အခန်း (၉၁၇-၉၁၈)

အခန်း (၉၁၇) - မင်းက တကယ်ကို တည်ငြိမ်လွန်းတယ်၊ အမည်းရောင် ဒြပ်ပစ္စည်း နှင့် အဆုံးမဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း

အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်နေမိကြသည်။ စောစောက လီယန်ချူ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်သွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပူပန်နေခဲ့ကြသေးသည်။

ဤနေရာ၏ ထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက် စည်းမျဉ်းအချို့ကို မလိုက်နာဘဲ ဇွတ်တရွတ် အပြင်သို့ ထွက်သွားပါက ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တွေးကြောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမြင်ကွင်းအရမူ လီယန်ချူသည် သူ၏ စူးရှထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လျက်၊ အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဇွဲလုံ့လဖြင့် ထိုကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဝုန်းခနဲ လွင့်စင်သွားအောင် ထိုးနှက်လိုက်လေပြီ။

သန်မာလွန်းလို့ အားရစရာကြီးပင်။

ဤမြင်ကွင်းက သူတို့နှစ်ဦးကိုပင် ဝေဝါးသော စိတ်ကူးယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ "ငါတို့တက်တိုက်ရင်လည်း ရနိုင်လောက်တယ်" ဟူသော အတွေးမျိုးပင်။

"ဒါဆို ထိုမိစ္ဆာကောင်က လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုပဲ လှည့်စားနိုင်တာလား၊ အမှန်တကယ် စွမ်းအားကတော့ အလွန်နိမ့်ကျနေတာများလား" ဟု ဝူချင်းက ရင်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကောင်နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ထွက်သွားခဲ့ရာ၊ ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာတို့လည်း သူ့နောက်မှ ကပ်လျက် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစိမ့်သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကြီးကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများကြားမှ ပြန်လည် ထရပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ဝူချင်း၏ ရုပ်ရည်အတိုင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ မစင်ကြယ်သော၊ အေးစက်စက်နိုင်လှသော ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် ရှိနေသည်။

"မင်း သေရမယ်"

ထိုအသံသည် ငရဲကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လာသော ကျိန်စာတစ်ခုပမာ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာတို့သည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများ အေးခဲတောင့်တင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြီးမားလှသော သိုင်းပညာ အားအင်များကိုပင် ဘယ်လိုမှ ထုတ်ဖော်အသုံးပြု၍ မရတော့ချေ။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ အတိုင်းသား ထင်ဟပ်လာရတော့သည်။

စောစောက အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ရှိနေစဉ်က ထိုအခန်း၏ ပိတ်ဆို့ကာကွယ်မှု စွမ်းအားကြောင့်သာ သူတို့ ဘေးကင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုမှသာ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို တိုက်ရိုက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်က အငွေ့အသက်များသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အထွတ်အမြတ် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်ထူထပ်လှသော မှောင်မိုက်ခြင်း အလွှာကြီးက မင်ရည်တစ်ခွက်ပမာ အလိပ်လိုက် ပေါ်လာခဲ့ရာ ဘယ်လိုမှ ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ လျင်မြန်လှပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ အရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ၊ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဝူချင်းသည် မျက်ခုံးအစုံကို ခပ်မြှောင်းမြှောင်း တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ဒါက သူတို့ မျိုးနွယ်စု၏ အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းကွက်ဖြစ်သော နွားသိုးမိစ္ဆာလက်သီး ထဲက အပြတ်ရှင်းမည့် သတ်ကွက်တစ်ကွက် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။ ထိုမိစ္ဆာကောင်က ဤသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်၌ ထိုမိစ္ဆာကောင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော နွားသိုးမိစ္ဆာလက်သီး၏ စွမ်းပကားမှာ ဝူချင်းကိုယ်တိုင် အသုံးပြုသည်ထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမို အားကောင်းလှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အရှေ့မှောက်၌ ရှေးဟောင်း သတ္တဝါဆိုးကြီးတစ်ကောင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရှောင်ကွင်းရန် သို့မဟုတ် ခုခံရန် မပြောနှင့်၊ ခုခံလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒလေးပင် မမွေးမြူနိုင်လောက်အောင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထပ်မံ၍ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအင်အလွှာ များသည် ဝူချင်းအဖြစ် ယောင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာကောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ မိုးကြိုးပမာ ကျရောက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် အနောက်သို့ ထပ်မံ၍ လွင့်စင်ထွက်သွားရပြန်တော့သည်။

စောစောက သူ ထိုးနှက်လိုက်သော လက်သီးချက်တွင် အလွန်တရာ ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပြီး၊ ရှန်းထျန်း သိုင်းပညာရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကာ ဝူချင်းထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ သန်မာနေခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ အရှေ့တွင်မူ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် လွင့်စင်အောင် ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်း : "..............."

အာနာဇာ : "..............."

တစ်ဖက်မှ မိစ္ဆာကောင်သည် စိတ်တိုဒေါသထွက်လာသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများကြားမှ ထပ်မံ ရုန်းကန်ထလာပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လွန်စွာ ရက်စက်ပြီး နာကျည်းလှသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဖြန်း"

ကျယ်လောင်လှသော ပါးရိုက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာ ဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

"မင်းအဖေကို ကြည့်နေတာလား" ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ဝူချင်းကိုယ်တိုင်သည်လည်း မသိစိတ်အရ မိမိ၏ ပါးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်မိလိုက်သည်။ ထိုပါးရိုက်ချက်မှာ ဝူချင်းအတု၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သူ့ကိုယ်၌လည်း ထိုနာကျင်မှုကို အတူတူ ခံစားလိုက်ရသလို ဖြစ်သွား၍ပင်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် ဝုန်းခနဲ ပြန်ထလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လီယန်ချူ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြည့်မကောင်းလောက်အောင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးတစ်စက်မျှ စီးကျမလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထပ်မံ၍ လက်သီးကို လွှဲလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပြင်မှ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ ဤသည်မှာလည်း နွားသိုးမိစ္ဆာလက်သီး၏ သတ်ကွက်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် အားအကောင်းဆုံးနှင့် အရက်စက်ဆုံး ဖြစ်ကာ ဝူချင်း၏ အားအကိုးရဆုံးသော ဖဲချပ်အိတ် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခံ့ညားထည်ဝါ၍ သန့်ရှင်းမွန်မြတ်လှသော နွားသိုးနတ်ဘုရားကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ထိုနွားသိုး၏ ဦးချိုများမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားများမှာလည်း ထွားကျိုင်းထန်မာလှကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဤနွားသိုးနတ်ဘုရား၏ တာအိုပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေးကျပြီး ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"ဝုန်း"

နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် ထပ်မံ၍ အနောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားရပြန်သည်။ သူ၏ နွားသိုးမိစ္ဆာလက်သီးမှာ ဝူချင်းထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ အားကောင်းနေခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ အရှေ့တွင်မူ ဘယ်လိုမှ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်လောက်အောင် ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသားမျှင်အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန် ခိုင်မာကျစ်လျစ်လှကာ လွန်စွာ ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ ထို့နောက် ထိုအသားမျှင်များသည် လီယန်ချူထံသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူက ပါးစပ်ကို ဟလျက် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမီးတောက်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကောင်းကင်ထက်မှ ပြေးဝင်လာသော အသားမျှင်အားလုံးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်ပင် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ချီလိုက်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးလောင်၍ ပြတ်တောက်သွားသော အသားမျှင်အချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသော ကန်ချီနှင့် သွေးလေအရှိန်အဝါများကြောင့် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ကြချေ။

