြား' ၏ စွမ်းအားကို ထပ်မံဖြည့်တင်းကာ၊ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ရွှေကျီးကန်းလေး၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ရင့်ကျက် ထူထဲလာသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အခြား ထူးခြားသော အသိစိတ် အရှိန်အဝါဟူ၍ မရှိချေ။

ထို့အပြင် လီယန်ချူက မည်သို့ပင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို သုံး၍ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ၎င်းနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ သွေးဆက်ဖြစ်သော ကျွေ့ဟွာသည် အမြင်ကျယ်ပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မြင်သောအခါ သူမလည်း စိတ်မသက်မသာဖြင့်သာ ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ဦးနှောက်က တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာ ထင်တယ်..."

ကြီးမားလှသော ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးသည် မကြာမီပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဖြစ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကြား၌ လွင့်ပျောက်သွားတော့သည်။

၎င်းကို ထောက်ကူပေးထားသော စွမ်းအားများသည် အပြီးအပိုင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင်

"နှမြောစရာပဲ... အကယ်၍ ဒီရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းသာ ရှိရင်၊ ငါ့မှာ အလွန် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ အကူအညီတစ်ခု တိုးလာမှာ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိရင်း သူသည် ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားပြန်သည်။

"ရွှေကျီးကန်းလေးက ခုနတင်ပဲ အဲဒီအရိုးစုရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူလိုက်တာပဲ... ငါက ဘာလို့ သူ့ကို အကူအညီတစ်ခုအနေနဲ့ မတွေးမိရတာလဲ"

ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်တွင်မှ သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သေချာပေါက် ရွှေကျီးကန်းလေး၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ ကြောင်တောင်တောင် နိုင်လွန်းသဖြင့်၊ ၎င်းကို အင်အားကြီးမားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် စိတ်ထဲတွင် ဆက်စပ်တွေးတောရန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် ယခုအခါ လီယန်ချူနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဘေးနားတွင် ခဏခဏ လာရောက် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေတတ်သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို ကမ္ဘာငယ် ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်မသွင်းသေးဘဲ၊ ဤလျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဆက်လက်၍ ရှာဖွေ စူးစမ်းနေခဲ့သည်။

"ဒီနတ်ဘုရားတောင်တန်းက တောင်စဉ်တောင်တန်းတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတာ... နဂါးကြီးတစ်ကောင်လိုပဲ။ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တောင်ဝိညာဉ် မျိုး ရှိသင့်တာ"

လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် မြေလျှိုးကျင့်စဉ် ကို ထုတ်ဖော်ကာ ထိုနတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ မြေသားများသည် ရေစီးကြောင်းပမာ ဖြစ်သွားပြီး၊ သူသည် မြေပြင်အောက်တွင် အလွန် လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်း သွားလာနေခဲ့သည်။

ပြင်ပတွင် ရှိနေစဉ်က သိပ်ပြီး အာရုံမရခဲ့သော်လည်း၊ တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင်မူ...

သူသည် ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော ကြီးမားလှသော်လည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရိုက်နှက် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ထိုစွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကြားတွင် လွင့်ပျောက်မသွားဘဲ၊ တောင်တန်းကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် လုံးဝ ကွဲကြေ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီတောင်တန်းကြီးက ဒီလောက် ကြီးမားတာ... အကယ်၍ တောင်ဝိညာဉ်သာ ဖြစ်ပေါ်လာရင် အလွန် အစွမ်းထက်မှာ သေချာတယ်။ ဘယ်လိုလူကများ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ... စောစောက ရွှေကျီးကန်းကြီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူလား"

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်၍ တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းကို ရှာဖွေစူးစမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် အသိစိတ် တည်ရှိမှုမျိုးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သူက ကျွေ့ဟွာကို ဤအကြောင်း ပြောပြသောအခါ၊ ကျွေ့ဟွာကလည်း သက်ပြင်းချရင်း

"ဒီလို သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေက မူလအနှစ်သာရ အသိစိတ် သာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရရင်၊ ပြန်လည် စုစည်းဖို့အတွက် အချိန် ဘယ်လောက် ပေးရမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်တော့ဘူး... နှမြောစရာပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ

သူတို့သည် ထိုနဂါးကျောရိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ရွှေကျီးကန်းအရိုးစုကြီးထံမှ ရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လီယန်ချူ၏ ရွှေကျီးကန်းလေး၏ စွမ်းအားကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပမာ ပြောင်းလဲတိုးတက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သူ၏ အင်အားကို တိုးတက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် အလွန်တရာ ပြင်းပြပြီး အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်နေသော နေမင်းအစစ်အမှန်မီးတောက် တစ်ခု၊

အလွန် အစွမ်းထက်လှသော ရတနာဖြစ်သည့် ဒါရှန်ပြန်၊ ကြေးညိုရောင်အိုးကြီးနှင့် ထိုလူငယ်ရဟန်း၏ အခြားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။

ဤနဂါးကျောရိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရှာဖွေစူးစမ်းခြင်းသည် တကယ်ကို အသီးအပွင့် အများကြီး ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။

၎င်းအပြင် ထိုလူငယ်ရဟန်း၏ မူလဝိညာဉ်ကို အပြီးအပိုင် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အနည်းဆုံး သောင်းချီသော ကုသိုလ်မှတ် များကိုလည်း ရရှိနိုင်ပေသေးသည်။

"ကျိုဖုန်းတောင် က တကယ်ကို နေရာကောင်းပဲ... ငရဲပြည် ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့သေးရင်တောင်၊ ဒီနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်နေပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရတာပဲ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးပြီးနောက်၊ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ကျိုဖုန်းတောင်တွင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးကိုမူ သူ၏ ကမ္ဘာငယ် ထဲသို့ ပြန်သွင်းထားပြီး၊ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်တူ စွမ်းအားများကို တည်ငြိမ်စွာ ချေဖျက် စုပ်ယူစေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာကမူ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ကပ်ပါနေခဲ့၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးဆက်နှစ်ခု၏ ပြဿနာမှာ ယခုတိုင် မပြေလည်သေးသဖြင့်၊ လူသားအသွင်သို့ အပြည့်အဝ မပြောင်းလဲနိုင်သေးချေ။

သို့သော် ဤကြောင်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် သူမက ပို၍ သဘောကျလာမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသို့ဆိုလျှင် လီယန်ချူက သူမကို စီးနင်းနိုင်ရုံတင်မက၊ အသာအယာ ပွတ်သပ်ချော့မြူပေး၍လည်း ရသဖြင့်၊ နေ့ရက်များက အတော်လေး ဇိမ်ကျလှပေသည်။

ခုနစ်ရက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ၊ အခြား လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အသစ်တစ်ခုကိုမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

သို့သော်လည်း ကျိုဖုန်းတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာအောက်လမ်း ကျင့်ကြံသူများ ကမူ ဒုက္ခလှလှ တွေ့နေကြရသည်။

၎င်းတို့သည် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသဖြင့်၊

မင်ရှန် နယ်မြေအတွင်းရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ္ဍာရီဆိုးကြီးသည် တဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုဖုန်းတောင် အနီးအနားရှိ မိစ္ဆာအောက်လမ်းသမားများသည် သေကြေပျက်စီးစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။

ထို့အပြင် မြူခိုးများအကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေတတ်သော အမှောင်ထု မိစ္ဆာဆိုးများနှင့် သရဲသစ္ဆေများ ကိုလည်း၊

လီယန်ချူက အကြီးအကျယ် ရှင်းလင်း သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

ကျိုဖုန်းတောင်အတွင်းရှိ မြူခိုးများသည် တတိယအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများ ၏ အသိစိတ်ကိုပင် လွှမ်းမိုး ထိခိုက်စေနိုင်သည်ကို သတိပြုရမည်။

လီယန်ချူသည် ထိုမြူခိုးများကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြူခိုးများအတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါး တည်ရှိမှု အားလုံးကိုမူ အကုန်အစင် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

ကျိုဖုန်းတောင်ဟူသော ဤရတနာမြေကြီးကို စောင့်ကြပ်ရင်း၊

ဆယ်ရက်မျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ် ငါးသိန်းကျော်အထိ သိမ်းပိုက် ရရှိခဲ့လေသည်။

