အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃) ရူးသွပ်မတတ် ငွေရှာခြင်း

“ခင်ပွန်း..."

ကျောက်လင်က သူ၏ ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို စီးနင်းကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းရှေ့သို့ ပေါ်လာသောအခါ စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် အခြားသူများက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

စာမရီတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ အထူးတလည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျောက်လင်တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော တောရိုင်းသားရဲကြီးကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သနည်း။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် တဲကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

"ချန်းရွှယ်... ဒီရစ်ငှက်တွေနဲ့ တောယုန်တွေအားလုံးကို မွေးမြူရေးခြံဆီ ရွှေ့ဖို့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်လိုက်ဦး..."

"မြင်းပေါ်က အဆိပ်ပြင်းမြွေ ခြောက်ကောင်ကိုလည်း ရှင်းလင်းပြီးပြီ... ငါတို့ မြွေဟင်းချို မသောက်ရတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ..."

ကျောက်လင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ယခုအခါ အိမ်ထောင်စုကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူထားပြီး သူမတွင် စစ်မှန်သော အိမ်ရှင်မတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် ရှိနေပေသည်။ ကျောက်လင်က သူမကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးသရွေ့ သူမသည် နောက်ဆက်တွဲ ပျင်းစရာကောင်းသော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် သေချာပေါက် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည်လည်း အိမ်ရှင်မဘဝနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်ကာ မိသားစု၏ နေ့စဉ်ဘဝကို စီမံခန့်ခွဲရသည်ကို နှစ်သက်သဘောကျနေပြီ ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် ရှန်ချန်းရွှယ်က အမျိုးသားဒုက္ခသည် ဆယ်ဦးအား တောယုန်များနှင့် ရစ်ငှက်များကို မွေးမြူရေးခြံထဲသို့ လွှတ်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသားဒုက္ခသည် သုံးဦးကလည်း မြွေသေကောင် ခြောက်ကောင်ကို ယူဆောင်သွားပြီး အနီးအနားတွင် စွန့်ပစ်ရှင်းလင်းလိုက်ကြ၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်ကို လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမက သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ခင်ပွန်း... ဒီမွန်းလွဲပိုင်းက လီအန်းက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး သားရဲတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ သွားပို့ခဲ့တယ်... အဲ့ဒါတွေ အားလုံးရောင်းရတာ စုစုပေါင်း ငွေပြား ၇၄ ပြားနဲ့ ကြေးပြား ၃၂၆ ပြား ရခဲ့တယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ငွေအိတ်ကို ကျောက်လင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုသားရဲများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရောင်းချပြီးနောက် ရရှိလာသော ငွေအားလုံးကို ကျောက်လင်ထံ ပေးရမည်ဟု မနက်ပိုင်းက ကျောက်လင်သည် ရှန်ချန်းရွှယ်အား ပြောထားခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်သည် စနစ်အမှတ်များနှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် ငွေပြားများကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေပေသည်။

"အိုး... ကိုယ် ငွေပြား ၇၀ ယူထားမယ်... ကျန်တာကိုတော့ မင်း အိမ်ထောင်စုရဲ့ နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်အတွက် စီစဉ်ထားလိုက်... မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

"အင်း..."

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး ကျောက်လင်၏ စာနာနားလည်မှုကို သူမ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ငွေအိတ်ကို ယူကာ သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွား၏။

"စနစ်... ငွေပြား ၇၀ လုံးကို စနစ်အမှတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်..."

အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်လင်က သူ၏စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

စနစ်အမှတ် - ၇၀၆၆၀

"ဒီနေ့ တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ကျန်သေးတယ်..."

"အရင်ဆုံး ဓားတစ်လက် ဝယ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ကွင်းတပ်ဓား ကျိုးသွားပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် လက်ရှိတွင် ယဲ့လင်အာ၏ သတ္တုစပ်ထန်ဓားကို အသုံးပြုနေရပြီး ၎င်းကို ထာဝရ ဆက်သုံးနေ၍ မဖြစ်ပေ။

စနစ်အမှတ်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သင့်တော်သော လက်နက်တစ်ခုကို ဝယ်ယူရပေမည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်၏ မျက်နှာပြင်ကို အာရုံထဲမှ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

[ သတ္တုစပ်ဓားကောက် - အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ]

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင်က ဤပစ္စည်းကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ဝယ်မည်...

