အခန်း (၉၁၉-၉၂၀)

အခန်း (၉၁၉) ဒုံလင်းအိုင် ၊ ဝဲယာအစောင့်အရှောက် ၊ ဗြောင်ကျကျကြီးတော့ သွားမှာမဟုတ်ဘူး

လီယန်ချူသည် လုံထူ၏ ပြောပြချက်အရ သိလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က လာရောက်ရှာဖွေသူ အားလုံးပေါင်း အုပ်စုနှစ်စု ရှိခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံနက်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်အမင်း အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အုပ်စုဖြစ်ကာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အဖိုးအို၏ အမည်မှာ စွန်းလင်း ဖြစ်သည်။

အခြားအုပ်စုတစ်စုမှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ပညာရှိဆန်လှကာ တစ်ဦးချင်းစီက မတ်မတ်မတ်မတ်နှင့် စမတ်ကျလှသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ အမည်မှာ ကုန်းစွန်းရန့် ဖြစ်သည်။

လုံထူ၏ ဖော်ပြချက်အပေါ် အခြေခံ၍ လီရန်ချူသည် ထိုအုပ်စုနှစ်စု၏ နောက်ခံဇာစ်မြစ်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ထိုအုပ်စုများသည် သူနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ငရဲတောင် နှင့် ချွန်းချိုးလင် ဟူသော ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံခြင်းအင်အားစုကြီး နှစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ အတေသအချာ မပြောနိုင်သေးပေ။

ထိုစဉ် လုံထူက နေရာတစ်ခုကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

၎င်းမှာ 'ဒုံလင်းအိုင်' ဖြစ်သည်။

ဒုံလင်းအိုင်သည် အိုအေစစ် စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် မြေကွက်လပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

မူလက ရင်းမြစ်များ အလွန်အမင်း ရှားပါးလှသော ကျန့်အန်းမြို့မှ လူသားမျိုးနွယ်များအနေဖြင့် ထိုအိုအေစစ်ကို အလွန်အမင်း မက်မောတွန်းလှန်ချင်ကြရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊

လက်တွေ့အခြေအနေမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့ကြီးအသီးသီးမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထိုအိုအေစစ်ဆီသို့ ခြေမချဝံ့ကြပေ။

အကြောင်းပြချက်များမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသော်လည်း အားလုံးက အလွန်အမင်းကြောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုံလင်းအိုင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေသယောင်ပင်။

အချို့သူများသည် ထိုအိုင်ပြင်ပေါ်တွင် ရစ်ဆိုင်းနေသော ပါးလွှာသည့် မြူခိုးများကြားထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။

၎င်းမှာ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော သတ္တဝါများအပေါ် လူသားတို့၏ သဘာဝအလျောက် ရှိနေသည့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ကန္တာရထဲရှိ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက် အကြွင်းအကျန်များကဲ့သို့ပင် ထိုအိုအေစစ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

အချို့က ကောလာဟလ ဖြန့်ကြသည်မှာ - ထိုအိုင်ထဲတွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ အိုအေစစ်ထဲ ဝင်သွားသမျှ လူတိုင်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ညှို့ဓာတ်အောက်တွင် မိန်းမောသွားကာ မပြန်ချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

အချို့ကလည်း - ထိုအိုင်ထဲတွင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော ငါးဆန်းကြီးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လျှင် ရေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လာသည့် ဧရာမသတ္တဝါကြီးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ - အချို့သူများက ထိုအိုအေစစ်ထဲတွင် ငှက်ကလေးများ တေးဆိုပြီး ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် နတ်သက်ကြွေသံကဲ့သို့ အသံဆန်းများကို ကြားခဲ့ရဖူးပြီး၊ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပ၍ လူသားတို့ တမ်းတချင်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု ပြောကြသည်။

ဒုံလင်းအိုင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများမှာ အဖုံဖုံ ကွဲပြားနေသော်လည်း လူတိုင်း လက်ခံထားကြသည့် ဘုံအချက်တစ်ခုမှာမူ - ဒုံလင်းအိုင်ထဲတွင် လူကို အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ ထာဝရအသက်ကို ပေးနိုင်သည့် 'မသေဆေးပင်' ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လီရန်ချူ နေထိုင်ရာ လူ့လောကတွင်မူ 'မသေဆေး' ဆိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကန္တာရထဲတွင်မူ ထိုဆေးကို အမှန်တကယ် သောက်သုံးခဲ့ဖူးသူ ရှိခဲ့သည်။

ကျန့်အန်းမြို့၏ လူသားသမိုင်းကြောင်းသည် အလွန်ဆုံး နောက်ကြောင်းပြန်လိုက်လျှင် လွန်ခဲ့သော ခြောက်ရာ၊ ခုနစ်ရာစုခန့်အထိသာ ရှိသည်။

အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာသည် အလွန် ရှေးကျပြီး သိုင်းအင်အားကိုသာ အလေးထားကာ ပြည့်စုံသော စနစ်များ မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သမိုင်းကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အများအားဖြင့် နှုတ်ပြောသက်သက်ဖြင့်သာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ထို အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင် များ၏ သက်တမ်းမှာလည်း နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်မျှသာ ရှိသဖြင့် တိုတောင်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် ခြောက်ရာ၊ ခုနစ်ရာစု ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် ထိုကျင့်ကြံသူ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားရန် လုံလောက်လှသဖြင့်၊

ဒဏ္ဍာရီအားလုံး၏ မှန်ကန်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုမှာလည်း များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ကျန့်အန်းမြို့တွင် 'နတ်ဘုရား' ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊

ထိုသူမှာ ထိုစဉ်က ဒုံလင်းအိုင်ထဲမှ မသေဆေးကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည့် အမျိုးသားပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ယခုအခါ ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားများသည် သူ၏ အမည်နာမကိုလည်းမသိ၊ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကိုလည်း မမှတ်မိကြတော့ပေ။

လူတို့ နှုတ်ဖျားတွင် လက်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုနေကြသည့် ဘွဲ့အမည်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

၎င်းမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။

ကြားသိရသည်မှာ ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားတို့၏ သိုင်းပညာကျမ်းစာများ အားလုံးသည် ထို သိုင်းနတ်ဘုရားက ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့ကြီးအများအပြား၏ သိုင်းပညာကျမ်းများလည်း ထိုဝူစိန့်ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းမြို့ပျက် အကြွင်းအကျန်ထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည့် ဒုတိယမြောက် သတ္တဝါဆန်းကြီးသည် ယခုအချိန်အထိ ကျန့်အန်းမြို့သို့ ရောက်မလာသေးဘဲ၊ ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

လုံထူသည် မြို့တွင်း လုံခြုံရေးကို တိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်နေသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ ကျန့်အန်းမြို့မှ လူသားများအတွက်မူ ထိုသို့သော သတ္တဝါဆန်းများနှင့် တိုက်ခိုက်သတ်ပုတ်ရခြင်းမှာ အတွေ့အကြုံ အလွန်များနေပြီဖြစ်ရာ နေ့စဉ်ဘဝတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

လုံထူသည် ဝူချင်း၏ နေအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုဒုံလင်းအိုင်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကျွေ့ဟွာ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒုံလင်းအိုင်သို့ သွားရောက်လေ့လာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝူချင်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ တားဆီးလေသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဒုံလင်းအိုင်က တကယ့်ကို တားမြစ်နယ်မြေ ဗျ။ မဟုတ်ရင် အဲဒီထဲမှာ ထာဝရအသက်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလ ရှိနေတာတောင် အခုထိ ဘယ်သူမှ ခြေမချဝံ့ဘဲ နေမလဲ။"

သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။

မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို 'မသေဆေး' ဆိုသည်မှာ လူတို့ကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့် ရတနာထူး မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ကျွန်တော် အပြင်ဘက်နားတင် နည်းနည်းလောက် သွားကြည့်ရုံပါ။"

ဝူချင်းက အထပ်ထပ်အခါခါ ဖျောင်းဖျသော်လည်း တားမရခဲ့ပေ။

သူသည် ဤလီတာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး မြို့စားမင်း လုံထူပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့်၊

ထို့ကြောင့် ဆက်လက်၍ မတားဆီးတော့ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာ တို့သည် ကျန့်အန်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ မိုးတိမ်ကို စီးနင်း၍ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် မြေပုံဟူ၍ မရှိသော်လည်း၊ ဝူချင်း ပြသလိုက်သည့် လမ်းညွှန်ချက်နှင့်အတူ၊

လီယန်ချူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အစွမ်းထက်လှသော စိတ်အာရုံ ကြောင့် ဒုံလင်းအိုင် အိုအေစစ်ကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ မခက်ခဲလှပေ။

ဒုံလင်းအိုင် အိုအေစစ်

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှ လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤအိုအေစစ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်ကို ဖြစ်သည်။

ထိုဆေးပင်များ၏ ဂုဏ်သတ္တိကို အသေအချာ မသိရသေးသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

"ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်တောင် ရတနာတွေ များနေတာလား"

ကျွေ့ဟွာ က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါကလည်း ဒီနေရာရဲ့ အန္တရာယ်ကြီးမားမှုကို သက်သေပြနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီသိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီနေရာကို ခြေမချဝံ့ဘဲ နေပါ့မလား"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

သူသည် ဤကန္တာရထဲတွင်သာ သီးသန့်ပေါက်ရောက်သည့် ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်ကာ ဟူထျန်းဟင်းလင်ပြင် ထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ပရမ်းပတာ ပေါက်ရောက်နေသည့် စပါးခင်းတစ်ခုပင် ရှိနေသေးပြီး အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှကာ စပါးနှံတစ်ခုချင်းစီသည် လက်သီးဆုပ်ခန့်မျှ ကြီးမားလှသည်။

လီယန်ချူ တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အန်းသွားမိသည်။

အကယ်၍ သေသေချာချာ မကြည့်ပါက ၎င်းမှာ ဘာမှန်းပင် ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျန့်အန်းမြို့ထဲရှိ စပါးများမှာ ပုံမှန်ဆန်စပါးများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊

ဤစပါးစေ့မှာမူ ဆန်တစ်စေ့တည်းတင် လက်သီးဆုပ်ခန့် ကြီးမားနေပြီး၊ ၎င်းထဲတွင် ပါဝင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အဆပေါင်း ရာကျော်မက သာလွန်နေသည်။

ဗဟုသုတ အလွန်ကြွယ်ဝလှသော လီယန်ချူပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သူ့ကို ထူးဆန်းစေသည်မှာ - ဤနေရာတွင် ရတနာများစွာ ရှိနေသဖြင့် မူလက အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှိနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ ဤအိုအေစစ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည့်တိုင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး၊ ပါးလွှာခြင်းမရှိသော်လည်း လူ့လောကထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းရုံ ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် တောင်ဖြိုရွှေ့ပြောင်း ဟူသော နတ်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် မြေကြောနှင့် မြေပြင်အနေအထားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားသည်။

ဤနတ်ဘုရားအတတ်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ အတတ်ပညာများအပေါ် နားလည်မှုလည်း ပိုမိုတိုးတက်လာကာ အောက်ခြေအဆင့်အထိပါ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ထိုစပါးခင်းကို ရွှေ့ပြောင်းကာ ဟူထျန်းဟင်းလင်ပြင် ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာငယ် ထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ရတနာများစွာ ရှိနေရုံသာမက၊ ယန်ဓာတ်ရတနာ ဖြစ်သည့် ရွှေရောင်နတ်ပင်ကြီးလည်း ရှိနေသည်။

ယခုအခါ ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ သီးသန့်ထွက်ရှိသည့် စပါးပင်များပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်သဖြင့် ပိုမိုစုံလင်လှပသွားတော့သည်။

"ငါ့မှာ ပစ္စည်းစုဆောင်းရတာကို အရူးအမူးဖြစ်တဲ့ ရောဂါမျိုး ရှိနေတာလား"

လီယန်ချူ မိမိကိုယ်ကိုယ် တွေးရင်း ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်ပြီး ကမ္ဘာငယ် ထဲမှ ရွှေကျီးကန်း ကို အပြင်သို့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်း ‌သည် မျက်ဝန်းများ အသက်မဲ့နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အူတူတူအတတ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေကာ အနည်းငယ်မျှ ပျော်ရွှင်နေသည့် အရိပ်အယောင် ပြသနေသည်။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ ထိုနဂါးမြေကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရရှိခဲ့သည့် အကျိုးကျေးဇူးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသယောင်ပင် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ရွှေကျီးကန်း ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်ဝန်းထဲသို့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းကာ ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရွှေကျီးကန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နေမင်းအစစ်မှန်မီးတောက် မှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက အစွမ်းထက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ပိုမိုသန့်စင်လာပြီး စွမ်းအင်အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားသွားသော်လည်း ထုထည်ပမာဏမှာမူ ကြီးမားမလာခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နေမင်းတစ်စင်း ကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။

" နံရံဆေးရေးပန်းချီထဲက ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းကြားထဲက ထွက်လာတဲ့ နေမင်းတွေက ရွှေကျီးကန်း အကောင်ကြီးတွေများ ဖြစ်နေမလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုနံရံဆေးရေးပန်းချီထဲ၌ အစပိုင်းတွင် ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာသည့် နေမင်းများထဲတွင် လူရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ အစွမ်းကုန် ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် မူလဌာနေတိုင်းရင်းသားများ၏ မျက်စိထဲတွင် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နောင်ခေတ်မှ လေယာဉ်ပျံကို ရှေးခေတ်လူများ မြင်တွေ့ရပါက ၎င်းကို သံမဏိငှက်ကြီးတစ်ကောင်ဟု ထင်မှတ်ကြမည် မဟုတ်ပါလော။

အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုကို ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးသည့် ရှေးကျသော လူသားများ မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အမျိုးမျိုးသော မယုံနိုင်စရာ စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာတတ်စမြဲပင်။

လက်ဆင့်ကမ်းလာပြီးနောက် နောင်ခေတ်လူတို့၏ နှုတ်ဆင့်ကမ်း လွဲမှားမှုများ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ မူလလက်တွေ့ အခြေအနေနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားသည့် ဒဏ္ဍာရီများ ဖြစ်လာတတ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကိစ္စကို အသေအချာ အသေးစိတ် လိုက်မတွေးတော့ပေ။

ရွှေကျီးကန်း သည် သူ့ဘေးတွင် ဝဲပျံနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ သန့်စင်လှသော နေမင်းဆန္ဒအသိများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှပြီး အပူချိန်မှာလည်း ပြင်ပထက် များစွာ မြင့်မားသော်လည်း၊ ရွှေကျီးကန်း မှာမူ ထိုအခြေအနေထဲတွင် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

လီရန်ချူသည် ကန္တာရအိုအေစစ်ထဲသို့ ဆက်လက် လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်...