ထိုအထဲတွင် တတိယအဆင့် တည်ရှိမှုကြီး နှစ်ခု ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းတို့က ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော လေးသိန်းကျော်မှာမူ သာမန် မိစ္ဆာအောက်လမ်းသမားများနှင့် အမှောင်ထု မိစ္ဆာဆိုးများကို သုတ်သင်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်အားကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ အားနည်းသည်ဖြစ်စေ တစ်ကောင်မျှ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် ပညာရှင်ကြီး အရှိန်အဝါကို ပြသကာ ကျင့်စဉ်နိမ့်သော မိစ္ဆာငယ်များကို လွှတ်ပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘဲ၊ အငြိုးအတေး အာဃာတများ ဝန်းရံနေပြီး သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းခြုံကာ လူသားများကို သတ်ဖြတ် စားသောက်တတ်သော မိစ္ဆာမှန်သမျှကို ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်အောင် ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ ပြာကျစေခြင်း တိုက်ခိုက်ပစ်ခဲ့သည်။

ကျိုဖုန်းတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ပထမတွင် ဤနေရာရှိ တရားဓမ္မလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင်ကြီးများ လည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း၊

နောက်ပိုင်းတွင် သေဆုံးသွားသူများ အားလုံးမှာ လူသားစား မိစ္ဆာများနှင့် အောက်လမ်းစုန်းကဝေများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့်၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့် စီနီယာကြီးကများ ဤမျှ ရက်ရက်စက်စက် မြက်ပင်ပင် မကျန်အောင် လက်စဖျောက် သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေသနည်း ဟု ဆန်းစစ် စူးစမ်းချင်နေကြသည်။

....................

နောက်ဆုံးတွင်မူ

လီယန်ချူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝတစ်ခုကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။

သူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီးနောက်၊

ဤနေရာသည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်ထက်တွင် တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြောင့် အလွန်တရာ ပူပြင်း ခြောက်သွေ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သဲကန္တာရကြီးလား..." လီယန်ချူက ခဏမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။

ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချရင်း "တကယ်ကို ခြောက်သွေ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ နေရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက "ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လူတွေ နေထိုင်ကြမလား မသိဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူက အတော်လေး စူးစမ်းချင်နေမိ၏။

အချို့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများမှာ ကျင့်ကြံသူများ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတည်ဆောက်ထားပုံရပြီး၊ ဥပမာအားဖြင့် ယခင်က နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်စဉ်တောင်တန်းများ ဆက်နေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမျိုး ဖြစ်သည်။

အချို့သော နယ်မြေများမှာမူ လုံးဝ ခြားနားသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လူသားများ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အမှတ်အသားများလည်း ရှိတတ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိမူ သူသည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင်မျှ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသော လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရသေးချေ။

တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားသော အမှတ်သညာ ရှိခဲ့သည်မှာ ယခင်က သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော အရိုင်း ကမ္ဘာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ပေပေါင်းများစွာ မြင့်သော လူသားဘီလူးကြီးများကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ထိုဘီလူးကြီးများမှာ အငြိုးအတေး အသိစိတ် အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများ နိုးထလာခဲ့သော်လည်း သက်ရှိထင်ရှားရှိသော လူသားတစ်ဦးမျှ မပါဝင်ခဲ့ချေ။

ကျွေ့ဟွာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ မိန်းမောသွားပြီးမှ "ဘာဖြစ်လို့ အဲလိုပြောရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း

"နတ်ဘုရား နယ်မြေတွေ က ပြင်ပ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေ ရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး၊ အဲဒီထဲက ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေထဲမှာတော့ အဲဒီ ပြင်ပမိစ္ဆာတွေရဲ့ အမှတ်အသား လုံးဝ မရှိပြန်ဘူး... အဲဒါက အထူးဆန်းဆုံးပဲ"

