အခန်း (၉၁၃-၉၁၄)

အခန်း (၉၁၃) - အာနာဇာ၊ ထိုလူငယ်ကား ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရာတွင် အတော်ပင် တော်ပေစွ၊ အတူတူ လာကြသူများလော

အာနာဇာ သည် ကျန့်အန်းမြို့၏ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် ပါရမီ အကောင်းဆုံးသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်တွင် သူမသည် အသက် (၁၇) နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဟောက်ထျန်း ၏ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ရှန်းထျန်း အဆင့် သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ဤကမ္ဘာမြေတွင် အရင်းအမြစ်များ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး သဲကန္တာရကြီးများသာ ရှိနေသဖြင့် လူတို့၏ စရိုက်မှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ကြသည်။

လူတိုင်း လူတိုင်း သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံကြပြီး အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ရှန်းထျန်းအဆင့် မြင့်မားသော ပညာရှင်များဆိုလျှင် လက်တစ်ချက်ဝေ့၊ ခြေတစ်ချက်လှမ်းရုံမျှဖြင့် မြေငလျင်လှုပ်ကာ တောင်တန်းများကိုပင် တုန်ခဲစေနိုင်သည်။ သဲကန္တာရအတွင်းရှိ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော သတ္တဝါဆိုးများကိုလည်း ထို ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များကပဲ သတ်ဖြတ် နှိမ်နင်းပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အာနာဇာ ယခုကြိမ်တွင် အပြင်သို့ ထွက်လာရခြင်းမှာ မြွေဝိညာဉ်အသီး ဟု ခေါ်သည့် နတ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

မူလက သူမအား သိုင်းပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ဆရာဖြစ်သူ ဆရာကြီးသည် သဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြီး သတ္တဝါဆိုးတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် နှလုံးသွေးကြောများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိထားသည်။ အကယ်၍ မြွေဝိညာဉ်အသီး နှင့် အချိန်မီ ကုသပေးခြင်း မရှိပါက အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အာနာဇာသည် သဲကန္တာရ အနက်ပိုင်းသို့ အသက်စွန့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ ‘မြွေဝိညာဉ်အသီး’ ကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ‘မြွေဝိညာဉ်အသီး’ ပေါက်ရောက်ရာနေရာတွင် သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက် အုပ်စုကြီးတစ်စု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ ထိုသဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်များ၏ အရေပြားမှာ ကျောက်သား၊ သံမဏိများထက်ပင် ပိုမိုမာကျောပြီး အားအင် အလွန်ကြီးမားလှသည့်အပြင် အမြီးဆူးတွင်လည်း ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်များ ရှိနေသည်။

အာနာဇာကဲ့သို့ ‘ဟောက်ထျန်း’ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အကယ်၍ ထိုအမြီးဆူးနှင့် အထိုးခံရပါက ချက်ချင်း အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။

သာမန်အားဖြင့် တစ်ကောင်တည်းနှင့်သာ တိုးလျှင် အာနာဇာအနေဖြင့် နည်းလမ်းအချို့ သုံးကာ သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက် အုပ်စုလိုက်ကြီးနှင့် တည့်တည့်တိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အာနာဇာတစ်ယောက် အသည်းအသန် လိုက်လံ အမဲလိုက်ခံရသည့် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင်မူ ဤနေရာ၌ မုချ သေဆုံးရတော့မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ပုခုံးပေါ်တွင် ကြောင်တစ်ကောင် တင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ ထိုလူငယ် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်နက်မှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းလှပြီး ဓား သို့မဟုတ် သန်လျက်များ မဟုတ်ဘဲ ကြိုးကွင်း တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအဝတ်စကပတ်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံကူးခတ်သွားရုံမျှဖြင့် အစွန်းကုန် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ရှိလှသည်ဆိုသော သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်များကို တစစီ ကြေမွသွားစေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှဘိတောင်း။

အာနာဇာက အသံတိုးတိုးဖြင့်

“ရှင်... ဘယ်သူလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ မိမိတို့ ကျန့်အန်းမြို့က လူများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ ထို့အပြင် ကျန့်အန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးတွင်လည်း ဤလူငယ်ကဲ့သို့ ချောမောခန့်ညားလွန်းသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဖူးချေ။

လီယန်ချူသည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်သာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုမိန်းမပျိုလေးကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ကျုပ်က လီယန်ချူ ပါဗျာ၊ ဒီနယ်မြေထဲကို မှားယွင်းပြီး ရောက်လာခဲ့တာပါ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ထိုရက်စက်ပြီး အင်အားကြီးလှသော သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက် အုပ်စုကြီးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် ပြင်းထန်သောအဆိပ်ရှိ အမြီးဆူးများနှင့် ထိုထူးကဲသော ခွန်အားများကြောင့် ဤကင်းမြီးကောက်အုပ်စု၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

အာနာဇာ၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ထိုလူငယ်ကို သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှ ရုတ်တရက် မီးတောက်တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထိုမီးတောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ကူးစက်ပြန့်ပွားသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသဲကန္တာရကင်းမြီးကောက် အားလုံးကို ပြာကျသွားစေကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

အာနာဇာ - “........................”

သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်သူများသည် ‘မီးဓာတ်’ ပါဝင်သော အတွင်းအား များကို ကျင့်ကြံနိုင်ကြပြီး တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ လက်သီး၊ ခြေဖဝါးများတွင်သာမက လက်နက်များပေါ်တွင်ပါ သုံးစွဲ၍ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကာ ရန်သူကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအရာမှာ ထောက်ကူပြုပေးသည့် လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက် အမျိုးအစားမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်ကဲ့သို့ ပါးစပ်မှ မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်သည့် ပုံစံမျိုးကိုမူ အာနာဇာ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှင် ဘယ်ကနေ လာတာလဲ” အာနာဇာက မေးလိုက်သည်။

“ ကျုပ်က ချန်နိုင်ငံ က လာတာပါ၊ မိန်းကလေးရဲ့ အမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဗျ” လီယန်ချူက လေသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ချန်နိုင်ငံ” အာနာဇာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

“ကျွန်မနာမည်က အာနာဇာ ပါ၊ ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ဦးပေါ့၊ ဒီနေရာကတော့ မျက်စိတစ်ဆုံး သဲကန္တာရကြီး လို့ ခေါ်တယ်”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီဒေသက မူလကတည်းက နေထိုင်တဲ့ ဒေသခံနဲ့ တွေ့ပြီပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာက ရယ်မောကာ

“ငါပြောသားပဲ၊ ဒီနေရာမှာ မုချ ဒေသခံတွေ ရှိရပါမယ်လို့၊ အခုတော့ တွေ့ပြီမလား”

အာနာဇာ၏ မျက်ဝန်းများ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး

“ရှင့်ရဲ့ကြောင်က စကားပြောတတ်တာလား”

လီယန်ချူ ဆွံ့အသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

“ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းတို့ဆီမှာ မရှိဘူးလား”

အာနာဇာက သတိကြီးစွာဖြင့်

“အင်အားအကြီးဆုံး သတ္တဝါဆိုးကြီးတွေပဲ လူလို စကားပြောနိုင်တာလေ၊ အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဖြစ်တည်မှုတွေပါ”

လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသွားကာ

“မင်းတို့ရဲ့ ဒီဒေသအကြောင်းကို ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြပေးနိုင်မလား”

အာနာဇာသည် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ကျွေ့ဟွာကို ရန်လိုစိတ်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ လူနှင့်တိရစ္ဆာန်များကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ ချစ်စရာကောင်းလှသည့် ဤကြောင်လေးသည် လူလို စကားပြောနိုင်သည့် ထိုအင်အားကြီးမားလှသော သတ္တဝါဆိုးကြီး ဖြစ်နေ၍လား။

လီယန်ချူသည် အာနာဇာ၏ သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ

“သူက တကယ်ပဲ အားကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ သတ္တဝါဆိုးမျိုးနဲ့တော့ လုံးဝ မတူပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့”

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို မော့ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး

“ဟိုမိန်းမ... နင့်ရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ကို အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်”

ဟု မောက်မာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အထက်စီးဆန်ပြီး အေးစက်လွန်းလှသော လေသံကြောင့် အာနာဇာ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားရသည်။

လီယန်ချူကတော့ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤကြောင်မလေးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲထိ ရောက်လာပြီးမှ ဆရာကြီးစတိုင် ဖမ်းနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးသည် အာနာဇာ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ပြောစရာမရှိအောင် ခန့်ညားလွန်းလှသည်။ မျက်နှာကျမှာ ကျောက်ဆစ်ထုထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ ရဲရင့်တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါလည်း ရှိနေသည်။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူငယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့၏ အရေပြားမှာ အလွန် မည်းမှောင်နေကြသည်။ ထို့အပြင် ရုပ်ရည်ချင်း နှိုင်းယှဉ်လျှင်လည်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါချင်းကလည်း လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် အာနာဇာသည် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကျန့်အန်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဦးစလုံး အလွန် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရသည်။ လီယန်ချူအတွက်မူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေသခံနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အာနာဇာအတွက်မူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ပြင်ပလူ ရောက်ရှိလာသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်၊ သူတို့ ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤနေရာသည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမျှ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ရှင်သန် နေထိုင်ရာ ကမ္ဘာကြီးသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အာနာဇာ၏ ပြောပြချက်အရ - ဤမျက်စိတစ်ဆုံး သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် ကြီးမားသော မြို့ကြီး အနည်းငယ်ကို တည်ဆောက်ထားပြီး ထိုနေရာများသည် လူသားမျိုးနွယ်စုများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ဤနေရာရှိ လူများအားလုံးသည် ‘သိုင်းပညာ’ ကိုသာ ကျင့်ကြံကြပြီး သိုင်းအဆင့် သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ ‘သိုင်းပညာ ကိုးဆင့်’ ရှိပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီသည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။ ထို့နောက်တွင် ‘ဟောက်ထျန်း’ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာပြီး ၎င်း၏အထက်တွင်မူ ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန့်အန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်ဟူ၍ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး သူကား မြို့တော်ဝန် ‘လုံထူ’ ဖြစ်သည်။

လုံထူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် (၆၀) ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လူလတ်ပိုင်းအရွယ် သွင်ပြင်ရှိကာ ထွားကျိုင်း သန်မာလှသည်။ သူသည် သဲကန္တာရ အနက်ပိုင်းရှိ ‘ရှန်းထျန်း’ အဆင့်ရှိ ဖွတ်ကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် ရိုက်သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ လုံထူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိပါက ကျန့်အန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးသည် သဲကန္တာရထဲမှ သတ္တဝါဆိုးကြီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အာနာဇာ ပြောပြသည့် သတ္တဝါဆိုးများထဲတွင် မြွေကြီးများ၊ ဖွတ်များ၊ ကင်းမြီးကောက်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငှက်ဆိုးကြီးများ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး စွမ်းအင်ဓာတ်များလည်း မတူညီကြချေ။

လီယန်ချူ ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်များမှာ ၎င်းတို့ထဲမှ အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ကောင်တည်းသာ လှုပ်ရှားတတ်ပြီး ‘ဟောက်ထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များက သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း အုပ်စုလိုက် တိုးလာပါက မြို့တော်ဝန် လုံထူကဲ့သို့သော ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များသာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန့်အန်းမြို့တွင် လူဦးရေ တစ်သောင်းခွဲခန့် ရှိပြီး မြို့အရွယ်အစားမှာ မကြီးမားလှပေ။ သို့သော် ဤနေရာရှိ ကလေးငယ်များသည် အသက် သုံးလေးနှစ်အရွယ်ကတည်းက သိုင်းပညာကို စတင် ကျင့်ကြံကာ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ကြရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ သာမန်လူသားများထက် ပိုမို သန်မာကြသည်။

အာနာဇာ၏ ပြောပြချက်အရ သူမ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာမှာ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ဟု ခေါ်ပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ဆင့် ရှိသည်။ ထိုကျင့်စဉ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပါက ‘ဟောက်ထျန်း’ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာသည်။ ထို ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ အပြင် သူမသည် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်း တစ်စောင်ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသေးသည်။

ဤကမ္ဘာမြေ၏ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းဟူသည်မှာ အတုမရှိသော သိုင်းပညာ အတတ်ပညာများနှင့် ဆင်တူသည်။ သူမ ကျင့်ကြံထားသော ကျမ်းမှာ ‘ရွှေရောင်အလင်းဓားချက်’ ဟု ခေါ်ပြီး အောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ဓားအရှိန်အဝါ သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

အစောပိုင်းက အာနာဇာသည် ဤသိုင်းကွက်ကို အသုံးချပြီး သာမန်ထက် ထူးကဲသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်၏ အမြီးဆူးကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

“လူနည်းပြီး မွန်းစတားတွေက များတယ်၊ ဒါ့အပြင် ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာစနစ် ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုပဲ”

လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ယခုအခါတွင် ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဥ် မျက်စိအတတ် ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားကာ အာနာဇာကို ကြည့်လိုက်သည်။

အာနာဇာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာ အားမကောင်းလှသော်လည်း ရုပ်ခန္ဓာ၏ အလုံးစုံ မာကျောမှုမှာမူ သူ၏သွေးစွမ်းအင်ထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အာနာဇာ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် အဆင့်မျှသာ ရှိသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာမူ ‘မဟာဆရာကြီး’ အဆင့်အချို့ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကမ္ဘာရဲ့ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တွေကလည်း အတုယူစရာ အချက်တွေ ရှိတာပဲ”

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိသည်မှာ - ဤကမ္ဘာတွင် ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်ဟု ခေါ်ဆိုသောအဆင့်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေမှာ ‘တတိယအဆင့်’ ရှိ ပညာရှင်များ ဖြစ်နိုင်သည်။ ချန်နိုင်ငံ နှင့် လူသားကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံသူ မနည်းလှသော်လည်း အလွန် မြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ လက်ရှိတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူတစ်ဦးတည်းသာ သိုင်းနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းကာ ရုပ်ခန္ဓာကို အစဉ်အမြဲ သန်မာစေပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို ကြီးမားစေကာ နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းပညာဖြင့် လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြ၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သိုင်းပညာစနစ်ကို ကျင့်ကြံသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ၎င်းတွင် ဒေသခံများစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းရှိ ဒေသခံများကို စောစောစီးစီး တွေ့မြင်ချင်စိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

“ဒီလို လမ်းလျှောက်သွားနေရင် အလွန် နှေးလွန်းတယ်” လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

စိတ်ကူးရရချင်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ... ချက်ချင်းပင် ခြေဖဝါးအောက်မှ မင်္ဂလာတိမ်တိုက် များ ထွက်ပေါ်လာစေကာ အာနာဇာကိုပါ ပွေ့ပိုက်၍ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

အာနာဇာသည် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူမပင် ဖြစ်လင့်ကစား လူတစ်ယောက်က တိမ်တိုက်တစ်တုံးကို စီးနင်းပြီး ပျံသန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ အသေအလဲ ဖက်ထားမိတော့သည်။

လီယန်ချူက

“မကြောက်ပါနဲ့၊ ခဏနေရင် ရောက်ပါပြီ၊ တိမ်စီးတာက အလွန် တည်ငြိမ်ပါတယ်၊ ပြုတ်မကျပါဘူး” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အာနာဇာသည် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေတုန်းပင်။ သို့သော် သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် ရင်စည်းအင်္ကျီ တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို အသေအလဲ ဖက်ထားသည့်အခါ ပွတ်တိုက်မိခြင်းကို မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည်လည်း သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားသည့် လူငယ်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန် သန်မာလှသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးကို သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောအောင် မလေ့ကျင့်ထားချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရင်ဘတ်မှာ အလွန် နူးညံ့နေပြီး လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်သည့် ထောင့်မှနေ၍ ကြည့်လျှင် နက်ရှိုင်းသော ရင်သားအလှကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးကို လွှဲလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ အကဲခတ်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ

“ငါ လူသားအသွင် ပြောင်းတဲ့အချိန်ထက်စာရင် နှစ်ဆလောက် သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတော်တော့ ကြီးတာပဲ” ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည့်အခါ သူမ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ အကယ်၍ မိမိအနေဖြင့် လူသားအသွင်သို့ စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်လျှင် အကောင်းသား၊ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားရမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ယခုလိုမျိုး သူ အမြဲတမ်း စီးနင်းတာကို ခံရပြီး၊ သူ ပွတ်သပ်ပေးတာကိုပဲ ခံနေရတဲ့ အဖြစ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ကျွေ့ဟွာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်မိသည်။ ဤအရာကား... ကြောင်မလေး၏ လျှို့ဝှက်သော သောကပင် ဖြစ်တော့သည်။

အာနာဇာသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ကျန့်အန်းမြို့ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်က အလွန် ခိုင်မာသည်။ သို့သော် မိမိက လူငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ မျက်နှာတွင် မသိမသာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း လက်ကိုလွှတ်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သော်လည်း မိမိက တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို သတိရသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကာ လီယန်ချူ၏ အဝတ်အစားကို ပြန်လည် ဆွဲကိုင်ထားမိပြန်သည်။ ဤအရာကား သူမအနေဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ကျန့်အန်းမြို့တွင် လူငယ်များစွာ ရှိပြီး အချို့သော အင်အားကြီး ပညာရှင်များက အာနာဇာကို အလွန် သဘောကျကြသော်လည်း အာနာဇာကမူ သိုင်းပညာကိုသာ စိတ်နှစ်ထားခဲ့သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ရခြင်းမှာ ယနေ့သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

“သူ့ပုံစံက ဒီလောက်အထိ သိမ်မွေ့ပုံရပေမဲ့ လက်မောင်းက ကြွက်သားတွေက ဒီလောက်တောင် မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

အာနာဇာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။

ဤကမ္ဘာသည် သိုင်းပညာကို အလေးထားပြီး လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကလည်း အလွန် ချောမောကာ အရှိန်အဝါကလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသည်။ သို့သော် ယခင်က အာနာဇာ၏ အမြင်တွင် လီယန်ချူသည် နည်းနည်းတော့ သာမန်ဆန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသေးသည်။ ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အာနာဇာသည် ဤလူငယ်ကို စိတ်ထဲမှ ပိုမို၍ အထင်ကြီး လေးစားသွားခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် တိမ်စီးကာ ကျန့်အန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ လီယန်ချူသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကို မလိုလားသဖြင့် စောစောစီးစီးပင် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ခြေလျင်ဖြင့် ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြရာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် လူများစွာက လီယန်ချူကို ဝိုင်းဝန်း ကြည့်ရှုကြသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ ဤနေရာရှိ လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် များပြားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ အမျိုးသမီးများ၏ အဝတ်အစားများမှာ အလွန်တရာ ပါးလွှာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အများစု ပေါ်လွင်နေကာ၊ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် ပေါင်တံများမှာ လုံးဝန်း ရှည်လျားပြီး သန်မာထွားကျိုင်းလှကာ၊ တင်ပါးများမှာလည်း လုံးဝန်း စွင့်ကားနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အာနာဇာကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်မှုမျိုးမှာ မြို့ထဲတွင် အခြေခံ အကျဆုံးသော ပုံစံသာ ဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အာနာဇာ၏ ရင်စည်းအင်္ကျီမှာ ကြီးမားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လီယန်ချူသည် အမျိုးသမီး အများစု၏ ရင်စည်းအင်္ကျီမှာ ရင်ဘတ်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ မနည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ အာနာဇာထက်ပင် ပိုမို၍ ပါးလွှာ လွတ်လပ်နေကြသည်။

“ဒီလို ဝတ်ဆင်ပုံမျိုးကို မမြင်ရတာ ကြာပြီပဲ” လီယန်ချူက သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ချန်နိုင်ငံ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာမှာ ဤနေရာနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပြီး ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသူများ လမ်းပေါ်သို့ လုံးဝ ထွက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

“သူက ပျော်တော်ဆက်ဂေဟာတွေဆီ သွားတုန်းက မြင်ဖူးခဲ့တာများလား” ကျွေ့ဟွာ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ အမျိုးသားများကမူ လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများမှာ မကြည်လင်ကြချေ။ အဓိကမှာ သူ၏ဘေးတွင် ကျန့်အန်းမြို့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲ၌ အာရုံအစိုက်ခံရဆုံးသော ပါရမီရှင်မလေး အာနာဇာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကလည်း အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းလှပြီး အရပ်အမောင်းကလည်း မြင့်မားကာ ထွားကျိုင်းသည်။ ကျန့်အန်းမြို့တွင် သူသည် သေးသွယ်သူဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံက သူ့အား သိမ်မွေ့သန့်စင်သော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေပြီး ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်မှုကို အနည်းငယ် လျော့နည်းစေသည်။

အမှန်စင်စစ်၊ ဤအရာ အားလုံးမှာ သူ အဝတ်အစားများကို မချွတ်သေးသည့် အခြေအနေပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူသာ အပြင်ဘက် ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ကြွက်သားများမှာ ရွှေရည်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ပုခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးကာ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများမှာ ကျောက်သားကဲ့သို့ ထင်ရှားပြတ်သားနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ကြွက်သားများထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်မည့် ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။

ဤနေရာရှိ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ကြပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး လေ့ကျင့်ထားကြောင်း အထင်အရှား မြင်နိုင်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများပင် အင်္ကျီဗလာဖြင့် သန်မာသော ကြွက်သားများကို ဖော်ပြထားကြပြီး ထွားကျိုင်းကြသည်။ လီယန်ချူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝဖြိုးသူ သို့မဟုတ် ပိန်လှီသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရှိရဘဲ လူတိုင်း လူတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြွက်သားများ ရှိနေကြသည်။

“ကာယဗလပြိုင်ပွဲ ကွင်းထဲ ရောက်နေရသလိုပဲ” လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သူက အာနာဇာကို အသံတိုးတိုးဖြင့်

“ဒီနေရာက နေမင်းက ဒီလောက် ပြင်းထန်တာကို၊ အဝတ်အစားကို ဒီလောက် အနည်းငယ်ပဲ ဝတ်ထားရင် နေလောင်ဒဏ် မခံရဘူးလားဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အာနာဇာက ခေါင်းခါပြကာ

“မကြောက်ပါဘူး၊ ဒီပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ခြည်ကို အသုံးချပြီး စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ကာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရတာ ပိုကောင်းပါတယ်”

လီယန်ချူ ကြားရသဖြင့် ဆွံ့အသွားမိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤကမ္ဘာရှိ လူများ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက ထူးခြားလွန်းနေ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... လီယန်ချူသည် သြတောတောနှင့် ကြမ်းတမ်းလှသော အသံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထွားကျိုင်း သန်မာလှသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ခါးတွင်ကြေးညိုရောင်ဓား တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“အာနာဇာ၊ မင်း ပြန်ရောက်ပြီပဲ” ထိုလူငယ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

အာနာဇာက ခေါင်းအသာငြိမ့်ပြပြီး အမူအရာက အေးစက်လှသည်။

“ပြန်ရောက်ပြီ”

ထိုခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားများ ဖော်ပြထားသည့် လူငယ်က လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အောတောတော အသံဖြင့် “ဒါ... ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အာနာဇာက “ဒါက ကျွန်မ အခုတင် သိရတဲ့ သူငယ်ချင်း လီယန်ချူ လို့ ခေါ်တယ်”

ထိုထွားကျိုင်းသော လူငယ်က လီယန်ချူကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်ကာ

“ရုပ်ရည်ကတော့ ဖြူဖြူစင်စင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့ သူငယ်ချင်း အဖြစ် ပေါင်းတာလဲ”

အာနာဇာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“မော့စန်း... ကျွန်မမှာ ကိစ္စရှိသေးလို့၊ ရှင်နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး”

