အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) ဖက်တီးရှိနေလျှင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းဆီးရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှသည်

"ဟိုဘက်မှာ တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်..."

"ဖက်တီး... အဲ့ဒီအကောင်ကို ဒီဘက်ဆီ မောင်းထုတ်လာခဲ့စမ်း..."

ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကြွက်ကလေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က တောရိုင်းသားရဲကြီးများ အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

စာမရီကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို ဖမ်းဆီးရမိပါက စာမရီလှည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်၍ ကျောက်လင်က အရှင်ဖမ်းချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်ကြီးများကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုမူ ၎င်းတို့၏ ရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝကြောင့် ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမရန် ခက်ခဲပြီး အလုပ်ကြမ်းများတွင် အသုံးမပြုနိုင်သောကြောင့် သတ်ဖြတ်၍ ရောင်းချရန်သာ ကျောက်လင်က လိုလားသည်။

“ကျွိ…”

ကြွက်ကလေးက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မကြာမီမှာပင် တောအုပ်ထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြွက်ကလေး၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် ထိုသားရဲကြီးက ကျောက်လင်ရှိရာဆီသို့ ဆက်တိုက် ပြေးလာလေ၏။

မကြာမီမှာပင် ထိုအကောင်မှာ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့သည် အလျား သုံးမီတာနှင့် အမြင့် တစ်မီတာခွဲခန့် ရှိ၏။ ၎င်းပြေးလာသောအခါ ရွေ့လျားနေသော စစ်တင့်ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာရှိ သစ်ပင်များကို ဝင်တိုက်ကာ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း လျော့ကျမသွားပေ။

ကြွက်ကလေး၏ အရှိန်အဝါက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုစွမ်းရည်ရှိသည့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့ကာ အသည်းအသန် ပြေးနေရလေသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်ကြီးကို အရှင်ဖမ်းဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲမှာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့တာကို လိုချင်သေးတယ်..."

ကျောက်လင်သည် ၎င်း၏ အရွယ်အစားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို သဘောကျသွားခဲ့၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ထပ်မံ ထိတွေ့လိုက်သည်။

မြေကြီးတစ်ကုဗမီတာကို တစ်ကြိမ်လျှင် စုဆောင်းယူလိုက်၏။

အလျားနှင့် အနံ လေးမီတာစီရှိပြီး အနက် နှစ်မီတာရှိသော တွင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးလာသော ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့က ရှေ့ရှိ တွင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းက ရှောင်ကွင်းသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြွက်ကလေးက ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်သည်။

ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့မှာ ကြွက်ကလေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားလေ၏။ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် ၎င်းက ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့က တွင်းကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

ဝူး...

တွင်းထဲမှ ခုန်မထွက်နိုင်တော့ဘဲ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့သည် ၎င်း၏ ထက်မြက်သော ဦးချိုဖြင့် တွင်းနံရံကို ဆက်တိုက် ခတ်နေသဖြင့် ရွှံ့နွံများ လွင့်စင်လာသည်။

“ကျွိ…”

ကြွက်ကလေးက ရုတ်တရက် အော်လိုက်၏။

လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်က ရူးသွပ်နေခဲ့သော ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့မှာ ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပြီး မြေကြီးကို ဝင်တိုက်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွား၏။ ၎င်းက ကြွက်ကလေးကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

ကျောက်လင်က တွင်းနှုတ်ခမ်းတွင်ရပ်ကာ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်မီတာ ရှည်လျားသော အမြီးကသာ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိကာ သွက်လက်နေ၏။ ၎င်း၏ ခေါင်းအလယ်တွင် ငွေရောင်ဦးချိုတစ်ခုပါရှိပြီး အလုံးစုံ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အလွန်သန်မာသော နွားသိုးအနက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလေသည်။

"ဒီငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ရဲ့ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အစိတ်အပိုင်းက သူ့ရဲ့ ငွေရောင်ဦးချိုပဲ..."