ကျွေ့ဟွာ သည် ခေါင်းကို ဖြတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုသို့ အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်

လီယန်ချူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျွေ့ဟွာ က ဆိုသည်

"တစ်ခုခု လာနေပြီ။"

သူမသည် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအရှင်သခင် ၏ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုများအပေါ် အလွန်အမင်း အာရုံခံစားလွယ်လှသည်။

ချက်ချင်းပင် ရှဲရှဲရှဲရှဲ ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အကွင်းများ တစ်ကွင်းပြီးတစ်ကွင်း ပါရှိသည့် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် တွန့်လိမ်ကွေးကောက်လျက် လျှောက်လာနေသည်။

ထိုမြွေကြီးသည် လူတစ်ရပ်စာခန့် ခေါင်းထောင်ထားပြီး လျှာနီနီကြီးကို တဖြတ်ဖြတ် ထုတ်နေကာ အလျားမှာ ဆယ့်ငါးမီတာခန့် ရှိပြီး ရေပုံးခန့်မျှ တုတ်ခိုင်လှသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးပါ မြွေဆန်းကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းနေသည်။

၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟိုက်ခနဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုမီးတောက်များသည် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင် ရှိနေပြီး အလွန်နံစော်သော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤခဏမျှအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါသည်ပင်လျှင် ယခင်က လီယန်ချူတို့ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကန္တာရဖွတ်ဘုရင်ထက် များစွာ သာလွန်နေချေပြီ။

မီးတောက်များသည် လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံလာပြီး လူကို အသက်ရှူကြပ်မတတ် ပိတ်ဆို့မှု ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသည့် ရွှေကျီးကန်း သည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဟကာ မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ မီးတောက်မှာ ရွှေဝါရောင် ဖြစ်သည်။

နေမင်းစစ်မီးတောက်သည် အလွန်အမင်း လျင်မြန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များကို တိုက်ရိုက် ပြာကျသွားစေရုံသာမက၊

ထိုမျှမကသေးဘဲ ရွှေကျီးကန်း သည် အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လေထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် မြွေကြီးကို တိုက်ရိုက် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရသည်။

သို့သော် သူ ပထမဆုံး တွေးမိလိုက်သည့် အတွေးမှာမူ

"သွားပြီ ရွှေကျီးကန်း လည်း လူသတ်မှတ်တမ်း လုနိုင်တဲ့အထိ ကြီးထွားလာပြီပဲ "

မူလက သူ့ဘေးတွင် ရန်သူကို အမြဲဦးအောင် သတ်လေ့ရှိသူမှာ ကျွေ့ဟွာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ နောက်ထပ်တစ်ကောင် တိုးလာခဲ့ချေပြီ

ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာမှ သတ္တဝါဆန်းများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် များ ကျဆင်းမလာခြင်းပင်။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသည်

ရွှေကျီးကန်း ၏ လက်ရှိအစွမ်းက ဤမျှအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒီအူတူတူကောင်ရဲ့ အစွမ်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် တက်လာရတာလဲ။"

သူမတွင်လည်း လီယန်ချူကဲ့သို့ပင် သံသယများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"မြွေကြီးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပိုင်းဖြတ်သတ်ပစ်နိုင်တာ၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက အရင်ကနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားသွားပြီ။"

ကျွေ့ဟွာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်၊ ဤအူတူတူကောင်က သူမကို ကျော်တက်သွားတော့မည်လား။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

"စောစောက သူ လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့ ပုံစံက၊ ငါတို့ အဲဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရိုးစုကြီးနဲ့ မတူဘူးလား"

ကျွေ့ဟွာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်၊

"တကယ်ပဲ အတူတူပဲ။"

လီရန်ချူ၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ကျွေ့ဟွာ သည် ယခင်က အရိုးစုကြီးသည်လည်း အတောင်ပံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားအလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

လီယန်ချူက နှေးနှေးကွေးကွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ရွှေကျီးကန်း ရဲ့ နောက်ခံက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှေးဟောင်းမျိုးဆက် သတ္တဝါများ ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုးတက်မှုနှုန်းမျိုး ရှိမနေနိုင်ပေ။

မဟုတ်လျှင် လက်ရှိ လူ့လောကကို စိုးမိုးထားသူများမှာ ထိုရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်အမင်း ရှည်လျားလှသလို၊ ကြီးထွားမှု ကာလအပိုင်းအခြားမှာလည်း အထူးပင် ကြာမြင့်လှသည်။

ကလေးဘဝ ကာလသည်ပင်လျှင် နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်တတ်ရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း တတိယအဆင့်ရှိ ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကိုပင် အိုမင်းသေဆုံးသွားအောင် စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ရွှေကျီးကန်း ၏ လက်ရှိအစွမ်းမှာမူ ဒုံးပျံစီးထားသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေကွင်းများ ပါရှိပြီး အရှိန်အဝါ ကြောက်စရာကောင်းလှသည့် မြွေကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ရွှေကျီးကန်း သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

စောစောက မြွေကြီးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရခြင်းမှာ အရေးမပါသော ကိစ္စအသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သယောင်ပင်။

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည် - "တော်တယ်၊ သိပ်တော်တယ်။"

အကယ်၍ ကျွေ့ဟွာ သာ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် မေးကို ပင့်တင်ကာ၊ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မိမိ၏ ရှေးဟောင်းတောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှေကျီးကန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ အလွန်ပင် အေးစက်လှသဖြင့် ဤအူတူတူကောင်သည် လူစကားကို နားလည်ရဲ့လားဟူ၍ပင် တွေးတောစရာ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုရွှေရောင်မြွေကြီး၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤမျှအဆင့်ရှိသော တည်ရှိမှုမျိုး၏ အရေခွံ၊ အရိုး၊ အဆိပ်စွယ်နှင့် အသားအသွေး အားလုံးသည် ထိပ်တန်းရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ပန်းပဲထုခြင်းတို့တွင် အလွန်ပင် ရှားပါးတန်ဖိုးရှိလှသည်။

ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကန္တာရဖွတ်ကြီး၏ အလောင်းကိုလည်း နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူက သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့ကို ရှေးဟောင်းဆေးဖိုကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ရုံဖြင့် သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကြီးများ အဖြစ် ဖော်စပ်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး အသုံးချနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဒါကမှ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး နေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် အထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းဝင်သွားကြတော့သည်။

ဤအိုအေစစ်၏ အကျယ်အဝန်းမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း၊ ၎င်းထဲတွင် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

လီရးယန်ချူသည် အထဲတွင် လူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ပင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ၊ ၎င်းသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေပြီး သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည်။

"နဂါးသွေးနွယ်ပင်"

လီရန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ယန်ဓာတ်ရတနာ နှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ကျွေ့ဟွာ ကလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"ဒီအိုအေစစ်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ရတနာတွေက ဒီလောက်အထိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်နေရတာလဲ"

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်၊

ရုပ်ရည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှသော မြေခွေးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အမွေးအမှင်များသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေကာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

လီရန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပါးစပ်ကို ဟိုက်ခနဲ ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ဆယ်ဆမက ကြီးမားလှသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ဝါးမြိုပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး မည်သည့် ဖိအားမျှ ရှိမနေပေ။

ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းပိုင်းတွင် သွေးနီရောင် လွှမ်းနေပြီး ထက်မြက်လှသော သွားများ စိပ်စိပ်စပ်စပ်ဖြင့် အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသည်။

ဤမြေခွေး၏ ယခင်အရှိန်အဝါမှာ ဝူချင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာ သာလွန်သော်လည်း၊

ပါးလွှာသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင်မူ စောစောက ရွှေကွင်းမြွေကြီးနှင့် အဆင့်အတူတူပင် ဖြစ်သွားပြီး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ကျွေ့ဟွာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်အသိများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် မြင့်မြတ်လှသော ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်၏ ရုပ်ပုံလွှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊

ပါးစပ်ကြီး ဖွင့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် မြေခွေးနီသည် ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ကျွေ့ဟွာ ၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ဖြစ်သည်။

ဟော့ထုံတောင် ထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်း တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ ခမောက်ဆောင်း အမျိုးသားကိုပင် လှုပ်ရှား၍မရအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် ခပ်ဖွဖွလေး ခုန်လွှားကာ ပျံသန်းသွားပြီး၊ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော အလင်းတန်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ပိုင်းဖြတ်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊

ချက်ချင်းပင် ထိုမြေခွေးနီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကြောင့် မြေခွေးနီ၏ ကလီစာ အားလုံး ကြေမွသွားပြီး နေရာတင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် ညင်သာစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်သက်ဆင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာထားကို အေးစက်စက် ပြုလုပ်ထားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါဆန်းတစ်ကောင် ပေါ်လာရန် ခဲယဉ်းလှသဖြင့်၊ အူတူတူကောင်ကို အသာစီး ရယူခွင့် မပေးနိုင်ချေ။

လီယန်ချူ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

"ငါ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပါတယ်၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းကမှ တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းတာပါ။"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျွေ့ဟွာ သည် မေးကို ပင့်တင်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါက ဒီ အူတူတူကောင်ကို ရှုံးပါ့မလား။"

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအရှင်သခင် သွေးမျိုးဆက်၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်

ယခုအခြေအနေအရ နောင်တွင် တိုက်ခိုက်ရပါက သူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကျွေ့ဟွာ နှင့် ရွှေကျီးကန်း တို့ ရှိနေသဖြင့်၊ ဝဲယာအစောင့်အရှောက် နှစ်ကောင်သည် သူ့အတွက် အချိန်များစွာ သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တကယ့်ကို မိစ္ဆာအရှင်သခင်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ပဲ၊ ငါကတော့ မင်းကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။"

ရွှေကျီးကန်း သည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည့်တိုင်အောင်၊ မျက်ဝန်းများမှာ အူတူတူအတုံးတုံး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကောင်းကွက်ဆိုးကွက် စကားများကို နားလည်ပုံမရပေ။

သို့သော် ကျွေ့ဟွာ မှာမူ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အမြီးကလေး ထောင်တက်သွားပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ

အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလျက်

"ဒါတွေက သတ္တဝါအသေးအဖွဲလေးတွေတင် ပါ။"

သူမ၏ အပြုံးမှာ အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာမူ မသိမသာ ကွေးညွတ်တက်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် လီယန်ချူသည် နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ လက်ဖျားပင် မလှုပ်ခဲ့ရဘဲ၊ ရွှေကျီးကန်း နှင့် ကျွေ့ဟွာ တို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ဖျက်ဆီးသွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ဒုံလင်းအိုင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် မနီးကပ်သေးခင်မှာပင် လီယန်ချူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအိုင်ထဲမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါဆန်းကြီး ပုန်းနေပုံရတယ်။"

ကျွေ့ဟွာ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လီယန်ချူက တစိုက်မတ်မတ် ချီးကျူးခဲ့သဖြင့်၊

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လောက၌ ပြိုင်ဘက်မရှိဟူသော မာန်မာနမျိုး ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူမက အရေးမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး

"လက်တစ်ဖျစ်တီးအတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်လို့ရတယ်၊ ဒီလောက်အထိ အလေးအနက်ထားစရာ မလိုပါဘူး။"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြသည်

"ငါ့အဓိပ္ပာယ်က၊ အိုအေစစ်ကို အရင်ဆုံး လုံးဝ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်မယ်။ အကယ်၍ အိုင်ထဲက သတ္တဝါက အရမ်းသန်မာနေရင် ငါတို့ လှည့်ပြန်မယ်၊ မသန်မာဘူးဆိုရင်တော့ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။"

"..." ကျွေ့ဟွာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ တွန့်သွားရသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသည့် လီယန်ချူကို ကြည့်ရင်း၊

စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသည်။

တကယ့်ကို မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤဒုံလင်းအိုင်သို့ မကပ်သွားကြသေးဘဲ၊ မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ကြသည်။

ဒုံလင်းအိုင်ကို ဗဟိုပြု၍ ဤအိုအေစစ်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ကြသည်။

ရရှိခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ်များမှာလည်း အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါကြီးနှစ်ကောင် အပြင်၊ အခြားသော သတ္တဝါကြီး လေးကောင်ကိုလည်း ကျွေ့ဟွာ နှင့် ရွှေကျီးကန်း တို့က လုံးဝ သတ်ဖြတ်ခြေမှုန်းပစ်ခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဘေးနားမှနေ၍ ထိုနေရာရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ရတနာများကို ကမ္ဘာငယ ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်၊ သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကြီးတင် ခုနစ်လုံးလောက် ဖော်စပ်နိုင်မှာပဲ။"

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ ကွေးညွတ်ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လီယန်ချူ မသိရှိသည့် ထူးဆန်းသော ဆေးပင်များ ရှိနေသော်လည်း၊

၎င်းတို့ထဲတွင် ပါဝင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်အမင်း ပြည့်ဝလှသဖြင့် အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူတို့သည် ဒုံလင်းအိုင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားတို့က 'တားမြစ်နယ်မြေ' ဟု ခေါ်ဝေါ်ထားကြသည့် နေရာသည် မသိမသာအတွင်း၌ပင် သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

ကျန့်အန်းမြို့

ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်လှကာ၊ မျက်နှာထား တင်းမာခိုင်မာလှသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ဝူချင်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

သူ့ဘေးရှိ အာနာဇာ ၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြသော်လည်း၊

လီယန်ချူ နောက်ဆုံးတွင် ထိုရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ထဲ၌ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲကိုမူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြသည်။

အာနာဇာက ပြောလိုက်သည်

"ဆရာ... သူ အဲဒီအိုအေစစ်ထဲမှာ သေသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

လီယန်ချူနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည့် အချိန်ကာလမှာ အလွန်တိုတောင်းလှသော်လည်း၊ သူမ၏ လီယန်ချူအပေါ် ထားရှိသည့် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်မှာမူ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးရှိ လူငယ်အမျိုးသားများမှာ မူလကပင် သူမ၏ မျက်စိထဲတွင် မရှိခဲ့ကြရာ၊

ယခုအခါ မိမိဘေးတွင် ဤကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံပြီး ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့်၊ နောင်တွင် ခင်ပွန်းရှာရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် အသက်ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးလည်း ရှိနေသေးသည်။