ထိုထွားကျိုင်းသော လူငယ်က အလျင်အမြန်ပင်

“ငါ မင်းကို ပြောထားတဲ့ ကိစ္စကို မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားမိလဲ” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

အာနာဇာက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်က ဆက်လက် ရှင်းပြသည်

“ငါက အခွင့်ကောင်းယူတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဆရာကို ကယ်ဖို့အတွက် ‘မြွေဝိညာဉ်အသီး’ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုံးဝ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ‘မီးကြာပန်း’ တစ်ပွင့် လိုသေးတယ်၊ အဲဒီ မီးကြာပန်းကို လုယူဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးကို အကူအညီ တောင်းရမှာ၊ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် မလုပ်ရင် ဘိုးဘိုးကြီးက ဒီအကူအညီကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူက ထပ်လောင်း ရှင်းပြသေးသည်

“ငါ ဒါတွေအားလုံး လုပ်တာ မင်းကောင်းဖို့အတွက်ပါပဲ”

ဘေးနားရှိ လီယန်ချူသည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“ပြောတာကတော့ အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသားပဲ၊ ဒါကလည်း ရှားရှားပါးပါးပဲ” သူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

အာနာဇာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ကျွန်မ ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါဦးမယ်၊ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကိစ္စရှိသေးလို့ သွားပြီ”

ထိုလူငယ်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သေချာ ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါဦး”

အာနာဇာနှင့် လီယန်ချူတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုထွားကျိုင်းသော လူငယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ မသိမသာ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ သူ၏ပုခုံးဖြင့် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်စောင့်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကား ရန်စလိုသည့် သဘောမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဇာတ်ပျက် အကွက်မျိုးတွင် သူ မပါဝင်ချင်ပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက မိမိကို ရန်စလာသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးတော့ နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် သွေးစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုဘဲ သာမန် ရုပ်ခန္ဓာ၏ အရှိန်ဖြင့်သာ တည့်တည့် ပြန်လည် တိုက်မိစေခဲ့သည်။

အာနာဇာသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူရိပ်တစ်ခု လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ပိတ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အာနာဇာ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့်

“မော့စန်း၊ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလေ၊ ကျွန်မ စဉ်းစားပါဦးမယ်လို့၊ ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”

ထိုလူငယ်မှာမူ ယခုအချိန်တွင် ကြောင်အ သွားခဲ့ရသည်။ စောစောက သူသည် ထိုလူငယ်ကို ပုခုံးဖြင့် ဝင်စောင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသာအယာ စောင့်မိရုံမျှဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး မည်သို့မျှ ပြန်လည် မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။

“တော်သေးတယ်... စောစောက ငါ ခွန်အားအနည်းငယ်ပဲ သုံးမိလို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီလူငယ်ရဲ့ တန်ပြန်စွမ်းအားကြောင့် ငါ ချက်ချင်းပဲ သေသွားနိုင်တယ်” ထိုလူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်မှ တွေးကာ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။

အာနာဇာ၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်

“မင်းထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် သူလည်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ဘဲ လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လူးလဲထကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

“ဒီကောင်လေးက ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားတဲ့ ပါရမီတော့ အတော် ကောင်းတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သေမည့် လမ်းကို အကွက်စေ့စေ့ ရှောင်လွှဲသွားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ အနည်းငယ် မျှသာ ဆုံးမလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စောစောက တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မိမိကို အရှက်ခွဲရန်လောက်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။

အာနာဇာသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီယန်ချူက လက်ကို ဖြန့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါမှာ အာနာဇာကဲ့သို့ မိန်းမပျိုလေးအတွက် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။ အာနာဇာသည် ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သောအသံဖြင့်

“သူက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း လိုက်နေတာ၊ စရိုက်ကလည်း နည်းနည်း စိတ်ဆတ်တယ်၊ ရှင် စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်”

လီယန်ချူက ပြုံးကာ “ရပါတယ်၊ ကလေးပဲဥစ္စာ”

အာနာဇာ - “........................”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုလူများသည် လီယန်ချူကို မသိမသာ လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့ကြရုံမှတစ်ပါး အခြား မည်သည့် ပြဿနာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

အာနာဇာက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်

“ရှင့်ရဲ့ အဝတ်အစားက ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမဲ့၊ ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ကြီးအချို့မှာလည်း ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့လူတွေ ရှိတတ်ပါတယ်”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး

“ဘယ်လို ဝတ်ဆင်မှုမျိုးလဲ”

အာနာဇာက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လီယန်ချူက ဤမေးခွန်းကို ဤမျှ အလေးထားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

“တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်စုံနက်ကြီး ဝတ်ထားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကြည့်ရတာ သိမ်မွေ့သန့်စင်ပြီး လက်ထဲမှာ ယပ်တောင်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားတာမျိုးပေါ့”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

“အခုရော မြို့ထဲမှာ ရှိနေသေးလား”

အာနာဇာက ခေါင်းခါပြကာ

“ကျွန်မလည်း သေချာ မသိဘူး၊ တစ်ခါတလေ မတော်တဆ တွေ့ရတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဖြစ်တာပါ၊ ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အဝတ်အစားက ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမဲ့ လူတွေကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်မိစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လီယန်ချူသည် ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်သည်။

အော်... အခြေအနေက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပါတကား။

အခန်း (၉၁၄) - ဝေဝါးသော အမှတ်အသား၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆိုး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာက အတိတ်ဟောင်းနှင့် သိုင်းပညာ ဖလှယ်ခြင်း

ကျွေ့ဟွာသည် အာနာဇာ၏ စကားကို ကြားရလျှင် လေသံတိုးတိုးဖြင့်

“ဒါဆို အခြားလူတွေလည်း ဝင်လာကြသေးတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်၊ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ကျိုဖုန်းတောင် အနီးမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့မတိုင်ခင် ကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နှင့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

……

နောက်ဆုံးတွင်မူ အာနာဇာ၏ ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရလေသည်။

သူကား ထွားကျိုင်း သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် ပြတ်သား တည်ကြည်သော မျက်နှာကျရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ရဲရင့် ဖြောင့်မတ်သော တရားမျှတသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားရစေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေရပြီး မျက်နှာထက်တွင် ညှိုးငယ် ပိန်လှီသော မီးခိုးရောင် သွေးမရှိသည့် အသွင် သန်းနေရှာသည်။

အာနာဇာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူ ထရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အာနာဇာက

“စောစောက ကျွန်မ သဲကန္တာရထဲကို ဝင်ပြီး ‘မြွေဝိညာဉ်အသီး’ တစ်လုံး သွားရှာလာတာပါ ဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လေသံကို လျှော့ကာ ငေါက်လိုက်သည်။

“မြွေဝိညာဉ်အသီးက အခြေခံ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလို့ ငါ စောစောကတည်းက ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ဒါ့အပြင် မင်းက ဒီလောက်အထိ ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှတာ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သေဆုံးသွားတဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ”

အာနာဇာသည် အပြင်ဘက်တွင်မူ အလွန် အေးစက်လှသော မျက်နှာထားရှိသော်လည်း ဤရဲရင့် ဖြောင့်မတ်သော ဆရာဖြစ်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ လေသံပျော့ပျော့ဖြင့် ပြုံးကာ

“သေတာက သေတာပဲဥစ္စာ၊ ဘာတွေ မျက်နှာပြစရာ လိုသေးလို့လဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မျက်လုံး ပြူးလိုက်ပြီး ဆက်လက် ဆုံးမရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စကားကို ရပ်လိုက်တော့သည်။ သူက ခပ်အေးအေးဖြင့်

“ဒီတစ်ယောက်က...” ဟု မေးလိုက်သည်။

အာနာဇာက လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။

“သူ့နာမည်က လီယန်ချူ ပါ၊ စောစောက ကျွန်မ သဲကန္တာရထဲမှာ မတော်တဆ ဆုံခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့၊ အကယ်၍ သူသာ မရှိရင် ကျွန်မ တကယ်ပဲ အဲဒီ သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်တွေရဲ့ စားတာကို ခံလိုက်ရလောက်ပြီ”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အာနာဇာကို တစ်ချက် ထပ်မံ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်၍ လေးနက်စွာဖြင့်