"မင်း ငါ့ကို အပြင်ထွက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်နေတာ မဟုတ်လား။ အခု ငါ ထွက်လာပြီလေ"

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လက်တွင်းမှ ကန်ချီများ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုဝူချင်းအတုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သွေးမြူတိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကာ၊ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအင်များကြောင့် အစအနမကျန် ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ နေမင်းအစစ်အမှန် မီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူတစ်ကိုယ်လုံးသည် လူ့လောကသို့ ကျရောက်လာသော တောက်လောင်နေသည့် နေမင်းကြီးတစ်စင်းပမာ ဖြစ်သွားကာ၊ သွေးမြူအားလုံးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသော ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာကောင်သည် အဆုံးသတ်အထိ သူ၏ မူရင်းပုံသဏ္ဍာန် အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ခွင့် မရရှိခဲ့ချေ။ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် မူလက ဤနတ်ကွန်းအတွင်း၌ နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာသို့ မသိဘဲ ဝင်ရောက်လာကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းပညာရှင် အားလုံးမှာ သေဆုံးခြင်း ဘေးဒုက္ခမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ခန္ဓာကိုယ် အလွန်သန်မာပြီး လျင်မြန်လှကာ ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိသည့် သဲကန္တာရဖွတ်ကြီးများပင်လျှင် ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ တစ်လုပ်တည်း ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ အရှေ့တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဝူချင်းက မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ

"လီတာအိုဆရာရဲ့ လက်သီးနဲ့ ခြေဆွဲချက်တွေက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ထိုမိစ္ဆာကောင် မသေသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝူချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး "မသေသေးဘူး ဟုတ်လား" ဟု မေးမိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"သူက လူလည်းမဟုတ်၊ တစ္ဆေလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အလွန်တရာ ရက်စက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတယ်"

ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ ထူးဆန်းနေသည်ဆိုလျှင် စောစောက သူ ညှစ်သတ်လိုက်သည့်အရာမှာ နယ်မြေပြင်ပ မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်များ ဖြစ်နေမလား။

ဤသဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ လူသားများ ရှိနေသော်လည်း၊ နယ်မြေပြင်ပ မိစ္ဆာကောင်များ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရချေ။ မူလက လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤကမ္ဘာကြီးသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက နယ်မြေပြင်ပ မိစ္ဆာကောင်များ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်၍ ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် "ဒီအရာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားရသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက "ငါ ခဏ နားစွင့်ကြည့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူမသည် မိမိ၏ သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ခြေသည်းလေးကို ဆန့်ထုတ်၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်ကာ

"ဟိုဘက်နေရာမှာ ရှိနေတယ်။ အသက်ရှူသံက အလွန် ဝေဝါးပြီး အတည်ပြုရ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်ရှူသံမျိုး ရှိနေတာကို ကြည့်ရင် ဘယ်လိုမှ သေးငယ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး"

ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

ယခုအခါ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေပြီး ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးများကို အမြောက်အမြား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ့ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနတ်ကွန်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာကောင်က လူတွေ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့်အပြင် ရုပ်ရည်ကိုပါ အတုယောင် ဆောင်နိုင်သဖြင့် အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းနေ၍ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။ ပြီးမှ ပြန်လာပြီး အသေးစိတ် စူးစမ်းရှာဖွေတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာ တစ်ချက် ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲကနေ

"မင်းက တကယ်ကို တည်ငြိမ်လွန်းတာပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မိစ္ဆာကောင်ကို တစ်ယောက်တည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိနေပါလျက်၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လူကို အရင်ကယ်တင်ဖို့ကိုသာ အဓိကထား၍ စဉ်းစားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် အာနာဇာနှင့် ဝူချင်းတို့ကို ဘေးကင်းရာသို့ အရင်ပို့ဆောင်ပြီးမှ၊ သူတို့နှစ်ဦး ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးထဲသို့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လာပြီး စူးစမ်းလျှင် ပိုမို အဆင်ပြေမည် မဟုတ်လော။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံရလျှင်ပင် ဘေးလူကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ချေ။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာမှမတတ်သည့် အူတူတူ ကြောင်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် မည်သည့်အခါမျှ မသတ်မှတ်ခဲ့ချေ။ သူမတွင် မိစ္ဆာသူတော်စင်ကြီး၏ အထွတ်အမြတ် သွေးမျိုးဆက် ရှိနေသည် မဟုတ်လော။ ယခုအခါ လီယန်ချူကဲ့သို့သော အားကိုးရသူတစ်ဦး ဘေးနားတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ဘယ်လို ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တွေ့တွေ့ သူမအနေဖြင့် ရှေ့သို့တက်၍ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့သည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသော်လည်း၊ ပတ်ပတ်လည် လျှောက်ပြီးနောက် မူလနေရာသို့ပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး "တစ္ဆေ တံတိုင်း လား " ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းကြီးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပြီး အပြင်သို့ ထိုးဖောက် ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ဤရှေးဟောင်းမြို့ပျက် အကြွင်းအကျန်ကြီးကို မဖျက်ဆီးချင်ပေ။ မူလက ဤနေရာကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းမှာ နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ရန်အတွက်လား၊ သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ရန်အတွက်လား ဆိုသည်ကို မသိရသေး၍ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ရှေးကျပြီး ရိုးရှင်းလှသော မှန်ချပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှစ်ခွင်မှန် သည် လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးမားလာခဲ့ပြီး၊ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မူလက လမ်းမရှိသော နေရာတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အာနာဇာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"စောစောက မိစ္ဆာကောင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အမြင်အာရုံကို လှည့်စားထားတာပဲ" ဟု အော်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ငါရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ ဒါကို တစ္ဆေလမ်းပိတ်တယ်လို့ ခေါ်တယ်၊ သိပ်ပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ အတတ်ပညာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော လေယူလေသိမ်းကြောင့် ဘေးနားရှိ လူများလည်း စိတ်အေးသွားကြရသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ရှေးကျသော နတ်ကွန်းကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များနှင့် အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက် သုံးလေးခုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ဝူချင်း၏ မျက်နှာ အရိပ်အယောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မူလက ပျောက်ကွယ်နေသော သဲဖွတ်ကြီးများသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အနံ့ကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ယခုအခါတွင်မူ ဤရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းကြီး၏ အရှေ့တွင် စုဝေးလျက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤကိုယ်ထည် မီတာ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိကြသော ကြီးမားလှသော သဲဖွတ်ကြီးများသည် အေးစက်စက် မျက်ဝန်းများဖြင့် လူသားများ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းဆိုသလို တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း" မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား သည် ချက်ချင်း အစွပ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဓားသံမှာ နဂါးဟိန်းသံပမာ ကျယ်လောင်လှသည်။

ဤကိုယ်ထည် ကြီးမားလှပြီး၊ အရေပြားမှာ ကျောက်တုံးကြီးများထက်မက ခိုင်မာလှသော သဲဖွတ်ကြီးများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားအလင်းတန်း၏ ချေဖျက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အကုန်လုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။

"ဝုန်း"