စနစ်အမှတ် - ၆၀၆၆၀

ဤသတ္တုစပ်ဓားကောက်တွင် အလွန် မာကျောသော သတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဓားသွားပါရှိပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်သော သတ္တုရောင် တောက်ပနေပေသည်။

ဓားကောက်သည် လခြမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ထက်မြက်ကာ စက်ယန္တရားဆိုင်ရာ သဘောတရားများကို ရှင်းလင်းစွာ အသုံးပြုထား၏။ ခပ်ဖွဖွ လွှဲယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းကို ပြသနိုင်သည်။

ကျောက်လင်က သတ္တုစပ်ဓားကောက်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ လေထဲသို့ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအား အမြုတေကပင် ၎င်းသည် လေထုကို အလွယ်တကူ ခွဲထုတ်သွားပြီး ကျောချမ်းဖွယ် လေခွင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြောင်း အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

"ဒီဓားက သတ္တုစပ်ထန်ဓားလိုပဲ ဒီကမ္ဘာက လက်နက်တွေထက် အများကြီး ပိုမာကျောတယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူတို့ အသတ်ခံရတုန်းက တပ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်သုံးဓားရှည်တွေဆိုရင် သတ္တုစပ်ဓားကောက်နဲ့သာ ထိခိုက်မိရင် သေချာပေါက် ကျိုးသွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သတ္တုစပ်ဓားကောက်ကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ငါးခုကို ထပ်ထုတ်ကာ လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တဲကြီးဆီသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်လင်က မီးမလိုအမဲသားဟော့ပေါ့ ငါးခုကို အဋ္ဌဂံစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။

“ခင်ပွန်း.. အဲ့ဒါက ဘာတွေလဲ..."

"ဘယ်လောက်တောင် သေသပ်လှပတဲ့ အပြင်အဆင်လဲ..."

မီးမလို ဟော့ပေါ့၏ ထုပ်ပိုးမှုကို မြင်သောအခါ ထျန်ကျီလင်မှာ အံ့သြသွားပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထုပ်ပိုးမှုသည် ခေတ်မီနည်းပညာ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် သေချာပေါက် သာလွန်နေသည်။

စုယောင်၊ ရှန်ချန်းရွှယ်၊ ယဲ့လင်အာနှင့် ပိုင်ဝမ်ချင်းတို့လည်း အနီးသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။

"မင်းတို့ မကြာခင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်... ဒီအစားအစာက မင်းတို့ရဲ့ မျက်စိကို သေချာပေါက် ပွင့်သွားစေလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က လူတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်စေရန် ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျောက်လင်က ထုပ်ပိုးမှုကို ဖွင့်ကာ ဟော့ပေါ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းထုပ်များ အားလုံးကို ဖောက်၍ ပလပ်စတစ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေတစ်ခွက်ခပ်ကာ အိုး၏ အောက်ခြေသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။

အပူပေးထုပ်သည် ရေနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း အပူများ ထုတ်လွှတ်လာသည်။

လေထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဝိုး..."

"ရေတွေ ပူလာပြီ..."

ရေက သူ့အလိုလို ဆူပွက်လာတာလား...

ကျောက်လင်၏ လုပ်ရပ်များအပြီးတွင် ဤသို့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမျိုးသမီးငါးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဇနီးတို့... တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် စောင့်လိုက်... အဲ့ဒါဆိုရင် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာကို ခံစားရလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က မီးမလို ဟော့ပေါ့ နောက်ထပ်လေးခုကို ဖြုတ်ယူကာ သူ၏ ဇနီးလေးဦးကို စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။ သို့မှသာ သူတို့အားလုံး ဤလုပ်ငန်းစဉ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

မီးမလို ဟော့ပေါ့ ငါးခုစလုံးမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာကာ စုယောင်နှင့် အခြားလေးဦးတို့မှာ မျက်စိလွှဲရန်ပင် ဝန်လေးနေကြပြီး အားလုံးက စတင်စားသုံးရမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

"ချန်းရွှယ်... မနက်ဖြန် မင်း အမျိုးသားဒုက္ခသည်တွေ အားလုံးကို တောင်ပေါ်သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်... ဝမ်ချင်းက တောင်ပေါ်က မြေကွက်တစ်ကွက်ကို မျက်စိကျထားပြီး ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ထုတ်ချင်နေတယ်..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေကို အဲ့ဒီတောင်ပေါ်ဒေသဆီ သွားပြီး သစ်ပင်တွေခုတ်၊ မြေရှင်းခိုင်းလိုက်..."