“ဒီဆရာတော်ကို ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါတယ်ဗျာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အာနာဇာ ဆွံ့အသွားပြီး လီယန်ချူကမူ ပြုံးကာ

“ဒီဦးလေးက တာအိုဆရာ တွေကို သိတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ပုံစံချင်း မတူညီတဲ့ လူအချို့ ကျန့်အန်းမြို့ထဲကို ရောက်လာခဲ့ကြပြီး မြို့တော်ဝန်နဲ့ ဘာတွေ လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးခဲ့ကြလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ထိတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီကမ္ဘာမြေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ပိုမို ကြီးမား ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်”

အာနာဇာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

“ဆရာ... ဆရာက ဒါတွေကို ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက

“မင်းကို ဒါတွေ ပြောပြတော့ ဘာလုပ်မှာလဲ၊ မင်းက အပြင်ကမ္ဘာကို သွားကြည့်ချင်လို့လား”

ဟု ဆိုလိုက်ရာ အာနာဇာတစ်ယောက် ခဏမျှ စကားအမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို အားနည်း ပျက်ပြားလာပြီး ချက်ချင်းပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့်ဆိုလျှင် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးရုံမျှဖြင့် ဘာမျှ မဖြစ်သင့်သော်လည်း ထိုအမျိုးသားမှာ အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ရုံမျှဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အုပ်ထားမိတော့သည်။

အာနာဇာသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို တွဲထူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

“ဆရာ... ဆရာ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အသက်ကို မနည်း အောင့်ထားရပြီး စောစောက ရိုးရှင်းသော ချောင်းဆိုးမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းကို တစ်ဖန် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားဟန် တူသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင် သွေးမရှိသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမို၍ ထူထပ်လာခဲ့သည်။

အာနာဇာက အလျင်အမြန်ပင် ‘မြွေဝိညာဉ်အသီး’ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို တိုက်ကျွေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ဆုတ်ယုတ် ညှိုးနွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ မျိုချရန် ပါးစပ်ကိုပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

အာနာဇာသည် ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သတ္တဝါဆိုးများနှင့် အမြဲ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည့် ခိုင်မာ ပြတ်သားသော စစ်သည်တော် မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်ပြီး၊ အလွန် အစွမ်းထက်သော အရည်အချင်းနှင့် တည်ငြိမ်သော စိတ်ဓာတ်ကို လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ရှားရှားပါးပါးပင် ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်ရည်များ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝဲလည်လာခဲ့ကာ “ဆရာ... ဆရာ...” ဟု အသည်းအသန် ခေါ်နေမိတော့သည်။

ရုတ်တရက်...

သွယ်လျပြီး တည်ငြိမ်လှသော လက်တစ်ဖက်က ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အာနာဇာ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူ၏ ထင်ရှား ပြတ်သားသော ဘေးတိုက် မျက်နှာကျကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ခွင့်ပေးပါ”

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မကုန်ခမ်းနိုင်သော တာအိုကျင့်ကြံမှု စွမ်းအား များကို ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆက်တိုက် စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ သူကျင့်ကြံထားသော စွမ်းအားမှာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှ လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ မျှတ တည်ငြိမ်ပြီး၊ ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သာမန် ဒဏ်ရာဟောင်းများမှာ ဤစွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သက်စောင့်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် စောစောကပင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပစေကာ ဝိညာဥ်မျက်စိ အတတ်ဖြင့် ဤအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပျက်စီး ယိုယွင်းနေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုနှင့် အလွန်တရာ ဝေဝါး ဆန်းကြယ်လှသော အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို သွင်းပေးပြီး အတင်းအကြပ် တိုက်ထုတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို မီးခိုးရောင် အမှတ်အသားမှာ အလွန်တရာ ခေါင်းမာလှပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ‘ကျိန်စာ အမှတ်အသား’ နှင့် ပိုမို ဆင်တူနေသည်။ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သီးသန့် နည်းစနစ် သို့မဟုတ် အဆိပ်ဖြေဆေး လိုအပ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအားများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်း သွင်းယူလိုက်သည့် အခါတွင်မူ...

ထိုခေါင်းမာလှသော အမှတ်အသားသည် မကြာမီမှာပင် လုံးဝ သန့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဒါကတော့... စွမ်းအားဖြင့် လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြပြီး၊ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော နည်းဗျူဟာအားလုံးကို ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအားများအောက်တွင် ထိုထူးဆန်း ဝေဝါးလှသော ကျိန်စာအမှတ်အသားသည် လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

မျက်နှာကျ ပြတ်သား တည်ကြည်လှသော ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ ဇီဝသက်စောင့်စွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အရာအားလုံးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ် တာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးပြကာ

“အခု မြွေဝိညာဉ်အသီးကို ထပ်ပြီး တိုက်ကျွေးမယ်ဆိုရင် မုချ ထိရောက်မှု ရှိပါလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အာနာဇာ ကြားရလျှင် အလျင်အမြန်ပင် မြွေဝိညာဉ်အသီးကို လှမ်း၍ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ယခုအကြိမ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မြွေဝိညာဉ်အသီးကို မျိုချလိုက်သည့်အခါ နွေးထွေးလှသော ဆေးစွမ်းအင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးကြောများဆီသို့ ချက်ချင်းပင် စီးဆင်းသွားပြီး ဝမ်းတွင်း ကလီစာ အားလုံးကို ပြန်လည် အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်များသည် ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်လာခဲ့ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကွက်အမှတ်၊ သွေးကြော အားလုံးကို ချိုးဖျက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးတစ်ခု ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပူရှိန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထို မီးခိုးရောင် သန်းနေသော အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် နှလုံးသားအတွင်းရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် အာနာဇာကို အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤကလေးမလေးသည် မိမိအတွက် အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ မြွေဝိညာဉ်အသီးကို လုယူ ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား စာနာမိရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ပြင်ပလူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် လီယန်ချူဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ကျုပ်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် လီတာအိုဆရာကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ဗျာ”

မြွေဝိညာဉ်အသီးသည် မူလက ဒဏ်ရာကို ခတ္တ ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ရုံမျှသာ ရှိသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အခြေခံ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကို အမြစ်ပြတ် တိုက်ထုတ်ပေးခဲ့သည်မှာ ဤလူငယ် တာအိုဆရာသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

“ကျုပ်ကတော့ လက်တစ်ချက် ကူညီပေးရုံတင်ပါ၊ အာနာဇာကသာ အသက်နဲ့လဲပြီး ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သဘောကျစွာ ရယ်မောကာ

“ဒီကလေးမလေးက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ၊ တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အာနာဇာ၏ မျက်ဝန်းအစုံ နီမြန်းသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

“ဆရာ... ဆရာ တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးပြကာ

“ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း စိတ်တိုင်းကျတဲ့ လင်ယောက်ျားကောင်းနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုမယ့် အချိန်အထိ ငါ စောင့်ကြည့်နိုင်ပါသေးတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်ရာ အာနာဇာ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ငိုရာမှ ရယ်လိုက်မိတော့သည်။

မူလက သေကွဲကွဲရတော့မည့် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသော အခြေအနေဆိုးကြီးသည် လီယန်ချူ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဤလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ကံကြမ္မာမှာ ဆိတ်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် လက်သီး၊ ခြေဖဝါးများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကြည့်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြောစရာမရှိအောင် အားကောင်းလှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးစွမ်းအင်မှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားကောင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုကြည့်ပြီးနောက်မှ လီယန်ချူသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အမည်မှာ ‘ဝူချင်း’ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ဤအမည်ကား အလယ်ပိုင်းဒေသ ၏ အရောင်အသွေး ထင်ဟပ်နေသော အမည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤမြို့အတွင်းရှိ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော ‘ဟောက်ထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ‘ရှန်းထျန်း’ အဆင့်သို့ ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ကာ၊ ထိုတောင်ဖြို ကျောက်ခွဲနိုင်ပြီး မြေငလျင်လှုပ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် နီးစပ်နေသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့်

“ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အမှတ်အသားကို ကြည့်ရတာ ကျိန်စာတစ်ခုနဲ့ တူတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျား သဲကန္တာရထဲမှာ ဘာနဲ့ တည့်တည့် တိုးခဲ့တာလဲဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် စကားကို ကြားရလျှင် မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သော အရောင်အသွေးများ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကြောက်စိတ် မပြယ်သေးဘဲ

“ဖွတ်ကောင်နဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားတတ်ပြီး ကျောပေါ်မှာ အတောင်ပံတစ်စုံ ပါတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်မှာ စေးကပ်တဲ့ အရည်တွေ ရှိနေပြီး ကြည့်ရတာ အလွန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ကြားရလျှင် မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။ ဤဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ အနောက်တိုင်း ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘နဂါး’ များနှင့် ပိုမို ဆင်တူမနေဘူးလား။

“ဝူချင်းဦးလေး... ခင်ဗျား အရင်တုန်းက သဲကန္တာရထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တာကို ဒီလို သတ္တဝါမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးလား”

ဝူချင်းက ခေါင်းခါပြကာ

“မတွေ့ဖူးဘူး၊ ဒါက ကျုပ် သဲကန္တာရထဲမှာ ဒီလို မွန်းစတား မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက အလွန်တရာ အေးစက်လွန်းလှပြီး၊ ကျုပ်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျုပ်တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်”

“ပြောရရင်တော့ ရှက်ဖို့ကောင်းပါတယ်၊ ကျုပ် အဲဒီ မွန်စတာနဲ့ လက်ချင်းတောင် မယှဉ်ခဲ့ရဘူး၊ သူ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံမျှနဲ့တင် ကျုပ် ဒီလို အခြေအနေဆိုးကြီးထဲကို ရောက်သွားခဲ့ရတာပါ”

ဝူချင်းသည် မြို့အတွင်းရှိ ထိပ်သီး ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ မြို့တော်ဝန် လုံထူဟူသော ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင် ပြီးလျှင် ဒုတိယ အားအကောင်းဆုံး ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ချက်မျှ အကြည့်ခံရရုံဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်ဟူသော စကားမှာ ပြင်ပလူများ ကြားရလျှင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါဆိုးကြီးသာ မြို့ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ပါက မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ လူအားလုံး သေဆုံးသွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။

အာနာဇာသည် စကားကို ကြားရလျှင် ကြောက်စိတ် မပြယ်သေးဘဲ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“အကယ်၍ ကျွန်မသာ ‘ရှန်းထျန်း’ အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ရင်၊ သဲကန္တာရထဲကို ဝင်ပြီး အဲဒီ မွန်းစတား ကို အပြတ် ရှင်းပစ်မယ် ”

အာနာဇာသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ မိမိထံမှ ထာဝရ ခွဲခွာသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိသည့်အခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက အလျင်အမြန်ပင် တားမြစ်လိုက်သည်

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ မင်း ‘ရှန်းထျန်း’ အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ အဲဒီ မွန်းစတားကို လုံးဝ သွားမရှာရဘူး၊ အဲဒီ မွန်းစတားက အလွန်တရာ ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်၊ အရင်တုန်းက ကျုပ် ဒီလို သက်ရှိမျိုးကို လုံးဝ မကြုံဖူးခဲ့ဘူး”

ဝူချင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာ ပြတ်သားလှသည်၊ မဟုတ်ပါက သိုင်းပညာကို ဤမျှ မြင့်မားသောအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ သဲကန္တာရထဲသို့ တစ်ဦးတည်း ဝင်ရောက်ကာ မွန်စတာများကို သတ်ဖြတ်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အရင်တုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုဖွတ်နှင့်တူပြီး အတောင်ပံပါသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆိုးကြီးကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေရှာသည်။

ဝူချင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်များ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး၊ သေမင်းတံခါးဝမှ တစ်ခေါက် ပြန်လည် လည်ပတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ် ကြံ့ခိုင်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် ပျော်ရွှင်နေမိတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ အကြောင်းကို စတင် မေးမြန်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ပြောပြချက်များမှတစ်ဆင့် ဝူချင်းသည် ပြင်ပရှိ ထိုကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို ပိုမို နားလည်လာခဲ့ရသည်။

“ကျန့်အန်းမြို့ထဲက မြို့တော်ဝန် လုံထူက ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပြီး၊ ကျုပ်ကတော့ သူဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်တည်မှုလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ လီတာအိုဆရာ ရှိနေတဲ့ လူသားကမ္ဘာက ပိုပြီးတော့တောင် အင်အားကြီးမား နေပါသေးလား”

လီယန်ချူက

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဝူချင်းဦးလေး အဲဒီလူတွေနဲ့ စကားပြောတုန်းက ဒါတွေကို သေချာ မသိခဲ့ရဘူးလားဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝူချင်းက

“အဲဒီတုန်းက အသေးစိတ် မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတိထားပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရှိနေကြတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံ မေးမြန်းသည်

“အဲဒီလူတွေက သူတို့ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းက လာတယ်ဆိုတာ ပြောပြခဲ့တာမျိုး ရှိလားဗျ”

ဝူချင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာဖြင့်

“ဒီဘက်ပိုင်းကိုတော့ မပြောခဲ့ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ထားတဲ့လူက ငရဲတောင် ဆိုတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ”

“ငရဲတောင်”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

ဝူချင်းက အလျင်အမြန်ပင်

“လီတာအိုဆရာက အဲဒီလူတွေနဲ့ ရန်ငြိုး ရှိလို့လားဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“ကျုပ်နဲ့ ငရဲတောင်ကြားမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငရဲတောင်က လူတွေကို သတ်ပြီး ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ သက်ရှိတွေကို သွေးနဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပြီး သာမန် ပြည်သူလူထုတွေကို သတ်ဖြတ်ကြတာက အလွန်တရာ ရက်စက်လွန်းပြီး လူသားမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ဖြစ်လို့ပါ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရွံရှာ စက်ဆုပ်စွာဖြင့်

“အဲဒီ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ထားတဲ့လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက အလွန် အေးစက်လွန်းတယ်၊ အကယ်၍ တာအိုဆရာ ပြောသလိုသာ ဆိုရင် သူက တကယ်ပဲ ငရဲတောင်က လူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

လီယန်ချူသည် ငရဲတောင်က ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော လူနတ်တို့ အမျက်ထွက်စရာ ကောင်းလှသည့် အကုသိုလ် ဒုစရိုက် လုပ်ရပ်အချို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သက်ရှိများကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ သွေးဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်း၊ အသူရာဓား ကျင့်ကြံခြင်း စသည်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် လုပ်ရပ်များကြောင့် သာမန်ပြည်သူ ထောင်သောင်းမက သေဆုံးခဲ့ရသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာတို့ ကြားရလျှင် မျက်နှာများ ပျက်သွားကြပြီး

“ဒီလူတွေက သဲကန္တာရထဲက မွန်းစတားတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းနေပါသေးလား” ဟု မချိတင်ကဲ ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

ကျန့်အန်းမြို့တွင် လူဦးရေ တစ်သောင်းခွဲခန့်သာ ရှိရာ အကယ်၍ ဤငရံတောင်က မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် တွေ့ပါက မြို့တစ်မြို့လုံးကို ယဇ်ပူဇော်လျှင်ပင် သူတို့အတွက် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးဖြင့်

“လူ့နှလုံးသားကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လို့မရဘူး၊ လူကို ရက်ရက်စက်စက် အသေအလဲ သတ်ဖြတ်တာက ဘယ်တုန်းကမဆို လူသားတွေပဲ ဖြစ်တာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝူချင်း ဆွံ့အသွားပြီး ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ

“တာအိုဆရာ ပြောတာ တကယ်ပဲ မမှားပါဘူး”