မြို့တွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ ကိုယ်ထည် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါမှာမူ အခြား သဲဖွတ်ကြီးများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေပြီး ပိုမို အားကောင်းလှသော သဲဖွတ်ကြီးတစ်ကောင် တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း ဦးခေါင်းပေါ်တွင်မူ ဦးချိုနှင့် ဆင်တူသော အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံထားရသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။ ကိုယ်ပေါ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအကောင်သည် ဤသဲဖွတ်အုပ်စု၏ အကြီးအကဲ သို့မဟုတ် ဘုရင် ဖြစ်ရပေမည်။

ဝူချင်းက "လီတာအိုဆရာ၊ သတိထားပါ၊ ဒါက..." ဟု အလောတကြီး သတိပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် ထိုတောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းသည် ထပ်မံ၍ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုသဲဖွတ်ဘုရင်၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်း ဖြတ်တောက်လိုက်လေပြီ။ သဲဖွတ်ဘုရင်၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ဓားအလင်းတန်းသည် လီယန်ချူ၏ ခါးဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဝူချင်းသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ အာနာဇာသည်လည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ ကမ္ဘာတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော၊ အမြင့်ဆုံး တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်သည့် သဲဖွတ်ဘုရင်သည် ဤလူငယ်၏ အရှေ့တွင်မူ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ တစ်ချက်တည်းနှင့် အသက်ပျောက်သွားရသည် မဟုတ်လော။

ဝူချင်းက စိတ်ထဲကနေ

"လီတာအိုဆရာက ငါတို့ကို ဘေးကင်းရာသို့ ပို့ဆောင်ဖို့အတွက်သာ မဟုတ်ရင်၊ စောစောကတည်းက ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်တာပဲ" ဟု တွေးကာ အံ့ဩနေမိသည်။

မိစ္ဆာကောင်များနှင့် နှစ်ရှည်လများ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော သိုင်းပညာရှင် အားကြီးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူချင်းတွင် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာန ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာကောင်များကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ပါးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အရှေ့တွင်ရှိသော၊ သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှု လွန်စွာ နက်ရှိုင်းပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ဆရာကြီးစတိုင် ဖမ်းလေ့မရှိသော လူငယ်လေးကမူ စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်းနှင့်ပင် ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်လိုက်လေပြီ။ အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်သည် လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရှိနေပြီး၊ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများသည် မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးလျက် ဆိုးဝါးသော မြူတိပ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးထားသဖြင့်၊ သူတို့ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့်မျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ရချေ။

အာနာဇာက ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့်

"တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အခု တာအိုဆရာသာ ကူညီမပေးခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ ဆရာက အဲဒီနတ်ကွန်းထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရမှာ သေချာတယ်"

ဟု ဆိုရှာသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုချေ။ အာနာဇာနှင့် ဝူချင်းတို့ကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီးနောက်၊ စောစောက နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာကောင်ကို သူ ထပ်မံ၍ သွားရောက် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဤရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အရာများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။

စောစောက နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ပုံရိပ်ယောင် အတတ်ပညာသည် တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ကိုပင် လှည့်စားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ လီယန်ချူသည် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် စောစောက အာရုံမပျက်အောင် ထိန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့ကို မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နောက်ထပ် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ချက်ချင်း လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ နှစ်ဦးသည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြသည်။ ဝူချင်းနှင့် အာနာဇာတို့သည် စောစောက နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာကောင်၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ယခုမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြန်သည်။

အာနာဇာ၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားပြီး

"မင်း... မင်း... ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ" ဟု အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးမိသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် "ဒါကို ကိုယ်ခွဲအတတ်လို့ ခေါ်တယ် ခန္ဓာကိုယ် ခွဲထုတ်တဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခုပါပဲ၊ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး"

ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲသည် လက်ကိုဆန့်၍ မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော လွန်းပျံသည် လေထုထဲတွင် လှေငယ်တစ်စင်း ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ အာနာဇာနှင့် ဝူချင်းတို့ကို တင်ဆောင်ကာ ကျန့်အန်းမြို့ဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျံသန်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက "အခုပဲ အထဲကို ပြန်ဝင်ကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"မင်းကော နတ်ကွန်းအပေါ် စိတ်မဝင်စားဘူးလား" ဟု ပြန်မေးသည်။

ကျွေ့ဟွာက ရယ်မောလျက်

"သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားတာပေါ့၊ စောစောက နင် ညှစ်သတ်လိုက်တဲ့အရာက မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ မူရင်းခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန် မဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ ဒီအရာရဲ့ အသက်ရှူသံက အလွန်ကျယ်လောင်လှတာကို ကြည့်ရင် ကိုယ်ထည် လွန်စွာ ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ဆိုသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ စူးစမ်းထောက်လှမ်းမှု စွမ်းရည်မှာ အမြဲတမ်း အလွန်တရာ တိကျလှသည်။

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး "သွားကြစို့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်သည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဝဲပျံလျက် ရှိနေပြီး အစီအရင်များ ပါဝင်သော ရှေးဟောင်းမှန်ချပ်မှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ စိမ့်ထွက်လျက် မြို့ပျက်ကြီးအတွင်းရှိ မြူတိပ်အားလုံးကို ဖယ်ရှင်းပေးထားသဖြင့်၊ မည်သည့် တစ္ဆေလမ်းပိတ် ပုံရိပ်ယောင် အတတ်မျိုး၏ လွှမ်းမိုးမှုကိုမျှ ထပ်မံ၍ မခံရတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှနေ၍ ကြီးမားလှသော သွေးလေအရှိန်အဝါများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသက်ဘေးကို ဂရုမစိုက်သော သဲကန္တာရဖွတ်ကြီးအချို့သည် ထိုအနံ့ကို ရရှိပြီးနောက် တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း၊ ကျွေ့ဟွာက ရှေ့သို့ လေဟုန်စီး ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ခြေသည်းတစ်ချက်ဖြင့် တစ်ကောင်ချင်းစီကို တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤသဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ စတင်ခြေချစဉ်ကတည်းကပင် ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာကောင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် မရရှိနိုင်သည်ကို သိရှိထားခဲ့သည်။ ယခင်က ပြင်းထန်သော အဆိပ်ရှိသည့် သဲကန္တာရကင်းမြီးကောက်များ ဖြစ်စေ၊ ယခု ကိုယ်ထည် ကြီးမားလှသော သဲကန္တာရဖွတ်ကြီးများ ဖြစ်စေ အားလုံးက တူတူပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ သက်ရှိအဆင့်အတန်းမှာ သာမန် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းလှသော်လည်း၊ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် ရရှိကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာသော အသိပေးချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာက မိစ္ဆာများကို အရင်ဦးအောင် သတ်ဖြတ်နေခြင်းအပေါ် ဘာမှမပြောဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျွေ့ဟွာ၏ အဆင့်အတန်းအပေါ် ပိုမို၍ စိတ်ဝင်စားမိလာသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဗီဇစွမ်းရည်နှင့် အခြေခံ အုတ်မြစ်များကြောင့် အစဉ်အမြဲ တိုးတက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း အမြဲတမ်း တိုးတက်လျက် ရှိနေသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ဘိုးဘွားများ၏ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သွေးမျိုးဆက်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ မှီခိုနေရုံမျှဖြင့်ပင် လွန်စွာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းသို့ လွယ်ကူစွာ တက်လှမ်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ ဘဝက တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လူတစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် ထိုရှေးကျသော နတ်ကွန်းကြီးအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကျယ်လောင်ဆန်းပြားလှသော အသံသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နတ်ကွန်းကြီးတစ်ခုလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရှေ့ကို ချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း"