အမျိုးမျိုးသော ကျေးဇူးတရားများ ရောယှက်နေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်၍ သဘာဝအလျောက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"လီတာအိုဆရာရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိုအေစစ်က ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက တားမြစ်နယ်မြေ၊ သေမင်းတမန်နယ်မြေ လို့ အခေါ်ခံရတာ။ အဲဒီထဲက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတွေကို သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် မယှဉ်နိုင်ကြလို့ အထဲကို မဝင်ဝံ့ကြဘူး... ဒီကိစ္စကိုတော့ ငါလည်း အ‌ေသအချာ မပြောနိုင်ဘူး။"

အာနာဇာသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်နှာပျက်နေရှာသည်။

ဝူချင်းက သက်ပြင်းချလျက်

"အကယ်၍ သူတို့ သေသေချာချာ သတိထားပြီး၊ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပြီး အသံအကျယ်ကြီးတွေ မထွက်အောင် နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒုံလင်းအိုင်ကို အဆင်ပြေပြေ ရောက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တာပဲ။"

အာနားဇာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို ဘယ်သူက ဗြောင်ကျကျကြီး သွားရဲမှာလဲ။"

ဝူချင်း၏ မျက်ခုံးကြားတွင်မူ ပျယ်ပျက်မသွားနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ်များ ထူထပ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။

ဒုံလင်းအိုင်သည်သာ ထိုအိုအေစစ်၏ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး တည်ရှိမှု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၉၂၀) ကျောက်စာတုံး၏ ဟောကိန်း ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

မြို့တော်အတွင်းမှနေ၍ ကျယ်လောင်စူးရှသော ခရုသင်းတံပိုးမှုတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ် စစ်အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ဝူချင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းပြောင်းလဲသွားပြီး "ကန္တာရထဲက သတ္တဝါဆန်းတွေ လာရောက်တိုက်ခိုက်နေပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျန့်အန်းမြို့သည် တစ်မြို့လုံးရှိ လူအားလုံး စစ်သည်တော်များဖြစ်ကြပြီး လူတိုင်း သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကြီး၊ ငယ်မရွေး မည်သူမဆို အချိန်မရွေး စစ်မြေပြင်သို့ တက်လှမ်းဝံ့ကြသည်။

ဝူချင်းသည် ထိုလူများထဲတွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဟောင်ထျန်း သိုင်းပညာရှင်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ အာနာဇာသည်လည်း မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင် အသန်မာဆုံးသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ဆရာတပည့်နှစ်ဦးသည် မြို့ရိုးထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ထက်မြက်လှသော သိုင်းအရှိန်အဝါများ ဖုံးကွယ်ထားသည့် မြို့စားမင်း 'လုံထူ' သည် မြို့ရိုးထက်တွင် ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဧရာမဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းကို ကြေးညိုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သည့်အမျိုးအစားမှန်းမသိရသည့် ဧရာမသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ အရိုးစုကို အလွန်အမင်း ထက်မြက်လာအောင် သွေးပွတ်တိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားသွားပေါ်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အစင်းကြောင်းများ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းမန္တန်အက္ခရာများကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင်မူ ညိုမှောင်လှသော သွေးကွက်များနှင့်အတူ ခဲယဉ်းလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထူထပ်စွာ စွဲထင်နေချေသည်။

ဝူချင်းသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ဧရာမကြီးမားလှသော သတ္တဝါဆန်းတစ်ကောင်သည် မြို့ရိုးရှေ့တွင်ပင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်ကာ အသတ်ခံထားရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ထမန်လု (လောဘရမ္မတ်ဝံပုလွေ)။"

ဝူချင်း၏ မျက်ခုံးအစုံသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားရသည်။

ထမန်လု ဆိုသည်မှာ ကန္တာရထဲတွင် အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော သတ္တဝါဆန်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်သည့် သဘာဝရှိပြီး၊ လှုပ်ရှားလျှင် အနည်းဆုံး အကောင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာတတ်ကာ အချင်းချင်းလည်း အလွန်အမင်း စနစ်တကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်း ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ထို ထမန်လု ဝံပုလွေအုပ်စုနှင့် တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူ့ကို သိုင်းပညာများ သင်ကြားပြသပေးခဲ့သည့် ဆရာသခင်သည် ထိုဝံပုလွေအုပ်စု၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော သွေးသားများနှင့် ကြွက်သားအသားစများသည် ထိုထမန်လု ဝံပုလွေများ၏ မျက်စိထဲတွင် အလွန်အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားမျိုးနွယ်များသာမက၊ အခြားသော မြို့ကြီးများမှ လူသားများသည်လည်း ဤသတ္တဝါဆန်းများကို အကြီးအကျယ် ဝိုင်းဝန်းချေမှုန်းခဲ့ကြဖူးသည်။ 'ရှန်းထျန်း' အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ နှိမ်နင်းခဲ့ကြသဖြင့် ယခုအခါ ဤထမန်လု ဝံပုလွေများကို မြင်တွေ့ရခဲလှပြီ ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့တွင် ထိုဝံပုလွေကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

အကယ်၍ တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိနေသည်ဆိုသော်လည်း၊ ဝူချင်းသည် ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ထမန်လု များသည် ဘယ်သောအခါမျှ တစ်ကောင်တည်း သီးသန့် လှုပ်ရှားလေ့မရှိပေ။ ထို့အပြင် အကယ်၍ ရိုးရိုးလေး လမ်းပျောက်လာသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်းသာ ဆိုပါကလည်း မြို့စားမင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ စစ်တံပိုးကို မှုတ်လိမ့်မည်မဟုတ်သလို၊ တစ်မြို့လုံးရှိ သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကို ဤနေရာသို့ စုစည်းစေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ခန္ဓာကိုယ် ဧရာမကြီးမားလှသော ထမန်လု ဝံပုလွေကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် အနည်းဆုံး အကောင်ရေ ရာကျော်ခန့် ရှိနေပြီး၊ ဤမျှ များပြားလှသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးသည် မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ထိုအုပ်စုထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှသော ဝံပုလွေကြီး နှစ်ကောင် ရှိနေပြီး၊ အခြားသော ဝံပုလွေများနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်အကောင်များထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆမက ပိုမိုကြီးမားကြသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များမှာ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများ လျှပ်ကူးနေကြသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအား အရှိန်အဝါကြီးသည် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ၊ ထိုဝံပုလွေအုပ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ပို၍ပင် ခန္ဓာကိုယ် ဧရာမတောင်ကြီးတစ်မျှ ကြီးမားလှသော 'ဝံပုလွေဘုရင်' တစ်ကောင် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းတွင် ခေါင်းသုံးလုံး ပေါက်နေပြီး အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သွင်ပြင်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားများကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။

ဟောင်ထျန်း သိုင်းပညာရှင်အားလုံးသည် ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကို တိတိကျကျ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မြို့စားမင်း လုံထူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် စိတ်နှလုံး အလွန်အမင်း လေးလံအုံ့မှိုင်းသွားရသည်။ ဤထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်၏ အရှိန်အဝါသည် မိမိထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သိုင်းပညာကျင့်စဉ် အဆင့်အတန်းအရ ခွဲခြားရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် မိမိထက် ကျင့်စဉ်အဆင့်ငယ်တစ်ခုခန့် ပိုမိုမြင့်မားနေပြီး၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်လျှံနေသည်။ အဝေးကနေ လှမ်း၍ အကဲခတ်နေရုံဖြင့်ပင် လုံထူသည် ထိုဝံပုလွေဘုရင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော တုန်လှုပ်ဖွယ် စွမ်းအားကို အထင်အရှား အာရုံခံမိနေသည်။

ဝူချင်းသည် လေကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟောကိန်းက တကယ်ဖြစ်လာပြီပေါ့... အဲဒီဟောကိန်းက အမှန်တကယ်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ..."

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း အုံ့မှိုင်းနေသဖြင့် ဘေးနားရှိ အာနာဇာတစ်ဦးတည်းသာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အာနာဇာက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဘာဟောကိန်းအကြောင်း ပြောနေတာလဲဟင်"

ဝူချင်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလာခဲ့သည်။

"သတ္တဝါဆန်းကြီးကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းတုန်းက၊ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တာ။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးဘူး။"

အာနာဇာသည် အံ့ဩသွားသော်လည်း စကားမဖြတ်ဘဲ ဆရာဖြစ်သူ၏ ရှေးဟောင်းအတိတ် အမှတ်တရများကို ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လက်နားထောင်နေလိုက်သည်။

ဝူချင်းက ဆက်၍ ပြောသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ သတ္တဝါဆန်းကို သတ်ဖြတ်နေတဲ့အချိန်မှာ၊ ဟောကိန်းတွေကို ရေးထွင်းထားတဲ့ ကျောက်စာတုံးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီကျောက်စာတုံးကို စတွေ့ကတည်းက၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ အချင်းချင်း မသင်္ကာမှုတွေ၊ သံသယတွေ ဖြစ်ပြီး အတွင်းကွဲလာခဲ့ကြတာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်"

အာနာဇာသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး

"အဲဒီကျောက်စာတုံးပေါ်မှာ ဘာတွေ ရေးထားလို့လဲ ဆရာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝူချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ်ကျော့ပြန် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရလိမ့်မယ်၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေဟာ ဒီနေရာဆီကို ထပ်မံပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်။"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ သူသည် တောင့်ခဲနေသော လည်ပင်းကို တစ်ဆင်ချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ အာနာဇာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"အဲဒီဟောကိန်းအပြင်၊ ငါဟာ အနာဂတ်ရဲ့ မြင်ကွင်းအချို့ကိုလည်း မြင်မက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ထမန်လု ဝံပုလွေတွေ မြို့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်မယ့် ဒီမြင်ကွင်းကို... ငါ အရင်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့တယ်"

အာနာဇာသည် အေးစက်လှသော လေထုကို တစ်ချက် ရှူသွင်းမိပြီး အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲ"

ဝူချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"ငါကတော့ အဲဒါတွေကို ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အာရုံမှားမှုတွေလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ..."

ထိုစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကျောက်စာတုံးသည် ဝူချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများသည်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖျက်မရအောင် ပုံနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ မူလက ထမန်လု ဝံပုလွေများမှာ လုံးဝ မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ ထမန်လု များ မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်သည့် မြင်ကွင်းသည် လက်တွေ့အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

အာနာဇာ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤကိစ္စသည် သူမ၏ ယခင် ဗဟုသုတ နားလည်မှု ဘောင်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေချေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

........................

ဒုံလင်းအိုင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်မှာ မတ်မတ်မတ်မတ် ရှိလှပြီး၊ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ဧရာမတောင်ကြီးတစ်မျှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ ဤအိုင်ရေပြင်တွင် ထူးဆန်းသော တားမြစ်ပိတ်ဆို့မှု မန္တန်များ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ 'ဝိညာဉ်မျက်စိ' ဖြင့်ပင် အောက်ခြေသို့ ထိုးဖောက်မကြည့်နိုင်ချေ။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ကျွေ့ဟွာ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံခံစွမ်းရည်ဖြင့်ပင် မည်သည့် စွမ်းင်အရှိန်အဝါနှင့် အသံကိုမျှ ရှာဖွေစုံစမ်း၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ဤနေရာသည် ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားများ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်ရိုသေကြသည့် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဗဟိုချက် ဖြစ်ချေသည်။ ပြတ်သားသော ခန္ဓာကိုယ်အစွမ်းရှိသည့် 'ရှန်းထျန်း' သိုင်းပညာရှင်ကြီးများပင် ရှိနေသော်လည်း၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤနေရာသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ဝံ့ကြသလို၊ ထိုအိုအေစစ်ထဲသို့ပင် ခြေချဝံ့သူ မရှိခဲ့ကြချေ။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး

"ဒီနေရာမှာ အမှန်တကယ် မသေဆေးပင် ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ စောစောကတည်းက ငါတို့ ရှာတွေ့သင့်နေပြီ။ အခုတော့ ဒီဒုံလင်းအိုင်တစ်ခုပဲ မရှာဖွေရသေးဘဲ ကျန်တော့တယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့်

"မသေဆေးပင်ဆိုတာ ဒီအိုင်ရေအောက်ထဲမှာ ပုန်းနေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ငါတို့ အခုပဲ လှည့်ပြန်ကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီအထိတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့ရင် ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ဒဏ္ဍာရီကို အားနာစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် 'ရေခွဲပုတီး' ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယခင်က သူသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်ကလည်း ထိုအိုင်ထဲရှိ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာများ ချန်ထားခဲ့သည့် သတ္တဝါဆန်းများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဤရေခွဲပုတီးကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချောမွေ့လွန်းလှပြီး ရေခွဲပုတီးသည် အိုင်ရေပြင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘေးဘယ်ညာသို့ ခွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်၊ သူတို့သည် ရေအောက်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုငါးဆန်းကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး အလျားမှာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှိသည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော ခြေထောက်လေးချောင်း ရှိနေသော်လည်း ထိုဧရာမငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ အလွန်အမင်း သေးသွယ်ပိန်လှီနေပုံရသည်။

ဤငါးကြီးသည် လူကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှည့်လည်လှုပ်ရှားနေကြကာ ၎င်းမှာ အင်းဆက်များ၏ ပေါင်းစပ်မျက်လုံးကြီးကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအစုံသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားရသည်။ ဤငါးကြီးသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံမိလိုက်သည့် ခဏတွင် ထိုငါးဆန်းကြီး၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထူးဆန်းဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်သွားချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာမက၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့ပင်လျှင် ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအား၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ကျင့်စဉ်တတိယအဆင့်ရှိ ယန်ဝိညာဉ်ကို ထူထောင်ထားပြီးဖြစ်သော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား၊ ဤငါးဆန်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူ၏ ယန်ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ကျန့်အန်းမြို့ရှိ သိုင်းပညာရှင်ကြီးများသည် ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကို မကျင့်ကြံကြဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဆန္ဒကိုသာ အပြင်းအထန် ထုဆစ်ထားကြသဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်မှာ ပိုမိုကျစ်လျစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤငါးကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်ကြုံရပါက သူတို့တွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ကြည့်ရတာတော့ ကုန်းရေနှစ်ကျင်း သတ္တဝါတစ်မျိုးနဲ့ တူတယ်" လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဤငါးကြီး၏ နေထိုင်မှု သဘာဝကို စိတ်အေးလက်အေး ဝေဖန်ဆန်းစစ်ရန် စိတ်ကူးရှိနေသေးသည်။

ကျွေ့ဟွာကမူ "..............."

သူမသည် ဤငါးကြီး၏ စွမ်းအားလွှမ်းမိုးမှုကို မခံရသော်လည်း၊ လီယန်ချူကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေး မရှိလှပေ။ သို့သော် မိမိ၏ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအရှင်သခင် သွေးမျိုးဆက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူမက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဟီး... ဒီငါးက တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း စိတ်ထဲကနေ ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော ငါးဆန်းကြီးသည် ရန်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်၍မရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ ပါးစပ်မှနေ၍ မွေးကင်းစကလေးငယ် ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ စူးရှစူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ သေးငယ်ပိန်လှီလှသော ခြေလေးချောင်းကို အပြင်းအနှင် လှုပ်ရှားကာ သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းခုန်အုပ်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုလက်မောင်းခန့် ခြေထောက်များမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသော်လည်း၊ ၎င်းကို အခြေပြု၍ ပြေးလွှားလာသောအခါ အဟုန်မှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှချေသည်။

ရွှေကျီးကန်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေရင်း၊ ပါးစပ်မှနေ၍ နေမင်းစစ်မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး ငါးကြီးကို ရစ်ပတ်သွားတော့သည်။ သို့သော် ကျင့်စဉ်တတိယအဆင့်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆန်းများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ပြာကျသွားစေနိုင်သော ဤနေမင်းစစ်မီးတောက်သည် ဤငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် ဒဏ်ရာမရစေခဲ့ချေ။

ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးပေါင်းများစွာထဲမှ ဆန်းကြယ်သော နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ထက်မြက်လှသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရွှေကျီးကန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။ ရွှေကျီးကန်း၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လေထဲတွင် တောင့်ခဲသွားပြီး၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်းမှုတ်ထုတ်ထားသော နေမင်းစစ်မီးတောက်များမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤငါးကြီး၏ စွမ်းအားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ သန်မာလွန်းလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်အမင်း မာကျောလှသည်။ မည်မျှပင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်ပါစေ၊ ၎င်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပါက ထိုထူးဆန်းသော အကြည့်စွမ်းအားဖြင့် အားလုံးကို ပျယ်ပျက်သွားစေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှေကျီးကန်းနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ပူးပေါင်းကာ တိုက်ခိုက်ကြရာ၊ ဒုံလင်းအိုင်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခါတုန်လှုပ်သွားပြီး အိုင်ရေများ ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤရှေးဟောင်းအစွမ်းထက် ငါးကြီးကိုမူ အလွယ်တကူ မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ ရွှေကျီးကန်း၏ နေမင်းစစ်မီးတောက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဒုံလင်းအိုင်၏ ရေအမြောက်အမြားကို အငွေ့ပျံသွားစေခဲ့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ရေငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြူခိုးကြီးများ ရစ်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးလည်း အလွန်အမင်း ပူပြင်းလာခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တိုက်ရင်းတိုက်ရင်းဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။ ဤငါးကြီး၏ အရှိန်အဝါသည် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အသန်မာဆုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမဆို ၎င်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လျှင် ပျယ်ပျက်သွားတတ်သည့် ဤပင်ကိုယ်အရည်အချင်းမှာ အလွန်အမင်း ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သူမကို အကြီးအကျယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်။

"ချလွင်..." ဟူသော နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သံမဏိသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ရေငွေ့များကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကျန့်ကျောင်း ဓား ၏ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါသည် ငါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးများစွာသည် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

"ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း..."

လေထုထဲတွင် သွေးမြူခိုးများ ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်ကျောင်း ဓားသည် ငါးကြီးကို အပိုင်းပိုင်း မပိုင်းဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအား၏ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းမန္တန်များ လွှမ်းခြုံထားသည့် ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးသည် လေထဲတွင် မျောလွင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းထံမှ အလွန် ရှေးကျ၍ အိုမင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းကာ စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒေါင်..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ဟိန်းထွက်သွားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုငါးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အတင်းအဓမ္မ ပိတ်ဆို့သွားကြပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ ဧရာမမျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးသာ ပိတ်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဟိန်းထွက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေမှ ကြောက်စရာကောင်းသော ငါးကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်သွားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲပြိုကျသွားတော့သည်။

ခေါင်းလောင်း သည် ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကို တိုက်ရိုက်တုန်ခါစေရန် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသည့် နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ စွမ်းအားအချို့ကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ဤထူးဆန်းသော ငါးကြီး၏ စွမ်းအားကိုမူ ကောင်းစွာ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"ဒီနတ်လက်နက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြပြီး

"ဒါက ခေါင်းလောင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ဒီငါးကြီးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကွက်တိ ကာကွယ်ဖိနှိပ်နိုင်လို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့ ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး၊ အိုင်ရေများပင်လျှင် ပွက်ပွက်ဆူသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ထူးဆန်းလှသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် နတ်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ နတ်နန်းဗိမာန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသည့် ဆန်းကြယ်သော နတ်တောင်တန်းများ ရှိနေပြီး ထိုတောင်များပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ရတနာဆေးပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် လူ့လောကနှင့် လုံးဝမတူဘဲ နတ်ပြည်နတ်လောက၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှပဆန်းကြယ်လှသည်။

"ဒုံလင်းအိုင်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီအများစုက အမှန်တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား" လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုနတ်လောက မြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ လီယန်ချူအနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သဖြင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ ထိုစဉ် သူသည် မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်နေ့သောအခါတွင် ဤနတ်လောက မြင်ကွင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုစဉ်က အလင်းတန်းများနှင့် အတိုင်းအဆမှာ ယခုထက် များစွာ ကြီးမားသဖြင့် အိုအေစစ်အပြင်ဘက်မှ လူများပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ဤအိုအေစစ်ထဲသို့ ဝင်သွားသူတိုင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာနိုင်ပါက၊ ဒုံလင်းအိုင်ထဲတွင် ဧရာမသတ္တဝါကြီး ရှိနေသည်ဟူသော ကောလာဟလကို ပြင်ပလူများက မည်သို့ သိရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဝူချင်းက ဒီကမ္ဘာရဲ့စွမ်းအားတွေကို သေသေချာချာ နားမလည်လို့ ကောလာဟလတွေက အတိအကျ မမှန်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

လီယန်ချူသည် အတွေးပြောင်းလိုက်ပြီး ဤပြဿနာကို နက်နက်နဲနဲ လိုက်မတွေးတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် နတ်လောက မြင်ကွင်းထဲမှနေ၍ အမှန်တကယ်ပင် သန့်သန့်စင်စင်လှသော နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ထူထပ်လှပြီး မြူခိုးများကဲ့သို့ ရစ်ဆိုင်းသွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ဤအိုအေစစ်တစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပမာဏမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆပေါင်း ရာကျော်မက ထူထပ်သိပ်သည်းသွားသည်ကို အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများအားလုံးသည် ခဏချင်းအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

စောစောက လီယန်ချူတို့သည် ပြည့်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ ဤငါးကြီးသည် ထိုထူးဆန်းသော နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ယခင်အထွတ်အထိပ်အချိန်ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာထွားကျိုင်းလာခဲ့သည်။

ယခင်က ခေါင်းလောင်းသည် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကိုသာ တုန်ခါစေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လုံးဝ သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ငါးကြီးသည် လေထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်သွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆန်းကြယ်လှသော မြင်ကွင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုခမ်းနားလှသော နတ်လောကမြင်ကွင်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကြောင့်ပဲ အိုအေစစ်ထဲမှာ ရတနာဆေးပင်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ပေါက်ရောက်နေရတာလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်ပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

သူသည် ငါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အဟုန်ဖြင့် လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒသည် အရိုင်းကမ္ဘာထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းများထက် သာလွန်သောအဆင့်တွင် ရှိသည်။ စောစောကတည်းက သူ သတိပြုမိသည်မှာ ဤငါးကြီးသည် အလွန်အမင်း သန်မာသော်လည်း၊ ၎င်း၏ သန်မာမှုမှာ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထူးဆန်းသော အဆင့်အတန်း စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရိုင်းကမ္ဘာမှ သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ကာ၊ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုငါးကြီးကို သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်သွားအောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်ရတာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

စောစောက သူမနှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ ငါးကြီး၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်သည် ဤမျှအထိ လေးလံလွန်းလှသဖြင့် ကျွေ့ဟွာအနေဖြင့် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

"ဒိန်း..."

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ငါးကြီးသည် အိုင်ရေထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး၊ အိုင်ရေများ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ ဧရာမ လေဟာနယ်ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သူသည် မိမိ၏ သိုင်းပညာပြင်ပမြင်ကွင်းကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အတွင်းမြင်ကွင်းကို ထုတ်ဖော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင် တောက်ပလှသဖြင့် မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ချေ။ လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး လုံးဝ သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဤငါးကြီး ပြန်လည်သက်သာလာပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှစ၍ လုံးဝ သေဆုံးသွားသည့်အချိန်အထိ၊ လီယန်ချူသည် လက်သီး သုံးချက်သာ ထိုးနှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဘေးနားမှနေ၍ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်နေမိသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနတ်လောက မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း၊ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဟောထုံတောင် လိုဏ်ဂူထဲရှိ ရှေးဟောင်းဆေးဖိုကြီးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကလေးအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။

"နတ်ပြည်လောကမှာ အမှန်တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"

"ဘာလို့ လူ့လောကထဲမှာ နတ်ပြည်ရဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ခဏခဏ မြင်တွေ့နေရတာလဲ"

"ဘာလို့ ဒီလို ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေဟာ နတ်ပြည်လောကနဲ့ အမြဲတမ်း မသိမသာ ဆက်နွှယ်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးအစုံကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခု ပါဝင်ပတ်သက်နေချေပြီ။

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုနတ်လောက မြင်ကွင်းထဲတွင်မူ၊ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်တောင်များ မျောလွင့်နေသည်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသော်လည်း၊ လူရိပ်လူယောင်ကိုမူ မတွေ့ရချေ။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် နတ်ပြည်လောကလား၊ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုခုလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မခွဲခြားနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူနှင့် ဤငါးဆန်းကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စွမ်းအားများကြောင့်လား မသိ၊ ထိုတံလျှပ် ကဲ့သို့သော နတ်လောက မြင်ကွင်းသည် မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် အိုအေစစ်တစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာမူ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာကျော် ထူထပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လှချေသည်။

လီယန်ချူ၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့သည် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုကို ခံလိုက်ရရုံမျှဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ရတနာဆေးလုံးကြီးတစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် ခံစားကြည့်လိုက်ရာ၊ စောစောက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆေးကြောမှုကြောင့် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်သက်တမ်းကို ငါးနှစ်ခန့် တိုးတက်သွားစေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးထူး ရှိနေသော်လည်း၊ သူသည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်မနေလိုတော့ပေ။ စောစောက တံလျှပ်ကဲ့သို့ နတ်လောကမြင်ကွင်းသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အလွန်အမင်း ဆန်းကြယ်လှပပြီး ကျင့်ကြံသူများ အမြဲတမ်း မက်မောတမ်းတကြသည့် နတ်ပြည်လောက ဖြစ်လင့်ကစား၊ လီယန်ချူကမူ ၎င်းကို ဝေးဝေးကနေသာ ရှောင်ရှားလိုသည်။

ဤငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများစွာ ပြည့်နှက်နေခြင်းမှာ၊ ၎င်းသည် မူလကတည်းက ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်နေ၍လား၊ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းမှ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားခြင်းလား။ အကယ်၍ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားခြင်းဆိုပါက ထိုပြောင်းလဲမှုသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသနည်း။ တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူကို အရှိန်အဝါ အရှိဆုံး ဖြစ်စေသည့်အချက်မှာ၊ စောစောက ငါးကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ကုသိုလ်မှတ် ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း

ဤရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေမှ ငါးကြီး၏ စွမ်းအားမှာ သန်မာလှသော်လည်း၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့မူ မရောက်ရှိသေးပေ။ ကုသိုလ်မှတ် ပမာဏမှာ ဒုတိယအချက်ဖြစ်ပြီး၊ အဓိကအချက်မှာ ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်လာကတည်းက၊ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် ရရှိခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော သတ္တဝါဆန်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ဒီငါးကြီးက ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ မူလဌာနေသတ္တဝါ မဟုတ်တာများလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ဤအိုအေစစ်သည် တစ်ခုလုံးသော ကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲရှိ အင်အားစုများ၏ စုစုပေါင်းစွမ်းအားသည် လူ့လောကထက် များစွာ အားနည်းနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အလှည့်အပြောင်း စစ်ပွဲကြီး မတိုင်မီက လူ့လောကတွင် ကန့်သတ်ချက် မန္တန်များ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်စဉ်တတိယအဆင့်ရှိ အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုပညာရှင်ကြီးများအားလုံးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး အခွင့်အရေးများကို လုယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီးများ၊ လောကပြင်ပမှ ဆန်းကြယ်သော ဂိုဏ်းအင်အားစုများ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင်များ၊ ထို့အပြင် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ကျွန်းများမှ ကျင့်ကြံသူများပါ ရှိနေကြရာ၊ လူဦးရေအရဖြစ်စေ၊ ပညာရှင် အရေအတွက်အရဖြစ်စေ ဤကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေထက် များစွာ သာလွန်လှချေသည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ အခြားသော မြို့ကြီးများဆီသို့ ဆက်လက်မသွားတော့ဘဲ၊ ကျန့်အန်းမြို့ဆီသို့သာ ဦးစွာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

..................

ကျန့်အန်းမြို့

အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုသည် မြို့ပြင်ပတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲဖြစ်ပွားနေချေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ် ဧရာမကြီးမားလှသော ထမန်လု ဝံပုလွေအုပ်ကြီး အကောင်ရေ ရာကျော်သည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဤမြို့ကြီးကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့စားမင်း လုံထူသည် မြို့တွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်၍ ရန်သူကို ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်နေသည်။

"ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း..."

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မပြတ်မတောက် ဟိန်းထွက်နေခဲ့သည်။ ကျန့်အန်းမြို့မှ သိုင်းပညာရှင်များသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလွန်အမင်း သန်မာလှပြီး သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါမှာလည်း နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြည့်ဝလှကာ၊ လက်ထဲရှိ ကြေးညိုလက်နက်များမှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

ထက်မြက်လှသော သိုင်းကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွင့်စင်နေပြီး၊ ကျန့်အန်းမြို့မှ သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုထမန်လု ဝံပုလွေများနှင့် မိမိတို့၏ အသက်ကို ပုံအောကာ တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး၊ အသားစများနှင့် သွေးကွက်များ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပရမ်းပတာ လွင့်စင်နေချေပြီ။