အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) - “အဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် များပြားသော ဂုဏ်ကျေးဇူးများ” နှင့် မြို့တော်သို့ ပြန်ခြင်း

ချင်ချန်းသည် နဖူးပေါ်က ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှန်း၏ တဲဆောင်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ နားမလည်ခြင်း အားလုံးတို့သည် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသော ချီးကျူးစကားတစ်ခွန်းအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဟာ…… တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ”

ယဲ့လင်းရွှမ်းသည် ထို “သန့်စင်ထားသော” ရေတွင်းဟောင်းဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အကြာကြီး ဆွံ့အနေမိသည်။

‘တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်လား…’

‘ နှာတစ်ချက် ချေလိုက်ရုံနဲ့တင် အဆိပ်ပြယ်ဆေးမှုန့်က အဆိပ်ခတ်ခံထားရခါစ ရေတွင်းထဲကို ကွက်တိ ပြုတ်ကျသွားသတဲ့လား’

‘ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ လျှောက်သွားတာကလည်း စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အဝေးဆုံးနဲ့ အသက်အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာဆီကို ကွက်တိ ရောက်သွားသတဲ့လား’

သူမသည် လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော အဖြစ်အပျက်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၊ သို့သော် ရှောင်ရှန်းထံတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ကိစ္စများထက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မကြုံဖူးချေ။

စူးဝမ်ချင်သည် သူမဘေးနားသို့ လျှောက်လာပြီး ရေဘူးတစ်ဘူး လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ရေသောက်လိုက်ပါဦး ယဲ့မိန်းကလေး၊ တစ်ခါတရံမှာ မင်းမြင်တဲ့အရာက အမှန်တရား ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမယ့် ရလဒ်ကတော့ လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး”

ယဲ့လင်းရွှမ်းသည် ရေဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း မသောက်မိချေ။

သူမသည် အဝေးတစ်နေရာက ရှောင်ရှန်း၏ တဲဆောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ မြူခိုးထုကြီးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ အမှန်တရားကို မြင်အောင်ကြိုးစားလေ၊ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

……

“လူသားနတ်ဘုရား” ရှောင်ရှန်းမှ ဆောင်ကျဉ်းလာသော အကျိုးဆောင်မှုများသည် ရေတွင်းထဲက ရေထက်ပင် များလွန်းပေသည်။

အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် လူရိုင်းသူလျှို “ကင်းမြီးကောက်အမြီး” မှာ မိမိ၏ ပြီးပြည့်စုံလှသော အဆိပ်ခတ်ခြင်း အစီအစဉ်ကြီးသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ နှာချေမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားရကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် မိမိသိသမျှအားလုံးကို အကုန်အစင် ဖွင့်ချဝန်ခံခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဆရာကြီးသည် “မှော်နက်ဂိုဏ်း” ဟု ခေါ်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုနှင့် ပူးပေါင်းကာ သွေးပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားကို ကျင်းပခြင်းဖြင့် သာရှပြည်ကြီး၏ နဂါးသွေးကြောကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေသည့် လုပ်ကြံမှုကြီးလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဤဖြောင့်ချက်သည် အိမ်ရှေ့စံကို စွပ်စွဲထားသည့် အတုအယောင် လျှို့ဝှက်စာနှင့်အတူ ချင်ချန်း၏ စာပွဲးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အမှန်တရားမှာ ဘူးပေါ်သလိုပေါ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ချင်ချန်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်လှပေသည်။

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တပ်မတော်ကြီးသည် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ လိုက်လံချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ ရှူံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာလည်း စစ်ပွဲအတွင်း သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရကာ ၎င်းတို့၏ တော်ဝင်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး မီးလောင်တိုက်သွင်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သာရှပြည်ကြီး၏ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို နှစ်ပေါင်းဆယ်ချီ ဒုက္ခပေးလာခဲ့သော လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများသည် အင်အားအကြီးအကျယ် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရပြီး ၊ နောင်ဆယ်နှစ်အတွင်း တောင်ဘက်သို့ ကျူးကျော်နိုင်မည့် အင်အား မရှိတော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် နယ်စပ်ဒေသ စစ်ပွဲကြီးတွင် အောင်ပွဲကြီးတစ်ခု ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

များပြားလှသော အောင်ပွဲခံ သဝဏ်လွှာများသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ချင်ချန်းတစ်ယောက် မကြုံစဖူး စိန်ခေါ်မှုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထိုအရာမှာ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းများကို မည်သို့ ရေးသားရမည် ဆိုသည့် ကိစ္စသာပင်။