"ရှရွှယ်ချန်တောင်ကနေ ငါပြန်လာပြီးရင် မြေကြီးအားလုံးကို ပြုပြင်ဖို့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

မီးမလို ဟော့ပေါ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည်လည်း ပိုင်ဝမ်ချင်းထံမှ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းအကြောင်းကို သိရှိထားပြီး သူမသည်လည်း အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဝိညာဉ်စိုက်ခင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ပါက မိသားစုအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အလွန် အမြတ်အစွန်းများသော စီးပွားရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ချန်းရွှယ်... မနက်ဖြန် လီအန်းကို စာမရီလှည်း မောင်းပြီး တောင်နောက်ဘက်က တောင်ကြားလမ်းဆီ သွားခိုင်းလိုက်... ငါတို့ အမဲလိုက်ထားတဲ့ သားရဲတွေရဲ့ သေကောင်တွေ အားလုံးကို အဲ့ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်... လီအန်းကို ချင်းပေါင်စံအိမ်ဆီ သွားရောင်းခိုင်းလိုက်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် တောကျွဲသေကောင် တစ်ကောင်၊ စပါးကြီးမြွေကြီး နှစ်ကောင်နှင့် အထူးသဖြင့် တောဝက် ၂၄ ကောင်တို့ ရှိနေပေသည်။

ကျောက်လင်သည် ဤတောရိုင်းသားရဲများကို ချင်းပေါင်စံအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ရန် အချိန်ဖြုန်းရမည်ကို ပျင်းရိနေ၏။ သေချာပေါက် သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို လီအန်းထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က သဘောတူလိုက်၏။

"အို... ဒါနဲ့ ချန်းရွှယ်... မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်က ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ..."

"ဒီငွေရောင်ဦးချို သံမဏိကြံ့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လို့ရနိုင်မလား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ 'စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်' တွင် အဆင့်ငါးဆင့် ရှိပေသည်။ နှစ်သက်သဘောကျမှု၊ နားလည်မှု၊ စိတ်ကူးယဉ်မှု၊ ထည့်သွင်းမှုနှင့် စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုတို့ ဖြစ်၏။

သူတို့၏ ပထမဆုံး မင်္ဂလာဦးညတွင် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် သူမ၏ 'စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှု' ကျင့်စဉ်၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သော နှစ်သက်သဘောကျမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ကာမစပ်ယှက်မှု အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနီရောင်အမာရွတ်များမှာ သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မူလရုပ်အသွင်အပြင်သို့ နီးပါး ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။ သူမ၏ 'စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်' သည်လည်း စနစ်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုရရှိကာ တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။

“ခင်ပွန်း... ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်က ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ..."

"ဒီသားရဲတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံထိန်းချုပ်မှုကျင့်စဉ်က သူတို့ကို ကျွန်မအပေါ် နှစ်သက်ပြီး ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လို့ရတယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က သေချာပေါက် အတည်ပြု ဖြေကြားလိုက်၏။

ကျောက်လင်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အခုကစပြီး ငါ တောင်ပေါ်သွားပြီး တောရိုင်းသားရဲကြီးတွေကို ဖမ်းမိရင် မင်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့အတွက် ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်..."

"ငါတို့ မိသားစုမှာ စာမရီလှည်းရှိနေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် သံမဏိကြံ့လှည်းတစ်စီး ထပ်လုပ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

မိသားစုမှာ ရယ်မောစကားပြောနေကြပြီး အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မီးမလို ဟော့ပေါ့ငါးခု အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလေပြီ။