အခန်း ၈၁

အခန်း (၈၁) ဖက်တီး… သူ့ကို ဖြုတ်ချလိုက်

"ကျွိ..."

ကြွက်လေးက ၎င်း၏ ရှေ့လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် အသံပြုလိုက်၏။

"ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်တာပါ..."

ကြွက်လေး၏ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်မှာ ထိုကြွက်လေး ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲလာမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်သွားမိသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူ ရှောင်တိမ်းရန် အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ကျောက်လင်က ယုံကြည်ထား၏။

ကျောက်လင်က ၎င်းအား တိုက်ခိုက်မည့် အရိပ်အယောင်မပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကြွက်လေးက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကြွက်လေး၏ ပဲစေ့လုံးလောက်သာရှိသော မျက်လုံးသေးသေးလေးများက ကျောက်လင်၏ လက်ထဲရှိ ကိုလာကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"သောက်ချင်လို့လား..."

"မင်းအတွက်..."

ဤသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က ကိုလာကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။

ကြွက်လေးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ကိုလာ ပစ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ၎င်း၏ ရှေ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ကြွက်ငလေးက ကိုလာပုလင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"သူငယ်ချင်း... အဖုံးကို ဒီလိုဖွင့်ရတာ..."

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် အသံထွက်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပုလင်းကို ယူကာ အဖုံးကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ကာ ပုလင်းဝကို နှုတ်ခမ်းနားတေ့ပြီး ဆိုဒါကို တစ်ငုံကြီး မော့သောက်လိုက်၏။

ဟုတ်ပေသည်။ အရသာက စပရိုက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုဒါကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က အထင်ကရ လေချဉ်တစ်ချက်ကို ထပ်မံ ဟောက်ထုတ်လိုက်၏။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုကြွက်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါးနပ်သော သတ္တဝါဖြစ်ပြီး အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

တစ်ကြိမ်ကြည့်ရုံဖြင့် သင်ယူနိုင်စွမ်းရှိ၏။

ကြွက်လေးက ကိုလာပုလင်း၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုလင်းကိုကိုင်ကာ ၎င်း၏ပါးစပ်ဆီသို့ တေ့လိုက်သည်။

ဂလု... ဂလု...

အားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ကြွက်လေး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ လန်းဆန်းစေသော ဆိုဒါအရသာကို ၎င်း မြည်းစမ်းမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကြွက်လေးက မရပ်တန့်တော့ပေ။ ဆိုဒါကို ဆက်တိုက်သောက်နေပြီး တစ်ပုလင်းလုံးကို တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် သောက်စရာမကျန်အောင် မော့ချလိုက်လေ၏။

"ဒီကိုလာတစ်ပုလင်းလုံး သူ့ဗိုက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ဆံ့သွားရတာလဲ..."

ကျောက်လင်က စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိသည်။

ထိုကြွက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တခြားသော အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ကြွက်၏ အရွယ်အစားထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးသော ကိုလာတစ်ပုလင်းလုံးက ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း ဝမ်းဗိုက်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ဖောင်းကားလာသည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

"ကျွိ... ကျွိ..."

ကြွက်လေးက ကိုလာ၏ နောက်ဆုံးတစ်စက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုလာပုလင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျောက်လင်ကို အသံပြုလိုက်၏။

"မင်း ဆက်သောက်ချင်သေးလို့လား..."

ကျောက်လင်က နားလည်သွားပြီး မေးခွန်းတစ်ခုကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကြွက်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က တစ်ငုံသောက်ထားသော လိန်ပိကို မြေပြင်ပေါ်ချလိုက်ပြီး တောကျွဲသေကောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရွှီး...

ကျောက်လင်က မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြွက်လေးက သူ့အား အန္တရာယ်ပြုမည့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး စိတ်အေးသွားလေသည်။

ထို့နောက် ကြွက်လေးက ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး အငမ်းမရ သောက်လိုက်၏။

ဆိုဒါအရသာ နှစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း နှစ်ခုစလုံးက လန်းဆန်းတက်ကြွစေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

"ကျွိ..."

ကြွက်လေးက ပုလင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကျောက်လင်ကို ကြည့်ကာ အသံပြုလိုက်၏။

"ထပ်သောက်ချင်သေးလို့လား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ကြွက်လေးက အလွန်တက်ကြွနေသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

ကျောက်လင်က သဘာဝကျကျပင် ၎င်းကို အလွယ်တကူ ကျေနပ်စေမည် မဟုတ်သဖြင့် တောကျွဲသေကောင်ကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီတောကျွဲက ငါ့ဟာ... ပြီးတော့ မင်းကို ကိုလာနှစ်ပုလင်း ပေးမယ်... သဘောတူလား..."

ကျောက်လင်က စည်းရုံးသည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကြွက်လေးက အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံ နားလည်သွားပြန်သည်။

၎င်းက တောကျွဲသေကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က တောကျွဲသေကောင်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ချက်ချင်းထိလိုက်ပြီး ၎င်း၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ကိုလာနှစ်ပုလင်း ပေါ်လာ၏။

တောကျွဲသေကောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြွက်လေးက စောင့်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ မှင်တက်သွား၏။ တောကျွဲက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်၏ လက်ထဲတွင် ကိုလာနှစ်ပုလင်း ရှိနေသည်ကို ကြွက်လေး မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏ အာရုံက ကိုလာပုလင်းများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်အနီးသို့ ပြေးလာ၏။

ကျောက်လင်က ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကြွက်လေးက ၎င်း၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ၏ အနီးသို့ လာရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကြွက်လေးကို အနိုင်ယူနိုင်ရန်မှာ အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်တော့သည်။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်အနီးသို့ ရောက်လာပြီး ပုလင်းနှစ်လုံးကို လုယူကာ ငါးမီတာခန့် အကွာသို့ ပြေးသွားပြီးနောက် အဖုံးများကို ဖွင့်ကာ ဆိုဒါနှစ်ပုလင်းလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ သောက်လိုက်လေ၏။

ဂေ့… ဂေ့…

နောက်ဆုံးတွင် ကြွက်လေးသည်လည်း ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော လေချဉ်တက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းလား..."