ဟု ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အထီးကျန် ဆွေးမြည့်သော အရောင်အသွေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဝူချင်းဦးလေး... ခင်ဗျားမှာ စိတ်မကောင်းစရာ အတိတ်တစ်ခုခု ရှိနေလို့လားဗျ”

ဝူချင်းက သက်ပြင်းချကာ

“အတိတ်က အကြောင်းအရာဟောင်း အချို့ကို ပြန်တွေးမိသွားရုံပါ၊ မထင်မှတ်ဘဲ တာအိုဆရာက ရိပ်မိသွားတယ်နော်”

အာနာဇာက

“ဆရာ... ဆရာက အရင်တုန်းက မျက်လုံးစိမ်း ရွှေစင်စပါးအုန်းမြွေကြီး ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ပြန်တွေးမိလို့လားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က ကြီးမားသော မြို့ကြီး အချို့မှ သိုင်းပညာရှင် အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါဆိုးကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ရန် စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမွန်းစတား၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပြီး လူများကို အမြဲတမ်း စားသောက်တတ်သဖြင့် ၎င်း၏ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ဆက်လက်၍ ဒုက္ခမပေးနိုင်ရန် မြို့ကြီးအချို့မှ ထိပ်သီး ပညာရှင်များ စုစည်းကာ အတူတကွ သွားရောက် ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့အချင်းချင်းအတွင်း၌ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လှည့်စား ကောက်ကျစ်ခဲ့ကြသဖြင့် လူအင်အား (၇၀%) ကျော် သေဆုံး ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က ဝူချင်းသည်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ပညာရှင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အသက်လည်း ငယ်ရွယ်သဖြင့် လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကြီးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ဖျောက်ဖျက်မရသော စိတ်ဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အရက်သောက်ပြီးတိုင်း အမြဲတမ်း ရေရွတ်ကာ နောင်တရနေတတ်သော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် မပြောတော့သလို၊ စောစောက မိမိ၏ သက်ပြင်းချမှုမှာ ဤကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ဝူချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သော အရောင်အသွေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ထက်မြက်စွာဖြင့် ရိပ်မိလိုက်သည်။

“ဆန်းကြယ်လိုက်တာ၊ အကယ်၍ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အတိတ်ဟောင်းတစ်ခုဆိုရင်၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ပြောမိရုံနဲ့တင် ကြောက်စိတ်တွေ ရှိနေရသေးတာလဲ၊ သူ တကယ်ပဲ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆန်းကြယ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် သူတို့နှင့် စကားပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် ဝူချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားနှင့် သွေးစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဤအရာက ဤကမ္ဘာရှိ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များ၏ ထူးကဲ ကောင်းမွန်မှုကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူချင်း၏ ပြောပြချက်အရ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည့် ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များ၏ သက်တမ်းမှာ (၃၀၀) နှစ်သာ ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာကြီးက အလွန်တရာ ဘေးအန္တရာယ် များလွန်းလှသဖြင့်၊ ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုအင်အားကြီးမားသော ဖြစ်တည်မှုများနှင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက် တိုက်ပွဲဝင်ရသောကြောင့် အသက်တိုကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

နောက်မှ ဝူချင်း၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်ဆုံး (၃၀၀) နှစ်သာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ အစွန်းကုန် ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အသက် (၂၀၀) ကျော်လျှင် သေဆုံးမည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသိုင်းပညာရှင် အားလုံးသည် မသေဆုံးမီ အချိန်တွင် အများစုက သဲကန္တာရ အနက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မွန်စတားများကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရွေးချယ်ကြသည်။ မြို့အတွင်းရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုများအတွက် အချိန်ပိုမို ရရှိစေရန်နှင့် စိမ်းလန်းသော လွင်ပြင် များကို ပိုမို ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က လီယန်ချူကို ခံစားရစေသည်မှာ... အလွန်တရာ ဝမ်းနည်း ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော်လည်း ကြီးမြတ်လှသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ဒါက ယန်ဝိညာဉ် ကို မစုစည်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာရှင် ကိုယ်တိုင်ကပဲ ဒီလို သတ်မှတ်ချက်မျိုးပဲ ရှိနေလို့လား”

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်နှင့် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံသည့်အခါ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား မြှင့်တင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ယင်ဝိညာဉ် ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာစေပြီး၊ ထို့နောက် ‘ယန်ဝိညာဉ်’ ကို စုစည်းရသည်။

လူသားကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ အဓိက ကျင့်စဉ်စနစ်မှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာ သို့မဟုတ် ကွန်ဖြူးရှပ်ဘာသာ ဖြစ်လင့်ကစား အားလုံး၏ ကျင့်ကြံဆင့် အဆင့်အတန်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

‘ယန်ဝိညာဉ်’ အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်လျှင် သက်တမ်း (၅၀၀) ရှိပြီး၊ ‘တတိယအဆင့်’ သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ပါက အလွန်တရာ ရှည်လျားသော သက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။ လီယန်ချူ ယခင်ဘဝက ဖတ်ဖူးခဲ့သော ဝတ္ထုများထဲရှိ နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်း၊ သန်းချီ သို့မဟုတ် ခေတ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နိုင်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် နည်းပါးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ နှစ်ပေါင်း (၅၀၀) ဟူသည်မှာ ယခင်ဘဝက မင်းဆက်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီး မင်မင်းဆက်ကတည်းကနေ ယနေ့ခေတ်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဤသို့ တွေးကြည့်လျှင် နှစ် (၅၀၀) ဟူသည်မှာ အလွန်တရာ များပြားလှသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာရှိ ‘ရှန်းထျန်း’ သိုင်းပညာရှင်များ၏ သက်တမ်းမှာ (၃၀၀) နှစ်သာ ရှိသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ကြားတွင် နှစ်ပေါင်း (၂၀၀) တိတိ ကွာခြားနေသည်။ ဤအရာမှာ ကျင့်စဉ်စနစ်၏ အကြောင်းရင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အကြောင်းရင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ မသိရသေးချေ။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူနှင့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များကို အပြန်အလှန် ဖလှယ် ဆွေးနွေးလိုကြောင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

ဝူချင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

“လီတာအိုဆရာကလည်း သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်တာလားဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“ကျုပ်လည်း သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်မြောက်ပါတယ်ဗျာ”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ခဏမျှအတွင်းမှာပင် သွေးစွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်ထက်က တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးအတွင်းရှိ အပူချိန်ကိုပါ ဒီဂရီအနည်းငယ် မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ဝူချင်းကဲ့သို့ ‘ရှန်းထျန်း’ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ထိပ်သီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် သွေးစွမ်းအင် အရှိန်အဝါကို ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

“ရှန်းထျန်း ပညာရှင်” ဝူချင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အာနာဇာ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း ဆန်းပြားသော အရောင်အသွေးများ လင်းလက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤကမ္ဘာသည် သိုင်းပညာကို အလေးထားပြီး သိုင်းပညာကို အထွတ်အထိပ် ထားသဖြင့်၊ အစွမ်းထက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးများကို ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှား စွဲလမ်းစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ်တို့ဆီမှာတော့ ဒါကို ‘တတိယအဆင့်’ လို့ ခေါ်ပြီး၊ သိုင်းနတ်ဘုရား လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်”

ဝူချင်းက မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချကာ

“စောစောက လီတာအိုဆရာက စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်မပြသေးဘဲ၊ အရှိန်အဝါလေး ထုတ်ဖော်ရုံနဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတာ၊ ကျုပ်ကြည့်ရသလောက်တော့ သာမန် ‘ရှန်းထျန်း’ ပညာရှင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေပါသေးတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့မှာ ကျင့်စဉ်စနစ် နှစ်ခုကြားက အဆင့်အတန်းများ ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာမှာလည်း လုံးဝ ခြားနားလှသော ကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အနိမ့်အမြင့်ကိုမူ တကယ့် တိုက်ပွဲအစစ်အမှန် ကြုံတွေ့ရမှသာ အတိအကျ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းအကြောင်းကို စတင် ပြောပြလိုက်သည်။ ‘ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်’ သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အတွင်းအား အကာအကွယ် ကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး၊ သွေးစွမ်းအင်ကို အားကောင်းစေသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

၎င်းကို လီယန်ချူက အလွန် မြင့်မားသောအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားကာ အကာအကွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည့် သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်အတတ်များ ပါဝင်သည်။

လီယန်ချူက အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုသာ ပြောပြခဲ့သော်လည်း ဝူချင်းသည် နှလုံးသားအတွင်း၌ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဘေးနားရှိ အာနာဇာသည်လည်း အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။ အရင်တုန်းက သူမ နားမလည်ခဲ့သော သိုင်းပညာ အချို့ကို လီယန်ချူ၏ ရှင်းပြချက်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပိတ်ဆို့နေသော အကွက်အမှတ် အချို့သည်လည်း ဆက်တိုက် ပွင့်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီကမ္ဘာက လူတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာက ဒီလောက်အထိ မြင့်မားတာလား”

လီယန်ချူ ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရလျှင် ဆွံ့အသွားမိသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာမှာ သိုင်းပညာ ဉာဏ်ပညာ မြင့်မားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျင့်စဉ်စနစ် နှစ်ခုကြားတွင် အပြန်အလှန် ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်သည့် အချက်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး ပိတ်ဆို့ထားသည့် အခက်အခဲ ပြဿနာအချို့မှာ ‘ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်’ လျှို့ဝှက်ကျမ်းထဲတွင်မူ သာမန် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းမျှသာ ဖြစ်နေ၍ ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချကာ

“တာအိုဆရာ သင်ကြားပေးတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ ဆန်းကြယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ ဒါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်က အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး အဆင့်မရှိသလို ဖြစ်နေရတယ်”

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ

“ရန်သူကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကမှ ကျင့်စဉ်ကောင်း ဖြစ်တာပါဗျာ”

ဝူချင်း ဆွံ့အသွားပြီးနောက် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“တာအိုဆရာက တကယ်ပဲ လမ်းစဉ်တူတဲ့ အဖော်မွန်ပါပဲ”

မှန်ပေသည်၊ သိုင်းပညာ ထိပ်သီးများအတွက်မူ ဆန်းကြယ်လှသော ကွက်ကွင်းများက အရေးကြီးသည်ဆိုသော်လည်း၊ တစ်ခါတရံတွင် ရလဒ်ကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ဆန်းကြယ်မှုမရှိသော ဖြောင့်လက်သီး တစ်ချက်သည် ထိုဆန်းပြားလှသော ကွက်ကွင်း၊ အတတ်ပညာများနှင့် မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ မတူညီသော လူသားများ၏ လက်ထဲတွင်မူ တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး ကျောက်သားများကို ကြေမွစေနိုင်သည့် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် နည်းဗျူဟာ အားလုံးကို ချိုးဖျက်ပစ်ခြင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ဆုံးတွင်မူ... မည်သူက ပိုမို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ကိုသာ ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

အာနာဇာသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ပိုမို၍ သဘောကျလာမိတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော လွတ်လပ် ပေါ့ပါးပြီး ရဲရင့် ဖြောင့်မတ်သည့် သိုင်းပညာရှင်တို့၏ ပြတ်သားသော စရိုက်လက္ခဏာမျိုးမှာ အာနာဇာကဲ့သို့ မိန်းမပျိုလေးအတွက် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဝူချင်းက ကျင့်ကြံ လေ့ကျင့်ပြသော ကျင့်စဉ်၏ အမည်မှာ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ဖြစ်ပြီး၊ အာနာဇာ ကျင့်ကြံထားသည်နှင့် အမျိုးအစားတူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝူချင်း၏ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ အပေါ် နားလည် သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး၊ အာနာဇာကဲ့သို့ အခြေခံ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး နားလည်နိုင်သည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူသည် ဤကျင့်စဉ်အပေါ် ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မှာ ပိုမို မြင့်မားလှပြီး၊ အာနာဇာနှင့်အတူ ယခုအခါတွင် ‘ဟောက်ထျန်း’ အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူချင်း၏ သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှုမှာ အာနာဇာထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် ပိုမို ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ အကယ်၍ အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံဆင့် တူညီသော်လည်း အာနာဇာအနေဖြင့် ဝူချင်း၏ လက်အောက်တွင် သုံးကွက်ပင် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူသည် သူ လေ့ကျင့်ပြသည်ကို တစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်း၏ အခြေခံ သီအိုရီများကို ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ ထုတ်ဖော် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။ နွားသိုးလက်သီးတွင် စုစုပေါင်း (၁၂) ဆင့် ရှိပြီး၊ အဆင့်တစ်ခုချင်းစီသည် ယခင် စွမ်းအားများကို ပိုမို မြင့်တက်စေကာ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်း အတတ်များလည်း ပါဝင်သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းအထဲတွင် အလွန်တရာ ရှေးကျလှသော ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း၊ ယခု သင်ကြားပေးထားသည်မှာ အခြေခံ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခန်းအတွင်း၌ လက်သီးတစ်ကွက်ချင်းစီကို အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး ရိုးရှင်းစွာဖြင့် လေ့ကျင့်ပြလိုက်သည်။ သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ၏ သိုင်းကွက်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ တောင်တန်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး ရန်သူအားလုံးကို တစစီ ကြေမွသွားစေနိုင်သည့် အတုမရှိသော မောက်မာ ပြင်းထန်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါများကို သိမ်းဆည်းထားသည် ဆိုသော်လည်း ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာ ဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံးကို ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြီးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ လက်သီးချက်များအတွင်း၌ ‘စိတ်ဆန္ဒ’ တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်၏ သီးသန့်ဖြစ်သော အတုမရှိသည့် ‘စိတ်ဆန္ဒ’ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့်၊ သူ၏ လက်သီးမှာ အမြဲတမ်း ရှေ့သို့သာ ဦးတည်ပြီး လောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။

သူ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဤ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ သည် သူ၏ လက်ထဲ၌ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ တိုးတက်သွားခဲ့ရသည်။ အာနာဇာကမူ ဝေဝါးစွာဖြင့်သာ ခံစားမိသော်လည်း၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ကို အမြဲတမ်း သုတေသနပြု ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ဝူချင်းအတွက်မူ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး

“ဒီတာအိုဆရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ၊ တစ်ကြိမ်တည်း နားထောင်ရုံနဲ့တင် ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ကို တတ်မြောက်သွားရုံတင်မကဘဲ (၁၂) ဆင့်စလုံးကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့တာ၊ ဒါ့အပြင် သူ အခု လေ့ကျင့်ပြတဲ့ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ က အရင်တုန်းကထက်စာရင် များစွာ ပိုပြီးတော့တောင် အားကောင်းနေပါသေးလား၊ ဒါကမှ ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ရဲ့ တကယ့် မှန်ကန်တဲ့ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း ဖြစ်နေတာလား”

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ‘မဟာနွားသိုးနတ်ဆိုးလက်သီး’ ကို ကျင့်ကြံပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို အစွန်းကုန် သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားသည့် ဝူချင်းသည် နှလုံးသားအတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထမင်းထကြသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထိတ်လန့် အံ့အားသင့်နေမိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်တွင်ထားကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို လှမ်း၍ ထိုးလိုက်သည့်အခါ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်များ တုန်ခါသွားပြီး မိုးကြိုး လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကျောပြင်ဘက်၌ အလွန်တရာ ခန့်ညား ထွားကျိုင်းလှသော ‘နတ်နွားသိုး’ ၏ တာအိုပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြွက်သားများ ထောင်ထနေပြီး၊ ချွန်ထက်လှသော ဦးချိုကြီးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါများကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ဝူချင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထိတ်လန့် အံ့အားသင့်မှုများ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ရုပ်ရည် အလွန်တရာ ချောမောလှသည့် ဤလူငယ် တာအိုဆရာသည် နွားသိုးလက်သီးကို ကျင့်ကြံရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာရသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။