အခန်း ၁၁၄

အခန်း(၁၁၄)

ချင်ချန်း၊ ယဲ့လင်းရွှမ်းနှင့် စူးဝမ်ချင် သုံးဦးစလုံးသည် ရှောင်ရှန်း၏ တဲအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်ကို သတင်းပို့ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက်၊ တဲအတွင်းမှ စည်းချက်ကျကျ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဂလူး…… ဂလူး...”

၎င်းမှာ ဟောက်သံပင်။

အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး အားအင်အပြည့် ရှိလှရာ “နောက်ကွယ်က လက်မည်ကြီး” ထံမှ မျှော်လင့်ထားသော အရာနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ရှေ့တိုးလာပြီး အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီး၊ အရှင့်သားက…… လူတွေနဲ့ စကားအများကြီး ပြောရတာ အရမ်းပင်ပန်းလို့ အိပ်တာက ပိုကောင်းတယ် ဆိုပြီး မိန့်ကြားထားပါတယ်၊ သူ…… သူ အိပ်ပျော်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပါပြီ”

ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော အလီဘိုင်ပင်။

ယဲ့လင်းရွှမ်း မှာ မိမိ၏ပါးပြင်များ ပူထူသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားသည့် နောက်ကွယ်ကနေ အကွက်ချ ကြိုးကိုင်နေသော လှည့်စားသူကြီးသည် ယခုအခါတွင် တဲအတွင်း၌ တခေါခေါဖြင့် အိပ်ပျော်နေလေ၏။

စစ်တဲအတွင်းရှိ လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ရှန်း၏ ဟောက်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သိပ်မကြာမီ၊ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သူ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရေငတ်တယ်……ရေငတ်လွန်းလို့သေတော့မယ်……”

ရှောင်ရှန်း၏ ဆံပင်များမှာ ငှက်သိုက်ပမာ ရှုပ်ပွနေပြီး ၊ သူသည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အပြင်က လူသုံးဦးကို တစ်ချက်ကလေးမှ မကြည့်ဘဲ သမ်းဝေကာ ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးကာ လျှောက်သွားလေ၏။

“အရှင့်သား၊ ရေခပ်တဲ့နေရာက ဟိုဘက်မှာပါ”

ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် လက်ခါပြလိုက်ပြီး “လူများတယ်၊ ဆူညံတယ်” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အသိစိတ်ထဲရှိ “တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာ ရှာမယ်” ဆိုသည့် ဗီဇအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ ၊ ပုံမှန် ရေခပ်သည့် နေရာအားလုံးကို ကွက်တိ ရှောင်ကွင်းသွားပြီး စစ်သည်များ လေ့ကျင့်နေသည့် နေရာကိုပါ ပတ်ကာ စစ်စခန်း၏ ထောင့်စွန်း၊ “ကင်းမြီးကောက်အမြီး” အဆိပ်ခတ်သွားခဲ့သည့် ရေတွင်းဟောင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားတော့သည်။

ယဲ့လင်းရွှမ်းနှင့် ချင်ချန်းတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားမိကြသည်။

ရှောင်ရှန်းသည် ရေတွင်းဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရေပုံးကို ကိုင်ကာ ရေခပ်ရန် အောက်သို့ ချတော့မည့်အချိန်၊

“ဟတ်…… ဟတ်ချိုး”

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ နှာချေလိုက်မိသည်။

ထိုနှာချေလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၊ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ဝတ်ရုံလက်စများမှာ လှုပ်ယမ်းသွားပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသော စာထုပ်အသေးလေးတစ်ခုက လက်အင်္ကျီထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ထိုစာထုပ်လေး၏ ထောင့်စွန်းသည် မူလကတည်းက ပွန်းပဲ့နေသဖြင့် ယခုလို ပြုတ်ကျမှုကြောင့် တစ်စစီ စုတ်ပြဲသွားတော့သည်။

“ဖူး” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အဖြူရောင် ဆေးမှုန့် အမြောက်အမြားသည် ရေတွင်းဝထဲသို့ တိတိကျကျ ဖိတ်စင်ကျသွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ရေပြင်ထဲတွင် တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအထုပ်လေးမှာ စူးဝမ်ချင်မှ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်ရန် အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည့် “အဆိပ်တစ်ရာပြယ်ဆေး” ပင်ဖြစ်ပြီး ၊ ၎င်းသည် အဆိပ်အားလုံးကို ပြယ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရှောင်ရှန်းကတော့ စိတ်ရှုပ်စရာကြီး ဟု သတ်မှတ်ကာ အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ထားရာမှ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် စုတ်ပြဲနေသော စက္ကူထုပ် နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့် ဆေးမှုန့်များကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေကာ ဘာပစ္စည်းတွေမှန်း စဉ်းစားနေဟန်ရသည်။

သို့သော် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် သူသည် ဤကဲ့သို့ ဦးနှောက်စားမည့် လုပ်ရပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဤရေခပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူသည် လျှာကို သပ်လိုက်ပြီး ရေမသောက်တော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်သည်။

“ထားပါတော့၊ ပြန်ပြီး ဆက်အိပ်တာပဲ ကောင်းတယ်”

သူသည် တစ်ယောက်တည်း ညည်းတွားရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကာ တဲဘက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်။

အစမှအဆုံးထိ သူသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျောက်ရုပ်ပမာ ဖြစ်နေသည့် လူသုံးဦးကို နည်းနည်းလေးမှ စောင်းငဲ့မကြည့်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ဆူညံအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပျာပျာသလဲဖြင့် ချင်ချန်းကို သတင်းပို့လာသည်။

“စစ်သူကြီး လူရိုင်းသူလျှိုတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားပါတယ် သူက ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို မီးရှို့ဖို့ လုပ်နေတုန်း ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က လက်ရဖမ်းဆီးလိုက်တာပါ ၊ သူ ဖြောင့်ချက်ပေးတာကတော့ စစ်စခန်းထဲက ရေတွင်းတစ်တွင်းကို အဆိပ်ခတ်ထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်”

“ဘယ်ရေတွင်းလဲ”

ချင်ချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

စစ်သူကြီးသည် လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ရာ ရှောင်ရှန်း “လာရောက်ကြည့်ရှု” သွားခဲ့သည့် ထိုရေတွင်းဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး ရေတွင်းကို ပိတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန် စူးဝမ်ချင်က တားဆီးလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီး၊ စိတ်အေးအေးထားပါဦး”

စူးဝမ်ချင်သည် ရေတွင်းဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ရေပုံးထဲမှ ခပ်ယူလာသော ရေအနည်းငယ်ထဲသို့ နှစ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာသော စမ်းသပ်စက္ကူဖြင့် တို့ကြည့်ပြီး သူမ၏လက်ညှိုးဖြင့် ရေတစ်စက်ကို တို့ယူကာ လျှာဖျားဖြင့် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် စကားလုံးများဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော ထူးဆန်းမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“စစ်သူကြီးကို တင်ပြပါတယ်”

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရေတွင်းက ရေဟာ…… အဆိပ်မရှိရုံတင်မကဘူး”

သူမသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကြောင့်လဲတော့မသိဘူး၊ ရေရဲ့ အရည်အသွေးက…… အခြား ရေတွင်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြည်လင်ချိုမြိန်နေပါတယ်”

ထို “အဆိပ်တစ်ရာပြယ်ဆေး” သည် ရှားပါးလှသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များစွာဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပြယ်စေရုံသာမက ၎င်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ရေအရည်အသွေးကို သန့်စင်ပေးနိုင်သည့် ထူးခြားသော အာနိသင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်ကျသွားသလိုပင်။

ယဲ့လင်းရွှမ်းသည် ထိုရေတွင်းကို ကြောင်အမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ၊ အဝေးကနေ ဟောက်သံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်နေသည့် စစ်တဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည်။

‘ဒါ…… ဒါတွေ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလား’

‘ဒါပေမယ့် ဒီလောကမှာ သေမယ့်အရေးကနေ မသေအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတွေက ဒီလောက်အထိ များပြားနိုင်ပါ့မလား’

စူးဝမ်ချင်သည် ရှောင်ရှန်း၏ စစ်တဲဘက်သို အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြည်လင်နေသော ရေတွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေမိတော့သည်။