ကျောက်လင်က သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီလိုက်ပြီး ကြွက်လေး လေချဉ်တက်၍ ပြီးသွားသည်အထိ စောင့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

ကြွက်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်း နောက်ထပ် တောကျွဲတစ်ကောင်ကို ထပ်ပြီး အမဲလိုက်နိုင်ရင်... မင်းကို ဆိုဒါနှစ်ပုလင်း ထပ်ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က စတင်၍ လှည့်စားတော့၏။

ဤအချိန်တွင် ဤကြွက်လေးမှာ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဤတောင်တန်းဒေသတွင် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျောက်လင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ကြွက်လေးက တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ဖြန့်ကျက်တည်ရှိမှုကို သိထားပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အကောင်ကိုမဆို သတ်ဖြတ်ရန် အခက်အခဲ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ကြွက်လေးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ခဲ့လျှင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို အမဲလိုက်ခိုင်းပြီး ကိုလာတို့နှင့် လဲလှယ်နိုင်မည် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိုလာတစ်ပုလင်းလျှင် စနစ်အမှတ် ၃ မှတ် ကျသင့်ပြီး ၎င်းမှာ ကြေးပြား ၃ ဝမ် နှင့် ညီမျှလေသည်။

ထိုတောကျွဲမှာ အနည်းဆုံး တစ်တန် သို့မဟုတ် ကျင်း ၂,၀၀၀ ခန့် အလေးချိန်ရှိ၏။ အကယ်၍ အမဲသားကို တစ်ကျင်းလျှင် ကြေးပြား ၅၀ ဝမ် ဖြင့် ရောင်းချပါက ဝမ် ၁၀၀,၀၀၀ သို့မဟုတ် စနစ်အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ နှင့် ညီမျှမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဘဏ်ကို ဓားပြတိုက်သည်ထက်ပင် ပို၍ အမြတ်အစွန်းများပေသည်။

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြွက်လေးမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

ကျောက်လင်က တောကျွဲဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ရည်ညွှန်းမှန်း ကြွက်လေး မသိကြောင်း နားလည်သွားသည်။

ကြွက်လေး၏ အမြင်တွင် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အားလုံးမှာ ၎င်း၏ သားကောင်များသာဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ ၎င်းအတွက် အတူတူပင် ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ တောကျွဲကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"နောက်နောင်... ဒီလိုတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မျိုးကို ဖမ်းမိတာဖြစ်ဖြစ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို သတ်နိုင်တာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင်... မင်းကို အအေးတစ်ပုလင်း ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က တောကျွဲသေကောင်ကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။

ကြွက်လေးက နားလည်သလိုလိုနှင့် သိပ်နားမလည်လှသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က တောကျွဲသေကောင်ကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ၏လက်ထဲတွင် ဆားနှင့်ငရုတ်ကောင်း ပဲကြီးလှော်တစ်ထုပ် ပေါ်လာ၏။

"သူငယ်ချင်း... ဒီပဲကြီးလှော်ထုပ်က အရသာကောင်းတယ်... ဒါကို မင်းကို ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး ပဲကြီးလှော်ထုပ်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ပဲကြီးလှော်ထုပ်ကို ဖမ်းမိပြီးနောက် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးထားသော အိတ်ကို ဆွဲဖြဲကာ တောက်ပနေသော ပဲကြီးလှော် တစ်စေ့ကို ယူ၍ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကြွက်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားလေသည်။

၎င်းက ပဲကြီးလှော်၏ အရသာကိုလည်း အလွန်နှစ်သက်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။

"ကျွိ..."

ကြွက်လေးက အတော်လေး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အသံပြုနေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြွက်ငယ်လေးသည် အသင့်စားမုန့်များ၏ သွေးဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင် သိလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က လေချွန်လိုက်ရာ ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်ထားသော မြင်းရိုင်းက ပြေးလာလေသည်။

ကြွက်လေးက ဆားနှင့်ငရုတ်ကောင်း ပဲကြီးလှော် တစ်ထုပ်လုံးကို စားပစ်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးများကို လျှာဖြင့် လျက်နေ၏။

"သူငယ်ချင်း... မင်းကို နာမည်ပြောင်တစ်ခု ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်အပေါ် နှစ်သက်သဘောကျသည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းက ကျောက်လင်၏ စကားကို နားလည်ပြီး လိုလိုလားလားပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး... မင်းကို ဖက်တီးလို့ ခေါ်မယ်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ကြွက်လေးကို နာမည်ပြောင်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အိုတာကုများက ကိုကာကိုလာနှင့် စပရိုက်တို့ကို "ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဖက်တီးအိုတာကုရေ" ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ဆိုကြသည်။

ကျောက်လင်က အသံတူသောစကားလုံးကို ရွေးချယ်ကာ ကြွက်လေးကို 'ဖက်တီး' ဟု အမည်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် ကြွက်လေးက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဖက်တီး..."

"ကျွိ..."

"ဖက်တီး..."

"ကျွိ..."

ကျောက်လင်က နှစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်ရာ ကြွက်လေးက နှစ်ကြိမ်စလုံး တုံ့ပြန်လေသည်။

နာမည်လေးမှာ နားထောင်ရသည်မှာ ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာပြီး ကြွက်လေးကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။