"ဒီဦးချိုကို အရင်ဖြတ်ပစ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

စကားပြောဆိုအပြီးတွင် ကျောက်လင်က သတ္တုစပ်ထန်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ခုတ်ချလိုက်သည်။

သတ္တုစပ်ထန်ဓားက အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် ငွေရောင်ဦးချိုကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သုံးစင်တီမီတာခန့်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

"ဖက်တီး... အဲ့တာကို ခြောက်လှန့်ထားဖို့ ကူညီပါဦး... ငါ ကြိုးနဲ့ သွားချည်လိုက်ဦးမယ်..."

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျွိ…”

ကြွက်ကလေးက အော်သံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ၎င်း၏ အရှေ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က သဘာဝကျကျပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကြွက်ကလေးက ကိုလာကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောက်လင်က ၎င်းနှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကြွက်ကလေးက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခြင်းများ ပြုလုပ်ပါက ကျောက်လင်က ၎င်းကို ဤအသင့်စားမုန့်များ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"ရော့... မင်းအတွက်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်လင်က အလွန် သဘောကောင်းနေကာ ကိုလာ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်နှင့် ပဲကြီးလှော်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကြွက်ကလေးဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ကြွက်ကလေးက ထိုအစားအစာ လေးမျိုးကို မြင်သောအခါ ယခင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးသော ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ တကျွတ်ကျွတ် ဝါးစားနေလေတော့သည်။

ခေါက်ဆွဲခြောက်သည်လည်း ကြွက်ကလေး၏ အကြိုက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။

ကျောက်လင်သည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ လက်မအရွယ်ခန့် တုတ်သော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းတွင် ကြိုးကွင်းစွပ်၍ ရှစ်ဂဏန်းပုံစံ အထုံးတစ်ခု ထုံးလိုက်သည်။

ဤအရာများအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် တွင်းနှုတ်ခမ်းသို့ သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်၍ မြေကြီး တစ်ကုဗမီတာကို စုဆောင်းလိုက်၏။

လှေကားထစ်များ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့သည် တွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်လင်က ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့၏ ကျောပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်လိုက်၏။

ကြွက်ကလေးသည် ယခုအခါ ကျောက်လင်နှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က ၎င်းကို အန္တရာယ်ပြုမည်ကို မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။ ၎င်းက ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်သွားပြီး ပဲကြီးလှော်များကို စတင်စားသောက်ကာ ကိုလာကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ သောက်နေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ဝါးထက် မကြီးသော ဤကြွက်ကလေးသည် အဆုံးအစမရှိသော ဗိုက်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ဤမျှလောက် အများကြီး စားနိုင်သေး၏။

ကြွက်ကလေး ရှိနေသဖြင့် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးနေပြီး တရှူးရှူး အသံတစ်ချက်မျှပင် မပြုရဲပေ။

"ကြွက်ကလေး... တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတွေ အမဲလိုက်ဖို့ ငါ့ကို ဆက်ပြီး လမ်းပြဦး... ငါ့ဆီမှာ ဒီအစားအစာတွေ ရှိသေးတယ်..."

ကျောက်လင်က ၎င်းကို ထပ်မံ မြှူဆွယ်လိုက်သည်။

ဤမျှအခမဲ့ရနေသော လူမိုက်များ ရှိနေပါလျက် ကျောက်လင်က မည်သို့ လွှတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ကျောက်လင်တွင် လင်းယုန်မျက်လုံးများ ရှိသော်လည်း တောထဲရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ဤတောင်တန်းဒေသတွင် လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ဤဒေသရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ တည်နေရာကို လက်ခုံကို မြင်ရသကဲ့သို့ သိရှိနေသော ဤကြွက်ကလေးနှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဤ 'ဒေသခံကြွက်ကလေး' လမ်းပြနေသဖြင့် ကျောက်လင်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ရှာဖွေနေရမည့် အချိန်များ သက်သာသွားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နာရီအကြာတွင် ကြွက်ကလေး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ကျောက်လင်က တောဝက်အသိုက်နှစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး တောဝက်နှစ်ဆယ့်လေးကောင်နှင့် စပါးကြီးမြွေကြီး နှစ်ကောင်တို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရစ်ငှက်အကောင်နှစ်ဆယ်နှင့် တောယုန် လေးဆယ်တို့ကိုလည်း ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။

ရစ်ငှက်နှင့် တောယုန်အကောင်တိုင်းကို ဝါးခြင်းတောင်းများထဲ ထည့်ထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို မြင်းရိုင်းများပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထား၏။

ထိုအခိုက်တွင် တောအုပ်ထဲရှိ ကောင်းကင်က စတင် မှောင်မိုက်လာလေသည်။

ညနေခင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။

"ဖက်တီး... ဒီမှာ ကိုလာ ဆယ်ပုလင်း၊ ပဲကြီးလှော် အထုပ်နှစ်ဆယ်နဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက် အထုပ်နှစ်ဆယ်... ဒါတွေ အကုန်လုံး မင်းအတွက်ပဲ..."

ကျောက်လင်သည် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ဝါးခြင်းတောင်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ကြွက်ကလေးက ၎င်းရသင့်သော သရေစာများ အားလုံးကို အထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်၏။ ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်၏ စိတ်ထဲ၌ ကြွက်ကလေးကို ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ လိုက်လာရန် လှည့်စားမည့် အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

ကြွက်ကလေးက ကြံ့ဦးချိုပေါ်တွင်ရပ်ကာ သရေစာများ ပြည့်နှက်နေသော ဝါးခြင်းတောင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်မြည်လိုက်၏။

ဤမျှကြီးမားသော ခြင်းတောင်းကြီးကို ကြွက်ကလေးက သယ်မသွားနိုင်ပေ။

"ဖက်တီး... မင်း ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား... မင်းနေဖို့ နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးမယ်... ပြီးတော့ ဒီသရေစာတွေ အကုန်လုံးကို မင်းနေတဲ့နေရာမှာ ထားပေးမယ်လေ..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

ကြွက်ကလေးက နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ကျောက်လင်သည် ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ထင်းရှူးနက်တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

ရစ်ငှက်များနှင့် တောယုန်များကို သယ်ဆောင်လာသော မြင်းရိုင်းများကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။

နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ တဲကြီးကို ကျောက်လင်၏ မိသားစုအတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်က အစေခံမလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဒုက္ခသည် အမျိုးသားတစ်စုကို မီးမွှေး၍ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန် စီစဉ်နေ၏။

တောင်အောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကျောက်လင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖက်တီး... အဲ့တာကို မြင်လား... အဲ့ဒီနေရာက ငါနေတဲ့နေရာပဲ..."

"ငါ ဘာလုပ်ပေးမလဲဆိုတော့ ဒီသစ်ပင်ပေါ်မှာ မင်းအတွက် သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သရေစာတွေ အကုန်လုံးကို အဲ့ဒီသစ်သားအိမ်လေးထဲ ထည့်ပေးထားမယ်လေ..."

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ပြောလိုက်၏။

သဘာဝကျကျပင် ကျောက်လင်က ကြွက်ကလေးကို ဂူထဲသို့ ခေါ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ကြွက်ကလေး၏ တည်ရှိမှုကို သူ မဖွင့်ဟချင်သေးဘဲ ၎င်းမှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်လေသည်။

“ကျွိ…”

ကြွက်ကလေးက သဘောတူလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က သတ္တုစပ်ထန်ဓားကို ထုတ်ယူကာ သစ်ပင်များကို လျင်မြန်စွာ ခုတ်ထစ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် ကုဗနှစ်မီတာခန့်ရှိသော ရိုးရှင်းသည့် သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ကြွက်ကလေး၏ အရွယ်အစားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသစ်သားအိမ်လေးမှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတစ်လုံးပင် ဖြစ်နေ၏။

သရေစာများ ပြည့်နှက်နေသော ဝါးခြင်းတောင်းများကိုလည်း သစ်သားအိမ်လေးထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။

ကြွက်ကလေးက အော်မြည်ကာ သစ်သားအိမ်လေးထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ကိုလာတစ်ပုလင်းကို ဆွဲယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို ဆက်စီးကာ တောင်ခြေရှိ မဏ္ဍပ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။