ကျွေ့ဟွာက ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ချေ။ ဤမေးခွန်းသည် သူမ၏ ဗဟုသုတ နယ်ပယ်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ၊ မကြာမီပင် ရှေးဟောင်း မြို့တော်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုမြို့တော်၏ မြို့ရိုးမှာ ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက မြင့်မားလှပြီး ပုံစံမှာ ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်လှသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံသည် ရှေးဟောင်းမြို့ရိုးကို ထိတွေ့မိပြီးနောက်တွင်မူ၊ မြို့အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်၍ မတိုးဝင်နိုင်တော့ဘဲ မြို့ထဲက မြင်ကွင်းကို အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သူက ကျွေ့ဟွာကို ဤအကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းအစုံက တောက်ပသွားပြီး

"မြို့ရှိတဲ့နေရာဆိုရင်တော့ လူတွေ နေထိုင်ကြမှာ သေချာတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မူလဒေသခံ လူသားတွေနဲ့ တွေ့ရတော့မှာလား..."

လီယန်ချူလည်း စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာပြီး

"လာ... သွားကြည့်ကြရအောင်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကြောင်လေးတစ်ကောင်အသွင်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ အသာအယာ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အမြဲတမ်း သူကသာ ကျွေ့ဟွာကို စီးနင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ပြောင်းပြန် အစီးခံရတော့မည်လော။

ကျွေ့ဟွာက "ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါက အပေါ်ကနေ နေမယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ရင်း "ကောင်းပြီလေ..." ဟု ဆိုလိုက်၏။

တစ်ခါတရံမှာတော့ ပုံစံအသစ် ပြောင်းလဲရတာပေါ့...

သူသည် မိမိ၏ အထွတ်အထိပ် ကိုယ်ဖျောက်လှုပ်ရှားမှုကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ၊ ဝေးကွာသော နေရာဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ပြေးထွက်ခဲ့ရာ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဤစိမ်းသက်လှသော သဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အလွန် ပြင်းထန်လှသော မီးဓာတ် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လေထုသည် အလွန်တရာ ခြောက်သွေ့နေပြီး ရေငွေ့တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိချေ။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို သုံး၍ ဤပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကို ကာကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း၊

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက အနည်းငယ် အချိန်ကုန် လူပင်ပန်း ဖြစ်စေသည်ဟု သူ ယူဆမိသည်။

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သိုလှောင်အိတ် ထဲတွင် ရှာဖွေကာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွန်းနေသော ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤပုလဲလုံးလေးထဲတွင် အလွန်တရာ သန့်စင်လှသော အအေးဓာတ်အရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေပြီး၊ ၎င်းသည် မဟာဆီးနှင်းတောင်တန်းကြီး ထဲတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းစုဆောင်းမှု ကြွယ်ဝပုံမှာ ယခုခေတ် ကမ္ဘာလောကရှိ မည်သည့် ပညာရှင်ကြီးကိုမဆို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်းကပင် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း နှင့် ညီမျှပေသည်။

ထိုနတ်ဘုရားပုလဲလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူ၏ ပတ်ပတ်လည် တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အေးမြလန်းဆန်းသွားတော့သည်။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး၊ မထိန်းနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိသည်။

"အိုး... သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ..."

"တကယ်ပဲ အပေါ်မှာ နေရတာ ပိုကောင်းတယ်..."

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ၊

အရှိန်ကို ပိုမို မြှင့်တင်ကာ ထိုရှေးဟောင်းမြို့တော်ဆီသို့ မြားတစ်စင်ပမာ ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

....................

ကြီးမားလှသော ကင်းမြီးကောက်ကြီး အနည်းငယ်သည် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သတ္တုကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ လျှံထွက်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် အရှည်မှာ ပေပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်၊ သုံးဆယ်နီးပါးခန့် ရှိသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းများဖြင့်၊

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံထားကြသည်။

ထိုမိန်းမပျိုသည် အလွန် ပေါ့ပါး လန်းဆန်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သွယ်လျကာ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ လှပသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ဖက်ကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ အပေါ်ပိုင်းတွင် ရင်စိဝတ်စုံတိုလေးကိုသာ ဝတ်ထားပြီး အောက်ပိုင်းတွင် စကတ်တိုလေးကို ဆင်မြန်းထားရာ၊ အသားအရေမှာ ဂျုံရောင်သန်းနေပြီး၊

ဝမ်းဗိုက်ရှိ ကြွက်သားအမြှောင်းများနှင့် ခါးအလှလိုင်းများသည် အလွန်တရာ ထင်ရှားလှသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရိုင်းစိုင်းလှပသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကြေးညိုရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ထက်မြက်လှသော ဓားကျိန်လှိုင်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ဖော်ကာ ကြီးမားလှသော ကင်းမြီးကောက်ဆိုးကြီးများကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းလှန်နေသည်။

သို့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော ဓားကျိန်လှိုင်းများသည် ကင်းမြီးကောက်ကြီးများ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အဖြူရောင် အမှတ်အသား အစင်းကြောင်းအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဤကင်းမြီးကောက်ကြီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှေနှင့် ကျောက်တုံးများထက်ပင် ပိုမို မာကျောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကင်းမြီးကောက်ကြီးများသည် သူမဆီသို့ တရဟော တိုးဝင်လာကြပြီး၊ ထက်မြက်လှသော အမြီးဆူးချွန်ကြီးများသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ လှံရှည်ကြီးများပမာ ထိုဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး ဖြစ်နေသော မိန်းမပျိုဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။

ထိုမိန်းမပျိုသည် ခန္ဓာကိုယ် ဖျတ်လတ် လျှင်မြန်လှပြီး၊

လက်ထဲရှိ ကြေးညိုရောင်ဓားပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာကာ ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်၏ အမြီးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားချက်သည် သူမ၏ စွမ်းအင် အတော်များများကို ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ လှည့်၍ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

မိန်းမပျိုသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားပြီး၊

"ဒီနေ့တော့ ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သေရတော့မှာ ထင်တယ်..."

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဖြူဖွေးနေသော မြွေငယ်လေးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်းက လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။

သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်မှသာ ၎င်းသည် အမှန်စင်စစ် မြွေငယ်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ၊ မြွေနှင့် ပုံစံတူလှသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်တစ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပြီး၊

၎င်းပေါ်ရှိ မြွေကြေးခွံများမှာ အသက်ရှိသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ပေါ်လွင်လှသည်။

ရုတ်တရက်

ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုရိုင်းစိုင်းလှပသော မိန်းမပျိုသည် အေးမြလန်းဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူမသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ခဏမျှ ကြောင်အသွားမိ၏။

သဲကန္တာရကြီးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူပြင်းလှသော်လည်း၊ ခုနက ဖြတ်သန်းသွားသော ပုံရိပ်ယောင်ကြောင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ တစ်ခဏအတွင်း အေးချမ်းသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ကြီးမားလှသော ကင်းမြီးကောက်ကြီးတစ်ကောင်သည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထက်မြက်လှသော ညှပ်လက်မကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

၎င်းက သူမ၏ သွယ်လျပြီး အင်အားအပြည့်ရှိသော ခါးလေးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမပျိုသည် ထိုအန္တရာယ်ကို သတိမပြုမိသေးချေ။

သူမသည် ရှေ့တည့်တည့်မှ ရောက်ရှိလာသော အမြီးဆူးချက်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးကာစသာ ရှိသေးသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကင်းမြီးကောက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှု ဘောင်အတွင်းသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊

ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်

ခရမ်းရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုသည် သူမ၏ ဘေးနားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအလင်းတန်းသည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ ထိုကြီးမားလှသော ကင်းမြီးကောက်ကြီးကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရိုက်ခွဲ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ယခင်က သူမသည် ကြေးညိုရောင်ဓားဖြင့် အစွမ်းကုန် ခုတ်ခဲ့သော်လည်း အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းသာ ကျန်ခဲ့သည့် ထိုမာကျောလှသော ကင်းမြီးကောက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်၊ ဤအလင်းတန်း၏ အောက်တွင်မူ စက္ကူပမာ ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းကာ ကွဲကြေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။

မိန်းမပျိုသည် မျက်ဝန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဝေးကွာသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊

လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ပါး သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှမ်းလျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့... သက်ရှိထင်ရှားရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပြီပဲ"

ထိုလူငယ် တာအိုရဟန်းသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာများပမာ တောက်ပနေကာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိန်းမပျို : "..............."