သူသည် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဗလာဖြစ်နေသည့် လျှောက်လွှာစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ၊ လက်ထဲက စုတ်တံမှာလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပေါင် တစ်ထောင်မက လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဘေးနားရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးမှာလည်း စစ်သူကြီးအတွက် ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် ဝိုင်းဝန်း အကြံပေးနေရရှာသည်။

“စစ်သူကြီး၊ ဒီစစ်ပွဲရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးပြုခဲ့တဲ့သူကတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကလွဲလို့ အခြားသူ မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့်…… ဒါကို စာနဲ့ ဘယ်လိုရေးကြမလဲ”

ချင်ချန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုရှိုက်လိုက်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အရှိကိုအရှိအတိုင်း တင်ပြရမှာပေါ့”

“ဒါပေမယ့်…… အရှိကိုအရှိအတိုင်း တင်ပြမယ်ဆိုရင်……”

သို့သော် လက်ထောက်စစ်သူကြီးမှာ ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာဖြင့်။

“စာထဲမှာ ဘယ်လိုရေးမှာလဲ၊ ‘အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဟာ အိပ်နေရင်း ထအော်လိုက်တာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားတောင် နောက်ဆုတ်သွားရပါတယ်’လို့ ရေးမှာလား”

“ ဒါမှမဟုတ် ‘အိမ်ရှေ့စံမင်းသား နှာတစ်ချက်ချေလိုက်တာ ရန်သူ့တပ်ရဲ့ အဆိပ်ခတ်တဲ့ ကြံစည်မှုကြီး ပျက်စီးသွားရပါတယ်’ လို့ ရေးမှာလား”

“ နန်းတွင်းက အရာရှိတွေကတော့ စစ်သူကြီး နယ်စပ်မှာ စစ်တိုက်ရင်း ရူးသွားပြီလို့ ထင်ကြတော့မှာပဲ”

ချင်ချန်းသည် စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ ၊ အရှင့်သားက အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး နက်နဲတဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ် ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုမူတဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ အကွက်စေ့စေ့ တွက်ချက်ထားတာတွေကြီးပဲ”

ပြောသာပြောရသည် ၊ တကယ်တမ်း စာရေးသည့်အခါတွင်မူ ချင်ချန်းလည်း အခက်တွေ့နေရသည်။

သူသည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး “အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ရှေ့တန်းတိုက်ပွဲတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ခဲ့သည်…” ဟု ရေးသားလိုက်သည်။

လက်ထောက်စစ်သူကြီးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးရှာသည်။

“စစ်သူကြီး၊ အရှင့်သားက…… စစ်အလံကို ထမ်းပြီး ခဏနေခဲ့တာကလွဲရင် စခန်းကနေ ဘယ်မှ မထွက်ခဲ့ဖူးဘူး”

ချင်ချန်းသည် စုတ်တံကို အသာရပ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြင်ရေးလိုက်သည်။

“ အရှင့်သားသည် ဗဟိုတပ်တစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲလျက် မိမိကိုယ်ကိုယ် သားကောင်အဖြစ် သုံးကာ ရန်သူ၏ အဓိကတပ်ဖွဲ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည် ၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် တောင်လို မာကြောပြီး ခေါင်းလောင်းလို မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့၏ ”

“ ပြောင်မြောက်လှပါပေတယ် စစ်သူကြီး ၊ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှပါပေတယ်”

လက်ထောက်စစ်သူကြီးက အမြန် မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

ချင်ချန်း တစ်ယောက် ဆက်ရေးပြန်သည်။

“ရန်သူသည် မိစ္ဆာအတတ်ဖြင့် ကျူးကျော်လာပြီး စစ်သည်တော်တို့၏ စိတ်ဓာတ်များ တုန်လှုပ်နေစဉ်တွင် … အရှင့်သားသည် အတုမရှိသော ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်အတူ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရန်သူကို နှင်ထုတ်ကာ စစ်သည်တော်တို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်……”

သူသည် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤ“စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် နှင်ထုတ်လိုက်သည်” ဆိုသည်မှာ အရှင့်သား၏ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ကြူးနိုင်ခြင်း မရှိသေးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရှောင်ရှန်း၏ အိပ်ချင်မူးတူး ညည်းတွားသံ ဖြစ်သော “ဆူညံလှချည်လား၊ လူကို အိပ်ခွင့်တောင် မပေးတော့ဘူးလား” ဆိုသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရေးချလေတော့၏။