သူ၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင် သရော်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေပြီး၊ နတ်ကွန်းကြီး၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းဆီသို့ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် သွားရောက် ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်သည် သူ၏ ဘေးနားတွင် ဝဲပျံလျက် ရှိနေပြီး၊ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများသည် လူတစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်ကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်မင်းကြီးနှစ်ပါးပမာ ဖြစ်နေသည်။

ထိုကြီးမားလှသော အသက်ရှူသံကြီးမှာ အလွန်တရာ ဝေဝါးလှပြီး အနီးအနားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကျွေ့ဟွာ၏ သေသေချာချာ နားစွင့်မှုကြောင့် ထိုမိစ္ဆာကောင် ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ထိုဗလာကျင်းနေသော နတ်ကွန်းမဟာခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြစဉ်၊ ဤနေရာ၌ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသောအရာမှာ သူတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ထားသော မည်သည့် နတ်ဘုရားမျှ မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေးဟောင်းရုပ်တုကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ပြေပြစ်လှကာ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အုပ်လျက် ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သနေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

"ဒါက သူတို့ ကိုးကွယ်ကြတဲ့ နတ်ဘုရားလား" ဟု လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်နိုင်ငံ အပါအဝင် လူ့လောကတစ်ခုလုံးရှိ ကိုးကွယ်ကြသော နတ်ဘုရားများထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော နတ်သမီးဟူ၍ လုံးဝ မရှိချေ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနောက်တိုင်း အရသာများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရှေးဟောင်းရုပ်တုကြီးကို အသေးစိတ် မစူးစမ်းရသေးခင်မှာပင်၊ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းတစ်ခုသည် ၎င်းတို့ထံသို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရုပ်ရည် လွန်စွာ ချောမောလှပသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ပခုံးပေါ်တွင် ကြောင်လေးတစ်ကောင် ရှိနေကာ၊ ခါးတွင် ရိုးရှင်းလှသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ရုပ်ရည်အတိုင်း အတုဆောင်ထားသည် မဟုတ်လော။ ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဤသို့ ဖြစ်သွားရခြင်းလား။

"ဟိန်း"

လီယန်ချူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပမာ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် နတ်ကွန်းကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ဖုန်မှုန့်များမှာ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာခဲ့ကြသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဘဂ္ဂဝါမှန်မှနေ၍ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး ထိုအတုကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ခါးတွင် ဓားချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ခြေထောက်အောက်တွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသော ရေကန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရည်မှာ အလွန်တရာ စေးကပ်လှသဖြင့် ဖယောင်းရုပ်တုကြီးတစ်ခု အရည်ပျော်ကျသွားသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုစေးကပ်လှသော အမည်းရောင် ဒြပ်ပစ္စည်းများသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ တွားသွားခဲ့ကြပြီး၊ မကြာမီ ထိုအမည်းရောင် ဒြပ်ပစ္စည်းများထဲမှနေ၍ အရေပြားမှာ ဂျုံရောင်သန်းနေပြီး၊ လှပလှပသော ခြေတံရှည်ကြီးများ ရှိကာ၊ အဝတ်အစား လွန်စွာ ပါးလျပြီး ခါးတွင် ကြေးနီဓားတစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပြန်လည် ထရပ်လာခဲ့သည်။

အာနာဇာ

သို့သော်လည်း အာနာဇာ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းများနှင့် မတူညီဘဲ၊ ဤအာနာဇာအတု၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ လွန်စွာ ရက်စက်ပြီး နာကျည်းလှသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း သေရမယ်"

သူမ၏ ပါးစပ်မှ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေပြီး အလွန် တောင့်တင်းလှသည်။ ထို့နောက် ခါးမှ ကြေးနီဓားကို ဆွဲထုတ်၍ လီယန်ချူထံသို့ တရှိန်ထိုး ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ၊ ဓားဖျားမှနေ၍ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

အာနာဇာ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာမှာ ရွှေရောင်ဓားချက် ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ အထွတ်အမြတ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယခုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုး ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက ပိုမို၍ မိစ္ဆာဆန်လှသည်။ ထိုအရာသည် လူသားတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို အတုဆောင်နိုင်ရုံမျှမက၊ သိုင်းပညာကိုပါ တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လက်ကိုဆန့်၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော မန္တန်စွမ်းအားများနှင့် သွေးချီအရှိန်အဝါများကြောင့် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထိုအာနာဇာ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းကိုင်လိုက်ရာ၊ အာနာဇာက ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက်

"လာစမ်းပါ၊ ငါ့ကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်စမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ ဒေါသတွေကို အကုန်လုံး ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပုံချလိုက်စမ်းပါ" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအာနာဇာတစ်ကိုယ်လုံးသည် လွန်စွာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ၊ ကိုယ်ပေါ်က ပါးလျသော အဝတ်အစားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြုတ်ကျကုန်တော့သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော ကန်ချီများကို ထွက်ပေါ်စေကာ ထိုအာနာဇာကို သွေးမြူအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယခင်က ထိုဝူချင်းအတုသည်လည်း သူ၏ လက်တွင်း၌ ဤကဲ့သို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ထိုအာနာဇာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါက်ကွဲသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လျှာကို ဆန့်ထုတ်၍ လီယန်ချူ၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး လျက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက သူမ၏ လည်ပင်းကို သေသေချာချာ ဖမ်းကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုရမည်။ သို့ပါလျက် သူမက လျှာကို ဆန့်ထုတ်၍ လီယန်ချူ၏ လက်ကို လျက်လိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုပါးစပ်ထဲက လျှာမှာ မြွေလျှာပမာ ဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် လွန်စွာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး၏ အငွေ့အသက်များနှင့် လုံးဝ ဖီဆန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ လွန်စွာ ပြီးပြည့်စုံအောင် ပေါင်းစပ်နေသကဲ့သို့လည်း ရှိနေပြန်သည်။

"လာစမ်းပါ၊ ငါ့အပေါ် ညှာတာမနေပါနဲ့"

အာနာဇာက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ငါးတစ်ကောင်ပမာ ချောမွေ့လှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်တွင်းမှနေ၍ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် မိမိ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို အသာအယာ လှမ်းလျက်၊ သွယ်လျပြီး အားမာန်ပြည့်ဝလှသော ခါးလေးကို လှုပ်ခါကာ၊ အလွန် ရှေးကျပြီး ရိုးရှင်းလှသော အကတစ်ခုကို စတင် ကပြတော့သည်။

မဟာခန်းမကြီးအတွင်း၌ လွန်စွာ မိစ္ဆာဆန်ပြီး ဘယ်လိုမှ ခုခံ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် စွမ်းအားကြီးတစ်ခု လွှမ်းမိုးလျက် ရှိနေတော့သည်။

အခန်း (၉၁၈) - မင်းဦးနှောက်ကို မြည်းကန်သွားလို့လား ၊ အချုပ်အနှောင်များ ပြေလျော့လာခြင်း ၊ အမည်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး ၊ မသေဆေး

