အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင် ရောက်လာခြင်း

ညနေခင်းအချိန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က ကြွက်လေး နေထိုင်ရာ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးအောက်ရှိ ထင်းရှူးနက်တောင်၏ တောင်ထိပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိလာ၏။

စိတ်စွမ်းအား၏ အာရုံခံနိုင်မှုအောက်တွင် ကြွက်လေးမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤကောင်လေးက မိုးကြိုးမြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမျိုခဲ့သော်လည်း စွမ်းအင်တွေ လွန်ကဲနေမှုကြောင့် အကုန်လုံးကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ဖြည်းညင်းစွာသာ အစာချေဖျက်နိုင်ပေသည်။

"ဟေး... အရင်ဆုံး မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ စားကြရအောင်..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်းဆိုလိုက်ရင်း စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူက ပါဝင်ပစ္စည်းအိတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ပလတ်စတစ်အိုးထဲသို့ အားလုံးထည့်လိုက်ကာ အပူပေးအိတ်ကို အိုးအောက်ခြေတွင်ထား၍ ရေအနည်းငယ် ထည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဟော့ပေါ့၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့လေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျွိ..."

ထိုအချိန်တွင် ကြွက်လေးမှာ နိုးလာခဲ့သည်။

ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအား အမြုတေက ဤအရာကို အစကတည်းက အာရုံခံမိနေခဲ့၏။ အမှန်တကယ်တော့ ကြွက်လေး၏ ဆောင်းခိုချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့် ကြွက်လေးကို သွေးဆောင်နိုးထစေရန် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ကို တမင်တကာ ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အော်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကြွက်လေးသည် ကျောက်လင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟော့ပေါ့ကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ မျက်လုံးလေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေ၏။

"စားချင်လို့လား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွိ..."

ကြွက်လေးက "အဲ့ဒါကို မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား..." ဟူသည့်ဟန်ဖြင့် ပလုတ်တုတ်ကစားစရာလေးတစ်ခုလို ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"မနက်က မင်း ငါ့ကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ဖမ်းဖို့ ကူညီပေးရင် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ..."

"ငါက ကတိတည်ပါတယ်... အခု မင်းအတွက် ဟော့ပေါ့ ယူလာပေးပြီလေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ကြွက်လေးက ကျောက်လင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ခံသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ကျောက်လင်က ကြွက်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအား အမြုတေက ကြွက်လေးကို လွှမ်းခြုံထားကာ ၎င်း၏ အငွေ့အသက် အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံလိုက်၏။

"သူက ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတာ သေချာတယ်..."

အတန်ကြာပြီးနောက် ကျောက်လင်က သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကြွက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဍာန်က သိပ်မပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခြေတံလေးချောင်းမှာ ပို၍ ကြီးမားသန်မာလာပြီး ပိုမို လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံနိုင်မည်ဟု ယူဆရသည်။

ထို့အပြင် ကြွက်လေး၏ မျက်ဝန်းအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စီးများ လက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤသည်မှာ ကြွက်လေးက မိုးကြိုးမြွေကို ဝါးမျိုပြီးနောက် လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကြွက်လေးက ကျောက်တုံးတစ်တုံးဆီသို့ ပြေးသွားကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့လက်သည်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ကျောက်တုံးကို မချီလိုက်ကာ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြေးလာ၏။

ဤနည်းဖြင့် ကြွက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့နှင့် တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သွားပြီး ဟော့ပေါ့ထဲမှ ပါဝင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ၎င်းကိုယ်တိုင် ယူငင်နိုင်စေသည်။

ကျောက်လင်က အနီးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူက ကြွက်လေးနှင့် အစာလုမစားဘဲ ကြွက်လေးက ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် ဘေးရံဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကို ခပ်ယူကာ လျင်မြန်စွာ မြိုချနေသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။

ကြွက်လေးက ပူလောင်မည်ကို အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ဘဲ ပူအိုက်နေသော ဟင်းရည်ထဲသို့ ၎င်း၏ လက်သည်းများကို နှစ်လိုက်ပြီး ဘေးရံဟင်းလျာ တစ်ဆုပ်စာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တိုင်း အလွန်ကျေနပ်နေပုံရ၏။

ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကြွက်လေးသည် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့၏ အရသာကို တကယ်ပင် နှစ်သက်နေသည်။ ဘေးရံဟင်းလျာများကို စားသုံးပြီးနောက် ဟင်းရည်ကိုပင် သောက်လိုက်သေး၏။

"ကျွိ..."

မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ကို စားသုံးပြီးနောက် ကြွက်လေးက ကျောက်လင်ကို ကြည့်ကာ ထပ်၍ အော်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းက ဗိုက်မဝသေးဘဲ ထပ်လိုချင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"ဒီနေ့ မင်းက ငါ့ကို တောဝက် ၂၃ ကောင် ဖမ်းဖို့ပဲ ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ မင်းကို အများဆုံး မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့နှစ်ခုပဲ ပေးနိုင်မယ်..."

"မင်း လောဘတက်လို့ မရဘူးနော်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ နောက်ထပ် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကြွက်လေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကြွက်လေးက မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ထုပ်ပိုးမှုကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ရေကို ကိုယ်တိုင် ထည့်လိုက်ကာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပုံရ၏။

မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့လေး ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် မြင်းတစ်ကောင်က ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီမှ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်သည် ရှရွှယ်ချန်တောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ တစ်နာရီအတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အင်း..."

ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက တောင်ပေါ်ရှိ တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွား၏။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို သိရှိထားပြီး တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်ကို လက်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီ တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်သည် ကျောက်လင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။

"ဟင်... အဲ့ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က ကျောက်လင်ကို ပြောပြရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် ကြွက်လေးက မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ကို စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ဟူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်ရှိပင် မတည်ရှိခဲ့ပေ။

"ဟော့ပေါ့လေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါ နည်းနည်းလောက် စားကြည့်လို့ရမလား..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြွက်လေးက တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်ကို ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြက်မကြီးက သူမ၏ ကြက်ပေါက်လေးများကို အကာအကွယ်ပေးသည့် အမူအရာမျိုး ပြသလာ၏။

ဤသည်မှာ တောဝက်ကို ဖမ်းပေးသည့်အတွက် အလဲအလှယ်အနေဖြင့် ၎င်းရရှိထားသော မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ၎င်း၏ ဟော့ပေါ့သာ ဖြစ်၏။

ရှင်းလင်းစွာပင် ကြွက်လေးက ၎င်း၏ ဟော့ပေါ့ကို တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်နှင့် အတူ မမျှဝေလိုပေ။

"အဲ့ဒါက..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က ကြွက်လေးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ကျောက်လင်... အဲ့ဒါက ဝိညာဉ်ကြွက်လား..."

ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က ၎င်းကို မှတ်မိသွားသည်။ ဤတက်ကြွပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော ကြွက်လေးသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေ၏။

ကျောက်လင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က မူလက ကြွက်လေးကို ထုတ်မပြချင်ခဲ့သော်လည်း တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်၏ ပေါ်လာမှုက အရမ်း ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး ဖုံးကွယ်ရန် အချိန်မရှိတော့သောကြောင့် သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်၏။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်မှာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကြွက်လေး... ငါ တစ်လုတ်လောက် စားလို့ရမလား..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က လက်မလျှော့သေးပေ။ သူမက ဟော့ပေါ့၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီးနောက် သူမ၏ ခံတွင်းတွေ့မှုက ကြီးမားစွာ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရ၏။

ကြွက်လေးက တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့်ကို ကျောက်လင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။

ကြွက်လေး၏ အမူအရာကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်လင် နားလည်သွားသည်။

*တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကြွက်လေးပဲ…*

"ဖက်တီး... သူမကို နည်းနည်းလောက် ကျွေးလိုက်ပါ..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ ထပ်ဝယ်ပေးမယ်လေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကြွက်လေးမှာ အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ၎င်းက အခမဲ့ မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ကို လိုချင်နေခြင်းဖြစ်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြွက်လေးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်ကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ရှေ့လက်သည်းများဖြင့် ဟော့ပေါ့ကို ညွှန်ပြ၍ သူမ စားနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အနီးရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသစ်ကိုင်းကို ကြမ်းတမ်းသော တူနှစ်ချောင်းဖြစ်အောင် ရွေထုတ်လိုက်၏။

အမဲသားတစ်ဖတ်က သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ဝိုး... အဲ့ဒါက အရသာရှိလိုက်တာ..."

"အိုး... အဲ့ဒါက ဘာဟင်းလျာမျိုးလဲ... အိစက်ပြီး ရုန်းကန်နေသလိုပဲ... ပြီးတော့ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ အရမ်း ချောမွေ့သွားတယ်..."

"အဲ့ဒါက ဘာဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးလဲ... ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး အရသာက အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

"အဲ့ဒါတွေက ငှက်ဥတွေလား... ဟင်းရည်နဲ့ ရောလိုက်တဲ့အခါ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အထိအတွေ့မျိုး ရှိတယ်နော်..."

"အဲ့ဒါတွေက ဘာပဲမျိုးတွေလဲ... ရွတ်ကြွပ်နေပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အရသာလေး ရှိတယ်..."

"..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က မူလက ဟော့ပေါ့ကို တစ်လုတ်လောက်သာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အမဲသားကို တစ်လုတ်စားပြီးနောက် တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်သည် သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားကာ ကြွက်လေးနှင့် ဟော့ပေါ့ လုစားတော့၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ကိုပင် တစ်ကျိုက်ချင်းစီ သောက်လိုက်ကြရာ ကုန်စင်သွားတော့သည်။

"ကျွိ..."

ယခု ပြောင်စင်သွားသော ဟော့ပေါ့ကို ကြည့်ရင်း ကြွက်လေးက မတ်မတ်ရပ်ကာ ၎င်း၏ ရှေ့လက်သည်းနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက... တောင်းပန်ပါတယ် ဝိညာဉ်ကြွက်လေး..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကြွက်လေးက ခေါင်းလှည့်သွားပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ဖက်တီးရာ... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် မီးမလို အမဲသားဟော့ပေါ့ သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"မင်း ဗိုက်ဝသွားပြီပဲ... မင်းရဲ့ သစ်သားအိမ်လေးဆီ ပြန်ပြီး အိပ်တော့လေ..."

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင် ရောက်လာချိန်တွင် သူ့ကို မေးစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမည်ကို ကျောက်လင် သိထားသောကြောင့် ကြွက်လေးကို တမင်တကာပင် လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အော်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကြွက်လေးက အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွား၏။

သစ်သားအိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ဖက်တီး ကိုလာ မုန့် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ကြွက်လေးက ထိုအသင့်စားမုန့်များကို ဆက်လက်ခံစားဦးမည် ဖြစ်သည်။

တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က ကြွက်လေးကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာက လေးနက်သွားသည်။

"ကျောက်လင်... ဟေးလုံစခန်းက ညီအစ်ကိုတွေကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ ငါ ရှင့်ဆီ လာခဲ့တာ..."

ဤအချိန်တွင် တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်က သူမ၏ လာရောက်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။