သို့သော်လည်း လွန်စွာ ကံကောင်းလှသည်မှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထက်၌ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြားမှ ပေးစွမ်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝန်းရံကာကွယ်ထားသည့်အပြင်၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မီးနတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော်စွမ်းအားနှင့် ခရမ်းရွှေရောင် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကဲ့သို့သော အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စောစောက သူ တစ္ဆေလမ်းပိတ်ကဲ့သို့သော ပုံရိပ်ယောင် အတတ်ပညာများဖြင့် လှည့်စားခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ ဤနေရာ၌ တည်ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် ကန့်သတ်ချက် စည်းမျဉ်းများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်၌မူ ဤကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မာယာအတတ်မှာ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤအရာကို အာနာဇာအဖြစ် ယောင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးက ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာ၏ ထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက်များကို အသုံးပြုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ရိပ်မိသိရှိသွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုအာနာဇာအတု၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ထိုးနှက်လိုက်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပခုံးကို တုန်ခါလိုက်ရာ လပြည့်ဝန်းပမာ တင်းပြည့်အောင် ဆွဲဆန့်ထားသော နွားသိုးဦးချို လေးကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အဟုန်ဖြင့် ထိုအာနာဇာအတုကို ဝုန်းခနဲ လွင့်စင်ထွက်သွားအောင် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် မင်းက လာပြီး ကမြင်းနေသေးတယ်၊ မင်းဦးနှောက်ကို မြည်းကန်သွားလို့လား”

လီယန်ချူက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဘေးနားမှနေ၍ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာသူတော်စင်ကြီး၏ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်သဖြင့် အထူးဆန်းဆုံးသော ကာကွယ်မှု စွမ်းအားများ ရှိနေသောကြောင့်သာ စောစောက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မာယာအတတ်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတတ်ပညာမှာ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲက ရမ္မက်ဆန္ဒများကို တိုက်ရိုက် နှိုးဆွပေးနိုင်သဖြင့် ဘယ်လိုမှ ရှောင်ကွင်းရန် မလွယ်ကူလှချေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း လုံးဝ မရှိသည်ကို သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို၊ အာနာဇာအတု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသားမျှင်များ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

စောစောက ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့ထဲမှနေ၍ အလိပ်လိုက် အခဲလိုက် ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမ၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြူးထွက်နေသော ထက်မြက်လှသည့် သွားစွယ်ကြီးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လှပကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး၏ ဘဝမှနေ၍ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နားလည်ရ ခက်ခဲလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဤရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းကြီးအတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်း စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဝေဝါးစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ နတ်လူသား အာရုံခံစားမှုကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် စိတ်အာရုံ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ဖြစ်စေ မည်သည့် ထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုကိုမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ယခုအခါ ဤမိစ္ဆာကောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌မူ စောစောက သူ ခံစားခဲ့ရသော ရင်းနှီးလှသည့် စိုက်ကြည့်မှုမျိုးကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။

“အော်... စောစောက မင်းအဖေကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေတာ မင်းကိုး”

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်သည် တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်များကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသော ဤနတ်ဘုရား အလင်းတန်းကို ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်က အသားမျှင်များက တိုက်ရိုက် ကာကွယ်ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအသားမျှင်များထဲမှ ထက်ဝက်နီးပါးခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအချိန်၌ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်လှသော အသားမျှင်များမှာ သန်းနှင့်ချီ၍ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ထူထပ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ လခြမ်းကွေးပုံသဏ္ဍာန် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဆတ်... ဆတ်... ဖတ်... ဖတ်...”

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လွန်စွာ ယုတ်မာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်က အသားမျှင်များမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ပြုတ်ကျကုန်တော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က အသားမျှင် အရေအတွက်မှာ လွန်စွာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သူ အနည်းငယ် အာရုံလွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လက်မခန့် ထူထပ်လှသော အသားမျှင်တစ်ချောင်းသည် လီယန်ချူထံသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒုန်း”

ထိုအသားမျှင်သည် လီယန်ချူ၏ အရှေ့မှောက်ရှိ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်အလွှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ရာ၊ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်အလွှာကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ ထိုပြူးထွက်နေသော သွားစွယ်များရှိသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလျက် ပြုံးသလိုလို မပြုံးသလိုလို ပုံစံမျိုး လုပ်ဆောင်နေသည်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် ထူထပ်လှသော သွားစွယ်ကြီးများမှာ လူကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ကြက်သီးထစေကာ အေးစိမ့်လှသော အလင်းတန်းများ ထင်ဟပ်လျက် ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ဖဲကြိုးစတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဖဲကြိုးစကို ဖမ်းကိုင်လျက် အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော လှိုင်းအရှိန်အဝါတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်က အသားမျှင်များ အားလုံးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းကိုင်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အားစိုက်၍ ညှစ်ပစ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားခဲ့ရတော့သည်။ ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း အလွန်တရာ ထိရောက်လှပေသည်။

မိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ခွဲမှာ ထပ်မံ၍ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပြန်သည်။ မူလကဆိုလျှင် ငြိမ်သက်သွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာကို သွားရောက် ထိခိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ မသိမသာဖြင့် အချုပ်အနှောင်များ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် မိမိ၏ မူရင်းခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန်ကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။

မှောင်မိုက်လှသော အရိပ်မည်းကြီးများကြားမှ ကိုယ်ထည် ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှိသော၊ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေထောက်အောက်တွင် ဖားခြေသည်းကဲ့သို့သော အရေပြားများ ရှိကာ၊ ဦးခေါင်းပေါ်တွင်မူ ကြီးမားလှသော မြွေခေါင်းကြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်နေသည့် တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းမှောင်နေပြီး၊ အပေါ်ပိုင်း အဝတ်ဗလာဖြင့် ထွားကျိုင်းကျစ်လျစ်လှသော ကြွက်သားများကို ထုတ်ဖော်ပြသထားသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့ထဲမှနေ၍ အသားမျှင်များမှာ ရုန်းကန်လျက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ ၎င်း၏ လည်ချောင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှလည်း အသားမျှင် နှစ်ချောင်း၊ သုံးချောင်းခန့်မှာ ရုန်းကန်လျက် ထွက်လာကြသည်။ ဤအသားမျှင်များသည် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံလျက် ရှိနေကြရာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အမြတ် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေသည်။ ဤမိစ္ဆာကောင်မှာ သူ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရား သတ္တဝါများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် လုံးဝ ဥဿုံ ခြားနားနေသည်။

“မင်း သေရမယ်”

ထိုမြွေခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်ရှိသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ အသံမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ အေးစိမ့်ကာ တောင့်တင်းလှပြီး လွန်စွာ ခက်ထန်လှသည်။ စောစောက ဝူချင်း၏ ရုပ်ရည်အတိုင်း အတုဆောင်ထားစဉ်ကထက် လုံးဝ ခြားနားသော ပြောင်းလဲမှုမျိုး ရှိနေသည်။ ဤအရာသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အခြေအနေကို ထိမှန်မိသည့် အချိန်မျိုးတွင်မှသာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လှည့်စားနိုင်သော ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ပုံရသည်။

“မင်းလိုကောင်ကများကွာ”

လီယန်ချူသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြွေခေါင်းနှင့် ဖားခြေသည်းများရှိသော ထူးဆန်းသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဓားအလင်းတန်းအောက်တွင် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဖြတ်တောက်မရသောအရာဟူ၍ မရှိသည့်အပြင်၊ မိစ္ဆာများ၏ ပြန်လည် ကုစားနိုင်သော စွမ်းရည်အားလုံးကိုပါ တိုက်ရိုက် ချေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုမြွေခေါင်းလူကိုယ်ရှိသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဒူးဆစ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဒူးဆစ်မှနေ၍ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့ရာ၊ မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားခဲ့ပြီး ထိုကြီးမားလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အရပ်ပုသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ လက်ထဲက ဖဲကြိုးစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဤအရာမှာ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရား ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်း ဟူသော ကြီးမားလှသည့် ဂုဏ်သတ္တိ နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်နေသည်။ ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် ဒူးဆစ်မှနေ၍ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ ဤနတ်ဘုရား ဖဲကြိုး၏ အောက်တွင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် မကျေနပ်မှုများနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် လေသံဖြင့် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို မီးတောက်များကြားတွင် ပိတ်ဆို့လျက် အရည်ပျော်သွားအောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်သည် နယ်မြေပြင်ပ မိစ္ဆာကောင်များ၏ အသားမျှင်များကိုပင် တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်မဟုတ်လော။ ဤရှေးကျသော ကန့်သတ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း အပေါ်တွင်လည်း လုံးဝ ညှာတာခြင်း မရှိချေ။

မသေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နေလျှင်ပင်၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲ၌ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ အဆိပ်သင့် ပျက်စီးစေမည့် နည်းလမ်း အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ နတ်ဘုရား ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ပညာမှာလည်း လွန်စွာ အားကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ လုံးဝ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလျှင်ပင်၊ ဤအတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ ချုပ်နှောင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မဟာခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်း သန့်စင်ပစ်လိုက်လေပြီ။

ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ အောက်တွင်၊ လီယန်ချူသည် စောစောက သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ထုတ်ဖော်လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မျှ အပြင်သို့ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူသည် ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဤနတ်ကွန်းကြီး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်းနံရံဆေးရေးပန်းချီများကို စတင် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အပေါ်က နံရံဆေးရေးပန်းချီများတွင် နီရဲသော အရောင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ မူလက ဤပန်းချီများကို လွန်စွာ တောက်ပပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်စွာ ရေးဆွဲခဲ့ကြပုံရသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကာလရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးယိုယွင်းလာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤနံရံဆေးရေးပန်းချီပေါ်တွင် လွန်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည်။

ကောင်းကင်ထက်၌ ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးများမှာ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ကောင်းကင်ထက်၌ ဝဲပျံလျက် ရှိနေကြသည်။ မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ခြောက်သွေ့ကာ၊ သစ်ပင်ပန်းမာန်များ အားလုံး ညှိုးနွမ်းပျက်စီးနေကြသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်သော ဟော့ယီ နေမင်းကို မြားဖြင့် ပစ်ချသည့် ပုံပြင်များ ဖြစ်နေမလားဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ ထိုကောင်းကင်ထက်တွင် ဝဲပျံနေသော နေမင်းကြီးများမှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် လူသားတို့၏ ပုံရိပ်များ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ကျရောက်နေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဤရှေးဦးလူသားများ မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက်လျက်၊ လွန်စွာ သစ္စာရှိစွာဖြင့် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သနေကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဤရှေးဟောင်းလူသားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများနှင့် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းရှိ လူသားများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤလူများသည် လွန်စွာ ပိန်ချုံးနေကြပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ရုံကြီးများကို ဆင်မြန်းလျက်၊ လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အချို့မှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာမူ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော လူငယ် မောင်မယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်စွန်းထက်၌ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လွန်စွာ ကြည်ညိုစွာဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခြေဗလာ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုနတ်ဘုရား အလင်းတန်းများကြားရှိ အစွမ်းထက်လှသော ပုံရိပ်ကြီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မသိစိတ်အရ မဟာခန်းမကြီးအတွင်း ကိုးကွယ်ထားသော ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ရှေးဟောင်းရုပ်တုကြီးကို လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဤနံရံဆေးရေးပန်းချီပေါ်က အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ထိုနတ်ဘုရား အလင်းတန်းများကြားက ပုံရိပ်ကြီးများကို အကုန်လုံး အနိုင်ယူ တိုက်ခိုက်ပစ်လိုက်လေပြီ။

ထိုရှေးဟောင်း နံရံဆေးရေးပန်းချီများထဲတွင် ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ရှေးဦးလူသားများကို မန္တန်အတတ်ပညာများ သင်ကြားပြသပေးနေသည့် ပုံစံများကို စတင် မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။

အချို့လူများသည် မိုးကြိုးများကို စီးနင်းနိုင်ကြပြီး၊ အချို့လူများသည် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြကာ၊ အချို့လူများသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြီးမားလှသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို ဖန်တီးနိုင်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများမှာ လွန်စွာ ကြီးမားလှသဖြင့်၊ ဤနံရံဆေးရေးပန်းချီတွင် ရေးဆွဲထားသောအရာများမှာ ချဲ့ကားထားခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ထိုအချိန်က လူသားများ၏ အစွမ်းထက်မှုမှာ အမှန်ပင် သာမန် မဟုတ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ပန်းချီများကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ကောင်းကင်ထက်၌ ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ထပ်မံ၍ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွှေရောင် တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းသည် ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးထဲမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤရှေးဦးလူသားများသည် ထိုနေမင်းကြီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို အသေးစိတ် မရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ကြချေ။

စောစောက လူသားတို့၏ ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သော နေမင်းကြီးများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ ၎င်းကို တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းအဖြစ်သာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က နေမင်းကြီး၏ အလင်းတန်းများမှာ လွန်စွာ ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့်လား မသိရချေ။

နံရံဆေးရေးပန်းချီ၏ အဆုံးသတ်တွင်မူ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်လှမ်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရာ၊ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုပျက်ပြီး မြေပြင်ကြီး ကွဲအက်သွားခဲ့ကာ၊ အဆုံးသတ်တွင် ထိုနေမင်းကြီးသည် ပျက်စီးလျက် လူ့လောကသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ရကြောင်းသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေပြီ။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ နံရံဆေးရေးပန်းချီမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ

“တကယ်လို့ ဒီနံရံဆေးရေးပန်းချီက ချဲ့ကားထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ သူတို့ ကိုးကွယ်ကြတဲ့ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက နေမင်းကြီးကိုတောင် ပစ်ချနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေတာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး

“အဆုံးသတ်မှာ အက်ကွဲကြောင်းထဲက ထွက်လာတဲ့ နေမင်းကြီးကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားလွန်းလို့ အဲဒီအချိန်က ရှေးဦးလူသားတွေအနေနဲ့ တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲဘဲ၊ ပုံသဏ္ဍာန်ကို သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ခဲ့ကြတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင်၊ ဤနေရာ၌ ရေးဆွဲထားသောအရာများမှာ လွန်စွာ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုပျက်ပြီး၊ မြေပြင်ကြီး တုန်ခါကာ၊ တောင်နှင့် မြစ်များ အားလုံး ခြောက်သွေ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်မဟုတ်လော။

လီယန်ချူက

“ကြည့်ရတာ ဒီနတ်ကွန်းကြီးကို ပိုမို ရှေးကျတဲ့ ရှေးဦးလူသားတွေက တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကြီး ပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကစပြီး နေရာတစ်ခုလုံးက သဲကန္တာရအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သစ်ပင်ပန်းမာန်တွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ အနေအထားကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒီတိုက်ပွဲက တကယ်ကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်ခဲ့တာပဲ”

လီယန်ချူက

“ဒီနံရံဆေးရေးပန်းချီကို ကြည့်ရင်၊ အဲဒီအချိန်က အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး သင်ကြားပြသပေးခဲ့တာက မန္တန်အတတ်ပညာတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ မိုးကြိုးတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြတာ ဖြစ်တယ်။ အခုခေတ်က သိုင်းပညာ စနစ်မျိုး မဟုတ်ဘူး”

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး

“နင် ထင်တာက ဒီလူတွေမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“ငါတို့ အခု မြင်တွေ့နေရတဲ့ ကျန့်အန်းမြို့ထဲက လူသားတွေကတော့ အဲဒီအချိန်က တစ်စုံတစ်ခုသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ မန္တန်အတတ်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံကြတဲ့ ရှေးဦးလူသားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလို့၊ နောက်ပိုင်းမှ သိုင်းပညာကိုသာ အဓိကထားပြီး ကျင့်ကြံလာကြတာ ဖြစ်ရမယ်”

“ငါ စိုးရိမ်တာက အဲဒီအချိန်က ရှေးဦးလူသားတွေ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး၊ အခု ကျန့်အန်းမြို့ထဲက လူသားတွေနဲ့ တခြား မြို့ကြီးတွေထဲက လူသားတွေက နောက်ပိုင်းမှ ပြောင်းရွှေ့အခြေစိုက်လာကြတာများလား လို့ပဲ”

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

“ဒါက ကမ္ဘာနှစ်ခု ခြားနားနေတာလေ၊ ပြောင်းရွှေ့အခြေစိုက်ဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲလိမ့်မလဲ” ဟု မေးမိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုချေ။

ဤနေရာ၏ မူလ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ တောင်နှင့် မြစ်များ လှပလှသော ကမ္ဘာကြီးမှနေ၍ သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ၊ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းပမာ မြေရိုင်းကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့ ဘယ်နေရာကနေ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြတာလဲ။

သူတို့ ဆန္ဒအလျောက်လား။

သူတို့ မူလက ဘယ်ကမ္ဘာက လူတွေလဲ။

အမျိုးမျိုးသော မေးခွန်းများမှာ လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေဝါးစွာ လွှမ်းမိုးလျက် ရှိနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းလျက်၊ ခြေဗလာ ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီး၏ ရှေးဟောင်းရုပ်တုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဤနတ်ဘုရား ရုပ်တုကြီးအတွင်း၌ စိတ်ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေးလားဆိုသည်ကို သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိလာသည်။

ဖေးရှန်းကျောင်းတော်မှ ရှီးရွှမ်းနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ နှစ်ရှည်လများ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှုများကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြားကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံတွင် တောက်ပလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများကို ထွက်ပေါ်စေကာ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ရုပ်တုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ အတွင်း၌ မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်မျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသော အငွေ့အသက်များပင် လုံးဝ မရှိဘဲ၊ သာမန် ကျောက်တုံးရုပ်တုကြီးတစ်ခုပမာသာ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဤမဟာခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အခြားသော အခန်းများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းကြည့်ရှုကြသော်လည်း၊ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို ဘာမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ကြချေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအစုံ တွန့်ချိုးသွားရသည်။ ဤမဟာခန်းမကြီးအတွင်း၌ နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော မိစ္ဆာကောင်မှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးလဲ။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤမဟာခန်းမကြီး၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရပုံရသည်။ ထို့ပြင် သူတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိရုံမျှမက၊ ရုပ်ရည်ကိုပါ အတုဆောင်နိုင်ပြီး၊ ကိုယ်ခွဲအတတ်ပညာများကိုပါ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တစ်ခုချင်းစီကို ခွဲထုတ်ကြည့်လျှင်ပင် လွန်စွာ ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး၊ အားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်မူ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ဤနတ်ကွန်းကြီး၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို မခံရဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားပါက၊ နောက်ပိုင်းတွင် ရှာဖွေရန် ဘယ်လိုမှ မလွယ်ကူနိုင်ချေ။

လီယန်ချူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျွေ့ဟွာကို လှည့်၍ “မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာတစ်ချက် ကြောင်သွားပြီး

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးမိသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး

“နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိနေသေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

“နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား”

“မှန်တယ်” လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာကောင်က ဒီနေရာမှာ ကန့်သတ်ချက် အလွန် ကြီးမားတဲ့အတွက်၊ နတ်ကွန်းထဲက အခန်းအချို့ကိုတောင် ဝင်လို့မရဘဲ၊ နတ်ကွန်းထဲမှာပဲ လျှောက်သွားနေနိုင်တာ ဖြစ်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ စောစောက အာနာဇာတို့ ပြောတာကတော့ ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ် တဲ့။ အကယ်၍ မိစ္ဆာကောင်က နတ်ကွန်းအပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူးဆိုရင်၊ မြို့ထဲမှာ လူတွေကို သတ်ဖြတ်ဝါးမြိုနေတဲ့ အကောင်က သေချာပေါက် နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိနေရမယ်”

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး

“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စောစောက ငါတို့ မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကျက်ရှာဖွေခဲ့တုန်းက ဘာမိစ္ဆာကောင်ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူးလေ”

လီယန်ချူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“ဖြစ်နိုင်တာက မိစ္ဆာကောင်က မြို့ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက လီယန်ချူကို အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

“နင် မှတ်မိသေးလား၊ ဝူချင်း ပြောခဲ့တာလေ၊ သူ သဲကန္တာရ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မိစ္ဆာကောင်အကြောင်း”

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး

“နင်ပြောတာက အဲဒီ ဖွတ်ကြီးနဲ့တူပြီး အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပါတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကို ပြောတာလား”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မှန်တယ်၊ ဝူချင်းက ဒီမြို့ထဲမှာ နေထိုင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်။ ဒီမိစ္ဆာကောင်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ”

“ဒါက ‌ေရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ဒုတိယမြောက် မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်ဖို့ အလွန်တရာ ရာခိုင်နှုန်း များတယ်”

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

“နတ်ကွန်းထဲမှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ အကောင်ကတောင် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာ၊ အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားနိုင်တဲ့ အကောင်ဆိုရင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ မကောင်းပေဘူးလား”

လီယန်ချူက

“ဒီအကြောင်းကို ဝူချင်းကို ပြောပြရမယ်။ အခု ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့ကို ကြိုတင် သတိထားခိုင်းရမယ်။ ဒုတိယမြောက် မိစ္ဆာကောင်မှာ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး”

ဟု ဆိုသည်။

စကားပြောပြီးနောက်၊ လူတစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး၊ ကျန့်အန်းမြို့ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် နံရံဆေးရေးပန်းချီများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမဟာခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည် မသွားရောက်ခဲ့ကြချေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ထိုနေရာမှာ သူတို့ မူလက စူးစမ်းခဲ့သော မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာ နေရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ သာ အနောက်သို့ ပြန်လည် လှည့်ကြည့်မိပါက မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည်။

စောစောက လက်နှစ်ဖက်ကို အုပ်လျက် ဆုတောင်းနေသော ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ကျောက်တုံးရုပ်တုကြီးသည်၊ ယခုအချိန်၌မူ လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေသည်ကို...။

………………

လီယန်ချူသည် ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ အတတ်ပညာများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူက ဝူချင်းကို နတ်ကွန်းအတွင်း၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဝူချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

အာနာဇာ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အကြောင်းအရာများအပေါ် လွန်စွာ စိတ်ဝင်စားမိလာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးမှာတားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့်၊ မည်သူမျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည် ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ ရှေးဦးလူသားများကပင် ထိုကြီးမားပြီး ရှေးကျသော နတ်ကွန်းကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးခြင်း ရှိမရှိကို သူတို့ မသိရချေ။

လီယန်ချူ၏ စကားအရ စောစောက ဝူချင်း တွေ့ဆုံခဲ့ရသော ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာ ဤရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကြားသောအခါ၊ ဝူချင်းသည် အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး

“ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် များပါတယ်။ ငါ နှစ်ရှည်ကာလများအတွင်းမှာ အဲဒီလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး”

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ အလောတကြီး အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက အနောက်သို့ လှည့်၍ လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီလျက် အားနာစွာဖြင့်

“လီတာအိုဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မရှိပါနဲ့။ ဒီအကြောင်းအရာက စိုးရိမ်စရာ အလွန် ကြီးတဲ့အတွက်၊ ငါ ချက်ချင်း မြို့တော်ဝန်ဆီ သွားပြီး သတင်းပို့ရလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

“ဒါက သဘာဝကျပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝူချင်းသည် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် အာနာဇာ၊ ကျွေ့ဟွာတို့နှင့်အတူ စကားစမြည် ပြောဆိုနေမိသည်။ အာနာဇာသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက ဆက်စပ်မှုများနှင့် ခြားနားမှုများကို သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း၊ သူမသည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ထက်မြက်လှသဖြင့် အကြောင်းအရာ အများစုကို တစ်ချက်ပြောရုံမျှဖြင့် သဘောပေါက်နားလည်နိုင်ပြီး၊ အသစ်အဆန်းများကိုလည်း လျင်မြန်စွာ လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ အချိန်မီ သတိပေးမှုကြောင့်၊ ဝူချင်းသည် အလောတကြီး မြို့တော်ဝန်ထံသို့ သွားရောက် သတင်းပို့ခဲ့ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် အမဲလိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးကို ပိုမို သတိထားကြရန် မြို့တော်ဝန်က အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။ လူအမြောက်အမြား စုစည်းပြီးမှသာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဝေးလံပြီး လူသူအရောက်အနည်းသော နေရာများသို့ သွားရောက်ခြင်းကိုမူ လုံးဝ တားမြစ်ပိတ်ပင်လိုက်လေပြီ။

ဝူချင်းသည် ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် လူသားကျင့်ကြံသူများ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ ခေါ်ဆိုကြသော နယ်မြေပြင်ပ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ထိတွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျန့်အန်းမြို့အတွင်း၌ အမြင်ကျယ်ပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူတစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ မြို့တော်ဝန် လုံထူ၏ ကြီးစွာသော ယုံကြည်အားကိုးမှုကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားကို လုံထူကလည်း နားထောင်လေ့ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိသည်မှာ၊ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မြို့တော်ဝန် လုံထူဟူသော ရှန်းထျန်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်သည် ဤအကြောင်းကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း လာရောက် တွေ့ဆုံရမည် ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ အခုထက်ထိ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးတာလဲ။

ဒါက လီယန်ချူအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဆရာကြီးစတိုင် ဖမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန် အဓိပ္ပာယ်အရဆိုလျှင် မြို့ထဲသို့ စွမ်းအား လွန်စွာ နက်နဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လူငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပါက၊ လာရောက် တွေ့ဆုံနှုတ်ဆက်ရမည် ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။

ဝူချင်း သွားလိုက်သည်မှာ တစ်နေ့ခွဲခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူ၏ ဘေးနားတွင် လူတစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်ဝန်းအစုံတွင် အေးစိမ့်လှသော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ စူးရှထက်မြက်လှပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားကာ၊ မုတ်ဆိတ်မွေး ဗရပွဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လွန်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အားမာန်ပြည့်ဝလှသော ယောကျာ်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက အလောတကြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“လီတာအိုဆရာ၊ ငါ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန် လုံထူ ပါ”

“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ လီတာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ စောစောက ငါ့ရဲ့ အသက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူပါ”

ဟု ဝူချင်းက ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သေသေချာချာ မသိရှိခဲ့ချေ။ ဤကမ္ဘာတွင် အာဏာနှင့် စွမ်းအားများကြောင့် ရရှိလာသော အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုများ လုံးဝ မရှိသော်လည်း၊ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အဆင့်အတန်း စည်းမျဉ်းများမှာမူ ပိုမို၍ ကြီးမားလှသည်။ ထို့ပြင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများ တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဤစည်းမျဉ်းများကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဘယ်လိုမှ မလွယ်ကူလှချေ။

လုံထူသည် ကျန့်အန်းမြို့၏ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပြီး၊ အသက်အရွယ်လည်း ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သည့် အကြောင်းအရာကြောင့်မျှ မိမိကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလေ့ မရှိချေ။ သူ ဤမျှ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ၊ ဝူချင်းနှင့်အတူ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေပြီး၊ လီယန်ချူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ မေးမြန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လီယန်ချူ၏ စရိုက်လက္ခဏာ မည်သို့ရှိသည်ကို စူးစမ်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ဝူချင်းနှင့်အတူ သူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လွန်စွာ ချောမောခန့်ညားလှသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လုံထူက ပြုံးလျက်

“မင်္ဂလာပါ၊ လီတာအိုဆရာ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူကလည်း အသာအယာ ပြုံးလျက် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ လုံထူမြို့တော်ဝန်”

လုံထူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ဒီနေ့ တာအိုဆရာ ကျန့်အန်းမြို့ထဲမှာ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ ကြားပြီးပါပြီ။ တာအိုဆရာအနေနဲ့ ဘာကို သိရှိလိုတာများ ရှိပါသလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း ဤအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ငါ သိချင်တာက ဘယ်လိုလူတွေက ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာတာလဲ။ အဲဒီ နယ်မြေပြင်ပ ကျင့်ကြံသူတွေက လုံထူမြို့တော်ဝန်ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြလဲ ဆိုတာပါပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လုံထူက မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး

“မူလကတော့ ငါ ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လီတာအိုဆရာအတွက်ကတော့...”

သူ၏ မျက်ခုံးအစုံကို လေးနက်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်ရင်း

“အဲဒီလူတွေက ဒီနေရာကို တစ်စုံတစ်ခု လာရောက် ရှာဖွေနေကြတာပါ ”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အံ့ဩသွားပြီး

“ဘာကို ရှာဖွေတာလဲ” ဟု မေးမိသည်။

လုံထူက လီယန်ချူကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မသေဆေး... သူတို့ပြောတာက ဒီနေရာမှာ ရှိနေနိုင်တယ် တဲ့”

လီယန်ချူ : “………………”

ထပ်ပြီးတော့ မသေဆေး တဲ့လား။

အဲဒီလူတွေရဲ့ စွဲလမ်းမှုက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှပါတကား။